Original subtitles

Yang Chae-young!

Yang Chae-young!

Yang Chae-young!

Awak berlagak bagus! Padan muka!

Siapa yang cakap itu?

Biadab sungguh.

Kembali ke tempat masing-masing!

Jangan berdiri saja di sini.

Mari.

Hei, Yang Chae-young.

Awak gembira dapat tukar sekolah?

Jangan cakap bukan-bukan tentang saya.

Hati-hati bila awak keluar malam...

Terkejut saya.

Saya tak apa-apa.

Awak janji takkan pukul saya lagi.

Jangan beritahu sesiapa tentang pergaduhan kita.

Biar betul.

Jangan mungkir janji!

Saya dah sampai.

Sunyi di sini, bukan?

Sekarang minggu peperiksaan.

Hei, hantar...

Jaringkan! Berjaya!

Chae-young dah ambil ujian pertengahan penggal minggu lepas, bukan?

Ya.

Minggu ini minggu peperiksaan, jadi dia boleh masuk minggu depan.

Ya, puan.

Tolong jaga Chae-young.

Baru-baru ini ada pelajar bertindak ganas di sekolah.

Keadaan agak kelam-kabut dan semua orang masih terluka.

Ada pergaduhan besar minggu lepas...

dan akhirnya seorang pelajar digantung sekolah.

En. Yang, tolong jaga Chae-young.

Sudah tentu...

Ada pembuli yang asyik buli dia.

Dia patut abaikan mereka...

Mereka bertengkar.

Tak perlu risau, puan.

Ayah tak perlu jelaskan semuanya.

Apa? Ayah salah cakapkah?

Ayah tak pernah cakap pun, bukan?

Cuba kamu fikir. Sekolah ini pun ada pembuli.

Daripada berdepan dengan mereka...

kamu boleh abaikan mereka.

Maksud ayah saya patut abaikan saja mereka?

- Tak, maksud ayah... - Ayah.

Kalau kita biarkan mereka terlepas sekali...

kita beri kebenaran kepada mereka untuk terus buli kita.

Bila orang dewasa tak endahkan pembuli...

mereka secara tak langsung menggalakkan pembuli itu.

Kalau kamu bergaduh lagi, ayah akan...

- Lagi sekali? - Chae-young...

Ayah nak ke tandas.

Tapi ayah baru saja ke tandas.

Pergi jalan-jalan sekejap. Lima minit saja.

Ayah akan ambil masa selama setengah jam!

- Saya nak pergi beli-belah! - Boleh, pergilah.

Ulang sekali lagi. Apa awak cakap?

Kalau saya tolong awak menipu, ia akan mempengaruhi gred orang lain.

Itu tak adil bagi mereka.

Apa? "Tak adil"?

Tak guna, siapa yang masih cakap begitu?

Awak memang tak guna, bukan?

- Tak guna! - Hei.

Ke tepi.

Mari sini.

Saya kata, mari sini.

Jong-gu, kami tanya awak baik-baik.

Berani awak tak endahkan kami?

Tak guna.

Awak kedengaran macam orang tua.

"Awak perlu adil kepada semua orang yang menduduki peperiksaan itu."

Tak guna! Awak cari masalah!

Awak ingat saya tak tahukah?

Apa ini?

Tapi macam mana dengan pelajar lain?

Apa yang awak cakap ini?

Hei, apa? Cakaplah.

Tak adil kepada mereka yang belajar bersungguh-sungguh.

Tak guna. Terkejut saya.

Telinga saya berdesing. Apa patut saya buat?

Tak guna!

Aduhai, awak memang jujur.

Ada budak nerda di sini.

Tak guna!

Tak guna!

Jangan pukul kepala dia.

Macam mana kalau dia mati?

Dia buat darah saya mendidih.

Dia menggigil ketakutan.

Dia buang air kecil dalam seluar?

Perempuan gila.

Bukalah seluar dia dan lihat sendiri.

Jangan mengarut.

- Cukuplah itu. - Awak cintakan dia?

Dia sudah nampak sangat menyedihkan.

Apa ini? Empat lawan satu.

Ini babak dalam filemkah?

Hei, dia isteri awakkah?

Dia rakam video.

Siapa awak?

Beri saya telefon itu sekarang.

Hei, bangun.

Dia tak pedulikan saya.

Hei! Beri kepada saya, perempuan tak guna.

Awak pekakkah? Bangun sekarang.

Awak dah gilakah?

Awak tak dengarkah apa yang kami cakap?

Kenapa? Nak saya tumbuk muka awak?

Berlagak bagus akan buat awak terbunuh, tak guna!

Lepaskan saya!

Jangan berkerut.

Kalau awak ada kedut, nanti awak tak laku.

Tak guna!

Hei, ke tepi.

Awak pasti awak nak teruskan?

Sakitnya. Tak guna.

Tak guna!

Mari sini!

Tak guna!

Belakang...

Diam!

Kamu gagal dalam peperiksaan. Jadi diam.

Duduk sekarang.

Hei, Yang Jeong-hak!

Ya.

Kita ada pelajar baru.

Chae-young, perkenalkan diri awak.

Helo, saya Yang Chae-young.

Mari kita berkawan.

Layan dia baik-baik...

dan bantu dia sesuaikan diri.

- Faham? - Ya.

Chae-young, awak boleh duduk di tempat kosong itu.

Ketua kelas, apa waktu pertama?

- Sains. - Okey, bagus.

Jadi awak budak baru dalam kelas saya?

Nak pergi ke kafeteria? Saya belanja.

Ada kafeteria di tingkat satu...

Yang Chae-young, tunggu.

Hei, mari sini sekejap.

Mari sini. Sekarang.

Kenapa?

- Dekat sikit. - Dekat sikit?

Pura-pura awak tak kenal saya.

Saya cuma nak ucap terima kasih untuk semalam...

Tak perlu.

Awak buat saya berminat dengan kata-kata awak tentang keadilan itu.

Sebab itulah saya masuk campur.

Kalau awak mahu berterima kasih kepada saya...

jangan dekati saya.

Saya dibuang kerja.

Isteri saya pun tinggalkan saya.

Encik, kedai dah nak tutup.

Bar ini pun nak halau saya.

Baru pukul 10:00 malam!

Bar apa yang tutup awal sangat?

Hei, mari kita pergi...

Tak perlu datang ke sini lagi.

Mari.

Kita takkan datang sini lagi.

Lepaskan saya. Saya nak cakap sesuatu.

Makanan awak tak sedap. Saya...

tak nak bayar...

- Mari. - Awak dah makan, kenalah bayar.

Puan!

- Awak patut bayar... - Diam!

Saya tak nak bayar.

- Encik patut bayar. - Jangan sentuh saya!

- Awak nak apa? - Cukuplah itu.

Apa ini?

Hei, perhatian!

Perhatian.

- Perhatian! - Jong-gu!

- Perhatian. - Hei, sudahlah! Mari.

Budak tak guna.

Kita tak patut datang ke sini.

Mari.

Hei! Budak baru!

Saya?

"Saya"?

Berlagak betul.

Awak tak nampakkah?

Jadi awak perempuan gila.

Awak pukul kawan-kawan saya?

Saya ada bercakap dengan orang suruhan awak.

Orang suruhan saya?

Awak dah puas hidup, perempuan tak guna?

Biadab betul.

Beri telefon awak sementara saya masih cakap baik-baik.

Telefon saya? Kenapa awak nak telefon saya?

Bukankah itu melanggar privasi?

Hormat sikit, budak baru.

Awak tak berkelakuan macam senior.

