Original subtitles

Steun ons en word VIP-member om alle advertenties van www.OpenSubtitles.org te verwijderen

Hoog in de bergen van Pakistan leeft een katachtige die zelden is gefilmd.

Tot 2004. Toen toonde de BBC-serie Planet Earth...

de eerste beelden van een jagende sneeuwluipaard.

De makers van deze beelden werden verliefd op de sneeuwluipaard.

Ik keek haar aan, en zij keek mij aan.

Het was liefde op het eerste gezicht.

De mannen wilden alles weten van dit bijna mythische dier…

Deze icoon van de wildernis.

Wat ze ontdekten, ging veel verder dan ze ooit hadden verwacht.

Ze zagen hoe het dier vocht om te overleven.

De luipaard sprong eruit, ze viel, raakte buiten kennis, en de luipaard vertrok.

Hij zegt: Als de luipaard terugkomt, moet ik hem doden.

Dit is de eerste film die verdergaat dan de mythe...

en het ware verhaal vertelt van de sneeuwluipaard.

Hoewel hij op zoek is naar 'n bedreigde diersoort...

is Nisar Malik geen bioloog en ook geen cameraman.

Nisar is journalist. Hij heeft veel kennis van dit gebied en de bewoners...

doordat hij er al 20 jaar werkt voor buitenlandse nieuwsploegen.

Veel items gingen over Afghanistan en de stammengebieden in Pakistan.

Over oorlogskinderen en de strijd van de Taliban met de Noordelijke Alliantie.

En over de opium- en heroïnehandel destijds.

Nisar is terug in Noord-Pakistan voor een bijzonder grote uitdaging:

Hij wil nog meer schitterende beelden van de sneeuwluipaard maken.

Hij bevindt zich in de bergen van Chitral...

die deel uitmaken van de Himalaya, die doorloopt tot in China.

Niemand weet hoeveel sneeuwluipaarden er nog zijn.

Ze zijn zo zeldzaam en het gebied is zo ruig…

Dat men vreest dat ze zijn uitgestorven voordat ze geteld kunnen worden.

In de winter is Chitra! door de sneeuw afgesneden van de buitenwereld.

Er komen dan vrijwel geen bezoekers.

Nisar wordt vergezeld door cameraman Mark Smith.

Ze willen hier een jaar lang hun droom najagen...

dus met Kerst zullen ze niet thuis zijn.

We zijn hier alleen omdat er mogelijk sneeuwluipaarden leven.

Wie weet kunnen we ze filmen. Dus een betere reden is er niet.

Op kerstochtend bereidt Nisar een ongebruikelijke maaltijd.

In plaats van wat rond te lummelen ga ik een stevig ontbijt maken.

Er zitten testikels in. -Hart, lever en nieren.

Ik heb 'n lichte kater. Heel spannend is het niet.

Wil je bonen?

De kans om een sneeuwluipaard te ontdekken lijkt het grootst...

als er veel wordt rondgetrokken.

In de verse sneeuw zijn dierensporen lastig te vinden.

Maar het dal wordt wel sprookjesachtig mooi.

Zodra het gaat sneeuwen, wordt dit een betoverende plek.

Dit blijkt een toevluchtsoord voor dieren te zijn.

Zeldzame markhor, een soort berggeiten, lopen hier overal rond.

Dit belooft wat. Markhor zijn 'n geliefde prooi voor de sneeuwluipaard.

Na weken zoeken is er nog geen spoor van de ongrijpbare kat.

De sneeuw wordt dikker, en steeds meer dieren trekken naar lager gelegen delen.

De dieren hebben het zwaar. Wij kunnen ook niet zoveel.

Misschien is het beter als we hier weggaan.

Ze zoeken een plek waar de sneeuwluipaard hen opzoekt.

Maar zo'n plek is bijna even moeilijk te vinden als de sneeuwluipaard zelf.

Nisar moet zijn journalistieke talenten gebruiken.

Misschien kunnen zijn contactpersonen hem helpen.

De sneeuwluipaard laat je door als je zegt koning van de jungle te zijn.

Mooie verhalen genoeg, maar hij heeft er weinig aan.

Maar dan is vlak bij een dorp in de buurt een sneeuwluipaard gezien.

Hopelijk is hij er zo nog. Hoe hard kan deze auto?

Wekenlang doorkruisten ze afgelegen gebieden.

