Original subtitles

Buut vrij.

Ik win. -Ik zag je wel, hoor.

Niet waar. -Wel waar.

Niet. -Wel waar.

Danny. Geweer.

Pak me dan.

Schieten.

Blijf daarvandaan. -We eten zo.

Wacht op mij, jongens.

Het ruikt lekker, mam.

Die os koos de verkeerde tuin.

Naar binnen.

Hallo?

Ik ben Sergeant Nate Klintoff. Dit is mijn vrouw, Louisa.

We gaan naar Everton. -Ver weg.

We roken het vlees. -Excuseer mijn man, mevrouw...

Johnson. Mevrouw Joe Johnson.

We zijn al lang onderweg vanuit Melbourne. We begonnen in Londen.

Het waren negenenhalf lange weken.

We hadden problemen bij de rivier. We zijn onze hele voorraad kwijt.

We roken uw eten. Het aroma.

Het is vreselijk om te vragen. -Gezien u weinig heeft.

We komen wel rond. -Nate Klintoff, je helpt niet echt.

Zouden we mogen mee-eten? We delen wel een bord.

We zouden u eeuwig dankbaar zijn.

Paard dood in de tuin. Recent nog een os geslacht.

Een oorlogsletsel. Hij heeft af en toe last.

Heeft uw vader dat gedaan? -Hou je erbuiten.

Nee, in dienst van de koningin. Meester...

Danny. -De Eerste Boerenoorlog.

In Zuid-Afrika. -Louisa, toe.

12 jaar achter een bureau was niets. Ik vond het tijd voor een uitdaging.

Dus nu zijn we hier in Australië, om een dorp in de bush te surveilleren.

Ik ga. -Ik woonde altijd in Londen.

Ik ook. -Londen?

O, hoe leuk. Ja, Londen. Het is de hoofdstad van Engeland.

U wordt de baas van de buitenpost? -Everton wordt een stad...

en ik ben hier om de wetgeving van Hare Majesteit te handhaven.

Net op tijd voor de verkoop. -Ja.

Ze wilden dat we er ruim op tijd waren voor de grote dag...

maar we kwamen vast te zitten in de rivier. Dieper dan ik dacht.

De schapen komen spoedig terug. Mijn man is veedrijver.

Hij is al drie maanden weg. -Wij zijn vrijwel altijd bij elkaar.

Ik kan me het haast niet voorstellen. Vast fijn wanneer hij terugkomt.

Ik zie hem graag galopperen, op weg naar huis.

Zonsondergang en blije kinderen. Hoe hij met z'n hoed zwaait.

Naar Everton, dus? -Ja.

Sergeant, mevrouw Klintoff, ik moet jullie om een gunst vragen.

Te zwaar? -Het gaat wel.

Goed zo.

Fijn dat ze daar terecht kunnen. -Sinds Joe Junior's geboorte.

Ze is blij zelf geen kinderen te hebben. En ik heb wat rust.

Rust? Ik hoop een eigen bedrijf te starten. Ik ben schrijfster.

Misschien een blad voor vrouwen. En ik zie uit naar leven op het land.

Veel succes, mevrouw Klintoff. -Noem me Louisa.

Nogmaals dank. Fijn om u en uw prachtige kinderen te ontmoeten.

Ik win. -Nee.

Daar zijn ze. Klim er maar in.

Kunt u me helpen? -Succes met de geboorte.

Het verloopt vast eenvoudig. -U kunt eens naar de stad komen.

Nog niet echt een stad. En vrij ver. Mijn Joe bevoorraadt ze.

Ik begrijp het. Mijn excuses.

Bedankt. U moet gaan als u voor het donker in Everton wilt zijn.

Dat willen we.

Op naar de McGuinnesses, zij hebben onze sleutels.

Ik weet waar het is. -Mooi, wat een fijne reisgenoot.

Niet doen, Joe Junior. -Ik wil m'n pop.