Sebab itulah awak tak dihormati.

Apa ini?

Lepaskan saya, tak guna!

Sae-na, awak tak apa-apa?

Jadi awak juga tak sedar diri.

Kamu semua memang sama.

Hei, tangkap dia.

Awak masih tak faham, bukan?

Nak saya muat naik video itu?

Kami minta maaf, Sae-na!

Dungu. Matilah awak!

Awak kata awak senior.

Jadi kali ini saya akan lepaskan awak.

Yang Chae-young.

Ajar saya berlawan.

Saya benci ulang benda yang sama.

Jangan ikut saya.

Ayah saya meninggal dunia ketika saya masih kecil.

Mak saya jaga kedai makan seorang diri.

Kami dapat ramai pelanggan yang cerewet pada waktu malam.

Malam tadi, salah seorang pelanggan buat masalah.

Saya pula tak boleh buat apa-apa.

Apa kaitannya dengan saya?

Telefon saja polis.

Tolong ajar saya untuk jadi kuat macam awak.

Supaya awak boleh lawan balik dan dibawa ke balai polis?

Jangan mengarutlah. Telefon saja polis.

Saya tak nak cederakan sesiapa.

Saya cuma nak lindungi mak saya.

"Keadilan tanpa kuasa adalah kosong.

Tapi kuasa tanpa keadilan hanyalah keganasan."

Tuan Choi Bae-dal cakap begitu.

Ya, ada filem biografi tentang dia.

Awak dah tengok? Fighter In The Wind.

Tidak.

Begitu.

Karate bukan untuk cederakan orang, tapi untuk lindungi mereka...

- Ayah. - Ya, Chae-young.

Habuk itu buat kamu sakit tekak?

Pakailah topeng.

Sudahlah.

Akademi beri GV kepada orang yang membawa pelajar baru.

GV?

Ini?

Ayuh.

Baucar hadiah. Saya yang bawa dia ke sini.

Sudah tentu, ada di sini.

Nah.

Tak kelakarlah.

Okey, ini dia. Ambillah.

Ayah tahu ayah sangat kedekut, bukan?

Apa?

Saya nak keluar.

Kesimpulannya ialah...

daftarlah sekarang...

dan awak akan dapat diskaun 50 peratus untuk bulan pertama.

Borang Permohonan

Persekutuan Korea Kyokushin Jeongdokwan

Yang Chae-young.

Apa?

Tak, maksud saya...

Kalau saya sertai taekwondo, saya akan jadi kuat macam awak?

- Ini karate, bukan taekwondo. - Karate.

Ayah saya ajar saya tendang sebaik saja saya mula berjalan.

Kalau awak nak jadi macam saya, awak cubalah.

Atau apa-apa.

Hei!

Kita akan mula berlatih esok?

Jin-hyeok, sejak awak jadi presiden jawatankuasa pelajar...

keadaan di sekolah semakin baik.

Terima kasih, encik.

Semasa Baek Gang-shik buat masalah...

awak uruskan mangsa dia dengan baik...

dan kita berjaya selesaikannya di dalam sekolah.

Semuanya berlalu dengan senyap.

Saya tak buat apa-apa sangat.

Ia hanya pergaduhan antara kawan.

Saya tak suka melihatnya.

Oh ya...

jawatankuasa pelajar buat dengan baik.

Saya rasa tenang.

Bila Gang-shik kembali semula ke sekolah, tolong perhatikan dia.

- Okey? - Baiklah.

Jangan risau, encik. Saya akan cakap dengan dia.

Saya akan sediakan surat cadangan awak.

Kekalkan saja gred sekolah awak.

Baiklah.

Oh ya, ayah awak apa khabar?

Pejabat Pengetua

Menyusahkan betul. Orang tua tak guna.

Joo Hae-seong!

Macam mana awak boleh tidur sekarang?

Ada pelajar baru yang buli saya!

Sae-na, saya boleh nampak bawah skirt awak.

Tak guna...

Penyumbaleweng!

Awak hati-hatilah sikit. Awak macam nak tayangkan kepada saya.

Hei, Lee Sae-na.

Saya dah dengar tentang semalam.

Awak jatuh ke lantai.

Tentu memalukan.

Kalau saya jadi awak, saya berhenti sekolah.

Park Jin-hyeok, tutup mulut awak.

Awak jangan buat saya marah.

Bertenang.

Hei! Awak tak nak buat apa-apakah?

Hei, ada junior pukul awak?

Sudah tentu, dungu.

Macam mana awak boleh ketawa?

Sekolah akan jadi huru-hara.

Kenapa dengan awak hari ini?

Siapa yang buat?

Siapa yang malukan Lee Sae-na yang hebat?

Kalau awak terus macam ini, siaplah awak.

Baiklah.

- Jin-hyeok. - Ya?

Mari kita jumpa budak baru yang gila itu esok.

Okey.

Panggil dia ke sini.

Apa?

Dia akan datang kalau awak panggil dia.

Lagipun awak ketua pelajar.

Okey.

Ayuh, naik. Sedikit lagi...

Tuan...

Okey. Tujuh!

Naik sekarang!

Ini cara terbaik untuk tingkatkan ketahanan.

Tuan, boleh saya berehat sebentar?

Ini berkaitan dengan karate?

Sudah tentu, pelajar kesayangan.

Tahap kecergasan awak sekarang tak bagus.

- Tolong buat saja apa yang saya suruh. - Tapi...

Dah beribu-ribu kali saya cakap.

- Awak baru buat 12 kali. - Tapi...

Sedia, mula!

Tuan, tunggu.

- Lebih baik awak buat terus. - Tuan.

Tunggu sekejap! Kekalkan posisi itu.

- Jangan bergerak. - Okey.

- Chae-young. - Apa?

- Tolong dia buat split. - Apa?

Mari kita buat. Duduk bersandar pada dinding.

Duduk!

- Buka kaki. - Sekejap.

Sakitnya...

Kalau awak lawan, otot awak akan terkoyak.

Jangan, tunggu...

- Tunggu dulu, jangan. - Ayuh!

Chae-young, tunggu!

Jangan macam budak-budak! Kita baru saja mula!

Tapi memang sakit...

Bernafas melalui kesakitan. Ini takkan membunuh awak.

Bertenang.

Satu, dua, tiga!

Macam mana awak boleh buat?

Sakitlah, Chae-young!

- Hei. - Apa?

Kalau tak boleh elak, apa yang kita buat?

Kita belajar untuk menikmatinya.

Hei.

Ia akan lebih sakit esok.

Cepat. Kita dah lambat.

Lari!

Ayuh!

Awak perlu pergi jumpa jawatankuasa pelajar.

Saya?

Siapa kata?

Presiden jawatankuasa pelajar.

Kenapa awak pula yang beritahu saya?

Kenapa presiden nak jumpa saya?

Mungkin kerana awak pelajar baru.

Di mana pejabat jawatankuasa pelajar?

Ikut sini!

Di sini, dungu.

Maaf, di sini.

Benarkan dia masuk.

Masuklah.

Masuklah, tak apa.

- Masuklah. - Awak nak jumpa saya?

Ya.

Yang Chae-young.

Saya tertanya-tanya kenapa awak dipindahkan ke sini.

Awak buat masalah besar di sekolah lama awak.

Apa ini? Awak patahkan tangan orang?

Awak pukul dia semasa dia sedang tidur...

Ini berkenaan apa?

Awak memang tiada adab.

Betul?

Awak senyap saja hari ini.

Mana lidah tajam awak?