Zouden ze op zo'n toegankelijke plek wel succes hebben?

Dit keer berusten de geruchten op waarheid.

Er is inderdaad een sneeuwluipaard, en hij laat zich nog zien ook.

Dit is het mooiste gevoel dat ik ken.

Recht voor ons ligt een slechts zelden waargenomen dier…

Dat ons nu recht aankijkt.

Kijk eens even. Hallo.

Nooit konden wetenschappers en filmmakers zo dichtbij komen.

En hier wandelt een sneeuwluipaard onze wereld binnen.

Niet langer een bijna mythisch wezen, maar een levend, ademend dier.

Dagenlang kan Mark deze volleerde bergbeklimmer filmen.

Het dier voelt zich thuis op deze gevaarlijke hellingen.

Zijn tekening zorgt voor een perfecte camouflage...

en met zijn enorme klauwen en lange staart blijft hij moeiteloos in balans.

Een wilde sneeuwluipaard die niet bang is voor mensen. Dat is uniek.

Ze zwerft honderden kilometers rond. Waarom komt zij hier steeds terug?

Voor Mark en Nisar het antwoord vinden, verdwijnt ze.

Enkele dagen later komt Nisar verontrustend nieuws ter ore.

Volgens een schaapherder hier zijn 18 van z'n schapen en geiten aangevallen...

door een oude luipaard, blijkbaar.

We gaan kijken of dat verhaal waar is.

Misschien dat de vrouwtjesluipaard op een makkelijk maaltje afkwam.

Zulke wonden maakt alleen een luipaard, zegt hij.

Het zijn heel scherpe snijwonden.

Het is echt vlak bij mensen gebeurd.

Ik dacht dat het veel hoger in de bergen was gebeurd waar ze grazen.

De herders van Chitra! leiden zeker 's winters een hard bestaan.

Het verlies van vee is een ramp.

Roofdieren maken geen onderscheid tussen wilde of tamme prooi.

Als de dieren aan de sneeuw willen ontsnappen, leidt dat tot conflicten.

Dat de wildernis zo intact is, komt niet door de geïsoleerde ligging.

De grenzen tussen wilde en gecultiveerde gebieden vervagen.

De kans dat die werelden botsen, neemt toe.

Het blijkt dat het vrouwtje hier niet komt voor het vee.

Ik wilde de luipaard filmen, en toen zei Nisar: Daar zit er nog een.

Ik zei: Klets niet. Maar er zat nog een sneeuwluipaard. Ik stond perplex.

Ik wil ze in die grot zien.

Opeens dook er nog een op.

Aan de hulpeloze blik zag ik dat het een jong was.

Ik stond echt te springen van opwinding. Mark was ook hyper.

De volgende keer zien Marken Nisar een zelfverzekerder mannetje.

Hij waagt zich al verder van de grot.

Hij lijkt een hekel te hebben gekregen aan de eksters die hier leven.

Hij leerde nieuwe dingen, en zijn moeder was zijn voorbeeld.

Zij houdt ook niet van eksters, maar hij wilde ermee spelen.

Zij vindt ze alleen maar vervelend.

Er is een tijd om te spelen...

maar er zijn ook momenten dat een jonge sneeuwluipaard moet opletten.

Tijdens het jagen was hun communicatie heel bijzonder.

Zij liep vooruit, en hij volgde dan ook.

Dan keek ze om, en ging hij maar weer terug de grot in.

Het was een soort training. 20 van: Kijken mag, maar blijf uit m'n buurt.

Een één jaar oud jong eet evenveel als zijn moeder.

Het vrouwtje is nu gedwongen om met regelmaat een prooi te vinden.

Er is nog meer vee aangevallen, en Nisar maakt zich zorgen.

Dit is de dame. Ze ging naar binnen, duwde de deur open…

Toen sprong de luipaard naar buiten...

zodat zij viel en buiten kennis raakte. De luipaard nam de benen.

Deze is van achteren aangevreten.

Dat ziet er lekker bloederig uit.

Nisar weet dat zo'n slachtpartij dicht bij 't jachtgebied van de moeder gevaarlijk is.

Ze zal als de schuldige worden aangewezen, ook als ze dat niet is.

Hij vraagt zich af, als hij weer met z'n vee de bergen in gaat…

En de luipaard terugkomt, wat hij dan moet.

Hij zegt dat ie hem dan wel moet doodschieten.