Laat mij maar. Nogmaals dank, we staan bij u in het krijt.

Van wie is deze? -Ik wil m'n pop.

Alsjeblieft. Lief spelen, het is nog ver.

Zorg voor een goede ruil, een paard of ezel.

Ja, mam. -Bloem, rijst, suiker, thee.

En kogels. -Ja, mam.

Zorg dat je goed eet. Kom snel terug, ik heb je nodig.

Ja, mam.

Altijd bij je.

Lukt het? -Dank u wel.

Geen ruzie, horen jullie me? -Ja, mam.

Pas op je zusje. -Ja, mam.

Ik hou van jullie. -Ik ook van jou.

Aardig zijn, hè? -Succes met de baby.

Horen jullie me? Ik hou van jullie. -Ik hou van je. Doei, mam.

Ik hou van je. -Bedankt, mevrouw Klintoff.

Wees voorzichtig. -Zal ik doen.

Succes. -Doei.

Tot morgen. -Ik eet wat taart voor je.

Ja, loop maar. Lopen.

Ze heeft geluk dat we haar vonden. Ze is nog in goede conditie.

Loop maar door. Toe maar. Kom mee, meisje.

Gaan. Kom op.

Mijn kinderen.

O, God. Een voet.

Meneer Edwards, we doen er alles aan om gerechtigheid te krijgen.

Blijf alstublieft hier. -Zeker, eerwaarde.

Maar ik heb nu andere prioriteiten. -Klopt dit?

De zwarte z'n neus was verfijnder. -Leg dit lichaam in de wagen.

Dunner. En fijne lijntjes.

Agent Leslie. Mevrouw Joe Johnson, in het zuiden.

Ik maak me zorgen. Ze is alleen, kwetsbaar en in fragiele toestand.

Niets fragiels aan onze bergvrouwen. -Pardon?

Ze komt hiervandaan, ze kent de weg. Goede schutter ook.

Geloof me, we hebben u hier nodig.

Ik wil niet nog meer slachtoffers. Dat is mijn taak.

Hoe kom ik er snel?

Over die heuvel en aan de andere kant naar beneden. Ik raad het af.

Zelfs lokale mannen doen het niet. Ik zou de hoofdweg nemen.

Kom op.

Klaar voor een leuke avond? Goed.

Niet slecht. En jij? -Hoor hier uw toekomst.

Altijd een goed einde. -Kies een vechter, geef ons je naam.

Eerlijk gevecht. Alles voor de winnaar. Zet in.

Zet in. Doe een gok.

Lichamen, ene agent Phillips. Een lokale politieman dood gevonden.

Stop. Drie weken terug. Stop. Bij de Noordgrens. Stop.

Verplaatsing van een gevangene. Gevangene heeft ze vermoord.

Met de familie Edwards erbij dus 6 doden.

Waarom komt hij terug in de bergen? -Vast een Ngarigo-man. Of Walgalu.

Inheemse stammen. -Ik weet ervan.

Ik raad een inval aan. Misschien is Edwards geen local.

Hij werkt in de stad. -Hij is ondervraagd.

Het is onze wol die hij gebruikt.

We zijn erg dankbaar. -Je punt?

Als wij niet invallen, doen zij het. En zij zullen kinderen niet sparen.

We sparen vrouwen en kinderen. -Meneer.

U kunt het best agenten van Jarren's buitenpost vragen. Uit het zuiden.

Zo door het gebied, en Johnson's huis.

Ik hoop dat die man snel terugkomt, dan is ze zijn verantwoordelijkheid.

Of je rijdt er zelf even heen. -Ik kan niet zo goed rijden.

Dat weet ik.

Kijk uit met wat je zegt, hond. -Het wordt chaos. Ik ben hier nodig.

De Noordelijke buitenpost? -Milbaral.

Vraag beide buitenposten of ze mannen hebben en wanneer.

