Original subtitles

Beschouw je jezelf als een drop-out van de samenleving?

Niet per se, nee.

Want we maken onze eigen samenleving.

Als je ons de kans geeft.

O, dat mag ik eigenlijk niet zeggen.

Nee, ik ben geen drop-out, man.

Ik leef en adem, net als jij. We zien er alleen een wat anders uit.

We uiten ons gewoon op een andere manier.

Dat moet toch kunnen.

Wat wil je met je muziek?

Daar wil ik mee zeggen: klabam, baf, doink, paf.

Hij had de gave, hij had de soul, hij had de liefde.

Hij had z'n muziek. Dat was het enige waar hij om gaf.

Wat denk jij dat ze het leukst aan je vinden?

Seks. Lekker spanken.

Je teksten lijken wel heel goed doordacht.

Ja, voor mensen die samenhangend kunnen denken.

We zijn geen mensen die bij elkaar liggen te blowen...

en maar zitten te klagen.

Als ze bij elkaar zitten om te bedenken hoe het verder moet...

ongeacht of ze drop-out zijn of wel in de samenleving meedraaien...

dan moeten ze hun plan trekken want je moet blijven communiceren.

Niet elkaar overhoop slaan of protesteren of zo.

Je moet ergens beginnen en in opstand komen.

Maar je moet blijven communiceren en elkaar respecteren...

ongeacht in wat voor scene je zit.

Ineens gaat Jimi op vakantie naar Hawaï...

en raakte betrokken bij het maken van die film in Hawaælæ...

met die pummels.

Chuck was een showman.

Hij kleedde zich met zorg. Liep overdag in pak over straat.

Ze noemden hem The Wizard omdat Chuck alles in de gaten had.

Hij ging helemaal op in de kosmische wereld.

Kun je meer vertellen over wat de Space Brothers over LSD zeggen?

Dit is wel in 1970, dus alles was sowieso behoorlijk maf.

Het is een psychedelisch tijdperk, een losse manier van leven.

We raakten in Maui in een maf filmproject beland, Rainbow Bridge.

Adem in.

Dat was gewoon echt bizar.

Chuck ging met Warner Bros. praten, die twee directeuren...

om te zeggen dat hij ons naar Maui wilden brengen...

een school wilde huren die in de zomer leegstond...

om er met z'n allen te wonen.

De ene man kijkt de andere aan en zegt:

Geen idee waar hij het over heeft. Geef hem het geld.

Dus wij gingen met z'n allen naar Maui om die film te maken.

Jimi wilde niet meedoen aan Rainbow Bridge.

Het werd hem vaak gevraagd, en even vaak zei hij nee.

Er was geen script. Er was alleen een heel vaag idee.

Dat is te zien.

Ik zie door de vorm, want ik heb de vorm geschapen.

Ik ben alle tijd voorbij, want ik ben van voor de tijd.

Weet er iemand wat er hier allemaal gebeurt?

MUZl EK

GELD

GEKTE

Jimi en ik hebben veel concerten gedaan.

Er zaten veel rare concerten bij, maar dit was het meest ongewone.

Op dat veebedrijf op de flank van de vulkaan.

Het was geen gewoon concert waar je heen gaat.

Het was een ervaring in kleur, trilling en geluid.

En het was waanzinnig.

In Lahaina viel de elektriciteit uit.

Mensen hadden een ruimteschip gezien.

Waanzinnig. Er gebeurden die dag waanzinnige dingen...

door wat Jimi uit die gitaar wist te halen.

Hendrix' muziek was alsof...

Ik bleef denken dat er een ruimteschip landde.

De mensen zeiden: O mijn god, Jimi Hendrix is op het eiland.

Jimi Hendrix in deze setting zien was in mijn ogen een godsgeschenk.

Kun je je iets mooiers voorstellen?

Maui, gratis concert, Jimi Hendrix?

Jimi Hendrix deed het goed bij de platenmaatschappij.

Daar was een feit.

Hij was als gitarist zo vernieuwend en fascinerend...

dat hij de artiest was waar iedereen het over had.

Hij kon het publiek op het randje van de hysterie laten balanceren.

Dat kwam best gevaarlijk over...

want het hoefde maar even de andere kant op te gaan...

en dan had je een rel.

Het was heel opwindend.

Jimi was een nieuw fenomeen in de muziek.

Hij had een heel nieuwe, frisse inbreng.

En ja, hij maakte de meeste herrie.

Niets en niemand kon aan hem tippen.

Z'n gitaarspel keerde me binnenstebuiten.

Het was alsof z'n muziek m'n hersenen in kwam.

Het was zo'n beetje de soundtrack van m'n jeugd.

Dank je wel.

Frank Sinatra richtte Reprise Records op voor z'n eigen platen.

Toen tekenden vrienden als Dean Martin, Sammy Davis Jr. bij hem.

Toen Frank met Reprise begon, moest iemand de zaak runnen.

Z'n advocaat Mickey Rudin stelde Mo Ostin voor.

Frank zag niet zoveel in rockartiesten...

maar Mo zag die muziek als de toekomst.

Hendrix was razend populair aan het worden.

Dat had Mo wel in de gaten...

en de distributeurs, en Warner Bros. ook wel.

Ik weet nog dat Mo zei hoe geweldig hij het vond...

dat The Jimi Hendrix Experience had getekend.

Die 3 gasten die evenveel lawaai maken als 150 muzikanten.

The Jimi Hendrix Experience.

Ik had het idee dat 1969 een heel cruciaal jaar voor Jimi was.

Hij rende in z'n eentje van de ene studio naar de andere...

om dingen op te nemen.

En wij waren bezig om Electric Lady Studios op te bouwen.

Hoe meer we met de bouw van Electric Lady Studios bezig waren...

hoe hoger de druk op Jimi om te werken...

en geld te verdienen om de hele operatie te financieren.

Hendrix en Eddie Kramer en Jim Marron hebben besloten...

om een opnamestudio te bouwen.

Hendrix' manager Michael Jeffery ontdekt...

dat het veel duurder is dan hij dacht.

Alleen bleek het meer te kosten. Onverwachte dingen.

Ze komen krap te zitten.

De bouw is stilgevallen.

Er gebeurt niets meer. Het geld is op.

Meestal klinkt het gek als iemand een half miljoen wil lenen...

om een opnamestudio te bouwen.

Toen hij naar Warner Bros. ging...

besefte Michael Jeffery dat Hendrix' royalty's...

genoeg waren om Warner Bros. die lening terug te betalen.

Michael Jeffery was een regelaar.

Mike deed meer de financiële dingen.

Ze leken allemaal veel respect voor Mike te hebben.

In zekere zin waren ze een beetje bang voor hem...

en hadden ze ontzag voor hem.

Net als veel managers in de muziek was Michael best hard.

Hij kwam van Ml6, geloof ik. Hij was van de geheime dienst.

Maar hij wist wel de weg in de muziekwereld en herkende talent.

Zonder Mike waren we nergens geweest.

Zonder die ervaring in de muziek die Mike had...

denk ik niet dat ze het verder hadden geschopt dan ze toen waren.

Goeie ouwe Michael Jeffery, hij kon als geen ander uitzoeken...

hoe je iemand geld kon ontfutselen.

Hij gaat naar Warner Bros. en regelt een deal...

op basis van Jimi's toekomstige royalty's.

Hij zou geen Michael Jeffery heten als hij er niet nog wat uit peuterde.

Hij zei zo langs z'n neus weg:

We gaan de studio in om een paar dingen op te nemen.

Fantastisch.

Dan krijgen we onze plaat veel sneller af.

Nee, hij neemt hem niet voor jullie op.

Hij neemt de soundtrack op...

voor een film die ik maak, Rainbow Bridge.

Willen jullie een album van die soundtrack?

Bij Warner Bros. riepen ze: Wacht eens even, die rechten zijn van ons.

Nee, hoor.

Michael sprak met Warner Bros. af...

dat als zij hem het geld voor de film leenden...

hij hen een album met de naam Rainbow Bridge zou geven.

