Original subtitles

Stel je voor dat alle mensen gewoon verdwenen zijn.

Dit verhaal vertelt niet hoe dat zou kunnen gebeuren.

Dit verhaal vertelt wat er gebeurt met de wereld die we achterlaten.

Nu in 'Life After People': Wat gebeurt er...

als de natuur niet meer in bedwang wordt gehouden.

Dieren die door de mens werden beschermd...

worden geteisterd door een dodelijke pandemie.

Andere breken uit en verwilderen.

Stille vijanden rukken op...

en vallen overal ter wereld steden aan, zoals deze midden in de VS.

Hoe groter dingen zijn, hoe harder ze vallen als de natuur aanvalt.

Welkom op aarde, inwonertal nul.

Één dag na de mensheid

Eén dag na de mensheid.

Degenen die de natuur in bedwang hielden, zijn verdwenen.

De lang bedwongen natuur staat op het punt...

om los te barsten in geweld, chaos, ziekte en rampspoed.

In Chicago is er niemand om het honkbalstadion te onderhouden.

Z'n laatste tegenstander is al ingebed in de buitenmuur.

Niemand onderhoudt de Sears Tower...

of het John Hancock Center die oprijzen als enorme grafstenen.

En niemand beheert de Chicago River...

een van de meest gereguleerde waterwegen ter wereld.

En iedere dag neemt de natuur de zaken verder over.

Drie dagen na de mensheid

Drie dagen na de mensheid.

Chicago wordt getroffen door een stortbui.

Toen er nog mensen waren, was dit niets bijzonders.

De rivier zou in het Michiganmeer moeten stromen...

een enorm meer, grenzend aan de stad.

Maar in 1900 keerde de mens zich tegen de natuur.

Hij keerde de stroomrichting om om vervuiling tegen te gaan...

en zou voortaan de waterniveaus beheersen met technieken...

die later werden gebruikt bij de aanleg van 't Panamakanaal.

Toen er nog mensen waren, bedienden zij de sluizen...

om de stroom weg te leiden van het meer.

Maar nu, ruim een eeuw later, neemt de rivier wraak.

In 'n leven zonder mensen zouden we het niet zien aankomen...

en de sluizen niet kunnen openen om het waterpeil te regelen.

Het hele riviersysteem zou vollopen, net als een badkuip.

Eerst zouden lage delen in het centrum van Chicago...

en kelders aan de rivieroevers onderlopen.

Al gauw begint het water door de kanalen zuidwaarts te stromen...

naar de grote schutsluizen, 55 kilometer stroomafwaarts.

Het 109 jaar oude complex regelt de afwatering van de rivier.

Maar dat gaat nu allemaal veranderen.

Het omlaag stortende water aan de lage kant...

zou de pijlers die de sluisdeuren omhoog houden eroderen.

De tijden dat de mens deze rivier beheerste zijn voorbij.

Er is zo'n 50 tot 100 miljard liter water achter die sluisdeuren.

Als de sluizen instorten...

raast er een vloedgolf door de Des Plaines-rivier naar Joliet...

en komt het stadscentrum onder water te staan.

Enkele dagen na de mensheid...

worden hele steden volledig weggevaagd door het water.

Één week na de mensheid

In Londen heeft het laatste uur geslagen voor de Big Ben.

De klok achter me heeft 150 jaar ononderbroken gewerkt.

In extreme weersomstandigheden, stormen...

en de Duitse bombardementen in WO II.

De klok werd drie keer per week opgewonden.

Twee technici waren daar uren mee bezig...

met behulp van een elektrische motor.

Zonder mensen zal de klok binnen enkele dagen...

voor 't eerst in 150 jaar stoppen en niet meer luiden.

De klok stopt, maar de toren blijft voorlopig nog staan.

Door een constructiefoutje leunt hij 21 ,8 cm naar 't noordwesten.

Die schuine stand zal na verloop van tijd verergeren.

Twee weken na de mensheid

Twee weken na de mensheid.

In Buckingham Palace...

hebben de corgi's van de koningin de klokken niet gemist.

Toen de mens er nog was, had ze er soms wel vijf.

Nu de koningin en haar hofhouding weg zijn...

zijn de corgi's alleen in hun gevangenis met 775 kamers.

De 78 toiletten zorgen voor water om te overleven.

Ze hebben maar korte poten...

maar kunnen bij het water dankzij hun lange lijven...

waarmee ze wel 1 ,20 meter hoog kunnen springen.