Mark is erg opgelucht als hij bewijs krijgt...

dat de moeder voor 't jong kan zorgen door op de wilde markhor te jagen.

Haar prooi weegt evenveel als zijzelf.

Hem de steile helling op slepen moet enorm inspannend zijn.

Ze móet het kadaver in haar hol krijgen…

Zodat haar jong kan eten zonder gestoord te worden door aaseters.

Maar op één markhor houden ze 't niet lang uit.

Binnen enkele dagen zal ze opnieuw moeten gaan jagen.

Wekenlang observeren Marken Nisar de moeder en haarjong...

en bouwen zo 'n visueel verslag op van het gezinsleven van de sneeuwluipaard.

Door dit tweetal te filmen...

hebben Mark en Nisar het dier uit het rijk van de mythes gehaald...

naar de wereld die wij kennen.

Net als de crew begint te beseffen…

Hoe moeilijk het voor de sneeuwluipaard is om in dit terrein te overleven...

dwingt een ramp hen te stoppen met filmen.

Het bewijst nog eens hoe onzeker het leven is voor iedereen in deze bergen.

Ik begon er echt lol in te krijgen met de crew en de sneeuwluipaard...

en toen trof een zeer zware aardbeving het berggebied van Pakistan.

Er kwamen bijna 100.000 mensen om.

Het lijden en de verschrikking waren ongelooflijk.

Er is 'n hele generatie kinderen bij omgekomen, zo'n 40.000.

De aardbeving was 's ochtends vroeg toen de kinderen net op school waren.

Ik heb zelf kinderen en heb gezien hoe kinderen uit het puin werden gehaald...

Het was afgrijselijk.

Maar er moest iets gebeuren.

En iedereen met enige expertise zoals ik moest z'n verantwoordelijkheid nemen.

Door zijn ongeëvenaarde kennis van dit afgelegen gebied...

is Nisar de aangewezen man om 'n team van overlevingsdeskundigen te leiden...

en hulp te brengen aan hen die het meest in nood verkeren.

Elke winter is zwaar voor de bergbewoners...

maar de aardbeving heeft ze zelfs de meest basale voorzieningen ontnomen.

Het filmen van de sneeuwluipaard was een hoogtepunt in mijn leven.

Maar mensen in nood, mijn volk, kan ik niet aan hun lot overlaten.

Een halfjaar later…

Begint de bevolking zich te herstellen van de humanitaire ramp.

Het team keert terug in de hoop de sneeuwluipaarden te vinden...

voor het jong z'n moeder ontgroeid is. Het is nu zomer.

De kans om ze te vinden is erg klein.

In de winter hebben ze een bepaald patroon...

en dan kun je ze volgen, de kuddes berggeiten achterna...

maar in de zomer weet eigenlijk niemand 't.

Er is hoegenaamd niemand in de natuurfilmerij die dat weet.

In de dalen is 't snikheet en de meeste dieren trekken weer de hellingen op...

op zoek naar koelte en groene weidegrond.

Voor de wilde dieren is 't een makkie…

Maar voor Mark en Nisar is het een enorme expeditie.

Ze hebben 'n veel groter team nodig om ze de komende weken te ondersteunen.

We gaan over die weidegrond, daaroverheen en dan recht omlaag.

En dan achter die toppen. Zie je dat komvormige ding, dat donkere stuk…

Daar slaan we ons kamp op.

Vanaf daar is het twee dagen lopen naar Afghanistan.

Je voelt aan je water waarom de sneeuwluipaard daar moet zitten.

Dat gebied is vrijwel ontoegankelijk.

Hier is nog nooit een filmploeg geweest.

Een belangrijke reden waarom de sneeuwluipaard zo weinig is gefilmd...

is dat het beeld van Pakistan in het buitenland nogal gekleurd is.

Dit zou 't makkelijke stuk zijn.

We zitten hier op 30, 40 kilometer van de grens. AI-Qaida heeft hier gezeten.

En de Taliban. Ik heb daar verslag van gedaan.

Maar wij hebben de wereld zo veel meer te bieden.

Alleen neemt niemand de moeite te komen kijken.

We zijn met 150 miljoen mensen en we zijn geen terroristen.

De mensen hier zijn heel gastvrij en qua natuurhistorie is 't hier het summum.

En nu kunnen we de sneeuwluipaard mooi als ambassadeur gebruiken…

En zo de wereld laten zien wat Pakistan allemaal te bieden heeft.