Kenapa? Awak takut dengan budak-budak ini?

Awak dah tak hebat mana, bukan?

Awak tak tahu apa salah awak, bukan?

Saya senior awak, tapi awak buli saya.

Senior kesayangan.

Awak menyumpah pada saya dan minta saya beri awak telefon saya...

dan pukul saya dulu sedangkan saya tak buat apa-apa.

Saya pukul awak dulu?

Awak yang pukul Ye-eun dan So-yeon dulu.

Mereka pukul rakan sekelas saya dulu sebab dia tak tolong menipu dalam ujian.

Mereka berempat belasah dia.

Saya cuma nasihatkan mereka supaya jangan buat begitu.

Jadi apa salah saya?

Hei.

Tak baik tolak dia.

Tak baik?

Hei, awak maksudkan itu?

Yang Chae-young.

Minta maaf saja kepada dia dan pergi.

Saya minta maaf atas apa yang berlaku semalam.

Boleh saya pergi sekarang?

Saya belum makan tengah hari lagi.

Makan tengah hari? Tak guna.

Awak berguraukah?

Kalau begitu, saya pergi dulu.

Pergi.

Hei!

Siapa kata awak boleh pergi? Tak guna...

Saya yang kata.

Pergilah.

Hei, awak biar saja dia keluar?

Awak buat saya malu.

- Malu? - Ya.

Mereka belasah seorang pelajar sebab dia tak nak tolong mereka menipu.

Awak yang akan malu kalau awak menyebelahi mereka.

- Apa? - Tak guna, ini memalukan.

Sekali lagi?

Atlet perlukan protein, tapi kami cuma dapat mi kacang hitam.

Apa yang kamu cakap ini?

Inilah protein kamu.

Makanlah.

- Tuan. - Apa?

Saya nampak tuan hantar budak sekolah rendah balik rumah.

Ada ramai budak sekolah rendah di sini?

Sudah tentu.

Kami ada ramai ahli karate muda.

Yalah itu.

Ada dua orang saja.

Tak kisahlah berapa pun, bukan?

Sekarang karate adalah sukan Olimpik.

Kalau pelajar kami terpilih...

untuk pasukan kebangsaan, saya tak boleh...

Tapi...

ada sesuatu yang lebih penting.

Sekali lagi? Kita sedang makan!

Tak apalah. Makan saja.

Nanti mi ayah kembang!

Ya. Nanti ayah datang balik!

Kenapa awak bersendirian saja di sekolah?

Saya seorang introvert...

dan saya tak pandai berlawan.

- Tapi awak... - Kenapa dengan saya?

Awak sangat hebat dan cantik...

dan juga pandai berlawan.

Saya rasa ramai orang nak kawan dengan awak.

Terlalu leceh.

Mengenali orang dan berkawan.

Leceh.

Sesiapa pun yang kita jumpa, akhirnya perlu berpisah juga.

Betul?

Jadi kenapa nak berkawan?

Jadi jangan cuba nak jadi kawan saya.

Saya sentiasa bersendirian...

bila saya balik rumah selepas sekolah.

Saya cemburukan pelajar lain yang ada kawan untuk berjalan pulang bersama.

Mereka akan berpisah juga nanti.

Tapi...

saya tetap rasa ia membawa makna walaupun kita perlu berpisah nanti.

"Seronok berjalan bersama-sama.

Saya gembira kita dapat berjalan bersama."

Itu yang saya fikir.

Sunyi kalau berjalan seorang diri pulang ke rumah.

Saya malu untuk awak.

Awak berjalan macam baru disunat.

Tak perlu ke tempat latihan hari ini. Rehat di rumah saja.

Sapu ubat ini sekali.

Tidak, saya okey.

Saya akan sapu ubat ini dan pergi ke tempat latihan.

Otot awak perlu berehat untuk sembuh.

Dengar cakap saya.

Terima kasih.

Saya bukan beri kepada awak, jadi nanti pulang balik.

Sedapkah?

Dungu.

Awak akan datang esok?

Mari kita minum puas-puas.

Saya tiada duit.

Saya belanja, kawan.

Berterima kasih saja.

Macam mana awak ada banyak duit?

Awak tak dapat banyak elaun.

Aduhai.

Saya ada duit untuk belanja walaupun ayah saya tak beri saya duit.

Saya tahulah cara nak dapat duit.

Awak tengok apa?

Itulah perempuan gila itu.

Dia tak setanding saya.

Kecoh betul.

Saya tak perasan sebelum ini, tapi...

dia agak comel, bukan?

Awak dengarkah?

Apa awak cakap?

Hei, tunggu sekejap.

Kenapa dengan itu?

- Sedarlah! - Baik.

Kalau awak buat kerja dengan baik...

- Suka? - Ya.

Awak suka?

Encik.

Kalau begitu, saya akan mulakan parti.

Awak di mana?

Kenapa telefon saya kalau dah sampai?

Masuklah!

Dia dah sampai.

Tutup.

Tutup.

Tutup!

Hei.

Awak tahu kenapa kita di sini malam ini?

Untuk raikan kepulangan Baek Gang-shik dari Busan.

Ya.

Apa salahnya kalau pukul orang?

Sekarang mari minum untuk raikan kepulangan Gang-shik!

Minum!

Tak guna!

Minum!

Awak tak minum?

Sae-na masih kejar Hae-seong?

Mari sini.

Saya akan layan awak dengan lebih baik daripada Hae-seong.

Awak dungukah?

Sae-na hanya suka Hae-seong.

Betul.

Apa?

Salahkah?

Hei.

Kita hanya berlawan...

bila ada orang buli kita.

Mereka pukul kita, kita pukul balik.

Begitulah cara kita dulu.

Saya tak faham apa yang awak buat sekarang.

Saya cuma sasarkan yang lebih besar.

Jangan sebut lagi hal yang lepas.

Awak masuk geng?

Saya dah bincang dengan Kim Sang-jin.

Saya ada duit untuk bayar yuran kemasukan.

Apa?

Yuran kemasukan?

Hae-seong.

Mari kita main dalam liga besar!

Awak dah melampau.

Yuran kemasukan?

- Apa ini... - Tak guna.

Kenapa awak asyik kacau saya kebelakangan ini?

Sedarlah, dungu.

Jangan buat sesuatu yang akan buat awak menyesal.

Kalau awak cakap nak masuk geng lagi...

saya akan bunuh awak.

Pergi mati, tak guna!

Kalau ayah masih hidup, hidup kita takkan susah begini.

Ayah kamu buat keputusan yang betul.

Mak bangga dengan dia.

Pentingkah semua itu?

Dia tak bersama kita sekarang.

- Saya dah balik... - Aduhai.

Anak ayah yang cantik.

Saya cakap saya tak nak tengok gambar dia lagi.

Kenapa ayah dungu sangat? Dia tinggalkan kita.

Kenapa ayah rindukan dia?

Chae-young.

Kamu tak patut cakap begitu tentang mak kamu.

Mak kamu bukan orang jahat.

Dia sangat sayangkan kamu.

Memang dia sayang saya.

Tapi...

dia lebih sayangkan duit.

Bukan salah dia.

Semuanya salah ayah.

Dia bukan mak saya.

Kamu boleh melawat ayah kamu bila-bila saja.

Jangan degil. Ikutlah mak.

Mak nak saya tinggalkan ayah macam yang mak buat?

Apa yang ayah buat untuk terima balasan begini?

Apa yang dia buat?

Kamu tahu dia gilakan karate.

Dia guna semua duit kita untuk buka tempat latihan.