Voor Mo Ostin was Rainbow Bridge een soundtrack...

die Jimi Hendrix voor een film maakte.

Het was nog niet gezegd dat hij in de film te zien zou zijn.

Het was een eerste keer voor Jimi...

omdat hij nog nooit filmmuziek had gemaakt.

Dat was aanlokkelijk.

Michael Jeffery wilde zich verbreden...

en wilde tijdens onze tour filmen.

Zo'n vijf jaar eerder was dat gek geweest...

maar Easy Rider was een enorm succes geweest.

Dit jaar is op het filmfestival in Cannes...

de prijs voor Beste film door een nieuwe regisseur...

uitgereikt aan Easy Rider.

Een verhaal over een man die Amerika zocht...

en het nergens kon vinden.

Zo'n film had ik nog nooit gezien.

Een film waarin mensen stoned werden...

op motoren reden en waarvan de chronologie helemaal zoek was.

Ik vond het prachtig. De muziek van Jimi Hendrix zat erin.

Volgens mij had het succes van Easy Riderte maken...

met het succes van filmsoundtracks.

De muziek van Easy Rider was echt opvallend.

Het was een onvergetelijk deel van de film.

Volgens mij was iedereen het over eens...

dat Easy Rider dé onafhankelijke film was.

Onafhankelijk in de zin van...

dat de film meestal niets met studio's te maken heeft.

Bert Schneider was een van de producers.

Berts familie runde Columbia Pictures.

Dus hij had een ingang.

Maar toch, als je erbij stilstaat...

hoe hij in elkaar was gezet en wie hem regisseerde...

dan is het de meest onafhankelijke film aller tijden.

Jij doet je eigen ding in je eigen tijd.

Wees er maar trots op.

Het verschil is het onderwerp.

Hopper en de drugs die werden gebruikt.

Volgens mij wilde hij de filmbusiness in.

En waarom niet? Hij verzamelde wat mensen om zich heen...

die de weg weten in de filmwereld.

Hij wilde Jimi erin, want Jimi zou de grote trekpleister zijn.

Je kunt je moeilijk voorstellen dat een ster van Jimi Hendrix' allure...

op die manier aan een project zou meedoen.

Het kwam nogal vormeloos over.

Het was nog geen uitgewerkt concept om het zo maar te zeggen.

Waardoor het echt bij me bleef hangen...

was die groep vreemde vogels die eraan meedeed.

Ze liepen in de studio rond om 'good vibes' uit te stralen.

Ze waren wat vreemd.

Volgens mij waren het Michaels partners in z'n filmavontuur.

Volgens mij was Chuck Wein zo'n figuur...

dat daar zo'n beetje rondhing.

En met hangen bedoel ik een soort levitatie of zo.

Chuck was een van de meest bijzondere mannen...

die ik ooit heb ontmoet.

Chuck studeerde toen hij 18 was aan Harvard af.

Superintelligent.

Waarschijnlijk sprak hij zo'n beetje alle talen ter wereld.

En hij was ook helemaal op de kosmische wereld gericht...

de psychedelische wereld en alle andere werelden.

Ik weet het niet, hoor. Ik hoor 'LSD is goed', 'LSD is slecht.'

Elke keer wat anders.

Niemand vertelt hoe het echt is.

Hij was helderziend, astroloog...

omdat hij van die fantastische, magische dingen kon doen.

Ze noemden hem The Wizard omdat Chuck overal iets van wist.

Chuck wist overal van, op deze planeet en alle andere planeten.

Hij was een tovenaar.

In die tijd had je veel tovenaars.

Maar tovenaars als in The Wizard of Oz...

zijn soms mannen met een microfoon achter een scherm.

Ik werkte in New York aan films. Velvet Underground, Andy Warhol.

Je hoeft niets te doen.

Doe maar gewoon.

We pikten gewoon mensen op van straat...

voegden die bij de groep om Jackie Kennedy heen...

en m'n vriendin Edie Sedgwick.

We waren eens in disco Ondine onder 59th Street Bridge.

Iedereen was een beetje...

Hoe heet de actrice die op Marilyn Monroe leek?

Jayne Mansfield, die dat zware ongeluk heeft gekregen.

Zij was er met haar gespierde man Mickey Hargitay.

Ze had zo'n kleine ocelot aan een ketting.

Roept er een vent ineens:

Feestje voor Tennessee Williams' verjaardag bij mij, verderop.

Dus iedereen naar z'n loft. Daar ontmoetten we Warhol.

Edie en ik zeiden: We maken een film over het Empire State Building.

Hebben jullie zin om mee te doen?

De volgende dag ging ik naar z'n studio.

We hebben een film met Edie gemaakt.

Drie dagen later stonden we in The New York Times.

Toen Chuck in maart 1965 met Edie naar The Factory kwam...

was hij er continu bij betrokken.

Chuck nam Edie Sedgwick, de Golden Girl, mee naar Andy.

Edie Sedgwick werd een van de favoriete modellen van Andy Warhol.

Andy was dol op Edie...

Dat was voordat ze ten onder ging aan drugs en zo.

Ze was mooi en frêle. Een meisje dat graag plezier maakte.

Ze was in alle opzichten iemand die van het uitgaansleven hield.

Edie Sedgwick werd geboren in de familie Sedgwick...

die in Santa Barbara woonde, aan de westkust.

Ze is als het ware echte Amerikaanse adel.

Opgegroeid in een rijk gezin.

Toen Andy Edie leerde kennen...

was ze idolaat van die aan Harvard afgestudeerde intrigant...

haar vertrouweling en vaste gezel, Chuck Wein.

Chuck was zo'n vent die in de jaren '60 over de kosmos liep te lullen.

Hij had veel praatjes over aliens en hekserij.

Hij wilde Edie gebruiken om zich bij Warhol in te likken.

Warhol was een heel invloedrijk man.

Schoonheid Nr. 2...

was de kern van Warhols relatie met Edie Sedgwick.

Ze zat in haar ondergoed op haar bed wodka te drinken...

met een mooie jongen in onderbroek die Gino heette.

Hij was haar Schoonheid Nr. 2.

Schoonheid Nr. 1, Chuck, zat er een paar meter vandaan...

net buiten beeld, en ondervroeg haar.

Terwijl Chuck Edie fileerde...

legde Andy's camera vast hoe ze zich een houding probeerde te geven.

Aan het einde van de film was Edie niet meer dan het slachtoffer...

dat ze in haar eigen ogen altijd was.

Het is heel wreed wat ze met haar doen.

Het is ook heel duidelijk wat ze met haar doen.

Maar in feite was Edie een heel zwakke persoonlijkheid.

Het was leuk als je Edie Sedgwick wilde zien mislukken.

Hij was de koning van de mislukking.

Hij wilde mislukking vastleggen, net als Andy.

Zo glamoreus.

My Hustler was eigenlijk helemaal Chucks idee.

Hij gaf Andy aanwijzingen en regelde alles.

Ergens halverwege de film...

ging Chuck naar Paul Morrissey, de regieassistent.

Hij zei: Laten we het samen doen.

We hebben Andy niet nodig, laten we hem dumpen.

Dat is natuurlijk een idiote actie.

Na My Hustler mocht hij vast niet meer komen.

Hij was een onruststoker en gaf iedereen acid.

Ik bedoel maar.

Hij was briljant...

maar bleek uiteindelijk een soort negatieve kracht te zijn.

Jij bent fotomodel in New York geweest, hè?

Ja, ik was fotomodel. Hét fotomodel.

Het verhaal over Edie Sedgwick...

superster van de zilveren jaren '60 in New York...

in Ciao! Manhattan, de film die zichzelf schreef.

Toen de ruwe versie klaar was, schreef The New York Times...

hoe opzienbarend de film was. Daarna draaide hij niet meer.

Het is heel makkelijk om je te laten meeslepen...

en te denken dat je de grote ster bent...

terwijl je er alleen maar bent omdat Andy Warhol dat wilde.

Ik had ruzie met Warhol.

Het liep niet zoals...

Ik ben toen een film gaan doen over de moord op Kennedy...

die door de CIA werd tegengehouden.