Het liefst meteen.

Alles opgehangen? -Ja.

We staan quitte. En nu wegwezen. -Eten, mevrouw.

Ik loop al dagen met deze wond rond.

Ik hoorde u. Daarom ging ik hier liggen.

Ben je geschoold? -Maloga-missie, bij eerwaarde Matthew.

Een geschoolde zwarte. Gevaarlijk. -Zal ik uw dochter begraven?

Dat is het minste dat ik kan doen. Ik kan een boom omhakken.

Het hout opstapelen. U wilt er vast geen slangen bij.

En de halsband? -Mijn misdaad, mevrouw?

Zwart zijn.

Yadaka, van de Guugu Yimithirr. Geadopteerd door Ngarigo.

Eén nacht en dan ga je weg.

Twee, dan is het volle maan. Dat is fijn lopen.

Mijn Joe komt binnenkort thuis. Hij drijft schapen.

Uw kinderen? -Wat weet je van mijn kinderen?

Ik zag de kleine bedjes. -Niet jouw zaak.

Ja, baas. -Mijn man is de baas.

Maar maak me boos en ik schiet. Ik begraaf je.

Ja, mevrouw. Bedankt, mevrouw.

Begraaf het diep.

Mevrouw.

Zo bent u altijd bij haar. -Geleerd van een 'gin'.

Ze hielp Jack te begraven, mijn oudste.

Ze hielp ook mijn vader te begraven. Ze huilde enorm.

Ze jankte als gierende stormwind.

Ze kende hem niet.

Ik pak m'n hoed.

Mam. -Het is oké, Danny.

Sergeant Klintoff. -Henry James, Joe Junior.

Jullie zien er netjes uit. -Ik zei nog, niet rennen.

Hallo, mevrouw Shirley. Vermaakt u zich?

Nee. -Eerwaarde McGuinness?

Hij is nog bij Edwards en de begrafenisondernemer.

Louisa? -Ze voelt zich wat ziekjes.

Ze ligt in bed met pen en papier. -En ze mist dit allemaal?

Ik had dit niet echt verwacht, maar ze is echt ziek.

Er gaat een vervelende griep rond. Wens haar beterschap.

Weet u, Sergeant, als wij een vrome, ordelievende stad willen...

moet alles onder controle zijn. -Jij kunt twee vrouwen niet aan.

Ik doe m'n best. -Genoeg. Kom, kinderen.

Bedankt. -Goedemiddag.

Sergeant Klintoff. Mag ik u wat vragen?

Heeft u deze man gezien? -Ik schiet als ik hem zie.

En Joe Johnson? -Nee.

De herder.

Heeft u hem gezien? -Niet dat ik weet, sorry.

Bedankt. -Sergeant Nate Klintoff?

Meneer? -Alfred Eisenmangher. Rechter.

Aangenaam, Edelachtbare. -Je krijgt direct veel op je bord.

Een grote dag voor de verkoop. -Ik bedoel het moordonderzoek.

Kinderen, zelfs. Wij maken een voorbeeld van elke moordenaar.

Begrepen. -Kom, we lopen even.

We moeten ijverig te werk gaan. De familie Edwards is prominent hier.

Ze zijn er al sinds 1820. Onze stichters.

Hun geld helpt Everton te ontwikkelen.

Als hij weggaat, gaat zijn geld dat ook. Dat is slecht voor de stad.

En voor mijn pensioen.

We wachten nu op steun van de andere buitenposten.

Welkom in Everton. Als je 't na zondag overleeft, beëdig ik je.

Fijne dag.

Hallo, heren. Sergeant Nate Klintoff. -Martha Murray. Zeg maar Marti.

Ik zoek Joe Johnson.

Parsen, toch? -Hij zit in Parsen's team.

Dat is z'n paard. Ze wil graag naar huis.

Ik hoopte meneer Johnson zelf ook. -Eerst vechten, voedsel en vrijen.