Op zoek naar eten vinden ze de koninklijke keuken in de kelder.

Een doolhof van vertrekken met voor enkele maanden voedsel.

Daarna wordt de toekomst van de corgi's veel onzekerder.

Één maand na de mensheid

Eén maand in een leven na de mensheid.

Buiten Atlanta begint een uitbraak van kudzu zich te verspreiden.

De klimplant werd in 1876 uit Japan naar de VS gebracht...

om te dienen als veevoeder en erosiebestrijding.

Dat was een ernstige vergissing.

Hij groeit zeer snel in fel zonlicht en op vruchtbare bodem.

Hij kan 30 cm per dag groeien. Voor je het weet, is hij 20 meter lang.

Bijgenaamd 'de plant die 't zuiden opat'...

heeft kudzu een wortelstelsel dat zich vijf meter uitstrekt.

Ten tijde van de mens moesten 25 man voortdurend snoeien...

om de wegen in Atlanta en omgeving vrij te houden.

Je moet het bovengrondse deel blijven doden...

tot de energie van de wortels is uitgeput.

Gezien hun lengte en diepte kan dat een moeilijke klus zijn.

Zonder natuurlijke vijanden en mensen om hem te beteugelen...

brengt de kudzu een chaos teweeg.

De geïmporteerde plant verstikt bomen...

klimt in telefoon- en elektriciteitsmasten...

en bedekt bruggen, wegen en huizen op het platteland.

In deze situatie groeit alleen nog kudzu.

Dan krijg je letterlijk een dode plek in het milieu.

Terwijl de kudzu gedijt, heeft het vee het moeilijk.

60 miljoen varkens leven op boerderijen in Noord-Amerika.

Ten tijde van de mens leverden ze 23 kilo vlees...

per Amerikaan per jaar. Nu verhongeren ze.

In gevangenschap kunnen varkens kannibalistisch worden.

Twee maanden na de mensheid

Twee maanden na de mensheid raken varkens die nog leven in paniek.

De grotere beesten worstelen zich uit hun hok.

Andere graven zich een uitweg.

Uiteindelijk lopen er miljoenen rond in het wild.

Van alle tamme dieren in de wereld na de mensheid...

geef ik de varkens de beste kans.

Varkens zijn omnivoren. Alles wat jij kunt eten, eet een varken ook.

Ze zijn ook erg intelligent en echte doeners.

Ze overleven in allerlei verschillende omstandigheden.

In het wild kruisen ze zich met de 4 miljoen wilde zwijnen...

die voornamelijk in Californië, Texas en Florida leven.

Die hybriden worden sterker, gevaarlijker en mobieler...

met grotere slagtanden en meer haar.

Veel dieren krijgen echter te maken met een dodelijk virus.

En in de steden zijn majestueuze bouwwerken weerloos...

tegen de steeds hevigere aanval van de natuur.

Drie maanden na de mensheid

Drie maanden na de mensheid.

In Buckingham Palace hebben de corgi's al het voedsel opgegeten.

Er lag genoeg voedsel voor 'n banket voor 600 mensen...

en dagelijkse maaltijden voor de 400 werknemers.

De enige hoop voor de corgi's ligt in de stad.

Een uitweg vinden uit 'n gebouw met 775 kamers...

is slechts een kwestie van tijd.

Hoe gaan de verwende keffertjes dit overleven?

Het beeld van de corgi als verwend dier dat zelf niets kan...

doet het dier geen recht.

Corgi's werden gefokt op boerderijen in Wales...

om kudden schapen en runderen te hoeden.

Die eigenschap zal ze helpen om te overleven.

Als werkhond beweegt de corgi zich makkelijk over ruw terrein.

Ze hebben scherpe tanden en een goede spijsvertering.

Daarom zullen ze zich prima redden.

Ook zonder bescherming van de mens.

Toch blijven ze een smakelijk hapje voor beren en wolven.

Maar dat hoeft de corgi's geen zorgen te baren.

Beide zijn al eeuwen uitgestorven op de Britse eilanden.

En als ontsnapte hond in Groot- Brittannië heb je nog 'n voordeel.

Hondsdolheid is er vroeg in de 20e eeuw al uitgeroeid.

In Amerika is dat een heel ander verhaal.

Huisdieren die weten te ontsnappen...

krijgen te maken met een van de meest angstaanjagende plagen.

In de VS liepen jaarlijks meer dan 7000 dieren...

waarvan 90 procent in het wild, hondsdolheid op.

Het tast het zenuwstelsel aan en leidt tot hersenontstekingen.