Ik dook onder en ging op 4 juli 1968 op een psychedelische trip.

Dat was 4 juli, 12.00. Op 5 juli zat ik in Memphis.

Op 6 juli zat ik bij de Hopi-indianen.

Geen idee hoe ik er was gekomen.

Het deed Chuck Weins carrière goed dat hij met Warhol werkte.

Als Chuck hierna met mensen praatte...

en zei dat hij in de Factory was geweest, twijfelde niemand daaraan.

Chuck was zelfs voor die tijd extravagant gekleed.

Hij ging op een hoge plek zitten...

en rolde soms z'n ogen weg...

en als hij er weer was, zei hij...

dat hij zichzelf geteleporteerd had of iets dergelijks.

Eerst dacht ik: Meent hij dat nou? Wat gebeurt hier?

Maar kennelijk was dat...

Mag ik het z'n 'act' noemen? Ik weet het niet.

Of hij het zelf geloofde, heb ik nooit geweten.

Ik hoorde later dat hij de aartsengelen aanriep.

Hij riep de vier aartsengelen elk uit hun eigen kwadrant aan.

Hij riep dan met zo'n diepe stem 'Michael'...

'Gabriël.'

We waren bij Michael Jeffery thuis, in New York...

met de hele Experience, en Michael Jeffery en Chuck.

Toen stond hij op en zei...

dat hij de engelen uit alle kwadranten zou aanroepen.

De meesten zaten maar wat te kijken. Hij vroeg: Wie wil er meedoen?

Ik liep niet met Chuck mee, maar Jimi wel.

Jimi stond op alsof hij omhoog werd getrokken...

en liep in al z'n pracht naar Chuck toe.

Gelukkig zat hij in een stoel bij de deur, zodat ik kon kijken.

Ik hoorde Chuck met z'n zware stem de engelen aanroepen.

En Jimi stond zo...

Chuck riep de engelen aan en maakte er een hele happening van.

Je zag ze, of je zag ze niet.

Hij zag ze, Chuck zag ze altijd.

En als jij ze niet zag, was het: Nou ja, volgende keer misschien.

Chuck Wein werkte samen...

met een man die Barry De Prendergast heette.

Ze waren samen naar Los Angeles gekomen...

en hadden de organisatie Alcyone Distribution opgericht.

Barry was heel excentriek.

Barry De Prendergast was heel erg ondernemend.

Hij ging met Chuck Wein de filmbusiness in.

Er werd wel eens gezinspeeld op adel..

Maar ik weet niet of dat waar was.

Het was echt zo'n heertje.

We gingen een keer naar een restaurant.

Het was een paar honderd meter lopen.

Maar ze moesten op de limo wachten...

omdat Barry niet kon lopen. Hij liep met krukken...

want hij had een atletenvoet.

Dus dan ging je je wel afvragen...

waar z'n prioriteiten lagen.

Jimi wilde niet meedoen aan Rainbow Bridge.

Ze vroegen het heel vaak, en even vaak zei hij nee.

Maar Barry wist van geen ophouden.

Op een dag belde Barry toevallig...

en zat Jimi bij ons thuis in New York.

Barry vroeg: Weet je hoe ik Jimi kan bereiken?

Ik zei: Jimi zit hier, dus ik geef hem wel even.

Dus ik gaf de telefoon aan Jimi.

Zo hebben Barry en Chuck contact gekregen met Jimi.

We hadden met Michael Jeffery in LA afgesproken...

en Michael Jeffery zei: Laten we het doen.

Dat was de eerste keer dat geld voor een film werd verkregen...

door de soundtrack te beloven.

Michael Jeffery was slim en hard, had bij Ml5 gewerkt.

Hij droeg altijd een .38 aan z'n enkel.

Die laat niet met zich sollen, zou je denken.

Hij had van alles meegemaakt met de gangs in London...

en de clubs en wist hoe je daarmee omging.

Hij had z'n eigen koninkrijkje. Een slimme onderhandelaar.

En dan heb je zo'n kerel van wie je denkt dat hij nooit van z'n leven...

dat hij kan worden omgepraat door een stel van die gekken.

Want dat waren ze toch?

Ik weet niet hoe ze hem zover hebben gekregen er geld in te stoppen.

Dat is het geheimzinnige. De hamvraag.

Vond Michael hij het een leuk project? Soms zeggen ze...

dat amateurs professionals kunnen verleiden.

Ze hebben vast iets in z'n thee gedaan.

Ik denk dat de reden dat Jimi het toch heeft gedaan...

En dat wilde je toch vragen?

Ik denk dat het kwam doordat Barry een vriend van me was.

Chuck Wein had het concept eerst verkocht als Wave, een surffilm.

Het moest de volgende hit worden na Easy Rider.

Volgens mij moest het een volgende versie van Easy Riderworden.

De mooiste scène in Easy Rider...

was het moment dat Jack Nicholson een joint rookt en over ufo's begint.

En over ruimtewezens die al op aarde onder de mensen leven.

Dat was een ufo die licht naar je terug straalde.

Ze komen hier al sinds 1946, toen wetenschappers begonnen...

met het terugkaatsen van radarstralen tegen de maan.

En sindsdien leven ze in groten getale onder ons.

De overheid weet er alles van.

Chuck wilde een programma maken...

om de massale hysterie over buitenaardse wezens te sussen.

Geloof jij in buitenaardse wezens?

Ja, hier bij Rainbow Bridge hebben veel mensen contact met ze gehad.

Maar de aarde staat nu niet op één lijn.

Dat komen de ruimtebroeders doen: de aarde op één lijn brengen.

Maui zag er in 1970 zo uit als vlak na WOl l.

In Front Street in Lahaina zag je allemaal kleine winkeltjes.

In Kaanapali had je maar drie hotels.

Voor iemand uit Zuid-Californië was dat een sprong in de tijd.

Ik was gekomen om te surfen.

In 1970 was Maui een gezapig eilandje.

In Kahului had je een Dairy Queen.

En in m'n pubertijd zat ik daar vaak met vrienden.

Heel rustig en bedaard.

Niet ontwikkeld. Geen rijen hotels langs de kust.

De surfscene was in 1970 ook heel rustig.

Dat was wel heel erg lekker.

Je had hier alle vrijheid. Mooie golven en niemand erop.

Heerlijk was dat. Die lifestyle.

In 1970 had je geen popconcerten op Maui.

Ik raakte erbij betrokken toen ik hoorde...

dat er iemand op het eiland mensen zocht om een film te maken...

en dat Jimi Hendrix erin zou spelen.

Dat was groot nieuws op Maui, gigantisch nieuws.

Je hebt een sapbar die Charley's Juice Stand heette.

Daar stonden op een dag mensen.

Chuck Wein, met lang haar. Een soort Jezus.

Hij werd zelfs voorgesteld als The Wizard.

Zonderling. Ja, het was een echte zonderling.

Een goeie vent. Wel een zonderling.

Hij had de antwoorden. Hij had alle antwoorden.

Chuck zei dat hij zou terugkomen en de surfbeelden in mei 1970 zou doen.

Toen ze inderdaad kwamen, waren we aangenaam verrast.

In die tijd waren surfers een soort supermensen.

Ze waren het knapst, het best in vorm...

ze deden aan yoga en aten biologisch eten.

Ze scheerden over de golven...

ze scheerden over de rand van de wereld.

Ik ben met Michael Hynson getrouwd die The Endless Summer maakte.

The Endless Summer was een documentaire.

In de surfwereld sloeg hij in als een bom.

Toen heb ik Chuck Wein leren kennen.

Chuck kende The Endless Summer...

en wist dat ik een film aan het maken was.

Dus we hebben die feiten gecombineerd.

Chuck had het succes gezien van Easy Rider en dacht...

dat het succes niet zozeer in de film zelf zat...

maar in de openingsscène waarin ze op hun motor door de woestijn rijden.

Ze rijden langs een plek waar Hopi-indianen begraven liggen...

een plaats met een heel geconcentreerde energie.

Iedereen die de film ziet denkt in z'n onderbewuste:

Geweldig. Ik voel me super.

