Original subtitles

ik geloof niet dat hij een popster wilde worden, maar...

ik denk dat ie dat hij dat speciale gevoel had dat hij iets wilde zeggen...

voor de mensen van zijn eigen generatie, een gevoel dat hij ze gelukkiger kon maken.

en hij voelde niet dat ie dat deed.

het is te gek dat de mensen Nick aan het ontdekken zijn.

als je eenmaal Nick ontdekt, dan ga je dat aan andere mensen doorvertellen.

als je een meisje ontmoette en je zou haar naar haar kamer hebben meegenomen...

en als er daar wat Nick Drake platen waren...

dan zou je waarschijnlijk met haar willen trouwen.

ik heb een wat affiniteit met hem...

als je net zoals Nick je dat aan thuis doet denken.

ik denk dat een van zijn grote tragedies...

ik denk dat hij tegen iemand zei: "ik heb niet meer liedjes. "

er waren momenten dat het heel... triest was om met hem te werken;

later.

nou, ik hoorde de muziek van Nick Drake op een heel laat tijdstip.

en hij heeft een soort...

magische kwaliteit, weet je...

er is een hoop mystiek, nee, mystique...

aan Nick Drake verbonden, omdat hij maar drie platen heeft gemaakt.

en er niet veel over hem bekend is,

er bestaat geen film over hem.

erg weinig opgenomen woorden.

maar er hangt nog steeds een soort magie over zijn muziek, geloof ik.

een soort broosheid...

waarmee een hoop mensen zichzelf mee identificeerden.

mijn ouders waren allebei fantastisch.

ze hadden een idyllisch huwelijk in Birma.

omdat in die tijd het leven daar voor kolonialen te gek was.

we waren van een typische klasse, veronderstel ik.

een middenklasse.

mijn vader was naar het oosten gegaan als jonge man,

en hij was een ingenieur.

mijn moeder was echt Nick's moeder.

ze was heel knap en heel creatief.

en ik denk...echt, dat het een verontruste ziel zou zijn geweest...

als ze niet met mijn vader getrouwd zou zijn.

mijn vader maakte het leven voor mijn moeder mogelijk.

maar hij vernietigde ook daarbij haar creatieve geest niet.

ze floreerde als liedjesschrijfster.

we gingen terug naar engeland. Nicky was vier.

en onze allereerste schooltijd was samen.

en ik herinner me altijd... ik herinner me altijd nick's eerste schooldag.

en ik was toen klasseoudste op die school.

en ik herinner me dat ik absoluut beestachtig tegen hem deed...

als hij mijn klas binnenrende voor een beetje... troost...

ik ontkende bijna het feit dat hij mijn broer was.

het was iets waar ik me nadien diep voor heb geschaamd...

ik liet hem dat voelen en hij was het totaal in latere jaren vergeten.

maar ik ben het nooit vergeten.

hij was leider over verschillende spellen en dingen op zijn eerste school...

en toen hij naar de volgende school ging werd hij headboy van zijn eerste huis.

maar het scheen niet veel voor hem te betekenen.

het schoolhoofd gaf hem een prima rapport, maar zei op het einde dat...

"niemand van ons hem echt goed scheen te kennen. "

en ik denk dat het de hele periode voor Nick zo was.

mensen kenden hem eigenlijk niet echt.

muziek was een groot deel van mijn leven...

zoals ik al zei componeerden mijn vader en mijn moeder...

allebei liedjes vanaf mijn vroegste jeugd...

ik herinner me dat het gebeurde; vooral mijn moeder,

die liedjes over ons beiden schreef.

vanaf mijn vroegste kinderjaren.

ik geloof dat Nick onbewust erg door haar beinvloed is geweest...

hij zou in die tijd gegruweld hebben als hij dit gehoord had.

maar ik weet vrij zeker dat hij door haar hele akkoordenstructuur is beinvloed...

en door de manier waarop ze componeerde.

misschien is het de beste manier om dit te laten zien door een van haar liedjes te laten horen.

en ergens, kun je de gelijkenis en de invloed horen.

ik ontmoette Nick Drake toen hij hier in Cambridge was...