Sekarang dia banyak hutang. Kamu tahukah?

Kamu betul-betul tak nak ikut mak?

Pergi sajalah, mak.

Pergilah bersama lelaki kaya itu.

Saya akan tinggal dengan ayah.

Kamu memang anak ayah.

Kamu berdua tinggallah bersama.

Mak, jangan pergi...

Mak...

Awak patut terus beritahu saya, dungu!

Maaf, saya tak tahu dia dah ada dalam bilik.

Aduhai.

Hei, Sang-jin!

Park Jin-hyeok.

Saya suka sekolah awak.

Perempuan cantik di luar sana dan awak ada bilik awak sendiri.

Awak pernah berasmara dengan perempuan di sini?

Kenapa tak telefon saya sebelum datang ke sini?

Saya dah kata saya akan singgah nanti.

Tak guna. Awak bos saya sekarang?

Bukan itu maksud saya.

Saya bergurau saja.

Jangan jadi pengecut.

Hei, saya dengar awak belajar bertinju.

Macam mana awak tahu?

Min-seok dari gim awak beritahu saya.

Dia kata awak guna helah kotor untuk kenakan dia.

Min-seok?

Kami bertarung dua kali dan saya kalahkan dia.

Dia tak cakap apa-apa dengan saya.

Dia pandai cakap saja.

Tak guna bercakap saja, bukan?

Betul.

Awak Baek Gang-shik?

Hei. Cakap sesuatu dalam loghat Busan.

Awak bos saya sekarang?

Itu agak bagus!

Saya suka cara dia bercakap.

- Jin-hyeok. - Ya.

Awak kata awak dah uruskan sekolah ini.

Tapi tak guna...

awak patut tolong budak-budak awak.

Itukah sikap orang suruhan?

Hei, awak pandai berlawan?

Nak berlawan dengan saya?

Tidak.

- Saya tak bermaksud nak... - Tak guna, Jin-hyeok!

Awak kata awak nak sertai kami, kemudian awak senyap saja.

Awak dah sediakan yuran kemasukan?

Sikit lagi. Saya akan hantar kepada awak nanti.

Masa semakin suntuk.

Saya akan mulakan kerjaya saya selepas tamat sekolah tinggi.

Tapi awak tiada apa-apa, bukan?

Betul.

Apa yang Hae-seong buat kebelakangan ini?

Kita perlukan orang gila itu.

Saya tak percaya awak ketua di sini.

Hae-seong tak pernah jadi ketua.

Saya yang uruskan segalanya di sini.

Dah lama saya tak jumpa Hae-seong.

Apa pun...

saya akan sediakan semuanya untuk awak.

Marilah sertai kami.

Hei, mari pergi.

Saya akan lupakan hal ini kali ini kerana Jin-hyeok.

Jeling saya sekali lagi...

saya akan cungkil mata awak.

Susah nak jumpa awak.

Awak ini selebritikah?

Kenapa awak datang ke sini?

Awak masih marahkan saya?

Itu hal lama. Matanglah sikit.

Kalau awak tiada apa-apa nak cakap, saya pergi dulu.

Sertailah geng kami.

Saya akan kenalkan awak dengan bos saya.

Siapa bos awak?

Gangbuk telah ditubuhkan tahun lepas.

Oleh bos saya.

Selepas dia tamat pengajian, dia susun semula geng itu.

Sekarang mereka dibayar juga.

Hebat sebab kita boleh dapat banyak duit.

Awak dapat banyak duit hasil berjudi.

Tak guna...

ada ramai orang tua bernafsu.

Awak boleh kenalkan mereka dengan perempuan...

Tak guna, awak tak rasa itu melampau?

Tiada siapa boleh buat apa yang awak buat.

- Sertai kami. - Sang-jin...

Kalau awak sertai geng ini, awak akan masuk penjara.

Kita jangan berjumpa lagi.

Bos awak, Jin-hyeok...

Dia akan sertai kami.

Jumpa lagi.

Tak guna! Hei.

Awak masih tak faham lagi?

Masih tak faham lagi? Sedar diri sikit.

Jangan jatuhkan saya!

Maaf.

Hei, saya selamatkan awak daripada dibuang sekolah.

Saya dah selesaikan masalah awak!

Jangan lupa.

Kita mesti siapkan koleksi tak lama lagi.

Benarkan mereka masuk.

Betul...

Hei.

Bawa si tak guna ini kepada saya.

Dia perlu diajar.

Jeong Jong-gu, awak tak guna!

Kenapa?

Kenapa dengan awak kebelakangan ini, dungu?

Tak guna, apa yang awak nak?

Tak guna?

Dia kata "Tak guna". Boleh awak percaya?

Tak guna.

Apa...

Apa ini? Lepas!

- Satu, dua... - Tak guna!

Hei, tunggu.

Nanti dulu...

Tak guna.

Hei, nanti...

Tak guna!

Tak guna...

Pergi mati!

Tak guna!

Tak guna...

Aduh! Tangan saya akan patah!

Tak guna!

Apa yang awak buat?

Lepaskan saya!

Tak guna.

Siaplah awak hari ini! Tak guna!

Yang Chae-young tiada di sini.

- Jangan nak melebih-lebih. - Mari ikut kami.

Matilah awak, tak guna.

Awak kawan Chae-young, bukan?

Selamat tengah hari.

Apa yang awak buat?

Jin-hyeok nak jumpa dia.

- Jin-hyeok? - Ya.

- Kenapa? - Dia...

Kenapa awak pegang dia begitu?

Awak poliskah sekarang?

Kita perlu berbincang.

Tunggu di sini, tak guna.

Apa?

Awak buat saya naik angin.

Hei.

Awak dah gilakah?

Saya tak kisah apa Jin-hyeok cakap.

Lepaskan dia.

Kita perlu berbincang.

Tapi Jin-hyeok suruh bawa budak ini jumpa dia.

Kenapa?

Mungkin ada kaitan dengan Yang Chae-young.

Kamu terlibat?

Saya dengar empat pelajar belasah dia sebab dia tak nak tolong mereka menipu.

Kalau kita tak bawa dia jumpa Jin-hyeok...

Tak guna! Tentu saya terlalu baik dengan awak.

Awak dah lupakah saya siapa?

Saya tak lupa, dungu.

Nampak? Dia tak setanding saya.

Saya tahu awak siapa. Awak bukan siapa-siapa.

Nampak macam mana saya kalahkan dia?

Ini diakah?

Jin-hyeok sedang tunggu. Mari.

Jeong Jong-gu!

Awak nak ponteng latihan karate hari ini?

Saya dengar kita ada perempuan gila di sekolah.

Itu awakkah, Yang Chae-young?

Awak dah gilakah?

Saya senior awak. Tunduk kepada saya.

Kamu lagi.

Saya akan cakap baik-baik. Lepaskan dia.

Tak boleh. Ini arahan Jin-hyeok.

Awak boleh cuba ambil dia.

Awak yang minta.

Dia memang gila.

Awak nak ke mana?

Tak guna.

Ini belum berakhir!

Sakitkah? Awak nak lagi?

Baek Gang-shik!

Tak apa.

Awak tak buat salah.

Jumpa di tempat latihan nanti.

Hei, tunggu. Mari sini.

Jeong Jong-gu? Saya suka nama awak.

Hei, awak rapat dengan Yang Chae-young?

Ya...

Awak nak jumpa dia di mana?

"Keadilan tanpa kuasa adalah kosong.

Tapi kuasa tanpa keadilan hanyalah keganasan."

Tuan Choi Bae-dal cakap begitu.