Hij wilde scènes opnemen op plekken met geconcentreerde energie...

plekken die hij kende, en Maui was zo'n plek.

Hij deed er elementen van de popcultuur uit die tijd in.

Surfen, drugs, muziek enzovoort.

Tel dat bij elkaar op, en dan schiet je in de roos met je film.

Het was niet bedoeld als surffilm.

Ik zei: 'Laten we er op z'n minst een beetje yoga in doen...

wat gezond eten en wat feesten...

en drugs moeten er ook in.'

Ik vond dat we er een dosis werkelijkheidszin in moesten stoppen.

Hem menselijker moesten maken. Er bewustzijn in laten doorklinken.

Dan accepteren mensen het.

Chuck maakt een kosmische surffilm.

O, ga je de surfers filmen?

Niet alleen die, maar ik bedoel de kosmische surfers?

We bespraken wat de beste muziek voor de film zou zijn.

Iedereen wist gewoon dat dat Jimi zou zijn.

Ik had altijd Jimi Hendrix in gedachten gehad.

Omdat hij de gitaar zo bespeelde dat de muziek klonk...

alsof we golven konden maken.

We wilden dat hij keek hoe we filmden en dan z'n ding deed.

We wilden hem niet te veel sturen.

We hadden de beschikking over een fantastische locatie...

met de naam Seabury Hall in Maui, om de film op te nemen.

Seabury Hall was als meisjesschool begonnen.

Het was een kostschool.

Ze leerden er over élégance en hadden handbelletjes.

Het was in geen enkel opzicht een alternatieve school.

Een religieuze school, gebaseerd op episcopale principes...

want Roger Melrose was episcopale predikant.

Pa vertelde...

dat er twee knappe mannen in pak bij hem langskwamen...

die Warner Bros. vertegenwoordigden.

Ze laten hun kaartje zien en vragen of ze de campus mogen huren...

voor een programma dat ze die zomer willen maken.

Toen de groep eindelijk kwam opdagen...

bleek het Antahkarana Productions te zijn, niet Warner Bros.

Antahkarana wordt ook de Regenboogbrug genoemd.

Het is de brug tussen ons hogere zelf en onze geest.

De hele Regenboogbrug is een brug tussen hier, hier en hier.

Tussen je lagere zelf en je hogere zelf.

Op de voorpagina van The Maui News stond toen:

De hippies hebben Seabury Hall ingenomen.

GASTEN

M'n vader was ongelooflijk gestrest...

door wat er gebeurde zodra die mensen er waren.

Het hele personeel was ontsteld door wat er gebeurde.

We hadden een kok...

die van een restaurant in Los Angeles kwam dat Help heette.

Ze wilden niet bij lamplicht maar bij kaarslicht koken...

want lamplicht straalde een verkeerd soort energie uit.

Warner Bros. wilde niet met ons eten want ze waren bang...

dat we misschien verdovende middelen in hun eten zouden doen.

Ze bleven's nachts niet slapen en wilden niet bij ons eten.

Ze gingen allemaal weg, elke dag weer.

Chucks aanpak als regisseur was min of meer...

dat hij z'n ogen en oren openhield...

terwijl hij door Seabury Hall of ergens anders liep.

Hij ving dan gesprekken op die werden gevoerd.

Ja, het was een behoorlijk zootje ongeregeld.

De filmcrew werd knettergek.

Ze hadden net in Spanje een film met Burt Lancaster gedaan.

En dan kreeg je dit.

Soms lagen we's nachts te slapen en dan kwam er iemand binnen die riep:

Jullie moeten nu komen. De trillingen zijn goed.

Ik zei dan: Maar het is vier uur in de ochtend.

De trillingen in de kerk waren goed. Ze denken dat je die kan filmen.

Wat een puinhoop.

Wie ben jij, trouwens?

Ik ben hetzelfde als jij.

Ik zie door de vorm, want ik heb de vorm geschapen.

Er was geen echt script.

Maar hij schiep situaties die konden voorkomen.

Ik ben alle tijd voorbij want ik ben van voor de tijd en van na de tijd.

Als je in een soort documentairestijl filmt...

en je laat mensen vanuit hun hart en met gevoel met elkaar praten...

Ze dachten dat ik dat had geschreven.

Interviewers wilden dat ik bekende dat ik die tekst had geschreven.

Maar die mensen zijn zo overtuigend...

omdat ze zo geïnteresseerd zijn in wat ze doen.

En dat is de echte realitytechniek.

Ik wist pas van een film toen we hier aankwamen.

En ik weet niet of Jimi sowieso wel van een film wist.

Jimi dacht dat hij voor een concert naar Hawaï ging.

In z'n achterhoofd wist hij wel dat ze een film wilden maken.

Toen ik in Maui aankwam...

zouden ze ons 30 dagen geven om lekker vakantie te vieren...

zodat wij een paar weken zouden hebben...

om lekker met het gezin te relaxen en zo.

Jimi was moe.

Toen hij hier kwam...

dacht hij dat hij lekker zou kunnen uitrusten en zich ontspannen.

Dat ging dus niet door.

Jimi wist niet echt wat er allemaal gebeurde.

Toen hij daar aankwam, zei hij:

'lk weet niet precies wat hier allemaal gebeurt.'

O jee, we wisten dat er een of andere film was...

waar we iets mee zouden doen.

En die film, dat was onbekend terrein.

Het was heel bizar.

Jimi was heel erg thuis in die materie.

Hij plugde een toren Marshall-boxen in de Grand Canyon...

want geluid schiep materie. Hij wilde dat experiment doen.

In zijn ogen deden surfers wat muzikanten met hun gitaar deden.

Die surfplank is hun riff. Hun instrument.

Rainbow Bridge was een productie van Michael Jeffery.

Jimi moest er aanwezig zijn terwijl ze de film aan het schieten waren.

Jimi vond dat Michael hem gebruikte voor Rainbow Bridge.

Dat was echt niet zoals Jimi vond dat je Rainbow Bridge moest doen.

Hij wilde daar eigenlijk niet zijn.

We hadden een trucje. Als Michael er even niet zou zijn...

kneep hij er even tussenuit om lekker te relaxen.

Dat was leuk, toen.

Maar als Mike terugkwam, moest hij zich weer melden.

Dan moest hij de dingen doen die Mike hem wilde laten doen.

Elke dag probeerden ze Jimi voor de camera te laten praten.

Als hij zich liet zien, was dat belangrijkste

Maar hij kneep er altijd tussenuit.

Hij dacht eigenlijk dat hij gewoon mocht spelen.

Michael begreep de creativiteit van Jimi niet.

Jimi's genialiteit was heel erg eenvoudig omdat hij puur was.

Jimi was heel mysterieus.

Hij kon dwars door je heen kijken. Hij rook de onderliggende motieven.

Laten we dit leger in een ecologisch leger veranderen.

Laten we de planeet herbeplanten.

In die ene scène waarin hij Baron filmt...

Dacht je dat ze willen dat je weet dat je auto niet hoeft te slijten?

Dacht je dat de machthebbers willen dat jij weet wat je kunt doen?

Hij riep: 'Oké, de pauze is voorbij.

Ga allemaal maar weer op je hoofd staan.'

Hij dacht namelijk dat het een yogacentrum was.

De pauze is voorbij. Ga maar weer op je hoofd staan.

Hij wist het niet. Hij had niet zo veel met yoga en zo.

Michael Jeffery was Jimi's manager. Maar de rest liet hij met rust.

Hij speelde geen rol in de film.

Hij was de producer, maar op de set had hij niets te vertellen.

Het hele concertidee stond los van de film.

Dat was Chucks idee.

Chuck had het altijd over energie en zo.

Ik weet niet of Michael daar gebruik van wilde maken.

Maar het was een zakelijke onderneming.

Op een bepaald moment...

drong het tot hem door dat er iets helemaal mis was met de film.

Barry De Prendergast ging met Ben Baldwin praten...

de eigenaar van Haleakala Dairy.

Ben Baldwin had ons uitdrukkelijk gevraagd de koeien met rust te laten.