en hij zat op Fitzwilliam College om engels te studeren.

er was een deel van ons dat zich ietwat superieur voelde...

boven andere studenten die op hun fietsen naar colleges fietsten...

wij zouden laat op staan, wij zouden dope roken...

wij zouden... niet naar colleges gaan...

ik denk dat we het gevoel hadden dat we ons op een of andere manier "meer" voelden...

ik was de jongen die meer dope rookte dan wie dan ook...

en ik ben de jongen die drugsproblemen kreeg... later.

maar eigenlijk... was het echt een vakantie van drie jaar...

en Nick zou er uit stappen en zich alleen maar met gitaar spelen bezig houden...

ik zou soms naar hem toe gaan in Fitzwilliam.

en hij zou alleen maar elke keer weer hetzelfde muziekrifje spelen.

het leek net of het hem nooit geen moeite kostte. ik werd altijd getroffen door zijn gitaarspel...

omdat ik er altijd beatles liedjes of zoiets in hoorde.

hij speelde een... folky, bluesy muziekstijl...

het was altijd heel helder en met grote nauwkeurigheid...

en hij kon dat steeds opnieuw herhalen.

en gewoon uren en uren doorgaan met het spelen van dat verbazingwekkende muziekrifje.

met dat te gekke finger picking gedoe.

het verbaasde me alleen maar.

we voerden eigenlijk niet veel uit.

ik kan je een stukje laten lezen...

ik moet wel zeggen dat ik bang ben dat deze brief...

door muizen aangevreten is.

in de la waar ie bewaard lag.

dus, er zijn stukjes die weg zijn, maar niet... niet te erg.

ja, hier heb ik het.

"het zal u misschien verbazen te horen dat gedurende de laatste paar weken...

"ik buitengewoon gelukkig ben met het leven.

"en ik zou niet weten waarom.

"het schijnt dat Cambridge leuke dingen met iemand kan laten doen, als men het maar toelaat.

"en ik ben er niet zeker van dat ik dat eerder toeliet.

"ik geloof dat ik een of twee nutteloze en beperkende complexen van me af heb gegooid...

"die ik ergens opgepakt heb voordat ik hier kwam.

"het werk is op het moment niet zo slecht.

"ik hou me bezig met 17e en 18e eeuwse dichters.

"mensen als Swift, Pope, Blake, etc.

"die op hun manier een hoop te bieden hebben.

"maar ze lijken erg moeilijk om over te schrijven.

"moet nu stoppen en naar bed gaan. "

we waren allebei zeer enthousiast dat hij in Cambridge bleef.

wat je verder ook in het leven deed, als je het voor elkaar kreeg om een diploma te halen...

dan heb je tenminste iets om op terug te vallen.

zijn reacties daarop waren dat een veiligheidsnet nou net niet het ding was dat hij wilde.

dan liever de grond onder mijn voeten wegmaaien.

hij placht met een zekere mate van nostalgie terug te kijken op de dagen in Cambridge.

maar, dat is... een ander verhaal.

we deelden daadwerkelijk een flat in London.

totdat op een dag, Nick in mijn kamer kwam...

en... hij was iemand van weinig woorden, mijn broer.

en, zei... "hier zo. "

en gooide de volledige plaat "Five Leaves Left. " op mijn bed.

ik stond helemaal versteld... ik kon het niet geloven...

dit is mijn broer, mijn kleine broertje...

had een complete langspeelplaat, zoals het toen heette, geproduceerd.

het was gewoon te gek.

je kon prima met hem werken.

het enige waar je je zorgen over moest maken waren de andere mensen.

omdat Nick's gitaar altijd het beste klonk.

de stem van Nick zou altijd juist klinken.

Nick was daar gewoon...en ik denk...

als je de platen terug luistert, is de gitaar een van de dingen die het meest...

uitzonderlijk was, omdat...

het zo helder en sterk is, en alle noten in balans zijn.

het is heel ongebruikelijk om zulke ingewikkelde...

finger picking onderdelen te hebben die op zo'n heldere sterke manier gespeeld werden.

iedere noot... zo dat je werkelijk...

de hele opname rond de gitaar kunt bouwen.

