Original subtitles

Το σημείο της Αφροδίτης

Παντρεύεται σήμερα. Σε τρεις ώρες, τέλος.

Ενδιαφέρον να βλέπεις κάποιον να παντρεύεται.

Και μάλιστα στο ίδιο κτίριο.

Σ' αρέσει αυτός ο τύπος;

-Έγινε τίποτε μεταξύ σας; -Και βέβαια όχι.

Δυο φορές τον έχω δει.

Άρρωστη είσαι;

Γιατί δεν μου το είπες;

Έλα τώρα, όλα τελειώνουν τώρα.

Δεν τον συμπαθώ, είναι ύπουλος. Πίστεψέ με.

-Ύπουλος; Είναι ντροπαλός. -Ντροπαλός;

Τον περασμένο μήνα συναντηθήκαμε στη σκάλα και ξέρεις τι έκανε;

-Μου χτύπησε τον πισινό. -Δεν το έκανε επίτηδες.

Αλήθεια; Όταν κάνω αυτό, δεν είναι επίτηδες;

-Με ανοιχτή την παλάμη; -Ναι, έτσι.

Ακούστηκε ως τον τελευταίο όροφο.

Ήθελε να σου δώσει ένα μάθημα για τον τρόπο που περπατάς.

-Γιατί; Πώς περπατάω; -Το παρακάνεις λίγο.

Περπατάω εγώ σαν εσένα; Δεν θα μπορούσα;

Ποιος θα με εμπόδιζε; Γι' αυτό ήταν πάντα αξιοπρεπής μαζί μου.

Αξιοπρεπέστατος.

-Καλημέρα, θεία. Κοιμήθηκες καλά; -Καλά.

-Τι λέγατε εσείς οι δυο; -Τίποτα.

-Μιλούσαμε για… -Για έρωτα. Όλο για έρωτα μιλάτε.

Πρωί, μεσημέρι, βράδυ, για τον έρωτα. Θα έχουμε μπελάδες, το νιώθω.

-Θα την καταστρέψεις την καημένη. -Τι μπελάδες;

Μπελάδες.

Θυμήσου, αν μπλέξεις, θα πρέπει να φύγεις απ' αυτό το σπίτι.

Θα σε στείλω πίσω στον αδερφό μου στο Μιλάνο.

Δεν σε άφησα να έρθεις στη Ρώμη για να καταστρέψεις την ξαδέρφη σου.

Όλο για άντρες μιλάτε σ' αυτό το σπίτι.

Αν δεν ήταν η μητέρα μου που μου εξήγησε τα πάντα…

Ξέρεις από πού νόμιζα ότι προέρχονται τα παιδιά;

Από τα λάχανα.

Από ένα φιλί.

Δεν θέλω να σε προσβάλω, θεία, αλλά δεν σου έδωσε ποτέ κανείς ένα φιλί;

Φιλί; Ποτέ.

Ποιος να είναι; Έρχομαι!

-Συγγνώμη. Ρομπεστέλι; -Στον κάτω όροφο, νούμερο έξι.

-Καλημέρα, θείε. -Πήρες την εφημερίδα;

-Ποια; -Τη Μεσατζέρο.

-Δεν την είδα. -Την έφεραν και τώρα εξαφανίστηκε!

Μην αγγίζετε την εφημερίδα μου!

Οι γυναίκες να μην αγγίζετε εφημερίδα, αφού δεν καταλαβαίνετε τίποτα!

Εκεί είναι η εφημερίδα! Τι ουρλιάζεις πρωί πρωί;

Ουρλιάζω όσο θέλω!

Αυτό είναι το σπίτι μου, το πλήρωσα και ουρλιάζω όσο θέλω!

Ούρλιαξε αλλού!

Εδώ είναι η κουζίνα! Μόνο εγώ ουρλιάζω εδώ!

-Ποιος ήταν; -Κανείς.

Λουλούδια για τον τύπο που παντρεύεται.

Όλοι παντρεύονται πια.

Στην εποχή μου, παντρεύονταν μόνο όσοι ήταν από καλή οικογένεια.

Σήμερα όλα είναι μια αηδία.

Τον κυνήγησε η νύφη αυτόν.

Για τα λεφτά την παντρεύεται.

Έχει ένα σινεμά και δύο οικόπεδα, 200 στρέμματα.

Έξυπνος ο τύπος. Την είδες; Είναι και όμορφη.

-Δεν θα κρατήσει καιρό. -Θεία, πεινάω.

Πεινάει, λέει! Σε άκουσα χθες το βράδυ.

-Έτρωγες πατάτες στην κουζίνα. -Μία πατάτα.

-Πεινούσα. -Θα παχύνεις.

Στην εποχή μου, οι κοπέλες πάχαιναν μετά τον γάμο, όχι πριν.

-Όλο μαρμελάδα, πώς να μην παχύνω; -Θα βγεις έξω;

-Δεν κάνει; -Πού θα πας;

-Να ψάξω για δουλειά. -Πάλι τα ίδια.

Κοίτα. "Ζητούνται νέοι ανεξαρτήτως φύλου, εύκολη δουλειά, καλή αμοιβή".

-Εκεί θα πάω. -Εσύ δεν είσαι "ανεξαρτήτως φύλου".

Είσαι γυναίκα. Η θέση σου είναι στο σπίτι, στην κουζίνα, εδώ.

-Φτάνουν πια αυτά τα μεσαιωνικά. -Δεν σε καταλαβαίνω.

Πέρασε ο Μεσαίωνας. Οι γυναίκες κάνουν ό,τι και οι άντρες.

Ακόμα και στον έρωτα, γιατί έχουν την ανεξαρτησία τους.

-Τουλάχιστον στα μέρη μου. -Σωστά. Τι θα έκανα εγώ στην κουζίνα;

-Η Τσεζίρα δουλεύει, θέλω κι εγώ. -Τα έχετε σχεδιάσει όλα οι δυο σας.

Κι εσύ είσαι πάντα η Μιλανέζα, η μοντέρνα από τον βορρά.

Η Ζαν ντ' Αρκ. Κι αυτή η χαζή έχει ένα μεγάλο στόμα που θαυμάζουν οι άντρες.

Θα μπει καμιά μύγα στο στόμα σου.

Γεια!

Επαναστάτρια!

Φανατική!

-Μην ουρλιάζεις στον διάδρομο! -Ουρλιάζω εδώ ή στην κουζίνα!

-Όπου θέλω ουρλιάζω! -Εσύ πήρες την εφημερίδα!

-Την έψαχνα παντού. -Ούτε να διαβάσω δεν κάνει;

Το πρωί, η εφημερίδα είναι δική μου. Διάβασε όταν τελειώσω.

-Τι τη θέλεις; -Η κόρη σου ψάχνει για δουλειά.

Δεν θέλω να ξανακούσω τέτοια κουβέντα.

Θα παντρευτείς όποιον πούμε, όταν πούμε. Πάψε και κάτσε σπίτι.

Πέντε χιλιάδες!

Πέντε χιλιάδες λιρέτες τη μέρα θα με πλήρωναν για να ποζάρω.

Θα έκανα την προίκα μου.

-Μα δεν με άφησες. -Την έχεις την προίκα σου.

Η προίκα της κοπέλας είναι η εντιμότητα.

Ας μην τα παραλέμε.

Αν η αδερφή μου δεν είχε περιουσία, ο Θεός να αναπαύει την ψυχή της,

δεν θα την είχες παντρευτεί.

Ξέρω τι χρειάζεται η κόρη μου: ένα σπίτι και μια οικογένεια.

-Οικογένεια και σπίτι. -Θα κάνω γρήγορα, θείε!

Τον καημενούλη.

Καημένο παιδί. Ποιος ξέρει αν τον αγαπάει πραγματικά.

Κάπως συγκινημένος, ο γιατρός…

Ποιος ξέρει, ίσως αν μου μιλούσε… Το πεπρωμένο.

Τσεζίρα!

Μια στιγμή!

Ίσως έπρεπε να τον ενθαρρύνω.

Μην κουνιέσαι.

-Βοήθεια! -Τι κάνει εκεί πέρα;

-Θα αυτοκτονήσει! -Βοήθεια!

-Τσεζίρα! -Βοήθεια!

-Τσεζίρα! Τι έγινε; -Τσεζίρα!

-Θεέ μου! -Κρατήσου!

-Τι τρομάρα. -Ανιέζε, κράτα τη σφιχτά.

Γιατί το έκανες αυτό;

Τα γλαστράκια…

Τα γλαστράκια, λέει! Να την πάμε εκεί.

Μα γιατί το έκανες αυτό;

Κρεμόταν σαν τη γάτα.

Πρόσεχε.

Πήγε ν' αυτοκτονήσει.

-Θα μας γράψουν οι εφημερίδες. -Είναι βαριά.

-"Απόπειρα αυτοκτονίας στη Ρώμη". -Τι σκάνδαλο!

-Φυσιολογικά. -Θα είναι ενοχλητικό για εσάς, γιατρέ.

Συγγνώμη. Θα προτιμούσα να είχαμε γνωριστεί σε άλλες περιστάσεις.

Τη γλώσσα, παρακαλώ.

-Πονάτε; -Όχι. Εσείς;

Εγώ; Τι σχέση έχω εγώ;

Μερικές φορές, η ευτυχία μάς φέρνει πόνο.

-Έτσι λένε στα μυθιστορήματα. -Ανάσα, δεσποινίς. Σας παρακαλώ.

Όλα καλά. Τρομάξατε πολύ.

Πρέπει να ξεκουραστείτε. Σας χαιρετώ, δεσποινίς.

Συγγνώμη που βιάζομαι.

-Με τις ευχές μου. -Ευχές σ' εσάς, γιατρέ.

-Ευχαριστώ. -Εγκάρδιες ευχές.

Ευχαριστώ.

Δεν είναι τίποτα. Μια μικρή τρομάρα πήρε.

Αύριο δώστε της ένα καθαρτικό.

-Καλημέρα, πώς είστε; -Καλά, ευχαριστώ.

-Δεν είναι τίποτα. -Ευτυχώς, Κάρλο.

-Την είδα να πέφτει… -Σας ευχαριστώ, γιατρέ.

-Τι σας οφείλω; -Αστειεύεστε; Σήμερα είναι δωρεάν.

Τότε ευχαριστούμε τη νύφη!

-Ευχαριστώ. -Τις καλύτερες ευχές μας!

-Με κάθε ευτυχία! -Ευχαριστώ.

-Αντίο. -Ευχαριστώ.

ΣΤΑΣΗ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ

Ελάτε, ανεβείτε.

-Κάποτε θα μεγαλώσεις. -Πολύ αστείο.

-Να περάσω; -Για δες εδώ.

-Τσεζίρα! Έλα! -Θα πάρω το επόμενο!

-Είσαι καλεσμένη; -Απλώς κοιτάω. Εσύ;

Μ' αρέσει να βλέπω γάμους. Η περασμένη βδομάδα στη Σάντα Γκαετάνα ήταν υπέροχη.

Η νύφη.

Γλυκιά μου…

Τι ωραία που είναι. Τι όμορφη!

-Έχει ωραία σιλουέτα η νύφη. -Πολύ κοντή, γοργά χοντρή.

-Τι ωραίο πέπλο. -Έχω σχεδόν το ίδιο.

Το πήρα στο Μπουράνο μια φορά που πήγα για δουλειά.

Το πέπλο είναι ο μισός γάμος.

-Τι αξιολάτρευτοι που είναι. -Τι ωραίο ζευγάρι!

Πριν βάλω τα κλάματα, πάω σπίτι. Κι εσύ;

Μη με αφήνεις μόνη. Έλα μαζί μου. Έλα για καφέ.

-Θα σου ρίξω τα χαρτιά. -Δεν μπορώ, έχω δουλειά. Άλλη φορά.

-Εντάξει, λοιπόν. Γεια σου, Τσεζίρα. -Αντίο.