Als Barry De Prendergast, op de heuvel staat...

rent hij naar beneden en jaagt de koeien schreeuwend op.

Er rent een kudde koeien dwars door een hek van prikkeldraad heen...

en komt bij andere koeien terecht.

Het was Chucks idee om een kleur- en geluidservaring te maken.

Het zou gratis zijn, en iedereen mocht het zien.

Ze kozen een gebied op de flank van een heuvel...

dicht bij de school.

Dat was een kom in het landschap.

Achter ons staat een vulkaan. De Haleakala, hier in Maui.

De krater van de Haleakala wordt door sommige mensen beschouwd...

als het hartchakra van deze planeet.

Hij heeft een heel hoge trilling.

De energie daar is geweldig, echt geweldig.

Over de energie in de krater is geen twijfel mogelijk.

Als je de zon van achter de wolken aan de horizon ziet opkomen...

heb je het idee dat de energie uit het hart van de vulkaan opborrelt.

Een prachtige plek.

Het concert werd op de flank van de vulkaan gegeven.

Op het stuk achter de bomen hadden ze het podium gebouwd.

Er is daar een kom in het landschap.

Het is hier nogal veranderd.

Er was hier niets. Geen gebouwen, niets.

Ik had wel vaker op buitenpodia opgetreden...

maar nog nooit op de flank van een vulkaan.

Jimi zei...

We wilden net opkomen...

toen hij zei: 'Dit is wel een vulkaan geweest...

maar hij barst niet meer uit.'

Ik draaide me om en zei:

Nou, laten we hopen dat hij vandaag niet uitbarst.

Hij lag in een deuk.

FILMCREW VERWACHT RUIMTESCHEPEN OP MAU l

De Wizard wilde niet dat iemand te weten kwam...

dat Jimi Hendrix in een concert op Maui zou optreden.

Dat werd dus niet bekendgemaakt.

Maar we mochten wel met z'n allen...

strategische plekken en parken zoeken...

en posters opplakken met het bericht dat Jimi Hendrix zou optreden.

We hadden op Hawaï zoiets dat Coconut Wireless heette.

En die Coconut Wireless houdt in dat je het een paar mensen vertelt...

dan is al snel iedereen op de hoogte.

Mike Jeffery en een paar anderen kwamen met het idee...

om met een vrachtwagen door de stad te rijden...

met aanplakbiljetten met de tekst: Iedereen die wil komen...

kom naar de krater van de zon en de maan, naar de vulkanen.

Daar gaan we een concert geven.

De ochtend van 30 juli ging ik alleen.

Ik wilde voor zonsopkomst aan de top van de krater van de Haleakala zijn.

Want het enige wat ik wist, was dat het daar zou zijn.

Ik besefte niet...

dat het lager op de flanken van de Haleakala zou zijn.

Toen ik bovenkwam, was het ijskoud.

Ik heb er de hele nacht zitten wachten.

Er kwam niemand opdagen.

Op de dag van het concert hadden ze een grote bus gehuurd.

We reden naar Lahaina...

om mensen die anders niet naar Olinda konden komen, op te halen.

Ik liet de bus stoppen...

en stuurde mensen naar aan het andere eind van Front Street.

Ik ging zelf ook, met nog wat anderen met de boodschap:

'Jimi Hendrix speelt vandaag in Olinda. Kom je ook?

Ik heb een bus. Haal je spullen, dan gaan we.

Ik zie je bij het postkantoor. Over een halfuur rijden we weg.'

We liepen de straat door, en iedereen die er cool en hip uitzag...

nodigden we uit mee te gaan.

Ik zag twee van die jonge gasten die net op het eiland waren aangekomen.

Die pik je er zo uit want die hebben nog geen lang haar en een baard.

Ik vraag: Wil je Jimi Hendrix zien spelen?

En ze staan zo...

Ze zeggen geen woord. Ik zeg: 'Stap in de bus.

We laten je Jimi zien. We gaan allemaal naar Jimi Hendrix.'

Ze stapten in de bus.

Toen ik wakker werd, liep ik de heuvel af...

Ik zag een stuk triplex dat tegen een palm was getimmerd.

Er was 'Rainbow Bridge' op geschilderd...

in regenboogkleuren met pijl erbij.

Toen ik er kwam en het raampje van de wagen omlaag draaide...

keek ik die vent aan.

Hij keek mij aan. Ik zei: Rainbow Bridge?

Hij zei: Ja.

En ik zei: O god, dit is het dus. Ik heb het gevonden.

Overal kwamen mensen vandaan gelopen.

Ze parkeerden langs de weg en liepen verder.

Mensen liepen door achtertuinen van huizen aan Olinda Road.

Er kwamen overal mensen toestromen...

tot grote ontzetting van de inwoners van Maui.

Als ik het me goed herinner, was het 6,5 kilometer lopen.

Zelfs al kwam je met de auto, dan moest je nog een heel eind lopen.

En al die mensen kwamen opdagen.

Dit was de ingang.

De band en de crew gingen die kant op.

We werden in een Jeep opgehaald en wachtten tot we de tent in mochten.

Daar achter, waar die bomen staan.

Zie je die elektriciteitsmasten? Die stonden hier toen niet.

Om het concert te geven hadden we een generator nodig.

Welkom, kosmische broeders en zusters van Maui...

op het Rainbow Bridge trillings-, kleur- en geluidsexperiment.

Als wij positieve energie uitstralen, kan Jimi aanhaken...

en ons over drie brug voeren.

Mensen over de hele wereld krijgen die energie mee.

Wij rekenen op jullie. Dit is jullie kans.

Jimi is er over een paar minuten.

We gingen naar Hawaï zodat hij z'n gedachten kon ordenen.

Tegenwoordig zou je me tourmanager noemen.

Ik was roadmanager, tourmanager, hoe je het ook wilt noemen.

Een paar jongens zorgden voor de apparatuur.

Ik zorgde voor de band en zorgde dat verder alles goed verliep.

Ik overtuigde ze ervan dat ze op moesten, dat soms lastig.

De opnames waren boven op een berg...

dus we brachten alles met terreinwagens naar boven.

Chuck was de regisseur, en hij riep: Laat de camera's lopen.

Je kunt geen multitrackapparatuur op een jeep een vulkaan op rijden.

Hij deed het niet goed.

Ik zei: Hé wacht even, de machine doet het niet.

Hij zei: 'Nu kun je hem niet stilzetten...

want hij staat daar nu "Ommm" te chanten.'

Hij zegt: Hij heeft hem met de trillingen gerepareerd.

Er gingen honderdduizenden dollars aan film en manuren doorheen...

en hij repareert het apparaat door 'Ommm' te roepen.

Snap je?

Het was een prachtige dag.

Er hingen gekleurde slingers aan het podium...

en er wapperden vlaggen op bamboestokken.

Het was net een sprookje.

Waar komt dit nou vandaan en hoe heb ik het gevonden, dacht ik.

Ik was die dag de gelukkigste man ter wereld.

Net als de film had het concert nauwelijks een script...

behalve dat iedereen werd gevraagd bij hun sterrenbeeld te gaan zitten.

Het was een beetje vreemd.

Ik kon er weinig mee...

dat iedereen op astrologische volgorde moest zitten.

Iedereen moest bij z'n eigen sterrenbeeld zitten.

Jimi wilde hun energie gebruiken. Hij kon die energiestromen aanvoelen.

Dan kon Jimi misschien van die energie profiteren.

Als jij agressief was, kon hij dat bijvoorbeeld overnemen.

Als jij ontspannen was, kon hij ook ontspannen zijn.

Mensen vonden het maar niks.

Ze geloofden niet eens dat er een concert kwam.

Ze sleepten hun surfplank helemaal mee de berg op.

Dus die geloofden niet dat er een concert zou komen.

Sommige mensen zeiden tegen ons: God, jullie zijn echt gek.

Dan zei ik: Ongeneeslijk. We zijn knettergek.

En jullie krijgen de avond van je leven.

Ga maar zitten en doe mee.

Dat straalt echt een beetje energie uit. Ik voelde het...

zodra we dichterbij kwamen.