Nick en ik woonden toen in London.

en ik denk "At the Chime of the City Clock"...

ik ga nu naar het gedeelte van voor de studio, niet hoe ik er aan gewerkt heb.

maar echt geprobeerd heb om de stemming ervan te vangen, en...

het was somber, eenzaam, nat.

een oktoberavond, ronddolend langs een of andere straat in London.

er zijn op deze manier verschillende liedjes, die Nick maakt... "Parasite" bijvoorbeeld, op Pink Moon...

ik geloof dat het een vergelijkbare soort stemming is.

dus besloten wij om er counter-melodietjes in te stoppen... maar geen akkoorden.

dus het meeste ervan is een andere melodie, om het eenzaam en somber te maken.

en in feite is er ook bij de violen een octaaf verschil...

of de cello's die de onderliggende partij doen.

zo ook op "Fruit Tree", de wijze waarop de hobo en de althobo zijn...

ze spelen alleen maar een lange melodie en de ene neemt het over na de andere.

'omdat ik het niet over wilde nemen van het gitaarspel,

wat eigenlijk een soort... wel, je zult 't wel merken als je het hoort, het is...

het is net een machine, ik wil niet de techniek ervan weghalen...

'omdat het prachtig is en heel spiritueel, maar...

het is allemaal veeleisend, je moet niet tegen het ritme ingaan...

'omdat Nick altijd het ritme perfect blijft houden.

we zochten naar een somber, eenzaam geluid, en ik denk...

John deed het weer perfect. er was de gitaar, snaren...

en het overdubben van de houtblazers, is het niet?

dus hier op een track heb je de gitaar.

en dat is de rock waarop het hele ding gebouwd is.

dat is zijn stem die uit de gitaarmicrofoon komt.

en daar heb je de zang.

dat is Dave.

dat is waarschijnlijk Dave die gitaar speelt.

Basgitaar.

en dat is de percussie

wat je nu hoort is alleen maar de ruwe versie die hier staat.

toentertijd, toen we in de studio zaten, klonk het zo.

maar we zouden toen... een perspectief op het geluid zetten.

waar voor we echo zouden gaan gebruiken.

en van daar uit kun je gewoon weer het nummer horen spelen.

ik dacht dat alles wel in orde zou zijn. we zouden Nick op pad gaan sturen...

en het zou allemaal te gek gaan worden.

en dus stuurden we hem op tournee naar universiteiten en clubs... weet je.

en het werkte helemaal niet, omdat...

het aan de situatie lag waar je een bar had of mensen had die aan het drinken of praten waren.

hij kon niemand laten ophouden met praten.

hij wist niet wat hij tegen ze moest zeggen, het duurde heel lang voor zijn gitaar gestemd was...

omdat ieder lied een andere gitaarstemming had.

en uiteindelijk werd hij zo ontmoedigd door het feit dat de mensen hun mond niet hielden...

hij was geen Keith Jarret, moet je weten.

hij wilde niet stoppen en zeggen "hou je kop, ik ga niet eerder spelen totdat jullie rustig zijn. "

en op een dag belde hij gewoon op en zei: "ik kom naar huis. "

en we annuleerden de rest van de optredens.

en hij deed in werkelijkheid nooit geen andere show meer.

een vriend van me ging naar hem toe en bonsde op de deur...

en er kwam geen antwoord. dus liep ie rond...

naar de achterkant van het huis en keek door het raam en daar zat Nick.

gewoon naar de muur te kijken. hij zat alleen maar naar de muur te staren.

hij wilde niet tegen het raam tikken om hem te storen, maar...

hij is gewoon weg gegaan.

hij zei: "weet je, het is echt een rare snuiter, soms. "

Nick scheen alleen maar meer geisoleerd te raken, je zou naar hem toe gaan en...

het gesprek zou ongemakkelijk worden, en dan zou ik weg gaan.

en toen besloot hij om naar het huis van zijn ouders te gaan waar...

ik denk dat het hem behoorlijk in verlegenheid bracht, zich behoorlijk schaamde dat...