-Κουνήσου, κοιμισμένη. -Τι κοινότοπο.

Κάνε στην άκρη.

Κυρία Πίνα!

-Μη σπρώχνετε. -Ούτε που σ' ακούμπησα.

-Με συγχωρείτε. -Παρακαλώ.

Προχωρήστε.

Με συγχωρείτε!

Σταθείτε πια!

Πάρε πέντε φύλλα.

Το μέλλον. Για να δούμε.

Διανύεις μια καλή περίοδο για να βρεις τον έρωτα,

την περίοδο της Αφροδίτης.

Μη χάνεις χρόνο.

Πόσο κρατάει αυτή η περίοδος; Έναν χρόνο, δύο;

Έναν μήνα, ίσως λιγότερο.

-Τι μπορεί να συμβεί σε έναν μήνα; -Συμβαίνουν διάφορα.

Πολλοί άντρες σε προσέχουν.

Βλέπω έναν, δύο, τρεις…

Αρκετούς, δεσποινίς μου!

Έχεις πολλούς να διαλέξεις. Ένας είναι ξεχωριστός.

Τα σημάδια είναι ξεκάθαρα. Είναι ο βαλές κούπα.

Να πάρει.

Πώς θα τον αναγνωρίσω, αφού είναι τρεις;

Ιδού η λύση.

Φέρε μου μια φωτογραφία,

ένα γράμμα, μια τούφα μαλλί, θα βάλουμε αυτό από πάνω και θα μάθουμε.

Θα τα ρίξω για μένα. Να δω αν θα μου συνδέσουν το τηλέφωνο.

Αν έχω μόνο έναν μήνα, πρέπει να βιαστώ.

Έχε τα μάτια σου ανοιχτά.

Είσαι λίγο περίπλοκη, δεσποινίς Τσεζίρα.

Δεν έχεις κανέναν τώρα; Πρέπει να έχεις κάτι να σου φτιάχνει το κέφι.

Υπάρχει ένας, αλλά, ξέρεις…

όχι από αυτούς που βλέπεις στα χαρτιά.

Όχι τόσο νέος πια, ένας φωτογράφος.

Από τη Νάπολη.

Δουλεύουμε μαζί. Είναι πολύ ενάρετος.

-Καλό αυτό. -Ναι, μα δεν είναι και το καλύτερο.

Με δυο λόγια, είναι κάτι που μπορείς να κάνεις με κλειστά μάτια.

Η τελευταία επιλογή.

ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΩΝ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΜΠΑΡ

ΛΟΥΤΡΑ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΑΜΕΙΟ

Με συγχωρείτε, είστε ο κύριος Μάριο;

-Εγώ; -Η Τσεζίρα δεν ήρθε, οπότε…

Η Τσεζίρα μιλάει συχνά για εσάς. Είμαι ξαδέρφη της.

Ξαδέρφη της Τσεζίρα; Χριστέ μου.

Δεν ένιωθε καλά. Συνέβη κάτι τρομερό.

Γι' αυτό τη συνόδευσα. Μα όταν μπήκα στο λεωφορείο, εκείνη δεν μπήκε.

Τι της συνέβη;

-Σε ποια; -Στην Τσεζίρα!

Γιατί;

-Είστε ο Μάριο ο φωτογράφος; -Ναι. Ακούστε τι κατάλαβα:

Είστε ξαδέρφη της Τσεζίρα. Δεν μου είπε ποτέ για εσάς.

Έπρεπε να πει κάτι αφού έχει τέτοια ξαδέρφη.

Παρακαλώ, καθίστε. Τι ωραία επίσκεψη αυτή.

-Κλαίτε; -Ανησυχώ.

Με τόσο όμορφα μάτια; Περάστε.

-Καλημέρα. -Επιτέλους.

-Είναι αργά. -Άργησες μία ώρα.

-Τσεζίρα, μα τι έκανες; -Έπρεπε να μάθω το μέλλον μου.

Πήγαινε στο πόστο σου.

ΚΟΥΡΕΙΟ

-Ξύρισμα; -Καθίστε. Πέντε λεπτά.

Περίμενε.

Χρειάζεστε δακτυλογράφηση; Θέλετε να υπαγορεύσετε κάτι;

-Τι θέλεις; -Να μάθω αν θέλετε να υπαγορεύσετε κάτι.

Τι να υπαγορεύσω; Άσε.

-Απροσδόκητη η επίσκεψή σας. -Δουλεύει πάρα πολύ η Τσεζίρα.

Πρέπει να διασκεδάζει και λίγο. Να το φροντίσετε, Μάριο.

Εντάξει, να πάμε να διασκεδάσουμε απόψε.

-Θα έρθετε; Είστε αρραβωνιασμένη; -Εγώ; Όχι.

Θα τα τακτοποιήσω όλα, τότε. Θα φροντίσω για απόψε.

Μάριο; Καλημέρα, γιατρέ.

-Μα… -Ήρθε η Τσεζίρα.

Δεσποινίς!

Άμα σε πιάσω στα χέρια μου…

Μπαίνεις μέσα χωρίς να ζητήσεις άδεια;

Δεν είδες ότι είχα παρέα;

-Γι' αυτό σε είπα γιατρό. -Α, καλά…

-Όμορφη. Συγχαρητήρια. -Όχι να το παινευτώ, αλλά…

Πολύ όμορφη. Ποια είναι;

Μην πεις άλλα. Κατάλαβα.

-Δεν σε καταλαβαίνω. -Κατάλαβα.

-Καταλαβαίνω. -Δεν καταλαβαίνεις.

Είναι ξαδέρφη μιας συναδέλφου μου.

Σκοπεύουμε να βγούμε απόψε να διασκεδάσουμε.

-Ας κάνουμε κάτι. -Ναι;

-Είσαι ελεύθερος; Να έρθεις κι εσύ. -Πού;

Στο σπίτι κάποιων ζωγράφων, φίλων μου.

-Και σε κάλεσαν; -Γιατί όχι; Είμαι φωτογράφος.

Κι εμείς καλλιτέχνες είμαστε. Κοιτάζω, παρατηρώ, παρακολουθώ,

βλέπω τι υπάρχει στο εσωτερικό. Είμαι ένας ζωντανός φακός.

Ας το κάνουμε. Εγώ συνοδεύω αυτήν, εσύ την ξαδέρφη της.

-Τι θα κάνουμε; -Λίγο χορό, λίγη κουβέντα…

Κατάλαβα, φτάνει.

Είναι σπίτι…

Δεν καταλαβαίνω. Τι μουρμουράς;

Κατάλαβα. Θα γυρίσουμε αργά;

Δεν κάνει να γυρίσω αργά. Δεν θα αρέσει στη μαμά μου.

Αν είναι να κάνω χάρη σ' έναν φίλο, θα το πω στη μαμά.

Κατεργαράκο. Έχεις και καινούριο αμάξι.

Άντε πάλι. Δεν το θέλω.

Έφερα το καινούριο σου αμάξι. Τι κελεπούρι που πέτυχες.

Τόσο καλό αμάξι, μόνο 300.000 λιρέτες. Απίστευτο μου φαίνεται.

Αλλά τώρα πια τελείωσε. Ορίστε τα κλειδιά.

Δώσε μου τα λεφτά και πάρ' το. Γρήγορα, πριν βάλω τα κλάματα.

Κλάψε όσο θες, πάρε τα κλειδιά. Δεν σου δίνω 300.000 λιρέτες.

-Άσε τις βλακείες. -Σαν χάρισμα είναι.

Δεν θέλω χάρισμα. Θέλω να ξέρω τι αγοράζω.

-Καινούριο αμάξι. Τι θέλεις; -Τίποτα.

-Τίνος είναι το αμάξι; -Αν το αγοράσεις, είναι δικό σου.

Μπορεί να είναι κλεμμένο.

-Κλεμμένο; -Μου έχεις πει πολλά και διάφορα.

Πρώτα ότι το αμάξι ήταν δικό σου, μετά ότι δεν ήταν δικό σου.

Μετά είπες ότι το κληρονόμησες από τον πατέρα σου όταν πέθανε.

Έμαθα ότι ο πατέρας σου πέθανε πριν από 20 χρόνια.

Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο καημένος. Και λοιπόν;

Αν είναι από το 1918, πώς είναι καινούριο αμάξι;

Θέλω μια νόμιμη μεταβίβαση ιδιοκτησίας.

-Όχι. -Γιατί όχι;

-Όχι. Αδύνατον. -Γιατί;

Δεν γίνεται νόμιμη μεταβίβαση ιδιοκτησίας, επειδή δεν μπορεί να γίνει.

Μα γιατί; Δεν καταλαβαίνω.

Δεν γίνεται. Θα σου πω γιατί. Το αμάξι… Θα σου πω την αλήθεια…

Θες να μάθεις; Θα σου πω. Το αμάξι ανήκει σε κάποιον στο Άστι.

Είναι από το Άστι, αλλά μένει στη Γένοβα

με την ερωμένη του.

Η γυναίκα του δεν το ξέρει. Άκου.

Μου τηλεφώνησε αυτός ο πλούσιος από το Άστι και είπε

"Φίλε μου, ορίστε το αμάξι. Είμαστε συνέταιροι, κανόνισέ το εσύ".

Για να μην έχει μπελάδες στο σπίτι,

αποφάσισε να σκίσει τα χαρτιά του αυτοκινήτου.

-Έσκισε την άδεια κυκλοφορίας; -Τα πάντα.

Μα τι σε νοιάζει για τα χαρτιά;

Σημασία έχει μόνο αν πάει καλά το αμάξι.

-Κι αν με σταματήσουν; -Ποιος θα σε σταματήσει;

-Η αστυνομία. -Είναι γρήγορο αμάξι.

Δεν σε σταματάει κανείς.

Μάριο, όταν σε δουν αυτές οι δυο με το αμάξι απόψε…

-Θα το συζητήσουμε απόψε. -Το συζητάμε απόψε.

-Χαίρομαι που καταλαβαίνεις. -Όχι, δεν καταλαβαίνω.

Όχι, καταλαβαίνεις.

Καταλαβαίνω;

Τι αλεπού είσαι!

-Θέλω να αγοράσω ένα μαύρο παλτό. -Όχι, θα μοιάζεις σαν γριά.

-Μην το πετάξεις αυτό. -Το έχουν δει όλοι πια.

-Με αναγνωρίζουν από το παλτό. -Μα είναι κομψό σχέδιο.

Να τοι.

-Καλησπέρα. -Συγγνώμη αν αργήσαμε.

Μα τι κάνετε; Δεν μπορώ να μείνω εδώ. Πάμε.

Γρήγορα.

Κλείστε την πόρτα. Πού πάμε;

Ο φίλος μου Ρόμολο Προϊέτι, η δεσποινίς Τσεζίρα.

-Χαίρω πολύ. -Χάρηκα.

Έχουμε γνωριστεί. Δεν με θυμάστε;

Δεν θυμάμαι. Παράξενο, δεν ξεχνιέται τέτοιο πρόσωπο.

-Η δεσποινίς Ανιέζε… -Τιραμπάσι, χαίρω πολύ.

-Χαίρω πολύ. -Πού πάμε;

Μας κάλεσαν στο σπίτι κάποιων ζωγράφων.

Νομίζω ότι πρέπει να τους πάμε ένα μπουκάλι κρασί ή λίγο προσιούτο,

γιατί όλοι πρέπει να φέρνουν κάτι.

Εγώ φέρνω τη δεσποινίδα Ανιέζε, την αγαπητή ξαδέρφη.

Μιας και λέμε για ξαδέρφη,

ξέρετε την ιστορία με τον μουσικό που είχε ένα φτηνό ντέφι;

-Τι ανοησία. -Εμένα μου φαίνεται αστείο.

Το φτηνό ντέφι.

Ξέρετε αυτό το αστείο, δεσποινίς Ανιέζε;

Αυτός ο μουσικός, αντί για φτηνό ντέφι, είχε μια φτηνή ξαδέρφη.