Ze zijn een week onderweg en het terrein begint zijn tol te eisen.

Je wordt er nederig van. Het was zo slapend en moeilijk.

Het is heel steil, er zijn geen paden, en wel grote steenhopen, modderstromen.

Het was echt gevaarlijk.

Ze zijn op weg naar een weide op grote hoogte die vol marmotten zou zitten...

perfecte prooidieren voor de sneeuwluipaard.

Nisar richt op enige afstand een basiskamp in.

Zo verstoren ze de dieren niet.

Ze hebben goede hoop dat een plek waar het wemelt van prooien...

allerlei roofdieren zal aantrekken.

Dat lijkt me een goed marmottenveld.

Als er ergens veel voedsel is, komt er altijd iets op af. Laten we 't proberen.

Iedereen beseft hoe belangrijk de taak is die voor hen ligt.

Ik ben net een ongeruste moeder. M'n zoon gaat het huis uit.

De dieren hier zijn niet gewend aan mensen.

Mark zal zich onzichtbaar moeten maken door een schuilhut te bouwen.

Nu kan hij alleen nog maar afwachten.

Na weken blijkt dat er hier niet duizenden marmotten zitten.

Het zijn er maar een handjevol, en zelfs die doen niet erg veel.

Er zit een marmot op de rots voor me. Hij zit daar nu een half uur.

En in die tijd heeft ie z'n hoofd twee keer bewogen en z'n poot één keer.

Je moet heel veel doorstaan om zo dichtbij te komen. Ze zijn zo schichtig.

De verzekeraars van de dierenwereld.

Ze doen niets voor ze weten dat 't goed zit.

Nu de verhalen over 'n sneeuwluipaard- walhalla overdreven blijken...

gaat Nisar op zoek naar elke aanwijzing die hij kan vinden.

Het is zelfs geen speld in de hooiberg, want misschien is er wel geen speld.

En het is 'n hele grote hooiberg.

Na twee weken is duidelijk dat er geen sneeuwluipaarden in deze regio zijn.

Mark kan alleen maar marmotten filmen en hij kan z'n frustratie amper de baas.

Ik heb de pest aan marmotten. Dat ligt de hele dag maar in de zon te liggen.

Heel soms komen ze overeind en slaan ze luidkeels alarm.

Meestal richting mijn schuilhut, waar volgens mij niks mis mee is.

Maar daar denken zij anders over.

En dat geluid is zo doordringend. Het doet echt pijn aan je oren.

Als ze er genoeg van hebben, duiken ze hun hol in en slaan ze daar alarm.

Hopelijk maken ze zichzelf zo doof in hun hol.

Zonder houvast over de gedragingen van de sneeuwluipaarden...

wordt des te duidelijker hoe moeilijk het is om ze zelfs maar te zien te krijgen.

Nu begrijp je wel waarom het gods- onmogelijk is het dier te zien te krijgen.

Waar begin je?

Waar moet je beginnen?

Ik wil graag dat mensen dit Pakistan te zien krijgen.

Het is niet verzonnen. Het bestaat echt.

Helaas zijn er maar weinig mensen die proberen dit over het voetlicht te krijgen.

Hun acht weken durende geploeter loopt ten einde, en ze hebben niets bereikt.

Maar Nisar blijft er sereen onder.

We moesten er zelf op uit, want we hadden alleen verhalen en geruchten.

Anders hadden we niet geweten wat we zijn misgelopen.

Dus we moesten er wel zelf heen.

Het was ook van belang om alles in kaart te brengen.

Het was niet gezegd dat je haar daar 's zomers zou vinden.

Maar je moet 't proberen om te weten hoe 't zit.

Nu het winter wordt, dreigt het hard te gaan sneeuwen.

Mark en Nisar keren weer terug...

in de vurige hoop dat ze de vrouwtjes- sneeuwluipaard te zien krijgen.

De voortekenen zijn goed. De markhor trekken weer naar de dalen…

En het team denkt dat de sneeuwluipaard zal volgen.

Meer berichten dat er sneeuwluipaarden zijn gezien, lokken ook wetenschappers.

Ze leggen op hoogte vallen aan...

om er zo een te vangen en van een zender te voorzien...

als hij uit de bergen omlaag komt.

Maar Mark en Nisar richten zich juist op de lager gelegen hellingen.