hij niet in staat was geweest London het hoofd te bieden en de huur niet kon betalen en...

alle dingen doen wat we allemaal moeten doen en...

uiteindelijk weer bij zijn ouders terecht was gekomen. en hij werd in het ziekenhuis opgenomen...

toen hij daar was en werd behandeld met anti-depressiva.

ik geloof niet dat de psychiater iets anders had kunnen doen.

als je gepresenteerd word met zoiets, vanuit een bevoorrechte achtergrond...

school goed doorlopen, naar Cambridge gegaan, wat ga je dan nog voor diagnose geven?

doktoren denken in termen van diagnose...

ik zie het meer als een existentieel ding, dat de wereld...

een nogal harteloze en een tamelijke zinloze plek was geworden.

weer thuis

hij zei eens: "ik vind het thuis maar niks, maar ik kan het ergens anders niet uithouden. "

ik denk dat hij het voelde als een soort weigeren. hij moest hier terugkomen.

hij heeft vele malen geprobeerd om weg te gaan.

heel vaak. hij was het gewoon om verschillende nachten weg te blijven. we wisten nooit waar hij was.

we belden dan zijn vrienden en vroegen ons af of ze Nick gezien hadden.

in het geval dat hij in moeilijkheden zat, weet je.

ik geloof dat hij de wereld had afgewezen.

niets maakte hem gelukkig.

nou, ik heb eigenlijk nooit het begin van een verandering gezien...

niemand van ons. het was iets dat er als het ware was ingeslopen... bij Nick.

en de grote moeilijkheid voor mijn ouders...

die buitengewoon waren...

deden zo hun best, weet je... zo goed als het konden begrijpen.

ze probeerden grip te krijgen op zijn ziekte en probeerden het te begrijpen,

maar het was heel moeilijk, omdat ze voelden dat alles wat ze deden verkeerd was.

en op een grappige manier, was alles wat iedereen deed verkeerd.

maar zij waren veel meer daar en aanwezig.

hij trok zich als het ware terug in zijn eigen thuisomgeving.

maar hij wilde er zo graag mee breken, en...

voelde zich er los van staan, denk ik.

ik geloof niet dat hij werkelijk voelde dat hij een deel van zijn thuisachtergrond was.

maar hij kon er niet aan ontsnappen, tegen het einde.

hij zag meer.

en dat komt tot uitdrukking in zijn songs en bijna nergens anders door.

ik geloof dat hij steeds stiller werd... op het moment dat hij meer zag.

hij zei eens tegen me: "ik heb gefaald met alles wat ik probeerde te doen. "

ik zei: "Oh, Nick, hoe kun je? " en toen heb ik...

al de dingen die hij zo evident gedaan had, uitgewerkt.

dat maakte geen enkel verschil. hij voelde dat hij gefaald had...

om door te dringen tot de mensen waar hij tegen wilde praten.

zijn moeder belde me, en ze zei dat ze wilden dat hij een psychiater zou gaan raadplegen.

en dat hij... voelde dat mensen over hem oordeelden.

maar dat was een soort teken van zwakheid.

typisch engels standpunt trouwens.

en... of ik met hem wilde praten?

dus ik sprak hem en zei alleen maar: niemand zal slechter over je denken...

als je hulp zoekt als je hulp nodig hebt.

dat is normaal.

maar hij klonk helemaal niet goed.

hij kwam naar me toe, er slecht uitziend, heel vuil, etc, etc.

in zeker zin, wat hij daar tegen me zei, had hij zijn uitbarsting...

van woede over ongeveer alles.

"iedereen vertelt me dat ik te gek ben maar ik ben platzak. "

"waarom? "

in zeker zin was het een uiting in het gesprek...

van de teksten op "Hanging on a Star".

"als je me zo hoog aanslaat, waarom ben ik dan zo laag? "

"wat is het verhaal? waarom begrijp ik het niet? "

"iedereen zegt dat ik een genie ben. "

"en ik heb helemaal geen geld, ik heb geen carriere...