Itu dia.

Karate bunyi macam Jepun, tapi ia berasal dari India purba.

Ia dibawa masuk semasa Dinasti Tang, jadi ia juga dipanggil tangsoodo.

Kami tidak bergantung kepada senjata untuk mencederakan.

Kara bermaksud kosong. Te bermaksud tangan.

Mengalahkan lawan dengan tangan saja.

Itulah karate.

- Saya nak daftar. - Sila tandatangan di sini.

Awak dapat diskaun 50 peratus untuk bulan pertama.

Boleh saya mula hari ini?

Awak sangat bersemangat.

Baiklah.

Mari kita lihat.

Nah.

Tukar baju ini.

Bilik persalinan di sebelah kanan.

Hei, Jong-gu.

Nah.

Yang Chae-young, gembira bertemu awak.

Kenapa dia ada di sini?

Sebab...

Dia suruh saya datang ke sini untuk jadi kuat macam awak.

Yakah?

- Itu yang awak cakap. - Bila?

Awak ada cakap. Selamat berkenalan.

Bukankah awak salah seorang pembuli di sekolah?

Apa awak buat di sini?

Saya tak bersama mereka lagi.

Saya memang nak belajar karate.

Awak sangat hebat tadi.

Ya.

Bila saya kata begitu?

Ada.

Bila?

Tadi. Mari lompat tali.

Hei!

Kenapa awak tak sapa saya?

Awak tak kenal saya?

Hei!

Awak mungkin pandai berlawan, tapi saya senior awak.

Beradablah sikit.

Bukan saya seorang saja yang fikir...

awak menyakitkan hati.

Apa awak buat di sini?

Awak ada sesuatu nak beritahu dia?

Pergilah.

Joo Hae-seong!

Dia tak hormat pelajar senior.

Awak tak kisah?

Hei, jangan buat begini di tempat awam.

Saya pergi dulu.

Hei!

Apa?

Awak dah berubah.

Awak dah tak jawab panggilan saya.

Awak jadi tak sabar bila saya bercakap dengan awak.

Awak...

Sae-na...

Hei, Joo Hae-seong!

Awak dah lama tahu, bukan?

Awak tahu saya cintakan awak.

Saya sangat cintakan awak.

Tapi awak...

Sae-na.

Kita dah berkawan selama enam tahun.

Saya tak nak kehilangan kawan.

Saya pergi dulu.

Chae-young!

Awak memang degil.

Tak, maksud saya, hari ini...

Baiklah, saya akan berjalan balik dengan awak.

Terima kasih, tapi...

Bukan masalah besar pun.

Kita jalan saja tanpa berbual.

Tak, maksud saya, hari ini...

Sayang!

Ayah.

Kenapa ayah datang ke sini?

Kebetulan ayah lalu di sini.

- Jong-gu? - Helo, tuan.

Naiklah. Saya nak pergi ke tempat latihan.

Tak, maaf.

Mak saya sakit.

Saya cuba beritahu awak, saya tak dapat datang hari ini.

Begitu. Aduhai, awak anak yang baik.

Jaga mak awak baik-baik. Jumpa lagi.

- Selamat tinggal, tuan. - Sayang, masuklah.

Kita jalan bersama-sama esok.

Tak perlu.

Jangan ganggu saya.

Kita jalan bersama-sama esok...

- Jumpa esok. - Selamat tinggal, tuan.

Jaga diri!

Hai.

Awak seorang diri.

Boleh saya bantu?

Bola...

Tali pinggang...

Kenapa awak datang sebenarnya?

Untuk belajar karate.

Itulah kebenarannya.

Awak bertinju?

Ya, saya pernah bertinju di sekolah menengah.

Semua orang nampak lemah sebab awak boleh bertinju?

Lepak dengan kumpulan awak dan buli orang yang lemah.

Tak apa buat begitu, bukan?

- Itu... - Lawan satu pusingan dengan saya.

Tak, Chae-young.

Dia baru saja daftar beberapa hari lalu.

Tak, itu cadangan yang baik, tapi...

Perlahan-lahan.

Chae-young, ini...

Ya, ini salah!

Sebab saya perempuan?

Tak, maksud saya...

- Bukan sebab itu. - Saya...

Saya baru mula belajar karate.

Ya, dia baru saja daftar.

Awak boleh bertinju atau buat apa saja yang awak nak.

Tapi bertarung tetap bertarung.

Jadi di sini dan...

tak boleh.

Barulah perlawanan yang adil.

Sedia.

Lawan!

Perlahan-lahan!

Jangan terlalu ganas dengan dia...

Awak tak apa-apa?

Chae-young!

Walaupun awak boleh, kadangkala awak tak perlu.

"Kuasa tanpa keadilan hanyalah keganasan."

Awak tak tahukah?

Beri saya seminggu saja lagi.

Apa? Bos awak mahukan saya?

Tentulah saya hargainya!

Saya akan dapat duit tak lama lagi, Sang-jin.

Jadi tolong cakap yang baik-baik tentang saya.

Okey, selamat tinggal. Saya harapkan awak.

Baek Gang-shik.

Tak boleh fikir dengan baik selepas perempuan belasah awak?

Cepat.

Siapkan koleksi itu minggu ini.

Mari sini.

Saya buka pintu.

Dilarang merokok

Ini dia.

Tunjukkan apa yang awak ada.

Supaya saya tahu saya boleh percayakan awak.

Maafkan saya!

Lain kali jangan lupa.

Biarkan saja perempuan gila itu.

Saya tahu apa yang saya nak buat.

Apa yang awak buat?

Apa ini?

Boleh saya duduk dengan awak?

Masa untuk bermain.

Ikut saya.

Mari.

Belok kanan.

Hei, ketap gigi awak.

Tak guna!

Awak seorang saja yang tak bayar.

Dia memang tak guna.

Tak guna.

Saya nak simpan duit untuk hadiah hari jadi mak saya.

"Saya simpan duit untuk hadiah hari jadi mak saya.

Bukan untuk ayah, untuk mak kesayangan saya."

Hei, tak guna.

Dia simpan duit nak belikan mak dia hadiah.

Jadi?

Berilah muka sikit kepada dia, tak guna.

Apa awak panggil saya? Tak guna...

Awak fikir saya akan buat begitu?

Tak guna.

Si tak guna ini suka mengarut.

- Tak guna. - Hei...

Terkejut saya.

Hei...

Baik awak keluar dari sini sementara saya cakap baik-baik.

Kenapa? Awak nak buang air?

- Pergi buang air besar di tempat lain! - Hentikan.

Tak guna!

Jong-gu, tak bolehkah awak biarkan saja kami?

Saya tak nak pukul awak.

Tak guna.

Kenapa awak selalu buli budak-budak yang pendiam?

Buat sesuatu pada dia.

Tak guna.

Tak guna!

Awak memang degil.

Hei, Chae-young tiada di sini.

Awak jangan cari pasal dengan kami.

Kenapa dengan awak, tak guna?

Saya kata berhenti.

Tak guna...

- Tak guna! - Awak dah gilakah?

Gyeong-nam, pergi panggil guru kelas kita!

- Tak guna. - Cepat!

Hei, awak buat apa?

Awak nak bercinta dengan saya?

Awak lapar?

Terkejut saya!

Awak rupanya.

Kenapa awak datang awal sangat?

Di mana Chae-young?

Oh ya...

kenapa awak pakai uniform sekolah?

Awak terjatuhkah?

Tidak.

Apa lagi yang boleh...

Awak bergaduh?

Saya harap begitu.