Αντί για ντέφι, ξαδέρφη…

-Αντί για ντέφι, ξαδέρφη. -Μου φαίνεται πολύ αστείο.

Το καταλάβατε εσείς;

Ας το αφήσουμε, τότε.

Μπράβο.

Μπράβο. Συγχαρητήρια.

-Κι εσείς έχετε καλή φωνή. -Καλή φωνή.

-Και ξέρει και από ζωγραφική. -Και από ζωγραφική;

-Σας αρέσει αυτό; -Όχι.

-Γιατί; -Δεν υπάρχει ομοιότητα.

-Με ποιον; -Αυτό δεν το ξέρω.

-Τι χαριτωμένη. -Κοιτάξτε, τι χέρια.

-Τι όμορφα χέρια. -Υπέροχα.

Ναι, υπέροχα. Μα γιατί δεν τρώμε;

-Θέλετε βοήθεια; -Ναι, μπράβο.

Να φτιάξουμε σάντουιτς.

Ανιέζε, όποιος δεν βοηθάει δεν τρώει.

Ορίστε, ελάτε…

Συγγνώμη, γιατί δεν είστε με την Τσεζίρα;

Σας δυσαρεστεί που είμαι μαζί σας;

Κοντά τα χέρια. Είστε άτακτος.

Άτακτος, ναι, αλλά ερωτευμένος.

Κοντά τα χέρια!

Αγαπάω την Τσεζίρα. Πρέπει να την κάνετε ευτυχισμένη.

Εμένα ποιος θα με κάνει ευτυχισμένο;

-Να πάρω ένα σάντουιτς; -Βέβαια.

-Μα τι όμορφα χέρια! -Σας αρέσουν;

-Ποιο είναι το επίθετό σας; -Τιραμπάσι.

-Από τον νότο; Σαν εμένα. -Ναι.

Ποιος είναι;

-Πλάκα έχει αυτό. -Μην πλησιάζετε τόσο πολύ.

-Ποιος είναι αυτός; -Να πάρω ένα σάντουιτς;

Φυσικά, ορίστε.

Δεν φτιάχνετε άλλα;

Ο ένας να κάνει "κούκου", ο άλλος έτσι… κι εγώ να φτιάχνω σάντουιτς;

-Τι να κάνω; Να φωτογραφίσω; -Όχι.

-Να πάρω ένα σάντουιτς; -Φυσικά.

-Ορίστε. Μη σπρώχνετε. -Σιγά. Μην τα κάνετε όλα άνω κάτω.

Ορίστε. Πάρτε.

-Ποιος το έκανε; -Τρέχα γύρευε.

Ποιος θα με βοηθήσει; Ορίστε, πολύ ωραία, μπράβο.

-Χορεύουμε; -Δεσποινίς…

Θέλετε να βγάλετε χρήματα; Ελάτε εδώ αύριο το πρωί στις 9:00. Μπορείτε;

-Περί τίνος πρόκειται; -Θα σας τα εξηγήσω όλα.

Φέρε μου ένα ποτήρι κρασί.

-Έλα, κάτσε εδώ. -Ευχαριστώ, καλοσύνη σου.

-Δεν πίνεις; -Αν έπινα, θα με ξανάβλεπες το Πάσχα.

Δισταγμός.

-Η ξαδέρφη σου; -Ναι. Όμορφη κοπέλα, έτσι;

Τι είδους κοπέλες σ' αρέσουν;

Ξένες.

Φτάνει τώρα.

Το κούρεμά σου θέλει διόρθωση.

Τι; Μου έκοψες τα μαλλιά;

-Είναι το μικρό μου μυστικό. -Τρελάθηκες;

Καλά.

Πάμε έξω. Το σπίτι είναι γεμάτο αρουραίους.

-Πρέπει να παρακαλέσω; -Δεν ξέρω να τραγουδάω.

Με τόσο ωραίο πρόσωπο, σίγουρα ξέρεις να τραγουδάς.

Περιμένετε.

Θα τραγουδήσει.

Δεν μπορεί να τραγουδήσει, λέει.

Δεν ξέρω τους άλλους στίχους.

-Θέλεις να χορέψουμε; -Είπα όχι.

Όλοι την κακολογούμε,

αλλά ξέρουμε γιατί λέγεται Αιώνια Πόλη.

-Θα μου κάνεις μια χάρη; -Εξαρτάται τι είναι.

Να κάνεις ένα τηλεφώνημα. Σε αυτόν τον αριθμό.

Πες "Γεια, είμαι η Άννα". Αν πουν "Ποια;", το κλείνεις.

Αν πουν "Καλησπέρα, Άννα", μου δίνεις το τηλέφωνο.

"Γεια, είμαι η Άννα". "Ποια;" Το κλείνω.

-Αν πουν… -"Καλησπέρα", δώσε μου το τηλέφωνο.

Γεια, είμαι η Άννα.

Εμπρός; Εσύ είσαι; Εγώ είμαι.

Πώς είσαι;

Να πω ένα γεια.

Σ' αγαπώ πολύ.

Γεια.

Καλή σου νύχτα.

Με ακούς;

Ορίστε.

Μίλησες; Η κοπέλα σου ήταν;

Παντρεμένος;

-Πολύ φιλικοί αυτοί οι καλλιτέχνες. -Νυστάζω, πάμε.

-Πάμε. -Ερχόμαστε.

Και περνούσα τόσο ωραία!

Είναι όμορφα εδώ, Ανιέζε. Τι ωραίο μέρος, ε; Πανέμορφο.

Να είχα τη μηχανή να το φωτογραφίσω.

-Εμένα δεν μ' αρέσει. -Εσύ μου αρέσεις πολύ.

Περνούσα μια χαρά. Κοντά τα χέρια σου!

Θα φας χαστούκι και θα φωνάξω την Τσεζίρα.

-Κάν' το, λοιπόν. -Καλά, φάε το χαστούκι.

Ελάτε! Πάμε.

Μπες μέσα.

Μπες μέσα!

Όπα! Σταμάτα!

-Μα τι κάνεις; -Τίποτα.

-Πού με πας; -Πάψε.

Τι είπε στο τηλέφωνο; "Καλησπέρα";

Ναι. Σχεδιάζεις να κοιμηθώ στο Παρίσι;

Οι γυναίκες είναι φρικτές. Δεν είδες αυτούς τους δύο;

-Γιατί το σκας; -Πάλι τα ίδια.

-Πρόσεχε! -Τι θέλεις;

-Γιατί το σκας; -Πάψε.

-Συγγνώμη, δεν το ξανακάνω. -Άσε με ήσυχη.

Όχι. Γιατί είσαι τόσο όμορφη;

-Εσύ γιατί είσαι τόσο άσχημος; -Είσαι κακιά.

-Θα σε συνοδεύσω στο σπίτι. -Θα καλέσω την αστυνομία. Άσε με ήσυχη.

Πάρε ένα λεωφορείο και πήγαινε σπίτι. Ένας φίλος μου έχει γκαράζ εδώ.

Μην πεις σε κανέναν για όλα αυτά.

-Εντάξει. -Γεια.

Άκου.

-Έχει κι άλλα; -Πώς σε λένε;

-Τσεζίρα. -Τσεζίρα…

ούτε λέξη.

Περίμενε!

-Καληνύχτα, θεία. -Μίλησα ήδη με την ξαδέρφη σου.

Θέλω να σου πω ότι είναι αξιοπρεπές σπίτι.

Πρέπει να φέρεσαι σωστά, αλλιώς θα φύγεις.

Θα φύγεις, θα φύγεις μακριά…

-Άσε το τραγούδι. Θα ξυπνήσω στις 7:00. -Δεν τραγουδούσα.

Κατσάδιαζα την ανιψιά σου. Εσύ έπρεπε να το κάνεις.

Για να την κατσαδιάσουμε αυτή, θέλουμε τραγουδιστή της όπερας!

Τι αγένεια!

Αν είσαι τρελή κι αυτή είναι τόσο χαζή ώστε να κάνει ό,τι κάνεις εσύ,

εγώ είμαι πιο τρελή και χαζή από εσάς.

Αυτής θα της τσακίσω τα κόκαλα κι εσένα θα σε στείλω πίσω στο Μιλάνο.

Στον αδερφό μου.

Κατάλαβες;

-Έχεις πολλή ώρα που γύρισες; -Όχι.

-Τι παράξενος που είναι αυτός. -Ποιος;

-Ο Προϊέτι. -Τι έκανε;

Τίποτα. Έτσι το είπα. Μην ανησυχείς.

-Η διακριτικότητα είναι ειδικότητά μου. -Θα κοντύνω το παλτό μου.

-Τι; -Θέλω να κοντύνω το παλτό μου.

Εβδομήντα πόντους από το έδαφος, αλλιώς θα δείχνεις γριά.

Όμορφη βραδιά δεν ήταν απόψε;

Στην αρχή, ναι. Αλλά μετά, αυτός ο Μάριο…

Τι αγένεια.

Συνέχεια με χερούκλωνε στον δρόμο.

-Μου ρίχτηκε. -Διάβασες το τελευταίο τεύχος;

Δεν σε ενοχλεί τέτοιο φέρσιμο; Δεν είναι σωστό.

Τι να πω; Δεν γίνεται να ζούμε μ' έναν χάρακα στο χέρι.

Εγώ μπορώ να κρατάω αποστάσεις. Έχω τους τρόπους μου.

Τι εννοείς; Τι να κάνω;

-Ίσως προκαλείς λίγο. -Εγώ;

Δεν αντιλαμβανόμαστε πώς μας βλέπουν οι άλλοι.

Άντε, καλά.

-Είσαι διαθέσιμος; -Μάλιστα.

-Τι χρώμα; Κίτρινο ή μαύρο; -Κίτρινο.

-Κίτρινο. -Καλά.

-Είναι κίτρινα. -Αυτά;

-Εγώ μαύρα τα βλέπω. -Κίτρινα είναι.

Τσεζίρα.

-Μη μ' αγγίζεις. Φύγε. -Δεν σε άγγιξα.

Και τι θέλεις τώρα;

-Να υπαγορεύσω ένα γράμμα σε ειδική τιμή. -Χρειάζεσαι αντίγραφο;

Όχι. Γράψε "Αγαπητή Τσεζίρα,

επικοινωνώ επειγόντως μαζί σας για να ζητήσω συγγνώμη

και να καλέσω την εξοχότητά σας σε δείπνο απόψε, στις 8:00 στην Πιάτσα Εσέντρα".

-Δεν θα πάμε μαζί ως εκεί. -Τι κύριος.

Δέχεσαι;

Εντάξει. Αλλά κοντά τα χέρια σου.

Εντάξει.

-Ευχαριστώ, κύριε. -Έχεις ένα τσιγάρο;

Νομίζω ότι έχω δύο.

-Ένα ο καθένας. -Δεν καπνίζω, αλλά μερικές φορές…

Ευχαριστώ.

-Σας ενοχλώ; -Καθόλου.

"Κύριε διευθυντή". Κόμμα, επόμενη γραμμή.

"Η ανεξήγητη άρνησή σας με αναγκάζει να δω την πραγματικότητα.

Αν δεν λάβω τα χρήματα μέχρι σήμερα το βράδυ,

θα ξέρω τι πρέπει να κάνω.

Μην εκπλαγείτε".

Το γράψατε;

"Η αναχώρησή μου…

μόνο τύψεις θα σας προκαλέσει.

Ξέρω ότι δεν αρμόζει στην εποχή μας να ονειρευόμαστε την ομορφιά…"

Ομορφιά με κεφαλαίο "Ο".

Ευχαριστώ.

Τώρα η υπογραφή.

"Μετά τιμής, Αλέσιο Σπάνο".

Δεν θέλω να ανακατευτώ…

Ίσως να καταλάβετε αν σας πω ότι δεν μπορώ…

ούτε να πληρώσω γι' αυτήν την επιστολή.