"het is een grote puinhoop. "

je moet niet vergeten dat hoewel ik Nick alleen bij gelegenheid zag...

ik hem hoofdzakelijk zag als hij aan een album bezig was, dus...

op het moment dat het laatste album uitkwam, de laatste van de drie...

was hij ernstig in zichzelf teruggetrokken.

het was vrij dramatisch, iedereen zal je dat zeggen.

iedereen die hem toen zag kan je vertellen dat het een dramatisch afscheid was...

van de Nick die wij kenden.

hij zei niet veel, slechts vreemd gemompel.

hij had een neerslachtige houding.

zijn zus zei eens dat de foto's in het huis in Heath...

welke met name dit album was, de meest eerlijke waren die ze gezien had.

ik weet niet zeker of ik het daar helemaal mee eens moet zijn, maar ik weet wat ze bedoelt.

het weerspiegelde hoe hij in die tijd functioneerde.

je zult mensen ontmoeten die je vertellen dat hij op andere tijden depressief was...

ik was daar toentertijd, de tijd van de sessies en...

helemaal niet zoals op die laatste sessie.

terwijl je voorheen ideeen uitwisselde, en je praatte samen en liet de dingen werken...

daar zat of stond hij in principe maar, en rende heen en weer en uiteindelijk...

wist ik niets meer te zeggen. ik klapte gewoon dicht. het was net of je met een stilleven bezig was.

ik zeg altijd dat Nick geboren was met "a skin too few".

maar ik denk dat je het beter kan samenvatten door een gedicht dat mijn moeder schreef.

en het is een gedicht dat "The Shell" genoemd wordt.

het gaat als volgt...

"het leven groeit om ons heen als een huid.

"om de uiterlijke woestenij op te sluiten.

"want als we de verste diepte markeren.

"dan zouden we al jaren geleden dood zijn, voordat we het graf ingaan.

"maar ronddraaien in het huiselijke omhulsel...

van zorgen, ontevredenheid, en weinig plezier...

groeien we en bloeien we op en zien zelden...

"de uiterlijke duisternis die onze ogen zouden beschamen.

"sommigen doorbreken het omhulsel;

"ik geloof dat er mensen zijn die hun vingers door de broze muren heen duwen

"en een gat maken, en door die gruwelijke spleet...

"met blote ogen naar de sintels van de wereld naar buiten staren.

"zij kijken zowel er uit als er in.

"zichzelf kennend, en teveel andere dingen ernaast. "

John Wood en ik maakten de uiteindelijke opnamesessie.

hij was in zo'n stemming...

dat hij niet tegelijkertijd en gitaar kon spelen en zingen.

die laatste vier tracks...

"Black-eyed Dog" en al die...

zijn opgenomen met de gitaar en daarna het zingen over de gitaar heen.

omdat hij veel te...

zenuwachtig was... ik weet niet hoe ik zijn stemming zoals hij was moet beschrijven...

maar het was heel pijnlijk te zien hoe hij probeerde die opnames te doen...

het waren buitengewone opnames, maar ze waren de combinatie ervan...

de tekst en de muziek en de stemming van Nick op het moment dat ie ze maakte...

was een erg... beangstigende ervaring.

hij ging vrij vroeg naar bed.

ik herinner me dat hij bij die deur stond en ik zei: "ga je naar bed, Nick? "

ik kan hem nu gewoon voor me zien.

blijkbaar was hij beneden geweest, hij was s'nachts beneden.

ik hoorde wat corn flakes of zoiets.

en dat deed ie vaak als hij niet kon slapen.

vaak meer dan niet, zou Molly hem horen.

mijn god mag weten hoe veel nachten dit gebeurde.

ze zou hem horen terwijl hij onze slaapkamer passeerde...

en dan stond ze op, trok haar ochtendjas aan, ging naar beneden en praatte met hem.

deze keer hoorde ze hem niet.

maar hij was kennelijk beneden geweest.

toen ging hij terug en nam deze extra sterke dosis van die...

pillen die hem voorgeschreven waren, Tryptizol genaamd...

waarvan hij dacht dat het kalmeringsmiddelen waren.

hij vertelde ons dat hij er daar drie per dag van moest innemen of zoiets.