Pardon, is zijn familie vermoord?

Dat is al bekend? -Het gaat snel, ondanks de afstand.

Ken ik niet.

Het was niet zijn familie, maar dichtbij.

Hij moet snel terug naar zijn vrouw en kinderen.

U heeft geluk. Het team komt eraan.

Ik heb een afspraak met een zwarte. -Doe je een poging?

Bedankt, geluk heb ik nodig. -Komt goed. Laat ze maar wat zien.

Fijne goederen. Beste voedsel in de buurt.

Wat vind je? -Hij is weg.

Wat? -Mijn geld.

Ik ben bestolen. -Excuseer?

Die dronken boef. -Hij ging daar heen.

Kom op.

Sta op.

Pak hem.

Ja, zo moet het. Kom op.

Sla hem neer. -Sla hard.

Sla hem op z'n muil. Pak de gluiperd.

Goed gedaan.

Niet slecht. -Agent.

Aan het werk.

o zwart zwart is de kleur

van mijn geliefdes haar

haar huid is wonderlijk licht

de mooiste lach en de zachtste handen

ik aanbid de grond waarop ze staat

dus het ga je goed mijn ware liefde

de tijd is gekomen toch wens ik je het beste

Bent u een slechte man? -Ik vind van niet.

Ben je je laarzen verloren? -Nee.

Waar zijn de jouwe? -Heb ik niet. En wat als het sneeuwt?

Je stelt veel vragen. -Dat zegt mam ook.

Vraag je niet, dan weet je het niet. -Beantwoord je alles wat je vraagt?

Ja, ik praat graag. We maken ook verhalen.

Ik temde een beer op de woeste zee. Leerde zes paarden dansen.

Voerde ooit een tijger met blote handen.

En ooit was ik clown Tippo in het circus.

Ik ben twaalf, maar goed verhaal. -Twaalf?

Drie maanden al. -Jij bent klaar voor mannenwerk.

Is dat wat mijn vader doet met de hoer uit het Westen?

Zo noemt mam haar. Vast een achternaam.

Nee, ik bedoel iets anders dan dat.

Maar ooit wil je zulk mannenwerk. -Wat is jouw mannenwerk?

Je verantwoordelijkheden naar je moeder, broers en zussen. Je klusjes.

Speciale lessen over dieren, land en sterren.

De laatste vraag zou zijn, je eerste doding.

Dood snel. Geen lijden.

Strek je arm.

Recht achter je schouder. Eén beweging. Schouder en heup.

We trekken bij de eerste mist naar het noorden, vanwege de kou.

Die is al geweest. Wat doet u hier?

Ik heb het wel geprobeerd.

Ik krijg paps laarzen deze winter. De hak moet wel vastgezet.

Van toen pap klein was. Zijn pa brak het en herstelde het niet goed.

Maar ik ben te snel. Hij sloeg met de gesp.

Hij bedoelde het niet zo. Hij was dronken, dan doet hij raar.

Het gaat niet om schoeisel. Je gedrag maakt je een goede man.

Kom, gooi maar eens.

Gestrekte arm. Achter je schouder.

Oké. In één rechte beweging.

Schouder en heup. Goed zo.

Gezondheid. Kom.

De vulling moet gelijk zijn. Vakmanschap en geduld, Danny.

Dat lied dat je zong. -Opa's favoriet, hè?

Hij zong het werkend en etend. -En slapend. Naar bed, jij.

Je moet vroeg op om je broertjes en zusje te halen.

Ik wou hem helpen met het hout. -Daniel.

Een verhaal, mam? Alsjeblieft? Van de os. Yadaka wil het vast horen.

Yadaka, jouw verhaal. Van clown Tippo in het circus.

Fillis Circus. Een Zuid-Afrikaans circus.

Ik was goed met de kinderen. Ik begon in mijn thuisland.