Θα με συγχωρήσετε;

Ακούστε… για την επιστολή δεν με νοιάζει.

Είναι 60 λιρέτες, αλλά δεν έχει σημασία.

Θα τη στείλετε;

Είναι μια άσχημη στιγμή.

Η ραδιοφωνική εκπομπή μου, Το τραγούδι του κορυδαλλού, διακόπηκε.

Διακόπηκε, είναι γεγονός. Διαβάζετε εφημερίδες;

Όλο ειδήσεις για εγκλήματα, καλλιστεία,

σκάνδαλα, εξωγήινους από τον Άρη.

Καθόλου ποίηση ή λογοτεχνία. Πώς να επιβιώσει κάποιος σαν εμένα;

Συγχωρήστε μου την έπαρση, ένας ποιητής. Πού να γράψω; Στους τοίχους;

Φτάνει πια, τέρμα.

Απόλαυσα αρκετά τη ζωή ώστε να ξέρω ότι…

δεν υπάρχει τίποτε άλλο.

Ευχαριστώ.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα,

κοίταξα τον ουρανό.

Περίμενα μια συστημένη επιστολή που θα περιείχε μια επιταγή…

Ούτε καν αυτό.

Ούτε καν αυτό. Οπότε, φτάνει πια.

Φτάνει.

Φτάνει.

Ευχαριστώ, δεσποινίς.

Ευχαριστώ και με συγχωρείτε.

Περιμένετε.

-Όχι. -Σας παρακαλώ. Από μένα.

-Δεσποινίς… -Θα μου τα επιστρέψετε.

Τότε, εντάξει.

Σκίστε την επιστολή. Αύριο θα είστε καλύτερα.

Ίσως και σήμερα. Κουράγιο.

Το λιγότερο που μπορώ να κάνω, για έναν κύριο σαν εσάς.

Ποτέ δεν λαθεύω για τους ανθρώπους.

Σας κατάλαβα αμέσως.

Αύριο θα σας επιστρέψω τα χρήματά σας, δεσποινίς.

-Δεσποινίς… -Τσεζίρα.

Τσεζίρα. Τα λέμε αύριο.

Ανθοπώλη…

-Πόσο κάνει; -Σαράντα λιρέτες.

Σαράντα…

-Είμαι μαραμένο. Τριάντα; -Εντάξει.

Καλημέρα.

Δεσποινίς.

-Για μένα; -Ναι.

Δεν έπρεπε.

Δεν βρίσκεται εύκολα μια γυναίκα που αξίζει λουλούδι.

-Ευχαριστώ και πάλι. Τα λέμε αύριο. -Αύριο.

-Λουλούδι, ε; -Ένας αγαπητός φίλος.

Ένας ποιητής.

Εφημερίδες! Τελευταία έκδοση! Εφημερίδες!

Τελευταία έκδοση!

-Γεια σου. -Γεια.

Γεια.

-Τρελός είσαι; -Εμένα λες τρελό;

-Έκλεισες όλη τη λωρίδα. -Εγώ ερχόμουν από δεξιά.

-Είναι κανένας αστυφύλακας εδώ; -Μα έχω δίκιο.

Εσύ σταμάτησες.

Όχι, εγώ πήγαινα δεξιά κι εσύ με προσπέρασες.

Μα δεν έβγαλες φλας.

Δεν έχω φλας. Έχω δείκτη πορείας.

-Εσύ έπρεπε να σταματήσεις. -Καθόλου.

-Δεσποινίς, το είδατε; -Είδα το λαμπάκι να αναβοσβήνει.

Το είδε. Εγώ έχω δίκιο.

Δεν είδατε τίποτα.

-Τα είδε όλα. -Με συγχωρείτε.

-Τι έγινε; -Με χτύπησε. Έχω μάρτυρες.

-Η δεσποινίς τα είδε όλα. -Ναι, τα είδα.

-Γιατί θέλετε να με καταστρέψετε; -Πάψε. Δείξε μου ταυτότητα.

-Την άδεια οδήγησης. -Σταθείτε, δεσποινίς. Μη φύγετε.

Θα γράψω τη διεύθυνσή σας.

Συγγνώμη, αγάπη μου.

Μορίς, πάμε. Βαριέμαι.

Δεν αξίζει τον κόπο.

Το είδε και η μνηστή μου.

Έτσι δεν είναι;

Ναι, αγάπη μου.

Άντε, να τελειώνουμε.

"Ινιάτσιο Μπολονίνι.

Όνομα πατρός: Νικόλα. Όνομα μητρός: Μαρία Μοντόρσι".

Λοιπόν, τι είδατε, δεσποινίς;

Εγώ…

Είδα…

Μου φάνηκε ότι το αμάξι πήγαινε πολύ γρήγορα

και μετά έστριψε απότομα.

Αυτό λέω κι εγώ τόση ώρα.

Μα πριν είπατε ότι είδατε τον δείκτη πορείας.

Τι είπα πριν; Δεν ξέρω καν τι είναι αυτό.

-Είδατε το κόκκινο φως να αναβοσβήνει. -Μίλησε κανείς σ' εσάς;

Είδα το αυτοκίνητο του κυρίου να φρενάρει ξαφνικά

και το άσπρο αμάξι να του κλείνει τον δρόμο. Αυτό είδα.

-Μάλιστα. -Δώσε μου την άδεια οδήγησης.

Ευχαριστώ, δεσποινίς. Δεν ξέρω πώς να σας ευχαριστήσω.

Μη στέκεσαι και χάσκεις, αγάπη μου.

Θέλει να το κάνει θέμα.

Βέβαια, κατάλαβα.

Μα γιατί δεν μιλάτε ιταλικά;

-Δεν είναι εύκολη η ζωή σας. -Γιατί; Δουλεύω και προπονούμαι.

-Προπόνηση για τι; -Πυγμαχία. Τα τουρνουά πλησιάζουν.

Πρέπει να χάσω λίγο βάρος.

Ένα λουτρό σε χαμάμ θα βοηθούσε.

Έχει στο κέντρο διερχομένων δίπλα στον σταθμό του τρένου.

-Μπορώ να πετύχω έκπτωση. -Καλή ιδέα.

Πυγμαχία. Τρομακτικό.

Μ' αρέσουν οι δυνατοί άνθρωποι, είναι πιο ειλικρινείς.

Εκεί μένω, μετά την πιτσαρία.

Είναι λίγο μακριά, αλλά είναι καλή γειτονιά, με καινούρια κτίρια.

ΠΙΤΣΑΡΙΑ

Σταθείτε λίγο, θέλω να σας δείξω κάτι.

Πριν από έναν χρόνο.

Εσείς είστε.

Κόψατε τα μαλλιά σας κοντά.

Να την κρατήσω;

-Φυσικά. -Τσεζίρα;

-Ανιέζε. -Έρχεσαι πάνω;

Πήγαινε εσύ κι έρχομαι.

-Χαιρετώ, Ινιάτσιο, τα λέμε. Ευχαριστώ. -Ευχαριστώ.

Δεσποινίς…

Η ξαδέρφη μου η Ανιέζε.

Ινιάτσιο Μπολονίνι. Χαίρω πολύ.

-Πάμε; -Μη βιάζεστε. Καθίστε λίγο ακόμα.

-Πάμε για έναν καφέ. -Αδύνατον. Είναι πολύ αργά.

-Ξέρετε πού να με βρείτε για την κατάθεση. -Φυσικά.

Ελάτε να με επισκεφθείτε.

-Θα περιμένω. Αντίο. -Ασφαλώς.

-Δεσποινίς. -Πολεμάτε τις φωτιές;

Καλή μου, "πυροσβέστες" τους λέμε.

-Πάτε στο θέατρο δωρεάν. -Έτσι είναι η δουλειά μας.

Γλυκιά μου, λίγη διακριτικότητα.

Φεύγουμε. Τα λέμε, Ινιάτσιο.

-Καληνύχτα. -Καληνύχτα.

Καληνύχτα.

-Ποιος είναι αυτός; -Κάποιος βαρετός.

-Καλησπέρα. -Καλησπέρα.

-Ο Μάριο σε περίμενε ώρες. -Πώς το ήξερες;

-Τηλεφώνησε. -Του κάνει καλό να περιμένει.

-Πήγαινε σπίτι. Έρχομαι. -Τι κάνεις;

-Τσεζίρα. Θα έρθεις μέσα; -Για μια στιγμή. Είναι σημαντικό.

-Πέρασε. Γεια σου, Ανιεζίνα. -Καληνύχτα.

Έλα εδώ.

Είναι πιο ζεστά.

Κάθισε.

Το σπίτι σου είναι πολύ ωραίο.

-Έχω αρκετά καλό γούστο. -Είσαι και ευκατάστατη.

-Δούλεψα σκληρά. -Ορίστε για το εκκρεμές.

Αυτά είναι του Μάριο, του φωτογράφου. Δεν μπόρεσα να κόψω πολλά, τα έχει κοντά.

-Δεν γίνεται τίποτα. -Καταριέμαι την περίοδο της Αφροδίτης.

Κι αυτά εδώ; Ενός από τη Ρώμη, του Προϊέτι.

-Θα ήθελα να μάθω αν έχει προοπτική. -Όπως βλέπω, έχει.

Είναι λιγόλογος, αλλά θα μπορούσε τουλάχιστον να μου τηλεφωνήσει.

Καλή μου, μην ψάχνεις έρωτα περίπλοκο.

Μα δεν ψάχνω έρωτα περίπλοκο. Το είπα ποτέ αυτό;

Ρίξε μια ματιά εδώ.

-Μετακινείται. -Σίγουρα μετακινείται. Αυτός είναι;

-Όχι, εκείνος. -Ομορφάντρας.

Άντρας δυνατός, που φροντίζει την οικογένειά του.

Μήπως κάποιος άλλος στη φωτογραφία κινεί το εκκρεμές;

Ασφαλώς όχι. Αλλά είναι όλοι ομορφάντρες.

Κούκλοι.

Δεσποινίς.

-Καλημέρα. -Καλημέρα. Με αναγνωρίζετε;

Μάλιστα. Γιατί είστε εδώ; Έπιασε φωτιά;

Όχι. Περνούσα και σας είδα.

Σκέφτηκα "Ίσως η δις Ανιέζε πάει στο κέντρο".

"Ανιέζε". Θυμάστε το όνομά μου.

Ναι, πάω στο κέντρο, σε ένα γραφείο.

-Ίσως πιάσω και δουλειά. -Μπορώ να σας πάω.

Δεν έχω τίποτα να κάνω σήμερα, δεν είναι κόπος.

-Το λεωφορείο θα κάνει μία ώρα. -Δεχτείτε την προσφορά μου.

-Από δω; -Από την άλλη.

Δεσποινίς Τιραμπάσι.

Χαίρετε, κύριε.

Περάστε.

Ελάτε, περάστε.

-Τιραμπάσι; -Ναι.

-Όνομα; -Ανιέζε.

-Η πρώτη σας δουλειά. -Μάλιστα, κύριε.

-Δεν έχετε ξαναδουλέψει σε γραφείο; -Όχι, κύριε.

Δεν έχει σημασία. Πρέπει να έχετε τις κατάλληλες ικανότητες.

Έχω μεγάλες απαιτήσεις από τους συνεργάτες μου.

Πρώτα απ' όλα, σοβαρότητα. Σε αυτό δεν δέχομαι εκπτώσεις.

Όλα τα υπόλοιπα εξαρτώνται από αυτό.

Η ακρίβεια, η τάξη, η αποδοτικότητα,

ακόμη και η μυστικότητα, όλα απορρέουν από τη σοβαρότητα.

Είναι σαφές; Δεν σας υπόσχομαι τίποτε. Θα δούμε.

Στενογραφία;

Δακτυλογράφηση;

Μπορείτε να ασχοληθείτε με το αρχείο μου.