Saya baru saja dipukul.

Apa yang berlaku?

Beritahu saya.

Saya nak tolong kawan saya, tapi tak boleh.

Tuan.

Bila saya boleh jadi kuat?

Saya dah penat dipukul sepanjang masa.

Saya tak boleh buat apa-apa sendiri tanpa bantuan sesiapa...

dan saya selalu dibelasah.

Saya menyedihkan!

Jong-gu.

Semua orang membantu dan menerima bantuan.

Itulah yang sepatutnya.

Tiada apa yang menyedihkan.

Saya pun nak tolong juga...

sekali-sekala.

Mustahil untuk tiba-tiba pandai berlawan.

Kalau awak nak begitu, seni pertahanan diri campuran mungkin lebih baik untuk awak.

Tapi...

saya akan ajar teknik karate yang berguna.

Kalau berlatih dengan baik, ia akan berkuasa.

Jadi semuanya bergantung kepada awak.

Apa yang saya perlu buat?

Berlatih sampai awak mahir.

Teknik apa ini?

Tangan!

Tangan?

Itu dia.

Macam mana?

Potongan karate.

Orang selalu fikir...

guna penumbuk atau tapak tangan untuk menyerang.

Ada serangan guna hujung tangan yang dipanggil potongan karate.

Lebih lembut daripada penumbuk, jadi perlu banyak berlatih...

tapi permukaan kecil tangan menyebabkan kecederaan berganda!

Potongan karate pakar sama dengan bilah pedang.

Betul? Saya pun suka daun bawang juga.

- Saya pun sama. - Masukkan mi.

Bukannya saya tak nak pergi.

Saya tak boleh. Saya nak pergi latihan.

Awak nak cuba masuk ke sekolah sukan?

Kenapa awak berlatih?

Latihan apa?

Awak nak cuba masuk ke sekolah muzik?

Kenapa tiba-tiba saja nak karaoke?

Ini bukan tiba-tiba.

Saya pergi dulu. Berseronoklah!

Chae-young...

- Apa awak buat di sini? - Saya...

Saya sakit di tempat yang awak pukul saya semalam.

Jadi saya tak boleh tidur...

- Awak nampak elok saja. - Tak, saya...

Sini dan sini.

Paha dan belakang saya semua dah lebam.

Saya tak pukul awak di situ.

Yakah?

Awak tak perlu minta maaf.

Belanja saja saya makan malam.

Selamat tinggal.

Hei, mari berjalan bersama-sama.

1,000 kali.

Satu.

1,000 kali?

Dua.

Tiga.

Awak perlu buat 1,000 kali.

Empat.

Saya ingatkan awak dah berhenti.

Saya akan berlatih bersungguh-sungguh, tuan.

Tolong ajar saya.

Baiklah.

Pergi salin pakaian di bilik persalinan.

Lima.

Osu!

Osu.

Osu.

Osu.

Aduh!

Sekali lagi.

Saya dapat aiskrim!

- Kenapa? - Nah.

Nah.

Buka mulut.

Sejujurnya, saya pesan sebab kamu suka, tapi saya dah muak dengan mi kacang hitam.

Saya pun sama, tuan.

Hae-seong sangat sukakannya!

Begitu...

Dia makan dengan perlahan sebab dia menikmatinya.

- Yakah? - Tentulah.

Ayah dah beli pelan perayauan?

Ayah akan beli di lapangan terbang nanti.

Ayah sibuk nanti, jadi ayah takkan selalu telefon.

Maksud ayah, ayah akan sibuk minum.

Sayang, kamu sangat kenal ayah.

Minum adalah seperti keperluan untuk orang dewasa.

- Pergilah, nanti terlambat pula. - Okey.

- Jangan makan atas tikar. - Okey.

Pastikan kamu kunci pintu.

Oh ya, Chae-young.

Pasangkan mesin basuh.

- Baiklah. - Sekejap.

Minggu ini kamu peperiksaan akhir?

Ayah.

Ayah dah lewat.

Alamak, ayah dah lewat! Selamat tinggal.

Kamu semua.

Tolong jaga Chae-young.

- Ya. - Okey! Selamat tinggal!

- Selamat tinggal. - Selamat jalan.

Awak tak perlu datang latihan...

sehingga dia kembali.

- Kalau begitu... - Yakah?

Saya nak berada di sini setiap hari.

Saya tiada kerja di rumah.

Jong-gu, awak pula?

Saya pun sama. Bolehkah?

Tentulah tak boleh, tak guna.

Hei.

Saya ada minta duitkah?

Saya ada minta duit?

Saya beri awak duit, tak guna.

Jadi apa lagi yang nak difikirkan?

Hei.

Awak hanya beri saya lima minit untuk tiru jawapan awak.

Awak nak saya gagal, bukan?

Cuba tiru semua jawapan dengan hanya lima minit yang tinggal!

Tak guna! Awak cubalah buat!

Tak guna!

Peperiksaan bahasa Inggeris tak guna itu.

Ini semua salah awak, tak guna!

Saya dah berpeluh.

Bangun!

Apa pun, tukar tempat duduk dalam kelas matematik.

Dia sangat lemah matematik.

Awak tak fahamkah?

Awak dah belajar bersungguh-sungguh, kongsilah dengan saya!

Hei! Saya Park Jin-hyeok.

Apa?

Awak nak musnahkan hidup saya?

Kalau itu berlaku, matilah kamu.

Kalau saya gagal dalam peperiksaan akhir, awak takkan dapat ambil KSAT.

Awak tahu kenapa?

Sebab saya akan potong semua jari awak.

- Jong-gu. - Ya?

Peperiksaan dah tamat. Awak buat apa esok?

Tiada apa-apa.

Awak nak tengok wayang?

Bagus. Kawan saya beri saya tiga tiket wayang.

Tiga tiket?

Dia beri saya tiga tiket, bukan dua tiket.

Betul.

Hei, kita bertiga boleh pergi, bukan?

Baiklah.

Saya tak nak pergi.

Tidak, tunggu...

Apa saya nak buat dengan tiket lebih ini?

Saya tak tahu nak beri siapa dan ia akan tamat tempoh tak lama lagi.

- Betul? - Ya.

Tak, saya tak nak pergi.

Chae-young! Maaf...

Awak tak nak tengok wayang dengan kami?

Ya.

Mari pergi bersama.

Presiden adalah zombi.

Hebat, bukan?

Dia tak jatuh, jadi mesti dia zombi.

- Betul itu. - Tak, saya rasa...

Pintu untuk Rumah Biru terbuka.

Betul? Dia tak mati akhirnya.

Mereka tentu akan buat sambungan.

Chae-young, tentu awak lapar.

Awak makan banyak bertih jagung.

Saya tak lapar, saya ada bertih jagung.

Tunggu.

Perut siapa yang berbunyi dalam panggung wayang tadi?

Itu...

Awak, bukan?

- Bukan saya. - Tak apa.

- Bukan saya! - Baiklah, mari makan malam.

Nak makan kek beras atau...

Udon? Apa saja kecuali mi kacang hitam.

Kenapa nak belanjakan duit? Mari kita balik saja makan.

Tunggu! Beginilah...

Kita belajar karate, bukan?

Apa kata kita main permainan? Siapa kalah, dia belanja.

Sekarang?

Tak guna.

Nampakkah? Jaring itu bergerak!

Mesin ini sangat pelik!

Mesin ini tak bagus.

Ada yang tak kena.

Ini tak sama dengan karate, bukan?

Janji tetap janji.

Giliran Jong-gu pula.