Het is 'n jaar geleden dat ze 't vrouwtje zagen. Haarjong leeft nu op zichzelf…

Waardoor zij alle gelegenheid heeft haar prooi te volgen waar ze maar wil.

Bovendien breekt voor de markhor een periode aan...

waarin ze veel kwetsbaarder zijn voor aanvallen.

Het is het begin van de paartijd.

De concurrentie tussen de mannetjes leidt tot bijzonder heftige taferelen.

Terwijl de grote mannetjes elkaar bezig- houden, hebben de jongere de kans...

om er met een vrouwtje vandoor te gaan.

De markhor gaan in elk geval volledig op in de strijd.

Een uitgelezen kans voor de sneeuwluipaard.

Ze moet wel tevoorschijn komen.

Rond dit tijdstip in de middag komen de markhor meestal naar beneden.

Soms tot aan de rivieren...

Een luipaard.

Een luipaard.

Snel, neem het statief en die tas.

Waar zit ze? -Daarboven, op die rots. Daar zit ze.

Ze heeft een halsband.

Ze heeft een zender.

Omdat de wetenschappers ver van de filmploeg opereerden...

hadden Mark en Nisar er niet aan gedacht…

Dat hun luipaard wel eens gevangen kon worden.

Je ziet haar daarboven en ze heeft net de jachthouding aangenomen.

En het is volkomen duidelijk... Ze komt in beweging.

Je kunt die halsband echt duidelijk zien als ze beweegt.

Ik weet niet hoe ze zo iets moet vangen. Zelfs wij zien dat ding zitten.

Mark heeft nu de kans een jagende sneeuwluipaard te filmen.

Maar zou de halsband een dier hinderen dat het van camouflage moet hebben?

Ze heeft een groepje markhor ontdekt beneden haar.

En ze kijkt nu hoe ze die 't best kan benaderen, volgens mij.

Prachtig.

Precies waar we haar eerder filmden.

Dit is het punt waarop ze 't verpest, zoals meestal...

of dat ze haar prooi doodt.

Geweldig is dit, hè? -Ongelooflijk.

Jij moet me nu op de hoogte houden hoe ver ze steeds van de markhor is.

Het is zo'n 50 meter. De markhor komen aangerend.

Ik zie 't.

Ze gaat erop af.

Ja -Ze gaat erop af. Ze is er klaar voor.

Het is nu nog zo'n 25 meter, 20 meter.

Vier, vijf markhor gaan dezelfde kant op. -Naar haar toe?

Nog vijftien meter.

Nog dichterbij. Die staat nu recht onder haar.

De kleintjes komen er ook bij. Nu is 't nog hooguit vijf meter.

Daar komt ze, haar hellinkje op.

Het is nog maar drie, vier meter.

Daar gaat ze.

Stomkop.

Ze heeft 't verpest. -Ja.

Ze zag er heel traag uit.

Ze gaat weer verder.

De markhor zijn niet ver weg. Aan de andere kant.

Er zit er daar nog één, want ze kijkt ergens naar. Ze loert echt.

Er zit er hier één tussen de bomen en nu heeft ze een betere uitvalsplek.

Daar gaat ze.

Dit is een déjà vu.

Weer een marhor die het water in gaat.

Wat is dit? Dit klopt niet.

Een sneeuwluipaard 'n zender omdoen is 'n doorbraak voor de wetenschap…

Maar Nisar heeft zo zijn twijfels.

Haar zien...

geeft me geen goed gevoel.

Ik ben in de wolken dat ik haar zie, maar bedroefd over hoe ze eraan toe is.

Het nieuws brengt Tom McCarthy, hoofd van de wetenschappers, bij de filmploeg.

Hij wil voor zijn studie informatie uit de eerste hand horen.

Grote boom, daarboven die rots. Ze zat daar met haar zender die eerste keer.

Een prachtig plaatje zo.

Nu kan Tom wellicht uitleggen waarom hij zo'n ingrijpend middel gebruikt...

om het dier te bestuderen.

Dit gaat gegevens opleveren waar we 't al die tijd zonder hebben moeten doen.

We willen een beter inzicht krijgen, bijvoorbeeld over de territoriumomvang.

Hoe reageren ze op mensen en vee in hun habitat?

Dit zijn de basisvragen en alleen telemetrie kan daarop antwoord geven.