Δεν είναι δύσκολο.

Εξαρτάται από τη θέλησή σας για μάθηση,

για συνεργασία και αφοσίωση στη δουλειά.

Διότι είμαστε μια οικογένεια εδώ. Ένας για όλους και όλοι για έναν.

Βοηθάμε ο ένας τον άλλο.

-Τι έγινε; -Φαινόταν καλός άνθρωπος.

Του είπα τα πάντα, έδειχνε τόσο ευγενικός

και μετά…

Όχι.

-Θα του σπάσω τα μούτρα. -Όχι, ελάτε εδώ.

-Ελάτε, πάμε να φύγουμε. -Το κάθαρμα! Όλοι ίδιοι είναι!

Γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο κακοί;

Μην κλαίτε. Δεν είναι όλοι έτσι.

Μα γιατί δεν με σέβεται κανείς;

Λίγες κοπέλες σαν εσάς έχω γνωρίσει.

-Λίγες. Βασικά, μόνο την αδερφή μου. -Όλοι!

Σκουπίστε τα μάτια σας.

Κοίτα τι έκανε σε αυτήν την καημένη. Νιώθω σαν να το έκανε στην αδερφή μου.

Συγγνώμη. Τα νεύρα μου…

Ηρεμήστε. Ξεχάστε το.

"Τόσο ωραία μάτια δεν πρέπει να κλαίνε. Είναι κρίμα".

Θυμάστε αυτό το τραγούδι; Αδύνατον να το θυμηθώ.

Το τραγουδούσε η μάνα μου.

Όμορφα που είναι στην Αππία Οδό.

Να καθίσουμε εδώ για λίγο;

-Πρέπει να είμαι σπίτι στις 7. -Πέντε λεπτά.

-Θα λερώσω τη φούστα μου. -Να η καμπαρντίνα μου.

-Κρίμα που δεν έχει φεγγάρι. -Έρχεστε εδώ να δείτε το φεγγάρι;

Εγώ; Ποτέ. Απλώς έλεγα…

Οι ξένοι έρχονται να δουν την Αππία Οδό στο φεγγαρόφωτο.

Λένε ότι είναι πανέμορφη.

Κοίτα αυτόν τον ουρανό.

Ναι, αλλά… είναι αργά.

Κοριτσάκι, ξέρεις ότι σε θεωρώ…

-Μήπως σου έδειξα ασέβεια; -Όχι, ασφαλώς.

Και ξέρεις γιατί; Επειδή σε σέβομαι πραγματικά.

Χρειάστηκε μία μέρα για να καταλάβω ότι έχεις χρυσή καρδιά.

Είσαι όμορφη και έντιμη. Σπάνιο πράγμα.

Πρέπει να σου ζητήσω κάτι.

Μην πεις στον ξαδέρφη σου ότι συναντηθήκαμε.

Σε παρακαλώ, Ινιάτσιο. Πες μου την αλήθεια.

Υπάρχει κάτι ανάμεσα σ' εσένα και την Τσεζίρα; Γιατί την αγαπάω.

Απολύτως τίποτα. Τη συνάντησα μερικές φορές για την κατάθεση.

Όχι. Καλύτερα να μην το πεις σε κανέναν.

Ούτε η Τσεζίρα δεν θα κατανοούσε τη φιλία και τον σεβασμό μου για σένα.

Κατάλαβες;

Πάμε. Θα σε πάω σπίτι.

Βλέπεις πώς φέρομαι;

Αν σέβομαι μια γυναίκα, είναι ιερή για μένα.

Σ' ευχαριστώ, Ινιάτσιο. Είσαι πολύ γλυκός.

Ας καθίσουμε λίγο ακόμα.

Είναι τόσο όμορφα εδώ. Θα το ήθελες;

Κοίτα τον ουρανό. Αυτός ο ουρανός…

Κύριε, μια δωρεά, παρακαλώ;

-Πόσο; -Εκατό λιρέτες.

-Για να δούμε τι πουλάει. -Μου δίνεις ένα;

-Κύριε; -Για τον Ερυθρό Σταυρό;

-Είναι η μέρα της τέχνης. -Τι είναι αυτό;

Για τη διάδοση της ιταλικής κουλτούρας στον κόσμο.

-Ορίστε; -Κουλτούρα. Πόσα θέλετε; Ένα, δύο, πέντε;

100 λιρέτες το ένα. Ας βοηθήσουμε την τέχνη.

Όχι, ευχαριστώ. Έχω αργήσει.

Αδαής.

Μάριο, Ρόμολο. Λίγο ιπποτισμό, παρακαλώ.

-Πού πας; -Βοηθάω.

Μισό λεπτό. Ας μιλήσουμε.

Ήρθα μαζί σου, αλλά δεν μπορώ να χάσω τη μέρα μου εξαιτίας σου.

Σ' έκανα να χάσεις τη μέρα σου;

Απ' όταν σε συνάντησα για το αμάξι, δεν μ' αφήνεις ήσυχο.

Δεν θα σ' αφήσω ήσυχο.

Την παίρνω σοβαρά τη δουλειά.

Κι αν ερχόμουν μια μέρα και σου έλεγα ότι το αμάξι πουλήθηκε;

-Θα μου έλεγες, με το δίκιο σου… -Μακάρι.

Έλα τώρα.

Πόσο μ' αρέσει. Τι ομορφιά είναι αυτή.

Τι αλεπού είσαι. Και βέβαια σ' αρέσει.

Ένα τόσο όμορφο καινούριο αμάξι…

Δεν λέω για το αμάξι, για την Ανιέζε λέω.

Κοίτα πόσο όμορφη. Τι σιλουέτα.

Μ' αρέσει πολύ. Μ' αρέσει.

-Της εξέφρασες τα αισθήματά σου; -Ορίστε;

Αν της είπες ότι σου αρέσει.

Φοβάμαι πως θα μου αρνηθεί.

Δεν θέλω να πληγωθεί ο εγωισμός μου.

-Ξέρει ότι έχεις αμάξι; -Φτάνει πια με το αμάξι!

-Με λεωφορείο θα την πας; -Μη φωνάζεις.

-Δεν γίνεται με λεωφορείο. -Ποιο αμάξι;

Όταν έχεις αμάξι, πας και την παίρνεις, τη ρίχνεις μέσα…

-Μου δίνετε… -Άντε χάσου. Μιλάμε για δουλειές.

-Άφησέ τον. -Ήταν ξένος.

-Ένας αλήτης με ψύλλους. -Μα…

Κύριε, μια δωρεά για τις τέχνες;

-Τι πουλάτε, δεσποινίς; -Τίποτα.

-Ανιέζε, πάμε στο Πίντσιο. -Ας μείνουμε εδώ. Έχει λιακάδα.

Κύριε;

-Ανιέζε. -Ινιάτσιο.

-Τι συμβαίνει; -Πρέπει να μιλήσουμε.

Κυρία, τουλάχιστον…

Για κοίτα ποιος είναι εδώ. Καλημέρα!

-Πολύ καιρό έχω να σε δω. -Μας έκλεισε ο διοικητής στον στρατώνα.

Τι σύμπτωση. Περνάω από εδώ και βλέπω τις αγαπητές ξαδέρφες.

Κύριε…

Τι έγινε; Γιατί μου τηλεφώνησες; Δεν θα βρισκόμασταν απόψε;

-Είμαι απελπισμένη. -Πρόσεχε.

-Τι ευτυχής σύμπτωση. -Πράγματι.

Τα λέμε αύριο, Τσεζίρα.

Παιδιά, δεν κάνουμε πολλά πράγματα εδώ. Πάμε.

Τι θα γίνει αύριο; Έχεις ρεπό;

Όχι, η κατάθεσή σου είναι αύριο.

Ήρθε ο λογαριασμός από τον μηχανικό. 60.000 λιρέτες. Πρέπει να με σώσεις.

Φοβάμαι να πω ψέματα. Φοβάμαι.

Τι έγινε; Κάνεις πίσω τώρα;

Είπα στη μητέρα μου να μην ανησυχεί, γιατί έχω μια καλή κοπέλα

που είναι πρόθυμη να με βοηθήσει, μια κοπέλα ευγενική και όμορφη.

Γιατί να αμελήσω το καθήκον κάθε έντιμου πολίτη;

Τι μας συνδέει;

Μπορώ να σε συνοδεύσω;

Φυσικά.

Παιδιά, πάμε στο Πίντσιο!

-Πάμε στο Πίντσιο! Θέλεις να οδηγήσεις; -Στο Πίντσιο;

Δεν θέλω.

-Μπες μέσα. -Καταραμένο αμάξι.

Έξι χιλιάδες.

Μια δωρεά, κύριε;

Πρέπει να μιλήσουμε. Θέλω να αυτοκτονήσω.

Ηρέμησε. Μπορούμε να μιλήσουμε εδώ;

-Δεν θέλω να το μάθει η Τσεζίρα. -Δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι.

Είσαι θλιμμένος.

Λιγάκι.

Καταλαβαίνω τη θλίψη σου.

Γιατί όλα στη ζωή σου είναι ανούσια.

Χαίρομαι που σου άνοιξα τα μάτια.

Πέτυχες καλή ευκαιρία.

Η ξανθιά νεράιδα θα γίνει δική σου τώρα που έχεις αμάξι.

Δεν έχω αμάξι. Άσε με ήσυχο, αρκετή στενοχώρια έχω.

-Έχω ερωτευτεί σφοδρά. -Τότε όρμα.

Πού; Απ' το μπαλκόνι;

Τι έγινε; Φοβάσαι;

-Είπα, φοβάσαι; -Αν φοβάμαι;

Θέλεις να πω εγώ στην ξανθιά νεράιδα πώς νιώθεις;

Μπορώ να το κάνω, αλλά δεν έχω όρεξη σήμερα.

Δεν μπορείς. Είσαι ο ενδιαφερόμενος.

Είναι θέμα τακτ. Είσαι σε άσχημη φάση. Θα το κάνω εγώ.

Θες να κλείσω τη δουλειά;

Ορίστε. Έγινε. Πάρε τα κλειδιά.

-Του σπιτιού της; -Του αυτοκινήτου.

Πρώτα το ένα, μετά το άλλο. Μην το ξεχνάς.

-Είσαι σίγουρη; -Ναι, Ινιάτσιο.

Δεν ήθελα να νιώσεις υποχρεωμένος, γι' αυτό δεν σου το είπα.

Αλλά έπρεπε να σου το πω. Δεν έχω κανέναν άλλο.

Μόνο αυτό μου έλειπε τώρα.

Πες μου κάτι.

Μ' αγαπάς;

Μα βέβαια.

-Πρέπει να φύγω. Άργησα. -Μη με αφήνεις μόνη.

Μου επιτρέπεις, Ξανθιά Νεράιδα;

Αυτός ο απαίσιος είναι ερωτευμένος μαζί σου.

Το ξέρω, αλλά βοήθησέ με. Πρέπει να του πουλήσω το αμάξι.

Ξανθιά Νεράιδα, αν με βοηθήσεις,

θα σου δώσω πέντε τοις εκατό.

Τι θέλεις;

Πέντε τοις εκατό. Να το θυμάσαι, Ξανθιά Νεράιδα.

Παιδιά, έβγαλα άλλες 200 λιρέτες.

Ξανθιά Νεράιδα…

Καλησπέρα. Θέλετε να κάνετε μια δωρεά;

-Τίποτα για την ιταλική κουλτούρα; -Ποια κουλτούρα;

Λυπάμαι που σας απογοητεύω, αλλά δεν σας δίνω δεκάρα.

Εγώ πάντως θα σας δώσω καρφίτσα, κύριε Σπάνο.

-Με γνωρίζετε; -Ο Αλέσιο Σπάνο, ο ποιητής. Όχι;

-Έχετε διαβάσει έργα μου; -Έχουμε γνωριστεί.

-Δεν με αναγνωρίζετε; -Βέβαια.