Er was gekleurd zand en regenwoud. Ze lieten me achter in Melbourne.

Ik werd gearresteerd voor armoede. Door eerwaarde Matthews kwam ik vrij.

Hij gaf me een witte naam. -Wat?

Ik gebruik 'm niet. Hij leerde me lezen, schrijven en de tuba.

Een week geleden wou mam de bezem wegzetten.

Ze hoorde gesnuif en gegrom. De rest was buiten.

Ze doet de deur open en er staat een enorme os.

Met gigantische hoorns.

Mijn broertjes en zusje bewegen. De os ziet ze.

Ik geef mam het geweer. Ze gebruikt het kozijn.

Ze raakt hem zo tussen zijn ogen. -Wat?

Wat zei je? -Dat je hem tussen zijn ogen raakte.

Mam? -Welterusten, jongen.

Welterusten, Yadaka.

Het wordt me wat te veel.

Mevrouw, ik ben het.

Ik vond dit onder de werkbank. -Geef hier. Welterusten.

Niet naar je broertjes gooien. -Danny.

Kom.

Gezondheid. -Dank je.

Ik vraag me af wat ze heeft gekregen. Een baby, leuk toch?

Een baby om te knuffelen. Je hebt het beloofd.

Ik maak me zorgen. Je hebt een dokter nodig.

Ik zou graag op bezoek gaan.

We hadden de kinderen terug moeten brengen.

Ik mag er niet eens voor werk naartoe.

Zeker niet nu je zo ziek bent. -Hopelijk gaat het goed met haar.

Hoe verloopt het moordonderzoek? -Wanneer de versterking er is...

gaan we een doorzoeking doen bij Edwards.

O, God. Dat is het perfecte cadeau.

Ik moest het van pap op de tweede dag geven, dat was beter.

Hoe heb je dat weten te verbergen? -Hoe bleef het droog in die rivier?

Bedankt.

Is er ook een bord voor agent Leslie? Hij is er al de hele nacht.

Natuurlijk. Maar eerst...

Zo.

Eerste schrijfster in Everton, wat vernoemd is naar Evelyn Edwards.

Lokaal feitje. -De stichters, gearriveerd in 1820.

Men zegt dat Charles Edwards een zwart kind verwekte. Witste...

Witste nog iets die er is. Wat?

Hoe kwam dit gesprek tot stand? -Het behoort tot de geschiedenis.

Mishandelde vrouwen, is het de man z'n recht?

Heftig onderwerp om mee te beginnen.

Ik ben er heel serieus mee bezig. Mijn zus hield zich stil en stierf.

Stadsleven, bush of bergen. Het heeft een stem nodig.

En wetgeving.

U ziet er knap uit met die hoed, Sergeant.

Dit is nieuw. -Nieuwe wetgeving.

Gaat Joe Johnson naar huis? -Was hij hier?

Zijn paard stond hier, dus ik dacht het.

Het paard rende rond met wat brumby's. We gaan zo op zoek.

Kijken of hij oké is. -En zijn paard.

De eerste keer in acht jaar dat hij er niet was.

Waarom wilt u het weten? -Bedankt, heren.

Heren is wat overdreven, maar een fijne dag nog.

Succes.

Schat? -Nate.

Ik ga naar de Johnsons. Louisa?

Ik doe je haar.

Je gezichtskenmerken zijn nogal fijn. -Witte vader..

Ken je hem? -Mijn moeder kende hem niet eens.

Heb je familie? -Jij?

Ooit wel.

Zwarte huid glimt onder de maan.

En wanneer ze danste, zo mooi. Als laagstaand stromend water.

Ik vond mijn vrouw en kinderen, alle ouderen...

Dood. Afgaand op de sporen.

Mijn familie moest de rivier in. Het water vertraagde ze.

Beschoten vanaf beide oevers. Vermoord.

De stam verstootte me. Ik wou geen wraak nemen.

Ik wist dat er niets van zou komen. Te veel witten.