Torn hoopt dat de halsband dit jaar de gegevens naar satellieten zendt...

zodat hij op afstand de bewegingen van de sneeuwluipaard kan volgen.

Er is zo weinig bekend over de dieren…

Dat alle gegevens uit de halsband van onschatbare waarde zijn.

Ik zie haar nu met haar halsband om een gewone wilde sneeuwluipaard zijn.

Maar doordat ze ons die informatie geeft…

Kunnen wij de sneeuwluipaarden overal beter beschermen.

Dit is alleen mogelijk dankzij de nieuwste ontwikkelingen in satelliettechnologie.

Maar niet alles verloopt volgens plan, zoals vaker bij innoverende projecten.

Ze krijgen bericht dat Nisars luipaard per ongeluk opnieuw is gevangen.

Er is een pijl met verdovend middel nodig...

om haar met zo min mogelijk letsel uit de val te bevrijden.

Het was schokkend om haar zo te zien worstelen.

Ook al diende 't de wetenschap, iets in mij wou haar gewoon vrij laten.

Van zo dichtbij is haar aanwezigheid haast betoverend.

Een van de opmerkelijkste zaken was de reactie van de plaatselijke bevolking.

Ze aaiden de sneeuw van haar vacht, gaven haar klopjes.

De onverwachte vangst is een kans haar van dichtbij te bekijken.

En haar halsband kan nu vervangen worden door een met een volle batterij.

Haar wonden worden ontsmet om de kans op infectie te verkleinen.

Ze wordt ook warm gehouden nu ze op haar kwetsbaarst is.

Elke nog levende sneeuwluipaard telt.

Hier lag dit mythische dier omringd door mensen...

die haar in bedwang proberen te houden en te kluisteren.

En toch straalt het dier een soort betovering uit.

Het was vreemd om mensen te zien proberen de natuur te temmen…

Dit dier in bedwang te houden.

Nadat ze acht uur in de kooi heeft geslapen…

Zijn de onderzoekers er zeker van dat het verdovend middel is uitgewerkt.

Ze lijkt volledig hersteld.

Maar omdat ze zich opnieuw heeft laten vangen, zijn Nisars twijfels toegenomen.

Tom, ben je niet bang voor de risico's? Is dit wel verantwoord?

Als ik 't niet verantwoord vond, zouden we 't niet doen.

Jij bent gehecht geraakt aan dit dier.

Ik ken maar weinig mensen in mijn positie...

die niet gehecht zijn geraakt aan de dieren die wij proberen te beschermen.

Een katachtige zo'n halsband omdoen is voor mij...

denk ik even enerverend als voor het dier.

Ik doe 't niet zomaar. Haar veiligheid staat voorop.

Ik weet dat ze voor 'n deel wordt opgeofferd...

met die lelijke halsbandzender...

waar ze een jaar, of twee, of drie, mee rond zal lopen.

Maar dat doet ze voor een betere toekomst van haar soort...

van sneeuwluipaarden in Pakistan en in deze hele bergketen.

Als we dit doen, is de kans veel groter dat ze allemaal behouden blijven.

Het project is alleen succesvol als ze zich natuurlijk gedraagt...

ongehinderd door de halsband. Als dat niet zo is, zijn de gegevens waardeloos.

Na enkele dagen ziet Mark gedrag bij haar dat ze ook daarvoor al vertoonde.

Rond half drie 's middags liep ze naar een rotspunt waar ze wachtte.

Er was geen markhor in de buurt, maar toen kwamen er stenen omlaag rollen.

Er kwam één markhor naar beneden.

Zij had 't gehoord en sloop rond die rotspunt.

Ze zat net iets hoger dan de markhor...

die verder omlaag ging richting een geul.

En op die puinhelling maakte ze zo'n rol.

Dan rolt ze helemaal op haar rug, net als een huiskat.

Dan weet je dat ze echt aan het jagen is. Hoe dat zit, weten we niet.

Misschien om haar geur of kleuren te maskeren.

Ze ging verder omlaag en op 'n bepaald punt keek ze neer op de markhor.

En die ging net die geul in.

Plotseling kwam zij over dat lange stuk naar beneden stormen.

En toen verstopte ze zich bij een struik. Ik volgde haar...

maar door de zwart-witte zoeker van de camera...

kan 't allemaal niet echt goed zien. De markhor bleek midden in beeld te staan.