Bukankah markah saya tinggi?

Ia rendah.

Jaring itu lebih rendah daripada yang di sekolah.

Saya tak pernah ke sini.

Begitu.

Cubalah. Jangan putus asa.

Syabas, Jong-gu...

Jong-gu, tak guna...

Ada mesin tumbukkah di sini?

Ini permainan terakhir.

Ini salah.

Jong-gu. Kita di mana?

Restoran stu kimchi yang paling sedap di Korea.

Ia tak terlalu mahal, bukan?

- Percuma saja. - Percuma?

Ya. Sebab kita tahu karate.

Hei.

Awak patut beritahu kami ini restoran mak awak.

Awak pun tak pernah beritahu saya itu tempat latihan ayah awak.

Mesti kamu lapar.

Ini kali pertama Jong-gu bawa kawan-kawannya ke sini.

Makanlah.

Okey.

- Mak. - Ya?

Ini senior saya di sekolah.

Kami pergi ke tempat latihan karate yang sama.

- Helo. - Kacaknya awak.

Tolong jaga Jong-gu baik-baik.

Baik, puan. Sudah tentu.

Mak, ini Yang Chae-young.

Dia rakan sekelas saya dan anak guru karate saya.

Apa khabar?

Cantiknya gadis muda ini.

Terima kasih kerana berkawan dengan Jong-gu.

Terima kasih.

Makan banyak-banyak.

Kalau nak tambah, beritahu saja.

- Terima kasih untuk makanan ini. - Terima kasih.

Jong-gu.

Awak makan makanan yang sedap setiap hari?

Cemburunya saya.

Mak saya selalu minta saya bawa kawan-kawan saya ke sini.

Terima kasih kerana sudi datang bersama saya.

Terima kasih, senior.

Jong-gu.

Awak boleh panggil saya Hae-seong.

Hae-seong.

Makanlah daging.

- Hae-seong. - Ya?

Kenapa awak pura-pura rapat dengan saya dan Jong-gu?

Hei, itu bukan pura-pura.

Saya betul-betul nak berkawan.

Tapi kenapa?

Apa maksud awak, kenapa?

Kita belajar karate bersama-sama.

Kamu berdua baik dan seronok.

Awak tak patut berseronok di sini.

Awak kawan pembuli-pembuli di sekolah.

Jong-gu dibuli oleh orang macam awak.

Awak tahu, bukan?

Awak tahu kenapa mereka pukul dia dan kacau dia tanpa sebab?

Mereka rasa ia seronok.

Orang baik takkan buat begitu.

Saya...

Saya pernah sertai kelab tinju sekolah ketika di sekolah menengah.

Saya ada bakat dan menang beberapa pingat.

Saya seorang petinju yang baik.

Tapi...

jurulatih saya kaki botol dan pukul saya setiap hari.

Jadi saya berhenti selepas dua tahun.

Saya hilang arah selepas itu.

Saya selalu bergaduh.

Semasa tahun ketiga sekolah menengah...

ada budak di kelas sebelah yang telah dipulaukan.

Dia bunuh diri.

Pembuli yang menyeksa dia...

adalah kawan-kawan saya.

Seorang pindah ke sekolah lain.

Seorang lagi hanya digantung sekolah.

Tapi ada orang mati disebabkan mereka.

Saya benar-benar mahu berubah selepas itu...

tapi...

saya tak tahu caranya.

Satu-satunya perkara yang saya tahu buat adalah bergaduh.

Jadi saya bergaduh.

Jadi...

bila kawan-kawan saya panggil saya...

saya hanya sertai mereka.

Saya tiada kawan...

macam awak dan Jong-gu.

Saya nak jadi orang baik, bukan samseng.

Awak dah tidur?

Belum lagi.

Makan malam tadi sedap.

Terima kasih.

Sama-sama.

Seronoknya ada mak. Saya harap...

Saya suka sangat. Saya penat.

Saya nak tidur.

Ya, selamat malam. Jumpa esok.

Nah.

Saya dah berhenti merokok.

Apa?

Awak dah banyak berubah.

Apa yang awak nak beritahu saya?

Mulai esok, sekolah kita...

milik geng Gangbuk.

Macam mana awak dapat duit itu?

Saya kutiplah. Kenapa?

Park Jin-hyeok.

Apa yang awak nak?

Kenapa awak nak hidup begini?

Tak guna.

Tak guna, tak perlu bermegah lagi!

Saya tahu markah sekolah awak teruk.

Awak fikir saya tak tahu?

Saya tahu awak menipu dalam peperiksaan.

Saya akan berterus terang.

Sang-jin nak awak datang mesyuarat umum itu nanti.

Saya tak faham kenapa dia suka awak.

Awak akan datang?

Beritahu dia saya takkan datang.

Terima kasih.

Saya beri amaran, jangan bawa hal berkaitan geng itu ke sekolah kita.

Kalau tak saya akan buat mereka menyesal.

Tak guna...

Saya akan buat awak menyesal juga.

Saya dah beri amaran.

Tak guna!

Hei.

Awak siapa nak mengarah-arahkan saya?

Siapa awak nak mengarah-arahkan saya?

Tak guna, mari kita lawan!

Hei, tak guna.

Saya tak boleh fikir dengan waras pun sekarang.

Berhenti bercakap dan tumbuk saja saya.

Ayuh, tak guna!

Kalau saya menang, habislah Yang Chae-young, tak guna.

Tak guna.

Pergi mati!

Tak guna!

Awak rasa apa yang saya buat selama ini?

Awak fikir saya masih lagi Park Jin-hyeok yang dulu?

Tak guna!

Tak guna.

Berani awak biadab dengan saya?

Berani awak!

Awak fikir awak pandai berlawan? Tak guna!

Tak guna!

Awak suka Lee Sae-na, bukan?

Saya tahu awak suka Lee Sae-na.

Awak fikir saya tak tahu?

Sebab itulah saya jauhkan diri daripada dia.

Awak perlu matang sikit.

Tak guna!

Tak guna...

Kalau awak kacau Yang Chae-young...

saya akan bunuh awak.

Tak guna...

Tak guna!

98!

Lagi!

99!

Lurus!

100!

Awak semakin baik.

- Awak dah bekerja keras. - Cukuplah.

Mari buat 100 potongan karate.

Saya bukan robot.

Saya pun penat.

Awak tak nak buat?

- Tak, maksud saya... - Tak apalah kalau begitu.

Tak, saya akan buat. Sekejap.

Kenapa dengan muka awak?

Awak kata awak nak mulakan hidup baru dan awak bergaduh lagi?

Perlahan-lahan...

Dah siap.

Nampaknya saya perlu kerap cedera.

Awak asyik menolak.

- Tapi awak di sini. - Apa itu?

Kenapa dengan muka awak?

Kenapa dengan awak?

Awak risau tentang saya?

Hei, betulkah awak suka Joo Hae-seong?

Dia memang suka berlagak.

Kalau awak hanya mahu mengarut, saya pergi dulu.

Saya sibuk.

Kenapa tergesa-gesa?

Duduk. Mari.

Tak guna...

Ini pil mak saya.

Pil tidur yang kuat.

Sebab ayah saya, mak saya tak boleh tidur tanpa pil ini.

Si tak guna itu.

Lee Sae-na.

- Apa? - Awak betul-betul...

Awak betul-betul nak Joo Hae-seong semula?

Saya nak awak buat sesuatu.

Hai, saya Sae-na.

Saya dah fikir dan saya rasa saya terlalu kejam dengan awak.

Saya nak bercakap dengan awak.