Te veel geweren.

Ik heb mijn moeder nooit gekend. Ze stierf in het kraambed.

Molly. Een bijnaam voor Mary.

Jij bent het wel. De Ngarigo-vrouw die je hielp.

Ginny May. Ze is mijn adoptiemoeder.

Na je geboorte hield ze je vast, terwijl je vader huilde.

Gins helpen witte vrouwen vaak bij bevallingen. Mij ook.

Haar zus hield van een man met de verkeerde huidskleur.

Zwarte Mary. Vuurrood haar, witste gin die er is.

Zo noemden ze haar. Ze kookte voor veedrijvers, ook voor je vader.

Je moeder. Ze is zwart. -Jij bent hier klaar.

Ginny May wist dat haar zus en de Schot van elkaar hielden.

Ze verborgen het uit angst.

Hun liefde was zo diep als het dal en zo wild als de rivier.

Stop. -Zwarte Mary is je moeder.

Ngarigo-familie is niet beschamend. -Scheer je weg met je vieze praatjes.

Ga.

Rustig maar, meisje. Ik hoorde geschreeuw, is alles oké?

Ja, dank u. -Mevrouw, ik zal mijn klusjes doen.

Blijf staan. O, God. Jij bent het.

Ik arresteer u voor de moord op mevrouw Edwards en de kinderen.

En u, mevrouw, moet mee om ondervraagd te worden.

Ik wist niet dat hij... -Het gaat om uw man.

Hij is niet teruggekomen. Zijn paard is gevonden.

Leg het wapen neer. -Mijn kinderen komen zo thuis.

Blijf zitten. -Ik kan niet, mijn kinderen.

Het was een bevel. -Als ik ga...

Alstublieft. -Neem mij.

Neer. -Mijn kinderen komen thuis.

Wapen neer. -Ik schiet, hoor.

Mijn kinderen. -Stil, vrouw.

Begraaf hem diep.

Ik vermoedde het al langer. Molly's moeder, Zwarte Mary.

Witste gin die er is. Zo noemde men haar.

Ik herinner me het gesprek nog. Ze was zelfbewust, welbespraakt.

Kin omhoog. Ze keek haar meerderen aan.

De durf van de heiden.

Gemengd bloed, weet u. Ze dacht dat het haar superieur maakte.

Mannen vielen ervoor. Men zegt dat ze familie is van Charles Edwards.

Nou, zuster.

Indien iemand dunkt religieus te zijn, maar zijn hart verleidt...

dezes godsdienst is ijdel. Jakobus 1, vers 26.

Vergeef me, ik heb gezondigd.

Octoronen is hoe ik Molly Johnson's kinderen noem.

Slechts een veegje teer, maar dat is genoeg.

Het weghalen van de kinderen is rechtvaardig, voor hun bestwil.

Ik kan beter gaan, mevrouw. -Dat klopt.

Kom mee.

Er is een grot in het noordoosten. Het is tweeënhalve dag lopen.

Je ziet dan een waterput. Houd rechts aan.

Blijf bij Snowgum Alley links volgen.

Uiteindelijk stuit je op wat rotsen die op een vesting lijken.

Het is daar. Voedsel, beschutting, dekens.

En in de lente zijn er mensen. Jouw mensen.

Daar ga ik heen. -Ik maak wat eten voor je.

Geloofde je haar? -Het gaat prima, bedankt.

Sorry.

Wie bedoelde je? -Maakt niet uit.

Vast wel. Anders stond je niet zo vroeg uit het raam te staren.

Molly Johnson.

Haar man die zwaaiend de kinderen begroet.

Het klopte niet. Ik kon het ook aan de kinderen zien.

Je bent 'n reddende engel als je je aangeeft.

De agent. Mijn Joe.

Mijn kinderen hebben me nodig.

Ik zou nooit zomaar iemand doden. Maar ik vecht voor de kinderen.