Wat betreft het geluid...

en wat betreft het opnemen en de apparatuur...

konden we maar een paar elektrische apparaten tegelijk gebruiken.

Want volgens mij had je daar een soort magnetisch veld.

We hadden genoeg stroom. Stroom was het probleem niet.

Dat was de wind.

De wind kwam vanachter het publiek en blies ons in het gezicht.

Niemand met een beetje verstand zou in zo'n setting opnemen.

Een wind van 50 kilometer per uur. Hij blies microfoonstandaards om.

Er stond zo'n sterke wind...

dat we iets om de microfoons heen moesten doen.

Het kon ze niet schelen...

dat de microfoons schuimrubberen mutsen hadden.

En zelfs daarmee kon je het geluid van de wind nog horen.

Er werden dingen het podium over geblazen.

Het was echt heel lastig. Maar ondanks alles...

nam Jimi het over en kwam alles goed.

Het was een intiem concert Alles verliep vloeiend.

De mensen daar waren blij dat ze er waren.

Ik heb wat foto's genomen. Ik wist niet zeker of het wel mocht.

Ik mocht heel dicht bij hem komen.

Maar het was euforisch.

Het was de hemel en de aarde. Geen barrières, niets.

Dit was typisch Maui.

Het was super. Het publiek was enthousiast.

Er waren veel mensen. Als je er was, zat je erbij.

Het was spectaculair.

Volgens mij genoot Jimi ervan.

Je ziet het: Jimi op z'n best.

Je was echt in het moment...

en leerde om aanwezig te zijn bij wat er op dat moment gebeurde.

Je onderging dat moment en buitte het helemaal uit.

Iedereen opstaan. Opstaan. We doen het samen, jongens.

Zijn jullie er nog? Als jullie willen, doen we wat anders.

Als je naar de beelden van het concert van Jimi in Maui kijkt...

zie je dat Jimi gelukkiger was dan ooit tevoren.

Hij vond het geweldig daar te spelen.

Mensen riepen: Wat gebeurt er allemaal?

Mensen huilden.

In Lahaina was de elektriciteit uitgevallen.

Mensen zagen een vliegende schotel.

Iemand die aan het filmen was, viel van de filmtoren.

Ik bedoel, het was waanzin.

Er hing iets in de lucht.

Kenmerkend van Jimi Hendrix was dat hij nooit een setlist had.

Dat hoefde ook niet want wij herkenden de muziek wel.

Dat was ook de bedoeling.

Iets anders doen dan wat het publiek verwachtte of wilde horen.

Er werden veel dingen doorbroken.

De voorstelling had twee delen.

Dank je wel.

Halverwege het concert was er een pauze.

De band ging een tent in.

Jimi was na de eerste set kwaad...

omdat niemand opstond om te dansen.

Iedereen zat te trippen op acid en lag er maar zo'n beetje bij.

De Wizard zei:

Jongens, willen jullie dat Hendrix zo nog meer komt spelen?

Nou, dan moet je iets zeggen.

Hij wilde dat mensen opstonden en lekker begonnen te swingen.

Dat we een beetje zouden bewegen, ons gedroegen alsof we leefden.

Laat eens wat horen.

O, moeten we dat doen?

Ze haalden hem over om weer te gaan spelen.

Dus hij pakte z'n zwarte Flying Wedge.

Hij speelde ongeremd, rock 'n roll en blues.

Zonder terughoudendheid. Hij liet de muziek gewoon komen.

Ik schudde m'n hoofd...

en Jimi riep: Ga staan en dans, man.

Iedereen stond te lachen en te bewegen.

Als hij begint, kun je niet stil blijven zitten.

Ik vroeg: Wat wil je hierna doen?

Wat wil je qua muziek doen?

Je hebt hier een ruig concept te pakken.

Hij zei: Het moet harder.

Jimi was lekker bezig.

Niemand bepaalde wat hij moest spelen.

Hij deed het zoals hij het wilde.

Daar genoten wij ook van. We waren vrij.

Het was een tof concert.

Een van de beste die hij ooit heeft gegeven.

Ik besefte pas hoe lang we speelden...

toen ik erop attent werd gemaakt.

Zo was de band, en dat was ontspannend.

De band maakte muziek. We genoten gewoon van het spelen.

Dat was het belangrijkste.

Mitch Mitchell zag eruit alsof hij van z'n kruk omhoog zweefde.

Alles bewoog: armen, benen, hoofd en haar.

Ik stond met open mond te kijken.

Hij deed creatieve dingen die hij nog nooit had gedaan.

Dat is het met Jimi, wat ik zo fantastisch aan hem vind.

Als je hem iets toewerpt...

dan krijg je het meteen terug.

Goed, slecht of anders, dat maakt niet uit. Het wordt nieuwe muziek.

Na het concert kom ik dezelfde twee jongens uit de toerbus tegen.

Ze zeggen letterlijk: 'Dit dromen we.

We zijn net naar Maui gekomen, en morgen gaan we naar Maui.

En we dromen dat we op een concert van Jimi Hendrix zijn.'

En ik zeg: Jullie hebben het voor elkaar. Jullie zijn er.

Ze waren dolgelukkig. Zo veel mazzel hadden ze.

Stel je voor: het concert is voorbij...

en er stromen honderden mensen deze kant op, de heuvels uit.

Een ongelooflijk gezicht.

Onder het lopen praatte iedereen over hoe geweldig het was.

Het was nog dagenlang het gesprek van de dag.

CONCERT HENDRIX OP MAUl ZEGT 'OMMM'

De volgende avond op Maui speelden we in Honolulu.

Wat een geweldig concert.

De filmcrew was wel op Maui maar ze hebben het niet opgenomen.

Ze zijn nooit naar Honolulu gekomen.

Daar hadden ze een van de beste concerten kunnen meemaken...

die er ooit zijn geweest.

Jimi was er helemaal.

Het was uitzonderlijk dat je binnen het tijdsbestek van één week...

Jimi Hendrix twee keer kon zien optreden.

De ene keer buiten, een plek die waarschijnlijk nooit is geëvenaard...

maar z'n optreden in het H. l .C. in Honolulu was echt spectaculair.

Zo vol energie.

Daar in het H. l .C...

was een van m'n meest gedenkwaardige Hendrix-momenten.

Jimi komt terug uit Hawaï...

en we beginnen te mixen en naar opnames te luisteren.

We hebben toen echt nieuwe dingen opgenomen. Prachtig vond ik dat.

Ik vroeg Jimi: Hoe was het in Hawaï?

En hij zegt: Tja, oké.

Van de roadies, Eric Barrett en Gerry Stickells, horen we:

Breek me de bek niet open. Het was vreselijk.

Hij liep dan weg en zei:

Stelletje zielenpoten.

Toen hij naar New York kwam, was Maui verleden tijd.

Hij had niets meer met de film te maken.

Als we weer in New York zijn, doen we weer wat we altijd doen.

Opnemen en optreden.

Hier waren ze nog bezig...

om aan Rainbow Bridge te werken.

Dank je wel. Weltrusten.

Ze zitten in de kapel te monteren.

Het is er stikdonker en er waren massa's geælæmporteerde kruiden.

Het was niet helemaal duidelijk wat ze probeerden te bereiken.

Niemand zei: Dat is goed. Dat moet je gebruiken.

Daar vond ik het niet op lijken.

Het leek nogal willekeurig.

Er gingen elke dag meer mensen weg.

Zo van: Je bent klaar hier. Hier heb je je geld.

Je bent klaar hier. Hier heb je je geld.

Ze dachten niet dat de film klaar was.

Ik weet nog dat ik de mannen van Warner Bros. hoorde zeggen:

O, hun geld is op. Wij gaan ervandoor.

Dat was het dan. Hij zei gewoon: We gaan.

Ze hebben waarschijnlijk behoorlijk moeten opruimen.

Zeker voordat de eerstejaars hun kamer weer in moesten.

Ik kan me niet herinneren dat m'n vader de borgsom heeft terugbetaald.

Ik kwam naar m'n werk en liep de trap af.

Je liep de receptie in en wist meteen dat er iets mis was.