Ik zag 't helemaal niet, dus ging ik zoeken met de camera...

stormde zij eropaf en maakte ze korte metten met hem.

Ze sprong boven op hem en toen verdwenen ze in de geul.

Ze had een prooi gedood. Dus zelfs met die witte halsband om...

kan ze zichzelf goed redden. Dat was 'n opluchting om te zien. Dat was mooi.

Ik was er een tijd ontsteld over. Voor mij was 't niet te verantwoorden.

Nu ik haar met halsband om had zien jagen, leek 't haast of ze gelukkig was.

Ze lijkt in orde te zijn en het lijkt de moeite waard te zijn.

De succesvolle jacht betekent voor Mark en Nisar een keerpunt.

Nu is duidelijk dat hun beelden van meer belang zijn dan ze ooit hadden gedacht.

De wetenschappers kunnen ze naast de gegevens van de halsband gebruiken.

Samen leveren ze veel meer informatie op dan los van elkaar.

Via die combinatie van wetenschap en film...

beginnen we eindelijk meer te begrijpen van dit raadselachtige wezen.

Eindelijk krijgen we een inkijkje in het leven van de sneeuwluipaard.

In de weken erna blijkt dat de halsband nog een groot voordeel heeft.

Vroeger moest het team op z'n intuïtie of geruchten afgaan om 't dier te vinden.

Nu kunnen ze afgaan op gegevens van de halsband.

Voor het eerst kunnen ze haar daadwerkelijk volgen.

De informatie van de onderzoekers leidt hen naar het dorp…

Waar Mark haar filmt terwijl ze naast een net gevangen prooi slaapt.

De camera laat zien dat het om een markhor gaat, geen tamme geit.

De studie van de sneeuwluipaarden zal bijdragen aan hun bescherming.

Maar Nisar weet dat de dorpelingen zijn luipaard niet gunstig gezind zijn.

Hij gaat naar de herder van wie de vorige winter geiten werden gedood.

Deze mensen hebben steun nodig. Ze moeten inzien dat er 'n groter geheel is.

Ze leven van dag tot dag. Ze hebben niets.

Als Pakistaan leef ik met ze mee. Ik zie hun dilemma.

Je moet die mensen erbij betrekken...

willen de sneeuwluipaard en de andere dieren hier overleven.

Door de beelden te tonen en over het onderzoek te vertellen...

hoopt Nisar dat ze beseffen hoe waardevol hun katachtige buur is.

Hij zegt dat dit z'n vijand is.

Toen keek hij weer en zei hij: Nee, het is nu m'n vriend.

Dit is hun erfgoed, het is hun natuurlijke omgeving, hun fauna.

Als zij er niet bij betrokken worden, wordt het niks.

We moeten dit erfgoed teruggeven aan die mensen.

Met hun opzienbarende beelden lichten Mark en Nisar 'n tipje van de sluier op...

die over dit welhaast mythische dier hangt.

Ze wilden het verhaal vertellen van een sneeuwluipaard...

maar al doende bereikten ze veel meer dan dat.

Bizar dat het eerste zenderproject bij sneeuwluipaarden in 20 jaar…

Niet alleen hier zou komen maar ook ons dier zou betreffen.

Het gaat daarbij om boeiender kwesties dan één enkele sneeuwluipaard filmen.

We hebben nu een veel dieper inzicht verworven in het behoud van het dier…

Dan toen we hier kwamen.

Om bewustzijn te kweken, die mensen te laten voelen dat ze erbij horen…

En dat het dier bij hen hoort, moeten ze daarin delen.

Of je het nu op een foto of een mobiel laat zien...

het is essentieel dat we het met hen delen.

Ik hoop dat ze de sneeuwluipaard ook in het echt zien...

en niet alleen op een mobiel.

Daar moet het werk zich uiteindelijk in vertalen.

Daar moeten ze zich in de toekomst op kunnen verheugen.

Niet alleen dit beeld, maar het echte dier.

Ik weet dat de sneeuwluipaard zal worden geëxploiteerd...

of het nu voor de wetenschap of toerisme is of om Pakistan te promoten.

Om eerlijk te zijn: Ze heeft mij op een veel dieper, persoonlijk niveau geraakt.

Het eist dat ik terugkom om op haar te passen zoals zij op mij heeft gepast.

Beoordeel deze ondertitel op www.osdb.link/azut6 Help andere gebruikers om te kiezen voor de beste ondertitels!