Zonder excuses te maken. -Dat heb je gedaan?

Hij ligt daar onder het hout. Het is een ondiep graf.

Vandaar de bult. De kinderen werden bijna wakker.

Ik heb het laatste hout erop gelegd. Neem ze mee.

Voor je eigen veiligheid. Je bent een goede man.

Ze heeft hem vermoord. -Waarom zeg je dat?

Er ging een geur om het hout.

Een bitterzoete geur.

Ik heb het eerder geroken. In de oorlog.

Ik rook het bij de Edwards weer. -Misschien was het zelfverdediging.

De dood van je zus raakt je, maar je kunt niet alle echtelijke disputen...

daarop afschuiven.

De jongen dacht dat jouw letsel door een vader kwam.

Waarom zou hij dat zeggen als hij niet zelf zo'n verhaal heeft.

Dit land heeft wetten nodig, niet een moraal kompas.

Word niet een van de wilden waar je op jaagt.

Mag ik Danny ooit nog zien? -Het is te gevaarlijk.

Dan gaan we jagen met z'n speer. Mannenzaken.

Ik heb het beloofd.

Ik neem jou en je dochter mee naar waar de rivier breder wordt.

Er zijn daar prachtige bloemen. Ze staan dan al in bloei.

Als je beweegt, schiet ik je rotkop eraf, zwarte.

Zit. Nu.

Waar komt u voor? -Ik werk met Joe.

Hij was voor het eerst afwezig. Ik kwam kijken of hij oké is.

Na wat ik net hoorde, ben ik nogal bezorgd.

Niet nodig, meneer... -Parsen. Robert Parsen.

Geen zorgen, meneer Parsen. -Wie heb jij vermoord voor kleding?

Kijk je zomaar een witte man aan?

Je gezichtsuitdrukking is ongepast voor een neger.

Je draagt Joe's laarzen, jij zak. -Nee, wacht.

Ik gaf ze in ruil voor werk. -Jij kent geen schaamte, hoer.

Pardon? -Je hoorde me.

Waar is m'n maat? Waar is Joe?

Hij heeft me verlaten. Achtergelaten met de kinderen.

Zonder eten, niets. Mijn kleintje is dood door stress.

Deze man hielp me en als dank gaf ik hem Joe's laarzen.

Wat draagt Joe nu dan? -Ik vond hem met een hoer.

Ze bereed hem en niet in de amazonezit.

Fijn voor hem.

Nee. -Laat los.

Waar ben je, nietsnut? -Wat is hier gebeurd?

Bind die zwarte vast.

Nou, kijk eens aan.

Dat duurde lang. -Ik moest kakken.

Hé, dit zijn Joe's laarzen. -Laat zitten.

Die leeft nog.

Leg neer of ik schiet.

Ga je schieten? -Dat ligt aan haar.

Alstublieft. Mijn kinderen.

Ik ben het.

Is hij dood?

Twee maten van je vader kwamen langs met nieuws.

Tijdens het drijven daarboven gleed zijn paard uit.

Stop. -Zijn hoofd werd geraakt.

Dood, of zoiets. Dat is goed genoeg. -Nee, mam.

Het moet wel. -Ik weet ervan af.

Wat weet je? -Het was geen fijne verjaardag.

Mijn mannelijkheid bezoedelen tegenover een hoer.

Joe, alsjeblieft. Denk aan de kinderen.

Schieten.

Ons geheimpje.

Danny?

Waar zijn de anderen? Heb je iets gezegd?

Waar zijn je broers en zusje? -Bij mevrouw Shirley.

Ze praatte met de rechter. Noemde ons octoronen.

Wat zijn dat?

Kom. Pak je jas.

Kom. Kaars.

Ik ben dankbaar dat u zo goed was voor mij en mijn kinderen.

Maar beweer niet te weten wat het beste voor ze is.

Geef me je wapen of de jongen sterft.