-Τι κάνετε; -Σκέφτομαι.

Αύριο έχω να υποβάλω το έργο μου στο ραδιόφωνο

κι ακόμα δεν έχω ιδέα τι να κάνω.

-Σας ξαναδέχτηκαν στο ραδιόφωνο; -Γιατί…

Ναι, με ξαναδέχτηκαν.

Καλή συγκομιδή, έτσι;

Πρέπει να 'ναι έξι με εφτά χιλιάδες.

Πάνω κάτω.

Πείτε μου για εσάς.

Η ζωή είναι όπως πάντα;

Πιανίστα, το θυμάμαι καλά.

-Βασικά, εγώ γράφω, κύριε Σπάνο. -Μα τι ανόητος που είμαι!

Φυσικά. Και τι γράφετε;

Είμαι δακτυλογράφος στο κέντρο διερχομένων.

Τσεζίρα!

Ναι, η Τσεζίρα! Βέβαια!

Ναι, στο κέντρο διερχομένων.

-Σας σκέφτομαι συχνά τώρα τελευταία. -Όχι.

Ναι, βέβαια. Σας σκεφτόμουν πολύ…

-Μα πού το έβαλα; -Τι ψάχνετε;

-Νομίζετε ότι ξέχασα τις 1.000 λιρέτες; -Μην ανησυχείτε.

Τι είναι 1.000 λιρέτες για μένα;

Εδώ που φτάσαμε… Μια μέρα πάνω, μια μέρα κάτω.

Όχι. Ποτέ.

Έχετε ταμπεραμέντο, έτσι;

Μου θυμίζετε την Ιζότα.

Τη σύζυγό σας;

Την πρωταγωνίστρια στο Εμείς που ζητούμε τη γαλήνη,

ένα ραδιοφωνικό δράμα που το RAI με παρακαλάει να κάνω.

Προσπάθησα να την κάνω να εκπροσωπεί όλες τις γυναίκες του κόσμου.

Με τη μοναξιά της, την αμείλικτη μοναξιά των γυναικών σήμερα.

Το τοποθέτησα στον Μεσαίωνα. Κι ό,τι καταλάβει ο κόσμος.

Πώς να μην καταλάβουν; Είναι ολοφάνερο.

-Ωραίο. -Η Ιζότα μού θυμίζει εσάς.

Ναι. Η ίδια γενναιοδωρία, η ίδια εμπιστοσύνη,

η ίδια πάλη ενάντια στην τυφλή αδιαφορία των αντρών…

Συμμερίζομαι τη δεινή θέση των γυναικών.

Ναι, πολύ.

Πάμε για δείπνο;

Με περιμένουν οι φίλοι μου.

-Ποιοι είναι; -Ο συνάδελφός μου ο φωτογράφος,

ο κύριος Προϊέτι, πωλητής αυτοκινήτων,

η ξαδέρφη μου η Ανιέζε, κι ένας ένστολος, ο Ινιάτσιο Μπολονίνι.

Ας πάμε μαζί τους.

Εντάξει.

Χαίρω πολύ. Επιτρέψτε μου να σας καλέσω όλους για δείπνο.

Ελάτε, παρακαλώ.

Το παράκανα με το φαγητό.

Βλέπετε το αδύνατο;

Ελάτε τώρα.

Δώστε μου ένα τσιγάρο.

-Δώστε μου το χέρι σας. -Ορίστε;

-Δώστε μου το χέρι σας. -Γιατί;

-Θέλω να το διαβάσω. -Βέβαια.

Καταλαβαίνω ότι είστε καλλιτέχνης.

Ευαίσθητο χέρι, εκφραστικό, περίπλοκο.

Σας αρέσουν οι γυναίκες;

Οι γυναίκες και η ποίηση, τι άλλο;

Εσείς είστε ευαίσθητη;

Είμαι σκληρή, βασανίζω τους άντρες.

Θα με βασανίζατε κι εμένα;

Όχι. Δεν θα είχα τη δύναμη.

Θα το ήθελα, όμως.

Τι μεγάλα μάτια.

Σας αρέσουν; Δεν είναι ανόητα;

Τι μεγάλα μάτια.

-Τι είναι; -Ο λογαριασμός.

-Σ' εμένα τον δίνεις; -Όχι, μην ενοχλείς τους καλεσμένους μου.

Έλα εδώ.

-Έχεις στιλό; -Μάλιστα.

Ευχαριστώ.

-Τι σημαίνει αυτό; -Ότι ξεκινάς να γράφεις βερεσέ.

-Φέρε κι άλλο κρασί. -Άλλο ένα λίτρο.

Φαίνεστε ανήσυχη, δεσποινίς. Κουρασμένη.

Ναι, θα ήθελα να φύγω.

Έχει πάει αργά.

Αργά; Τώρα ξεκινά η ζωή. Τη νύχτα ζούμε.

Την ημέρα δουλεύουμε. Σωστά;

Πολύ σωστά. Αυτό λέω πάντα κι εγώ.

Τη νύχτα δουλεύουμε. Μπράβο. Ακούς τον καθηγητή;

Το κρασί.

-Κύριε καθηγητή, παίζουμε παιχνίδια; -Γιατί;

Είναι 5.300 λιρέτες. Τι θα κάνουμε;

-Βάλ' το στον λογαριασμό μου. -Οφείλετε ήδη πολλά.

-Τι θέλετε να κάνουμε; -Ορίστε;

-Δεν θα το σκάσω. -Ας πληρώσουμε το μερίδιό μας.

Ναι, θα τα μοιράσουμε.

Τι θα μοιράσουμε; Είπε ότι θα πληρώσει.

Αυτό είπα. Θα πληρώσω.

Αν είχα προσφερθεί εγώ;

Δεν πληρώνετε και προσκαλείτε κόσμο.

Παραγγείλατε και κοτόπουλο, μάλιστα.

Τι; Αν δεν πληρώνω, μπορώ να παραγγείλω τα πάντα εκτός από κοτόπουλο;

Τι σε νοιάζει εσένα;

Θέλω να είμαι λογικός.

Φέρε ό,τι υπάρχει στο μενού εκτός από κοτόπουλο.

Δεν θα πληρώσω και δεν θα θυμώσεις.

-Θα έρχομαι να τρώω εδώ κάθε μέρα. -Όχι, δεν μπορείς να ξανάρθεις.

Γιατί; Θα μας εμποδίσεις;

Να κι άλλος ένας. Βέβαια.

Πρέπει να χαίρεσαι που ερχόμαστε και δεν μπορείς να μας εμποδίσεις.

Δεν μπορείς.

-Πάμε, παιδιά. -Φεύγετε;

Αν θέλουν να πληρώσουν οι άλλοι, ας πληρώσουν.

Έτσι με ευχαριστείς, μετά από τόσα χρόνια που έρχομαι εδώ!

Επιτρέπεται, Τσεζίρα; Θα τα βρούμε μετά.

Ορίστε, κράτα τα ρέστα.

-Θα σου τα πετάξω στα μούτρα. -Θέλουμε τα ρέστα.

-Δεν σας αφήνουμε φιλοδώρημα. -Είσαι νεόπλουτος.

Αλήθεια; Πας στοίχημα ότι θα σε πετάξω έξω με τις κλοτσιές;

-Τι στοίχημα; -Όσα θέλεις.

Μισό λεπτό. Ποιον θες να πετάξεις έξω; Εμένα ή αυτόν;

-Και τους δύο. -Τι εννοείς;

-Θα σας πετάξω έξω και τους δυο. -Και τους δύο;

-Έχεις παλτό; -Μάλιστα.

-Με συγχωρείτε. -Ελάτε, Τσεζίρα. Πάμε.

-Φεύγουμε. -Καληνύχτα.

Μετά από σας.

Η Ρώμη γίνεται ανυπόφορη.

Παρακαλώ, ελάτε μαζί μου. Θέλω να επιστρέψω τα χρήματα.

Θα φύγουμε για λίγο. Περιμένετε σ' εκείνο το καφέ.

-Επιστρέφουμε αμέσως. -Περιμένετε, θα γυρίσουμε.

Μισό λεπτό.

-Μη φύγετε! -Μη φύγετε.

-Φύγετε! -Είσαι τυχερός που δεν καλώ την αστυνομία.

-Εσύ είσαι τυχερός γι' αυτό. -Πολύ αργεί να κλείσει.

-Έχω έναν φίλο στην αστυνομία… -Πού πήγαν;

Έφυγαν.

Όπως έλεγα, έχω φίλους σε κάθε πόστο.

Σπουδαία άτομα, πρέπει να με πιστέψεις.

-Μα γιατί έφυγαν; -Είναι δειλοί.

Φοβήθηκαν μην μπλέξουν. Μην εμπιστεύεσαι άτομα που μόλις γνώρισες.

Η ανθρωπότητα πάει κατά διαόλου.

-Και πόσο καιρό θα κρατήσει; -Ποιο;

Αυτή η πολιτική κατάσταση.

Τι να σου πω κι εγώ;

Είμαι καλλιτέχνης. Παρατηρώ, μελετώ, παρακολουθώ.

Τι να ξέρω εγώ;

Γι' αυτό σε ρώτησα.

Είχες την τύχη να αγοράσεις καινούριο αμάξι επειδή το αγόρασες από μένα.

Σου το έδωσα για 300 χιλιάρικα,

γιατί όσα κάνω συνδυάζονται, όλα είναι μέρος της δουλειάς μου.

-Όχι, δεν το θέλω. -Θα το πάρεις για 300.

Θα το πάρεις για 300, επειδή το παίρνεις από μένα.

Μα αν θέλεις να το αγοράσεις αύριο, θα πρέπει να δώσεις 700.

Γιατί; Δεν μπορώ να το δώσω για λιγότερα.

Κράτα το, γιατί δεν θέλω να αγοράσω αυτό το σαράβαλο.

-Το αγόρασες ήδη. -Δεν το αγόρασα.

-Το αγόρασες. -Δεν το αγόρασα.

-Φιλανθρωπικό ίδρυμα έχω; -Ορίστε; Τι λες τώρα;

Το πούλησα ήδη. Έδωσα 150.000 λιρέτες στον συνέταιρό μου.

50.000 λιρέτες στη μαμά μου για να κάνει λασπόλουτρα.

Κι αν η μαμά πάει στο σπα κι εγώ δεν πούλησα;

Τι με νοιάζουν εμένα όλες αυτές οι ιστορίες που λες;

Κατάλαβέ το καλά. Δεν το θέλω το αμάξι!

Το θέλεις το αμάξι. Πάρ' το. Εδώ είναι.

-Άφησέ το εδώ. Εγώ φεύγω. -Πού πας;

Σπίτι μου.

Δεν θα πας σπίτι.

-Θα λογικευτείς. -Δεν χρειάζεται να λογικευτώ. Πάω σπίτι.

-Όχι, θα λογικευτείς. -Θέλω να πάω σπίτι.

-Όχι, θα λογικευτείς. -Ρόμολο, άσε με να πάω σπίτι.

-Σου είπα να λογικευτείς. Λογικέψου. -Θέλω να πάω σπίτι.

-Τι θα πουν για τα χρήματα που λείπουν; -Μην ανησυχείτε. Θα τα επιστρέψω.

-Θα πάω στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. -Έχεις λογαριασμό εκεί;

Μπράβο, καλά κάνεις, Τσεζίρα.

Ας μιλήσουμε για σένα. Είναι ευτυχής συγκυρία.

Δεν ξέρω πόσα έχεις, αλλά αργά ή γρήγορα θα σου τα επιστρέψω όλα.

Εδώ είμαστε. Φτάσαμε. Θέλεις να ρίξεις μια ματιά στο έργο μου;

Μας περιμένουν οι φίλοι μας.

Μια στιγμή θα κάνουμε, έλα.

"Όταν η νύχτα τρέμει για την αγκαλιά σου".