WILDEBRAS VAN DE POP JIMI HENDRIX DOOD

JIMI HENDRIX STERFT l N BU lTENLAND

DOOD JIMI HENDRIX BEROOFT MUZl EKWERELD VAN SUPERSTER

Ik zat toen in Lahaina Harbor.

Ik weet nog dat iemand zei: Jimi is dood.

Ik zei: 'Wat?' Ik kon het niet geloven.

JIMI HENDRIX 1942 -1970 PEACE

Je kreeg 't idee dat er een eind was gekomen aan iets heel belangrijks.

Dat er een gat was geslagen in de muziekgeschiedenis.

Die gedachte heerste. 'Shit, man.'

Na Jimi's dood brak er een chaotische periode voor me aan.

Ik weet nog dat ik almaar dacht:

De show gaat door.

De dood van Jimi Hendrix vormde de versnellende factor...

bijna als een tyfoon. Het was een catastrofale gebeurtenis.

Het was rampzalig voor de wereld, voor onze mensen, onze cultuur...

en alles waar we in geloofden.

Maar voor de film stond het gelijk aan de doodsklok.

Het was niet alleen dat de man met de zeis was gekomen...

en zo'n gerespecteerde, hemelse gezant had meegenomen...

maar ook dat iedereen het duidelijk moeilijk had.

Jimi zou de muziek voor de film doen.

Dat was de voornaamste reden dat Warner Bros. hem financierde.

Maar toen ging Jimi dood en had hij er nog geen muziek voor geschreven.

Dat was natuurlijk ongemakkelijk.

Warner Bros. oefende druk op ons uit om muziek te leveren.

'Waar blijft dat album?' Dat soort dingen.

Dat was een probleem voor Michael Jeffery.

Ik werd door Michael gebeld.

'We moeten een soundtrack voor die film hebben.'

Ik zei: Ja, oké. Hoe wil je dat we dat gaan doen?

We luisterden naar die achtsporenband...

die op de flank van een vulkaan was opgenomen...

met wind van 160 kilometer per uur.

Misschien was het geen 160 maar 60 kilometer per uur.

Maar als je naar beelden van Jimi's microfoon kijkt...

zie je een dikke laag schuimrubber...

die er omheen was gebonden. In zulke dikke lagen.

Dat was tegen de herrie van de wind. Dat zagen we en dachten: Shit, man.

We moesten er dus voor zorgen dat die soundtrack fatsoenlijk klonk.

John had die opnames van die heuvel in Hawaï...

en probeerde er een acceptabel geluid van af te halen.

Op de multitracks die van het concert zijn gemaakt...

staat geen bruikbare drum.

Toen besloten we de drums in de studio te dubben.

We gebruikten wat een filmmonteur zou gebruiken.

Een apparaat dat een moviola heette.

We zagen de film op een scherm...

dat best klein was, maar groot genoeg voor de montage.

Toen Mitch naar de moviola had gekeken...

kon hij zich gelukkig herinneren:

O ja, en toen deed ik dit. Hier doe ik dit en dat.

En dat speelde hij daar.

Hij speelde terwijl hij naar dat schermpje keek.

Hij keek naar zichzelf op het scherm om het nummer mee te spelen...

op basis van wat hij zag.

Dat was best een uitdaging.

In een geleidelijk opbouwproces...

hebben we alle slecht opgenomen drums kunnen vervangen...

van dat concert in Hawaï.

Volgens mij deden ze de montage in een huis...

dat Chuck in Hollywood Hills had gehuurd. Ik klopte op de deur

en er deed een man open die de editor bleek te zijn.

Chuck verstopte zich achter de deur. Ik weet niet voor wie.

Maar hij stond echt achter de deur.

Toen kwam hij te voorschijn en zei: O, ben jij het, John.

Misschien dat Warner Bros. niet helemaal tevreden was.

Ik weet niet goed waarom hij zich verstopte.

We zaten in het huis dat we het Orange Grove-huis noemden.

Het was een hele klus om de echtheid van de opname te bewaren...

en de context en de waarachtigheid ervan...

terwijl we er een commerciële versie van probeerden te maken.

Er was een enorme hoeveelheid beeldmateriaal.

De montage was tijdrovend.

Stel je voor: 42 uur aan filmbeelden.

Chuck zet hem in elkaar als het grote brein.

O, we doen dit, en daarna krijgen we dat.

En dit stuk vanaf hier, en dan dat.

Chuck Wein kwam een paar keer binnen.

Naderhand rolde John maar eens met z'n ogen.

Helemaal rond, een oogrol van 360 graden.

Het was afzien voor hem. Het waren jongens uit Hollywood.

Regisseur Chuck Wein kwam af en toe binnen banjeren.

Hij zei dan: 'Hier komt een special effect als we naar mars gaan.'

Ergens anders in de film zaten mensen wiet te roken.

'Op dit moment ruikt het publiek wiet.'

Ik weet nog dat toen we de film aan het mixen waren...

er iemand was van geluidseffecten.

Chuck ging maar door van:

Hier hoor je een ontploffing en daar hoor je dit geluid.

Die jongen zei: Ja, ja, gaat lukken.

Chuck: 'En dan hier die ontploffing.' En hij: 'Gaat niet lukken.'

Hij had allemaal special effects voor de film.

En het was een heel lange film. Hij duurde vier uur.

Die versie was het beste omdat er het meeste in zat.

Maar ze hebben hem ingekort tot anderhalf uur.

Ze maakten zich zorgen en hadden meningsverschillen.

Barry De Prendergast was uiteindelijk degene...

die zich sterkst uitsprak voor commercialisering ervan.

Chuck wilde, tot op zekere hoogte bewonderenswaardig...

maar uiteindelijk zonder succes, z'n artistieke controle verdedigen.

Hij geloofde dat hij iets belangrijks voor de wereld deed...

door ze voor te stellen aan Dr. Bronner en aliens die hij kende.

Maar hij was niet tevreden met het resultaat.

We gingen naar de première.

Hij had er zin in, maar was er niet tevreden over.

Ik ging naar de première. Het was vreselijk.

Echt vreselijk.

Ik schaamde me dood. Het was verschrikkelijk.

Het Aquarius Theatre was in originele staat.

Ik had toen de taak...

om alle ijsjes, snoeprepen en junkfood weg te werken...

die je normaal gesproken in de bioscoop ziet.

Wij kwamen met druivensap en appelsap met prik.

We hadden een heel assortiment gezond snoep...

dat goed was voor kinderen als ze het aten.

De film Rainbow Bridge die je nu gaat zien...

is niet op een script gebaseerd.

We lieten speciale muziek horen...

die de trillingsfrequentie verhoogde van de mensen die in de zaal zaten.

De bedoeling was bij te dragen...

aan 't verhogen van de trillingsfrequentie van de aarde.

Als we ons naar de zon richten...

zien we uit dat licht een duidelijker en helderder licht komen.

De bioscoopzaal stond in lichterlaaie.

Er steeg rook op.

Je kon die film amper zien, zo veel rook was er.

Mensen rookten een waterpijp, een joint met hasj.

Het was echt ongelooflijk.

REGl E: CHUCK WEl N

De reacties waren gemengd.

Er gingen mensen weg.

Maar de mensen die bleven, begrepen het.

BOODSCHAP AAN DE MENSEN OP DE AARDE

Ze wilden er meer van weten. Waar had hij het over?

HOROSCOOP ZIET POT GOUD l N STERREN VOOR RAINBOW BRIDGE

Maar ze waren nieuwsgierig.

Hij had erop gezweet en het was niet de triomf die hij had verwacht.

Ik ging naar Rainbow Bridge met het idee dat het over Jimi Hendrix ging.

Maar dat was niet zo.

...draag ik op aan dat meisje daar. Ze heet Hartley.

Dit nummer heet Foxy Lady. Daar is ze.

Er was zo'n aantrekkelijk meisje, Pat Hartley.

Het was een onzinnig iets dat eigenlijk geen verhaal was.

Maar de mensen werden high en ze hadden het over trillingen.