Boleh awak datang ke pejabat jawatankuasa pelajar sekejap?

Saya cuma nak berdamai dengan awak.

Boleh awak datang sekejap?

Tolonglah.

Masuklah.

Chae-young, terima kasih kerana datang.

Apa yang berlaku?

Tiba-tiba nak minta maaf dengan saya?

Mari duduk.

Duduk.

Chae-young.

Saya minta maaf tentang hari itu.

Saya juga minta maaf kerana biadab dengan awak.

Tidak.

Tak kira apa yang mereka kata, saya tak patut berpihak kepada sesiapa.

Saya minta maaf.

Saya terlalu marah untuk berfikir dengan waras...

tapi lepas dengar apa yang Hae-seong cakap, saya sedar yang saya salah.

Saya dengar Hae-seong pergi ke tempat latihan ayah awak.

Kamu berdua tentu sangat rapat.

Dia sangat cergas.

Tapi kami tak rapat sangat.

Begitu.

Boleh saya beritahu awak satu rahsia?

Saya beritahu dia saya sukakan dia, tapi dia menolak saya.

Kamu berdua nampak serasi.

Mungkin dia tak nampak saya macam seorang wanita.

Tak mungkin, awak sangat cantik.

Yakah?

Ini soal hati.

Saya tahu dia tak suka saya...

tapi saya tak boleh berputus asa.

Begitulah.

Minumlah teh.

Ya. Terima kasih.

- Awak tahukah? - Apa?

Awak lebih naif daripada yang saya sangka.

Ya.

Apa ini?

Aduhai, saya nak pergi!

Kenapa? Awak nampak teruk.

Nanti. Kami ada tisu.

Mana tisu?

Lee Sae-na, kenapa awak tak ikut arahan?

Tentu sakit.

Tapi bukan awak seorang saja yang sakit, jadi jangan fikir ini tak adil.

Saya dengar awak suka rakam video.

Hari ini giliran awak untuk masuk video.

- Saya ada berita penting. - Apa?

Gang-shik beritahu saya mereka nak ajar Yang Chae-young hari ini.

Jin-hyeok nak pukul dia.

Matilah dia hari ini!

Dah lama saya tunggu.

- Awak dah sampai. - Hae-seong.

Kenapa?

Saya rasa Chae-young dalam masalah.

Seseorang dari jawatankuasa pelajar panggil dia.

Sekarang telefon dia dimatikan.

- Jawatankuasa pelajar? Siapa? - Saya tak tahu.

Saya dengar ada orang kata mereka akan buat sesuatu pada Chae-young.

Panggilan masuk: Hae-seong

- Ya. - Park Jin-hyeok, mana awak?

Datanglah ke sekolah, tak guna.

Ini peluang terakhir awak.

Selesaikan.

Hae-seong.

Hae-seong.

Jawablah telefon, Park Jin-hyeok.

- Hae-seong. - Park Jin-hyeok...

Hei!

Kita perlu pergi sekarang.

Joo Hae-seong, awak nak ke mana?

Di mana Chae-young?

Apa ini?

Awak datang nak berlawan dengan saya?

Di mana Chae-young?

Awak tak patut rumitkan keadaan.

Di mana Chae-young?

Hei, tak guna.

Tiada siapa boleh keluar dari sini tanpa kebenaran saya.

Hei, belasah mereka.

Apa yang awak buat?

Awak bergilir-gilirkah? Pukul saja dia!

Bangun!

Hei!

Tangkap dia!

Tak guna!

Tak guna!

- Apa ini? - Ini karate!

Jangan bergerak!

Maaf tentang itu, tapi saya dah kata jangan bergerak.

Jangan bergerak.

Jangan bergerak.

Jangan bergerak.

Chae-young!

- Pintu berkunci! - Park Jin-hyeok!

Baek Gang-shik, si tak guna itu.

Park Jin-hyeok, awak panggil diri awak manusia?

Telefon polis.

Awak nak tengok muka dia kena toreh?

Letakkan telefon itu.

Awak fikir saya bergurau?

Saya kata letakkan.

Letakkan.

Mari sini sekejap. Dekat lagi.

Marilah.

Melutut.

Saya kata melutut!

Kenapa awak buat begini kepada saya?

Kenapa awak buat begini kepada saya?

Saya nampak mudahkah?

Saya nampak mudahkah, tak guna?

Tak guna!

Saya nampak mudahkah, tak guna?

Ini semua salah awak.

Awak nak matikah?

Tak guna!

Tak guna!

Semua orang tak hormat saya.

Saya akan tunjukkan siapa saya hari ini.

Tak guna.

Saya tahu siapa awak.

Awak hipokrit.

Awak pekakkah?

Kamu tak patut lahir pun, tak guna!

Tak guna!

Awak siapa nak biadab dengan saya?

Tak guna!

Tak guna!

Matilah, tak guna!

Saya Park Jin-hyeok.

Tak guna, saya kata saya Park Jin-hyeok.

Tak guna...

Pergi mati!

Ayah saya selalu cakap...

Perempuan gila.

"Keadilan tanpa kuasa adalah kosong.

Tapi kuasa tanpa keadilan hanyalah keganasan."

Awak memang patut dipukul.

Pergi mati.

Hei, Chae-young...

Awak tak apa-apa?

Saya yang patut tanya awak.

Saya akan jaga awak.

Kamu semua tak apa-apa?

Tunggu sekejap.

Hae-seong.

Bangun.

- Kaki saya. - Perlahan-lahan...

- Awak tak apa-apa? - Saya okey saja.

Lama awak pengsan. Awak tak apa-apa?

Risaukan diri kamu saja.

Jong-gu, awak tak apa-apa?

Awak tak apa-apa?

Mari.

Mari, Chae-young.

Pergilah.

- Awak tak apa-apa? - Ya, awak pula?

- Kamu semua lapar? - Sikit.

Hae-seong, boleh beri nombor telefon awak?

Saya tak dapat telefon awak tadi.

Awak tak tahu nombor telefon saya?

- Kenapa? - Sebab itulah saya tak dapat telefon awak.

Panggilan masuk: Kim Sang-jin dari Gangbuk

Kalau begitu, boleh beri nombor telefon Chae-young?

Dia dungukah?

Betul. Tuan sudah bercerai.

- Yakah? - Ya.

Saya rasa dia betul.

Dia membeli-belah seorang diri setiap hari.

Yakah? Dia memang jenis saya suka.

Jenis yang awak suka?

Dia jauh lebih tua daripada awak!

Itu tak bagus.

Awak tak boleh cakap begitu lagi.

Umur tak penting.

Apa?

"Keadilan tanpa kuasa adalah kosong.

Tapi kuasa tanpa keadilan hanyalah keganasan."

Tuan Choi Bae-dal yang cakap begitu.

Dalam karate, yang penting adalah untuk dominasi...

bukan untuk menyerang.

Karate bukan kemahiran untuk menyerang orang...

tapi untuk dominasi lawan...

dengan tangan untuk lindungi diri.

Belajar karate akan bantu kamu kurang berat badan.

Mari panaskan badan dulu dengan tarian yang ringkas.

Okey.

Osu!

Ayah...

Bertahanlah.

Layan dia dengan lebih baik.

Dia kerja keras untuk awak.

Ini bukan urusan awak.

Tuan.

Ya, pelajar kesayangan.

Boleh saya pergi tandas?

Saya dah nak habis. Awak boleh tahan?

Okey.

Jadi yang penting ialah...

daftarlah hari ini dan dapat 50 peratus diskaun untuk bulan pertama.