Δεν πάμε λίγες μέρες στο Κάπρι; Ή στην Ίσκια. Είναι φθηνότερα εκεί.

-Στο Κάπρι θα μου άρεσε. -Θα πάμε εκεί μια μέρα.

Άκου, η σπιτονοικοκυρά μου είναι ζόρικη. Μου αρνείται την ελευθερία μου.

Φόρα αυτό. Αν βγει στον διάδρομο,

μπορεί να σε περάσει για κάποιον φίλο μου.

Με συγχωρείς.

Ορίστε. Φέρσου φυσιολογικά.

Έλα, Αλφρέντο, πέρασε.

Ορίστε. Αυτό είναι το σπίτι μου.

Βγάλε το παλτό.

-Να δω το έργο και θα φύγω. -Πες μου αν σ' αρέσει ο τίτλος.

-Οι μέρες ενός μοναχικού. -Μ' αρέσει. Λίγο θλιβερός.

Βγάλε το παλτό.

Κάνει κρύο εδώ.

Είσαι μια νεαρή κοπέλα της αστικής τάξης

που δεν έχει το θάρρος να δράσει.

Η καρδιά μου δεν είναι διαθέσιμη. Έπρεπε να το είχα πει.

-Είναι δοσμένη. -Ας πιούμε ένα καφεδάκι.

Για να μας κρατήσει ξύπνιους. Έχω τα πάντα εδώ,

αλλά λείπει η παρουσία μιας γυναίκας.

Όχι μόνο για πρακτικούς λόγους, αλλά και για πνευματικούς, ψυχικούς,

η γυναίκα είναι εκ φύσεως σύντροφος.

-Θα είναι έτοιμο σε ένα λεπτό. -Δεν είσαι σαν τους άλλους άντρες.

-Είσαι καλλιτέχνης. -Η κοινωνία δεν αγαπά τους καλλιτέχνες.

Αφού μιλάς στον ποιητή και όχι στον άντρα, έλα.

Θέλω να σου δείξω το έργο μου.

Ορίστε. Δεν θα σου το διαβάσω. Θα σε εμπιστευτώ.

Διάβασέ το μόνη σου, στο σπίτι.

Διόρθωσε τα ορθογραφικά λάθη. Εντάξει;

Βασικά, όταν δεν έχεις άλλη δουλειά, θα μου κάνεις μια χάρη;

-Φυσικά. -Κάνε τρία αντίγραφα.

Δύο σε μεταξόχαρτο. Μία μέρα θα χρειαστείς.

-Αγαπητή μου Τσεζίρα. -Μετά χαράς.

-Είναι βαθυστόχαστο έργο; -Ποιος ξέρει;

Ρίξε του μια ματιά.

Τώρα, αν μου επιτρέπεις,

θα ξεκουραστώ λιγάκι. Ένα λεπτό μόνο.

Έναν υπνάκο θα πάρω.

Το κρασί εκείνου του αχρείου ήταν απαίσιο.

Ένα λεπτό μόνο.

Έχε τον νου σου στον καφέ, αγαπητή μου.

Αγαπητό μου παιδί.

Ένα λεπτό. Μόλις ετοιμαστεί ο καφές, φώναξέ με.

Φώναξέ με.

-Με συγχωρείς, Τσεζίρα. -Μην ανησυχείς.

Θα σε ξυπνήσω εγώ.

Ευχαριστώ, καλή μου.

Είσαι ένας άγγελος.

Αλέσιο.

-Αλέσιο, ο καφές! -Πέντε λεπτά μόνο.

Νεαρέ;

Νεαρέ.

-Νεαρέ. -Τι έγινε;

Το φως το πληρώνω εγώ. Ξέρεις ότι δεν θέλω γυναίκες εδώ.

Είναι η γραμματέας μου. Η σπιτονοικοκυρά μου, η κυρία Ελβίρα.

-Ούτε γραμματείς θέλω. -Πού πας, Τσεζίρα; Μείνε.

-Φεύγω, είναι αργά. -Πήρες το έργο μου;

-Μάλιστα. Εντάξει. -Θα έρθω να σε βρω, αύριο.

Δεν ήταν ευγενικό αυτό, κυρία.

Αύριο, μάζεψέ τα και φύγε. Θα χάσω ένα νοίκι, αλλά δεν με νοιάζει.

Δεν μπορεί να γίνει μεταβίβαση ιδιοκτησίας,

γιατί ο συνέταιρός μου στη Γένοβα συζεί με την ερωμένη του.

Θες να πας στη γυναίκα του και να της πεις για την ερωμένη;

-Θέλω να πάω σπίτι μου. -Πάμε στη γυναίκα του.

-Μπες στο αμάξι. Θα πάμε στη γυναίκα του. -Θέλω να πάω σπίτι.

-Γιατί θέλεις να πας στο σπίτι σου; -Φοβάμαι.

Είσαι ο καλλιτέχνης, τα ανθρώπινα κιάλια;

-Ο ζωντανός φακός. -Σε περιφρονώ.

-Θέλω να πάω σπίτι. -Εντάξει. Πήγαινε.

Άντε να ψοφήσεις.

Πήγαινε σπίτι. Έναν μήνα έχασα εξαιτίας του.

Άθλιος, απαίσιος άνθρωπος.

Τσεζίρα, τι κάνεις;

-Έφυγαν; -Όλοι τους, οι δειλοί.

-Γιατί δεν περίμεναν; -Γιατί να σε περιμένουν;

Μπες μέσα.

-Μπες πίσω. Άντε. -Ευχαριστώ.

Κλείσε την πόρτα.

Κλείσε!

Πώς να το κάνω αυτό, αγάπη μου;

Βγάζω μόνο 30.000 λιρέτες τον μήνα. Δεν μπορώ να ξεκινήσω οικογένεια.

Κάνε λίγη υπομονή. Σε έναν χρόνο θα έχω τακτοποιηθεί.

Σε έναν χρόνο. Και μετά θα παντρευτούμε έχοντας παιδί;

Φρόνιμα, Ρόμολο. Άσε με να φύγω. Καληνύχτα.

Πρώτα με δελεάζεις και μετά με παρατάς.

Άσε με να σε κεράσω έναν καφέ.

Όχι, ευχαριστώ πολύ. Καληνύχτα.

-Άφησέ με. -Τι άνθρωποι είστε εσείς;

Συγγνώμη, Ρόμολο. Κάνε υπομονή.

Μην ταράζεσαι.

Δεν ήθελα να σε προσβάλω.

Καληνύχτα. Καληνύχτα, όπως και να 'χει.

Καληνύχτα!

Τσεζίρα.

Με συγχωρείτε.

Σε περιμέναμε, μα ο Ινιάτσιο ήθελε να με συνοδεύσει στο σπίτι.

Λυπάμαι που ήρθες μόνη σου.

-Τι έγινε; Δεν είσαι καλά; -Όχι, μια χαρά είμαι.

Δεν σου το είπαμε νωρίτερα, γιατί…

ήθελε να το κρατήσει μυστικό.

Αλλά εγώ και ο Ινιάτσιο…

Είναι ολοφάνερο, καλή μου. Δεν χρειάζονται εξηγήσεις.

Τσεζίρα…

Άσε με, μη μ' αγγίζεις. Χάρισμά σου αυτός ο κατεργάρης.

Γιατί κατεργάρης; Δεν έκανα τίποτα.

Με κοροϊδεύατε και το ευχαριστιόσασταν.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί δεν ήσουν ποτέ διαθέσιμος.

Κι εσύ. Αλλά δεν θα περάσω ούτε μία ώρα μαζί σου πια.

Φεύγω. Ψεύτρα!

Τσεζίρα!

Μα τι έκανα; Δεν μπορεί κανείς να φερθεί καλά σε μια κοπέλα χωρίς…

Τις προάλλες πήγε ν' αυτοκτονήσει. Πρέπει να τη σταματήσουμε!

Τσεζίρα!

-Θ' αυτοκτονήσει. -Μα τι λες; Τρελάθηκες;

Θα πάω πάνω να το πω στον μπαμπά. Πρέπει να κάνουμε κάτι.

-Γιατί να τους ξυπνήσεις τέτοια ώρα; -Πρέπει να το πω στον μπαμπά.

-Αν δεν έχεις τα κότσια, φύγε. -Ανιέζε.

Μπαμπά! Θεία!

Μπαμπά!

-Θεία! -Τι συμβαίνει;

-Μάνα μου! Ένας άντρας στο σπίτι. -Είναι ο Ινιάτσιο.

Είναι φίλος μας. Φίλος δικός μου και της Τσεζίρα.

-Είναι πυροσβέστης. -Πού έπιασε φωτιά;

Δεν έπιασε φωτιά πουθενά. Θεέ μου.

Ινιάτσιο, πες της.

Δεν καταλαβαίνω τίποτα πια.

-Λοιπόν, κυρία… -Δεσποινίς, παρακαλώ.

-Συγγνώμη, δεσποινίς. Η δεσποινίς Τσεζίρα… -Τι έκανε αυτή η τρελή;

-Πέθανε; -Όχι, η Ανιέζε…

Η δεσποινίς Ανιέζε φοβάται ότι συνέβη κάτι κακό.

Ναι.

Αλλά υπερβάλλει. Εγώ δεν το πιστεύω.

Τι έγινε; Τι δεν πιστεύετε;

-Είμαι ο Ινιάτσιο Μπολονίνι. -Χάρηκα.

-Ο πατέρας μου. -Χαίρω πολύ.

Τι έγινε; Τι συνέβη;

Μπαμπά…

Καλησπέρα, Ρόμολο.

Τι έγινε; Δεν πήγες σπίτι;

Δεν θα ξαναπάω στο σπίτι. Με μισούν εκεί.

Το 'σκασες; Πού θα πας;

-Δεν ξέρω. -Πού θα κοιμηθείς;

-Θέλω να με συμβουλέψεις. -Κι εμένα ποιος θα με συμβουλέψει;

Ούτε εγώ ξέρω πού θα κοιμηθώ.

Στο σπίτι μου δεν μπορώ να γυρίσω.

Εκτός αν…

Να κοιμηθούμε στο σπίτι μου. Αν μου κάνεις μια χάρη…

-Να τηλεφωνήσω; -Ναι. Τηλεφώνησε εδώ, πες γεια.

Ξέρω. Σε ποιον τηλεφωνείς; Δεν θέλω να κάνω τέτοιες χάρες.

-Στη μαμά. -Στη μητέρα σου;

Αν πει ότι μπορώ να πάω, θα σας συστήσω. Θα της αρέσεις.

-Μοιάζετε. Είσαι συμπαθητική. -Δεν σε πιστεύω.

-Ότι είσαι συμπαθητική; -Όχι, για τη μητέρα σου.

Όλοι έχετε μια μητέρα που την αναφέρετε μόνο όταν σας βολεύει.

Μα τι λες τώρα; Πήγαινε να τηλεφωνήσεις.

Γρήγορα.

Αυτό είναι το αμάξι που μας ανέφεραν;

Έτσι φαίνεται.

Κοίτα.

Εμπρός;

Απάντησε;

-Εμπρός; Μαμά; -Έλα μαζί μου. Κουνήσου.

Μαμά!

Δεσποινίς, πάμε.

Είστε πολύ άπληστη, κυρία. Σας το λέω.

Άπληστη. Διώχνετε έναν κύριο για το νοίκι ενός μήνα.

Το τασάκι είναι δικό μου.

Εμπρός; Μάλιστα.

Στο τηλέφωνο.

-Από το ραδιόφωνο; -Από την αστυνομία.

-Εμπρός; -Εγώ είμαι, Αλέσιο, η Τσεζίρα.

Μπορείς να έρθεις στο αστυνομικό τμήμα;

Όχι, ένα λάθος.

Γιατί πρέπει να έρθω;

Να εγγυηθώ για σένα;

Μα βέβαια. Έρχομαι αμέσως.

Το ακούτε αυτό; Μου ζήτησαν να εγγυηθώ.