Waar gaan jullie heen?

Nou?

Ik praat tegen je, vrouw.

Zeg dat hij het neerlegt. -Danny, toe.

Op de grond. -Doe m'n zoon geen pijn.

Dat ligt aan hem. -Danny, leg neer.

Leg neer.

Leg neer.

Ik doe wat je wilt, maar laat mijn... Laat mijn zoon gaan.

Ik zie je daar, weet je nog? De grot waar we het over hadden?

Danny, ga.

Goed zo.

Attentie.

Meneer.

Aan de kant.

en toch hoop ik nog

dat de tijd zal komen

waar jij en ik

één

zullen zijn

dat de tijd zal komen

wanneer jij en ik

één zullen zijn

Volgens de spoorzoeker is 't een koude winter.

Waar zijn je kinderen? Ik kan ze helpen.

Ik wil ze helpen.

Sorry, Nate. Sorry voor het storen. -Vrouwen horen hier niet.

Echt? Is ze nagekeken door een dokter? Mentaal, bedoel ik.

Ze verloor een kind en vreesde voor de rest.

Alsjeblieft. Er is een berg aan bewijs tegen haar.

Ik heb haar met een mes zien moorden. -Het kan geprovoceerd zijn geweest.

We weten wat de jongen van je letsel dacht. Dat zegt al zo veel.

Ze werd door haar man mishandeld. -Daar zijn geen getuigen van.

Die zijn er zelden. -Ze heeft bekend.

Is wat eten en schone kleding toegestaan?

Dank je, ik...

Hallo, ik ben hier als een...

Ik ben hier...

Goede argumentatie. -De Sergeant...

of mij vertellen waar de kinderen zijn, is nog beter.

Danny zou heel goed kunnen helpen. -En als dat niet zo is?

Ze zijn bij familie. -Maar dat weet je ook niet zeker.

Mijn Danny is een goede jongen. Hij is slim en sterk.

Ik wilde je niet lastigvallen. O, en ik...

Mijn krant. Dat Nate dat durft te doen. Het spijt me.

Jij schrijft vanaf de buitenkant. -Ik probeerde een stem te geven...

aan iets wat te lang stilgehouden is. Ik wilde vrouwen de stem geven.

Ik hoor alleen jou.

Duidelijk.

Mag ik jou horen, Molly? Alsjeblieft?

Laat mijn daden niet de liefde voor mijn kinderen overschaduwen.

Zullen we bij het begin beginnen? -Mijn pa, Jock Stewart, een Schot...

viel als een blok voor een Ngarigo-vrouw.

Hun liefde was zo diep als het dal en zo wild als de rivier.

Mijn stervende vader regelde het huwelijk met Joe.

Hij wilde dat ik gezelschap had. Status.

En de kinderen die ik wilde en de familie waar ik naar verlangde.

Was er altijd geweld?

Ja.

Molly Johnson.

Je zult worden opgehangen tot je dood bent.

Voor de opzettelijke moorden op Joe Johnson, John McPharlen...

Agent Spencer Leslie.

Louisa. -Ik ben hier.

Moge de Heer genade hebben voor uw ziel. Amen.

de vrouw van de drijver het verhaal van Molly Johnson

zwart is de kleur van mijn geliefdes haar

zijn lippen zijn zoals sommige rozen licht

hij heeft de mooiste lach en de zachtste handen

ik aanbid de grond waarop hij staat

zwart is de kleur van mijn geliefdes haar

zijn gezicht is iets een wonderlijk licht

hij heeft de mooiste lach en de zachtste handen

ik aanbid de grond waarop hij staat

ik hou van mijn liefste en hij weet goed

dat ik de grond waarop hij gaat aanbid

en ik hoop dat de dag snel komt

waarop wij één worden

zwart is de kleur van mijn geliefdes haar

zwart is de kleur van mijn geliefdes haar

zwart is de kleur