- ze waren voorgeschreven... - jij was altijd bezorgd om Nick...

omdat ie zo depressief was, en toen hij zich placht te verstoppen...

de aspirine en de slaappillen en dat soort dingen.

die bijzondere dingen deden wij niet...

Ik denk, waren... in zekere zin gevaarlijk.

en... dat was 't. de volgende ochtend...

hij stond vaak helemaal niet zo vroeg op.

soms had hij hele slechte nachten.

en ik was nooit van plan om hem uberhaupt te storen, maar het was ongeveer...

het was bijna 12 uur en ik ging naar binnen...

omdat het zo ongeveer tijd moest zijn dat hij uit zijn bed kwam...

en hij lag daar diagonaal over zijn bed.

het eerste wat ik zag waren zijn lange, lange benen.

ik speelde toentertijd in een blijspel bij de Bristol Old Vic.

het was mijn premiere.

ik belde mijn ouders na de show...

wat ik altijd de eerste avond deed, om ze te vertellen hoe het was gegaan.

en ik herinnerde me dat de telefoon in gesprek was.

hij was continu in gesprek, en ik dacht...

dat hij buiten werking moest zijn of zoiets.

natuurlijk hadden ze de telefoon van de haak genomen, dat was op de dag dat Nick was gestorven.

en ze wilden het niet via de telefoon vertellen...

op dat precieze moment.

maar wat er gebeurde was dat ze de volgende dag naar Bristol waren gereden.

maar ze stuurden een telegram dat ze er aan kwamen.

en om een of andere maffe reden, dacht ik dat het moest zijn...

dat ze op weg waren om naar oma te gaan.

ik had er geen idee van waarom ze zouden komen. totaal niet.

en toen waren ze hier, en vertelden ze het me.

en hoewel ik er geen idee van had waarom ze zouden komen...

herinner ik me terwijl ik mijn hoofd in mijn handen legde en zei...

ik wist 't.

en natuurlijk dachten zij dat Nick me een kaartje of zo gestuurd had...

daar had het niets mee te maken.

in eerste instantie wist ik het helemaal niet.

maar onbewust...

wist... ik het.

ik weet echt niet zeker of Nick zelfmoord wilde plegen.

mijn gevoel zegt me dat wat er gebeurd moest zijn was...

dat hij al die pillen bij zich had... het was vast en zeker niet voorbestemd.

dat hij ze gewoon allemaal in zijn hand heeft genomen en in zijn mond gestopt...

en ze heeft doorgeslikt en gedacht: "wat maakt het verdomme ook uit! "

"of ik sterf of ik leef en alles zal veranderd zijn. "

"er zal iets anders gebeuren. "

als je het bijzondere geluk hebt...

om uit een liefhebbende familie te komen.

de prijs die je voor dat bijzondere geluk moet betalen...

is de dood van de mensen in die familie.

dat is de tragiek die daar altijd is...

het verandert voor altijd je leven.

maar je ontgroeit het.

ik was nogal geschokt, eigenlijk.

mensen zeggen dat we het hebben moeten zien aankomen, maar...

zoals ik zei, Nick had altijd van die... rariteiten.

maar het was een schok. ik had al twee of drie maanden niks van hem gehoord.

ik was alleen maar verschrikkelijk bedroefd.

ik veronderstel dat ik niet verbaasd was.

maar het was... het scheen een groot verlies.

voor iemand waar ik van genoten had om zo veel mee te werken.

"ik ben bang dat mijn stem me in dit stadium nogal ernstig in de steek laat. "

"ik zal gewoon nog een song doen. "

natuurlijk het enige wat zijn dood zin heeft gegeven...

is zijn roem die nu... naar buiten komt.

boven alles denk ik dat het niet zijn roem is...

het is meer het feit dat een hoop jongeren...

in zijn muziek zo veel hulp vonden.

dat ik denk dat 't hem heel heel veel plezier gedaan zou hebben.

hij zei ooit tegen mijn moeder:

"als ik maar eens kon voelen dat mijn muziek iets kon doen om een enkel persoon te helpen. "

"dan zou het de moeite waard zijn geweest. "

subtitles: scalisto for KG nederlandse ondertitels; GIJSIO