Κάποιος με εκτιμά, αγαπητή μου κυρία. Με εκτιμά!

Έρχομαι.

Κύριε διοικητή, ο καθηγητής έρχεται αμέσως.

Καλά, καθίστε.

-Μαμά! -Γουρούνι!

Γουρούνι, κάθαρμα, αλήτη!

Κλέβεις αυτοκίνητα;

Έλα εδώ, γουρούνι! Κουνήσου!

Έλα μαζί μου! Ζητώ συγγνώμη, κύριε.

Βγάλε το καπέλο μπροστά στον κύριο!

Ορίστε, σου έφερα κάτι να φορέσεις.

Είναι πολύ φινετσάτος, ξέρετε.

Πάντα αλλάζει πουκάμισο κι εσώρουχα.

Τι νύχτα ήταν αυτή που πέρασα.

Χαίρομαι που τελείωσε έτσι. Ανησυχούσα πολύ.

Έλεγα συνέχεια "Μη μου τηλεφωνείς, μείνε μακριά μου!"

-Σ' αγαπώ πάρα πολύ, μαμά! -Τον ακούτε;

Έτσι είναι. Πάντα ήταν τόσο στοργικός.

Φταίνε οι κακές παρέες. Αυτές τον κατέστρεψαν.

Οι γυναίκες!

-Ήρθαν. -Τσεζίρα!

Γύρισε; Πήγα παντού.

Έμπλεξε. Το ήξερα.

Πήγα παντού. Σε όλα τα νοσοκομεία,

ακόμη και στο αστυνομικό τμήμα.

Η εφημερίδα;

Είναι πολύ νωρίς, ίσως στη βραδινή έκδοση. Σας έφερα αυτή.

-Ευχαριστώ. -Πώς είναι δυνατόν;

-Δεν ξέρεις πού είναι; -Δεν ξέρω.

Πιείτε έναν καφέ, κύριε. Τώρα τον έφτιαξα.

-Ευχαριστώ, δεσποινίς. -Μη με λέτε έτσι.

Να με λέτε όπως θέλετε. Ίσως…

Θεία.

Πέρασε τη νύχτα της στο πάρκο, στη Βίλα Μποργκέζε.

Θεία, μην το λες αυτό! Πάψε!

Είναι ευαίσθητη, σαν εμένα. Πάρτε λίγο ψωμί, λίγη μαρμελάδα…

Είστε νέος, πρέπει να τρώτε.

Ωραία.

Η Ανιέζε μάς τα είπε όλα.

Όλα;

Θέλεις να φύγεις από το σπίτι; Θα είναι λάθος.

Τι θέλεις να κάνω; Δεν με καταλαβαίνουν.

Κι εγώ λυπάμαι.

Είσαι καλή κοπέλα, ευγενική, πολύ στοργική και γενναιόδωρη.

Μια μέρα θα βρεις έναν άντρα που θα σε καταλαβαίνει.

Ξέρεις, μερικές φορές, εμείς οι γυναίκες είμαστε χαζές.

Μας νοιάζει η εμφάνιση ενός άντρα, ενώ σημασία έχει η καρδιά του.

Η εμπειρία του στα ζητήματα της καρδιάς.

Αν θέλεις, εδώ είμαι. Αλλά αξίζω τον χρόνο σου;

Είμαι 53 χρονών κι εσύ πόσων είσαι; Δεν θέλω να ξέρω.

Τουλάχιστον 30 χρόνια νεότερη από μένα.

Μερικές φορές νομίζω ότι είμαι επιτυχημένος ποιητής,

αλλά αποτυχημένος ως άντρας. Δεν έχω σπίτι, μια σχέση.

Είμαι ελεύθερος, ναι, αλλά παλεύω μόνος μου μέρα με τη μέρα.

Δεν ζω πια, απλώς επιβιώνω.

Αλλά κάπως…

Έχω ακόμα ελπίδα.

Εσύ θες να φύγεις απ' το σπίτι κι εμένα με έδιωξαν.

Δεν με πειράζει. Βασικά, είναι αστείο.

Και προτείνω να πάρουμε ρεπό σήμερα. Τα λέμε το μεσημέρι.

Πάμε στην εξοχή να μιλήσουμε. Η ομιλία φέρνει διαύγεια.

Ίσως κατανοήσουμε τα αισθήματά μας.

Σαν να είμαι πατέρας σου και να λέω "Ας γίνουμε φίλοι". Θέλεις;

Ναι, Αλέσιο.

Θα περάσω να σε πάρω το μεσημέρι απ' τη δουλειά.

Να φτιάξω τη βαλίτσα μου, να τακτοποιηθώ, να πλυθώ,

και πάμε στην εξοχή.

Ευχαριστώ, Αλέσιο. Είσαι πολύ καλός.

Έτσι είναι η ζωή.

Η ζωή θα μας φανερωθεί…

-Καλημέρα, Τσεζίρα. -Καλημέρα, κυρία Πίνα.

Έχω να σε δω πολύ καιρό. Πώς είσαι;

Πώς να είμαι; Να σου συστήσω τον Αλέσιο Σπάνο.

-Η κυρία Πίνα. -Χαίρω πολύ.

"Σπάνο". Δεν το ακούω πρώτη φορά αυτό το όνομα. Το εκκρεμές;

Το τραγούδι του κορυδαλλού, στο ραδιόφωνο.

Ναι, αυτό είναι. Ίσως. Χαίρω πολύ.

-Κι εσείς εδώ μένετε; -Σ' ένα μικρό διαμέρισμα.

Με υποθήκη. Για μια επένδυση.

Δεν χρειάζομαι μεγάλο διαμέρισμα, μόνη μου είμαι.

Ωραίο μέρος, καλοφτιαγμένο κτίριο.

-Πού πάτε τώρα; -Σε ένα μέρος όχι πολύ ποιητικό…

-Στην αγορά πάω. -Υπάρχει ποίηση ακόμη κι εκεί.

Τέτοια ώρα, οι άνθρωποι, η γιορταστική διάθεση…

Είστε από την Εμίλια-Ρομάνα; Τα φαγητά σας είναι διάσημα.

Μια φορά βρέθηκα, πριν από πολλά χρόνια…

Βρέθηκα κοντά στη Μόντενα. Κυρία μου, μπορώ να σας πω ότι…

Με συγχωρείτε, εγώ πάω επάνω.

-Τα λέμε. Χάρηκα. -Χάρηκα.

-Γεια σου, Τσεζίρα. -Αντίο, κυρία.

-Πολύ συμπαθητική. -Και είναι κυρία.

Τα λέμε το μεσημέρι.

Να θυμάσαι τι σου είπα.

-Βέβαια. -Γεια σου, καλή μου.

Ψηλά το κεφάλι.

Ψηλά το κεφάλι.

Τα λέμε για μεσημεριανό, στη 1:00.

-Γεια. -Στη 1:00 ακριβώς.

Τσεζίρα!

-Είσαι τρελή. -Σε παρακαλώ. Δεν θέλω κατσάδες.

Σύντομα θα φύγω.

Θα μαζέψω τα πράγματά μου και θα φύγω. Αύριο, ίσως κι απόψε.

Εξαρτάται. Καλημέρα, Ινιάτσιο.

Γεια σου, Τσεζίρα.

Αγαπητέ Ινιάτσιο, έλα στην ώρα σου. Είναι σημαντικό για εμάς.

Πρέπει να φάμε μαζί με τη νύφη και τον γαμπρό.

-Τι ζευγάρι. Τι τύχη. -Γεια.

-Αντίο, Ινιάτσιο. Πρόσεχε στις σκάλες. -Ένας άντρας στο σπίτι μας.

-Πήγαινε. Αγαπητέ Ινιάτσιο. -Όμορφε Ινιάτσιο.

Τσεζίρα;

-Πες μου. -Θα με συγχωρέσεις;

Μην ανησυχείς. Δεν θύμωσα.

Δεν είμαι τέτοιος τύπος γυναίκας.

Το αντιμετωπίζω κομψά και γελάω γι' αυτό.

Ο Ινιάτσιο είναι καλό παιδί, όμορφος,

αλλά εγώ θέλω κάτι άλλο.

Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο.

Τσεζίρα, σ' αγαπάω.

Κι εγώ, Ανιέζε.

Ορίστε…

Το γαμήλιο δώρο μου για σένα.

Είναι πάρα πολύ όμορφο.

-Κι εσύ; -Θα παντρευτώ με ταγέρ.

Δεν είμαι κοριτσάκι πια.

Άκου.

Ένας άντρας στο τηλέφωνο.

Εμπρός; Ναι;

-Πες μου, καλέ μου. -Έχω καλά νέα.

Πρέπει να πάω στο Λαντίσπολι για μια ραδιοφωνική εκπομπή.

Είναι ποιητική συνέντευξη. Έκανα καλά που το δέχτηκα;

Μα βέβαια, είναι θαυμάσια ευκαιρία.

Φεύγουμε στις 12:00; Πρέπει να πας στον σταθμό;

Μπορώ να φτάσω σύντομα εκεί.

Έφτασες κιόλας στον σταθμό;

Πες μου σε ποια αποβάθρα και θα πάω εκεί.

Θα βγάλω εισιτήριο μέσα στο τρένο.

Θα έρθει μαζί και ο διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού;

Θα βρεθούμε κάποια άλλη στιγμή. Ναι.

Θα σε δω αύριο; Θα μου τηλεφωνήσεις;

Θέλουν κι άλλοι να τηλεφωνήσουν; Ας περιμένουν.

Εμπρός;

Το έκλεισε.

-Ποιος ήταν; -Ο Αλέσιο. Έπρεπε να φύγει.

Θα γυρίσει αύριο. Πήγε για μια δουλειά.

Μαζί με τον διευθυντή του.

Έχετε δεντρολίβανο;

Το αρνάκι χρειάζεται λίγο δεντρολίβανο.

-Βέβαια. -Δεντρολίβανο.

Θα φτιάξω αύριο τη βαλίτσα.

Τσεζίρα.

-Μείνε μαζί μας. -Δεν ξέρω, θα δούμε.

Πήγε 8:30 η ώρα, πρέπει να πάω για δουλειά.

Τσεζίρα.

Γεια.

-Τσεζίρα! -Ναι!

Εσύ, τρελή, γύρνα για φαγητό. Στην ώρα σου.

-Κατάλαβες; -Τρία λεπτά πριν τη 1:00.

Στη 1:00 ακριβώς, καθόμαστε στο τραπέζι.

Μετά θα γυρίσω στο γραφείο

και στις 8:30 ακριβώς,

θα καθίσουμε πάλι στο τραπέζι.

Στο τραπέζι.

Στο τραπέζι.

-Δώσε μου τα ζυμαρικά. -Ευχαριστώ.

-Πόσα πήρες; -Δύο κιλά.

Κανένα ζυμαρικό, ζίτι, σπαγκέτι, ριγκατόνι,

δεν πιάνει μία σε σύγκριση με τις κλασικές ταλιατέλες.

Το κρατάς, σε παρακαλώ;

Σπίτι μου, σπιτάκι μου,

και σπιτοκαλυβάκι μου.

Τα μήλα.

-Πόσα πήρες; -Τρία κιλά.

-Πάρα πολλά. -Ας μην αρχίσουμε έτσι.

-Πού να τα βάλω αυτά; -Στην κουζίνα.

Πολύ ωραίο διαμέρισμα. Ευάερο, ευήλιο.

Να ρωτήσω κάτι; Πότε λήγει η υποθήκη του;

-Δύο χρόνια ακόμα και τελείωσε. -Τι ωραίο μπάνιο…

Ελάτε, γρήγορα. Άντε, κοντούλα.

Πολύ αστείο. Βλάκα.

Όλο η ίδια ιστορία.

ΤΕΛΟΣ

Υποτιτλισμός: Νίκος Μανουσάκης https://pastebin.com/8rLcYWnJ