En het sloot ook heel mooi aan...

op wat er in die tijd in de jongerencultuur speelde.

Hij was niet bedoeld als kaskraker.

Natuurlijk waren er doelgroepen voor.

En als hij de kans had gehad, zou hij bekender zijn geworden...

als hij niet was ingekort daaraan ten onder was gegaan.

Mensen die opgetogen waren omdat ze hem in Woodstock hadden gezien...

en de vele mensen die de Woodstock-film hadden gezien...

wilden graag zien wat hij in Hawaælæ had gedaan.

Het was absoluut geen Jimi Hendrix-film...

ondanks pogingen hem als zodanig aan te prijzen.

Michael Jeffery probeerde impresario van de underground te zijn...

waarvan hij volgens mij niets begreep.

Hij gebruikte de regisseur en producer...

die hem hadden verleid met hun reputatie in de underground.

Jimi Hendrix propten ze er ook nog in...

want op die manier kregen ze de film in de bioscoop...

en kregen ze nietsvermoedende kids als ik zover dat ze kwamen kijken.

Het was een film uit de tegencultuur, een documentaire.

EEN HELDERE KIJK OP FREAKS

En daar gingen we helemaal in op.

Het was een documentaire over onze levensstijl.

EEN N l EUW SOORT FILM RAINBOW BRIDGE

Maar hij ging vooral over onze dromen.

Hij behelsde alles waarop we hoopten, waarover we droomden.

Wat je nu op tv ziet is supersaai.

Je ziet vreselijke zooi...

maar je ziet geen mensen vanuit hun ziel spreken.

Maar dat kun je wel doen.

Zo moeilijk is dat niet. Je merkt een subtiel verschil...

als ze overgaan van gedrag dat hengelt naar goedkeuring...

naar handelen vanuit hun diepste ziel.

Dat doe je in een echte realityfilm.

En die mensen deden het. Ik weet dat het is gelukt...

Ik begon er bij Warhol mee maar kreeg er weinig ruimte voor.

Ik gebruikte echte mensen, die echt iets te melden hadden.

Daar heb ik positieve reacties op gekregen.

Het kan het begin zijn geweest van reality-tv of zweverige dingen.

Maar als je het als een blowende 15- of 16 jarige tiener ziet...

en dat was ik, was het een waarheid als een koe.

Ik vond hem fantastisch.

Dat zat er toch dik in?

Een heftige film.

We hebben hem gezien, en er zijn vraagtekens bij te plaatsen.

Zonder samenhangende elementen, op Jimi's concert na...

was het een maffe film.

Volgens mij hadden mensen geen idee waar Rainbow Bridge over ging.

Ze zagen de film en vroegen zich af wat het in vredesnaam was.

ORIGl NELE RADIORECLAME

Rainbow Bridge, de ultieme Amerikaanse bestemming.

De film laat zien wat de hipste mensen eigenlijk deden...

als ze op hun 'hipst' waren.

De stem van de Village in New York.

Rainbow Bridge is opgenomen op Maui in Hawaælæ.

Nu in een theater bij jou in de buurt.

Van Transvue Films. Onder de 17 moet je een ouder meenemen.

ALLEEN VANAVOND RAINBOW BRIDGE

Barry De Prendergast wilde hem commerciëler maken...

want hij moest wel het mannetje blijven, hè?

Hij werd verondersteld de producer te zijn.

Hij zei: We verdienen er alleen aan als we hem inkorten.

Hij ging tot extremen. Ik vind het erg om te zeggen...

maar hij en die andere man hebben zwaar aan de tequila gezeten...

en er het negatieve uit gekozen en de rest weggegooid.

Je kon hem nooit meer in z'n geheel zien.

Volgens mij was iedereen verrast.

Sommige mensen dachten dat het een gewone film was...

maar het was een presentatie van de tegencultuur.

Goddank waren de beelden van het concert er nog.

Toen de film uitkwam...

keken we er hier links van me naar.

Chuck had hem meegenomen om hem te bekijken.

Het scherm was een stenen muur.

De eerste voorstelling in Maui was op een stenen muur.

Toen de film overal uitkwam, leverde iedereen kritiek.

RAINBOW BRIDGE LEIDT TOT HOGER ZELF EN GENEUZEL

In Houston dacht er iemand dat het werk van de duivel was.

Ergens in Californië dachten ze dat het een Jezus-film was.

Want die dingen zaten er allebei in.

De L.A. Times beschouwde het als een reclame voor drugs.

En Laguna Mystic Arts Brotherhood vond dat we hen hadden verraden...

en dat de film juist tegen drugs was.

Daarna gaven de Warner Bros. de film niet vrij.

Ze vonden de film niets.

Het ding ging op de plank...

die 500.000 dollar vergeten we. Weg met dat ding.

Ze wilden Chuck en Barry er 300.000 voor laten betalen.

Chuck en Barry moesten aan dat geld zien te komen.

Van Buzzy Bent, die van het Chart House-restaurant...

kregen ze die drie ton om die film terug te kopen.

Toen ze Warner Bros. uit kwamen...

stond de fiscus er, die 40.000 dollar eiste...

en toen waren ze hem weer kwijt.

The Cry of Love was bijna klaar en is als album uitgebracht.

Daar gebruikten ze Dolly Daggervan.

Michael wilde dat nummer gebruiken...

omdat hij zag wat er met Rainbow Bridge gebeurde.

Omdat ik de muziek kende, zei hij:

Zoek de muziek die in de film past...

en waar we een album van kunnen maken.

Gelukkig was Jimi Hendrix altijd muziek blijven maken.

Er was genoeg niet uitgebracht spul...

waar je de soundtrack van Rainbow Bridge van kon maken.

Na z'n dood gingen we weer naar Electric Lady in New York...

naar z'n studio, en daar lag het klaar.

Hij had vóór de film al muziek gemaakt. En het paste nog ook.

We begonnen overal nummers vandaan te halen...

om iets samen te stellen dat je Rainbow Bridge kon noemen.

De plaat was volslagen anders dan de film, vind ik.

Het waren allemaal nummers die Jimi goed vond.

Allemaal ontzettend goede songs.

Vanwege de film was hij Rainbow Bridge genoemd.

Op de achterkant van de hoes liet Chuck een 'OM' plaatsen.

Ik weet niet of je dat kent, maar het is iets wat boeddhisten doen.

Dat zou op de achterkant komen.

Dat kwam als achtergrond van de tekst op de hoes te staan.

Maar de drukker spelde het verkeerd, en er kwam 'MO' te staan.

Daar keek ik niet van op.

Het gaat natuurlijk om aandacht voor details.

Op de oorspronkelijke versie waar Chuck mee werkte...

waren de Shri Yantra en het 'OM'-teken niet omgedraaid...

zoals bij de rest wel was gebeurd.

Maar zo was de originele film niet.

De originele film was een prachtige, glasheldere weergave...

van een unieke periode, die onbeschrijflijk mooi was.

Niets kon tippen aan het Rainbow Bridge- concert.

Het bracht een rust...

en het leek alsof ik mediteerde terwijl ik ernaar keek.

Als Hendrix nog had geleefd...

dan zou dit gewoon een film zijn geweest over de jongerencultuur...

met een soundtrack van nieuwe muziek van Jimi Hendrix.

Dan hadden ze de film minder kritisch ontleed...

en dan hadden de mensen beter begrepen wat het was...

toen hij uitkwam.

Rainbow Bridge was niet zijn artistieke visie.

Het was na z'n dood best ongemakkelijk...

dat er een soort grauwsluier over z'n nalatenschap hing...

DE EXPLOITATIE VAN HENDRIX

...door dit postume project...

waar hij persoonlijk niets mee te maken had gehad.

Na Jimi's dood was het improviseren voor Michael en de producers.

Maar wie weet hoe het was geworden als hij was blijven leven.

Als ik dat nu zie, lijkt het nog steeds alsof de tijd stilstond.

Het was een ongelooflijk mooie tijd. Een jeugdige tijd.

Een tijd van vrijheid, zonder verantwoordelijkheden.

En wij waren jong.

Dank je. Vrede, mensen.