Een pijnlijke dood.

Aan de Oostkust en in Texas en Arizona...

werden elk jaar vaccins gedropt...

om de ziekte te bestrijden bij wilde dieren...

zoals vossen, stinkdieren, coyotes en wasberen.

Zonder mensen die deze programma's uitvoeren...

breidt het virus zich uit met 30 procent per jaar.

Katten en honden krijgen het virus...

als ze worden gebeten door besmette wilde dieren.

Ze worden hyperagressief en hyperactief, bijna razend.

Dan beginnen ze ook te schuimbekken.

Sommige honden met rabiës...

kunnen zelfs wel honderd andere dieren bijten.

Één jaar na de mensheid

Eén jaar na de mensheid.

Overal groeien planten in Chicago.

In het stadion grijpt de klimop met z'n tentakels om zich heen.

De klimop gedijt hier sinds 1937...

toen hij ter decoratie bij de buitenmuur werd geplant.

Zonder tuinlieden die ze elke maand snoeien...

dreigen ze het hele stadion te overwoekeren.

Maar één ding houdt ze tegen.

Elke rank wordt maximaal 15 meter lang in dit klimaat.

Maar als de bladeren 's winters vallen...

komen ze in scheuren in stenen en beton terecht.

Ze breken af en vormen een hogere voedingsbodem...

waarop nieuwe klimop kan groeien.

Vijf jaar na de mensheid

Vijf jaar na de mensheid bedekt de klimop de tribunes.

Hij is geworteld in 't cement...

waardoor scheuren vochtig worden en muren breken.

Maar de klimop is niet de grote winnaar in het stadion.

Op het veld neemt wegedoorn, een dichte struik, de zaken over.

Hij kwam in de 18e eeuw mee uit Europa...

en is een van de gevaarlijkste planten in het Midwesten.

Hij wordt mede verspreid door vogels die de vruchten eten.

Die vrucht irriteert de darmen van de dieren.

De vogels krijgen in feite diarree. Dus na het eten van de vrucht...

vliegen ze weg, en verspreiden zo al snel de zaden.

Het veld werd regelmatig gemaaid en bewerkt met chemicaliën.

Zo werd voorkomen dat de zaden wortel schoten.

Maar zonder onderhoudsteam blijven de zaden liggen...

en groeit er al snel een dichte heg van drie meter hoog.

Daar kun je niet doorheen lopen, laat staan een bal gooien.

Tien jaar na de mensheid

Tien jaar na de mensheid. In het centrum van Chicago...

raakt de 110 verdiepingen hoge Sears Tower in verval.

Na de grote brand van 1871 ...

werd de stad verticaal herbouwd, met nieuwe stalen frames.

Zo ontstond de wolkenkrabber.

Nu rot het dak van de Sears Tower weg door regenwater.

Vocht sijpelt door het bouwwerk.

De bouten van de glazen en aluminium panelen roesten weg.

IJzige wind, regen en sneeuw van boven het Michiganmeer...

beuken op het reusachtige bouwwerk.

Sommige platen laten los en storten op straat.

Dertig jaar na de mensheid

Na 30 jaar in een leven zonder mensen.

Om de toekomst van een aan een meer gelegen stad te zien...

hoeven we maar de stad Gary in Indiana te bekijken.

Deels is de metropolis nog springlevend...

maar grote delen zijn verlaten.

De stad had ooit een welvarende bevolking van 200.000 inwoners.

Toen voltrok zich geleidelijk een ramp.

Gary werd in 1906 gesticht door US Steel.

Het werd gebouwd als een arbeidersstad.

Naarmate het slechter ging met US Steel...

werd de stad door vrijwel alle inwoners verlaten.

De stad stond sindsdien bekend als het Pompeii van 't Midwesten.

Een stad van ruïnes waar je niemand tegenkwam op straat.

Het is een stad in verval.

Net als Chicago groeide Gary omdat het de Grote Meren...

verbond met het transcontinentale spoorwegnet.

Maar nu is het Michiganmeer de oorzaak van z'n ondergang.

Door het meer kent Gary extreme weersomstandigheden.

Het brengt 's zomers veel luchtvochtigheid in de stad.

En 's winters zorgt het voor veel regen en sneeuw.

We hebben hier te maken met veel vries-dooicycli.

Soms hebben we hier 30 tot 40 van die cyclussen per dag.

En dat is verwoestend voor de gebouwen.

Het constant uitzetten en krimpen van het vocht...

door temperatuurwisselingen van wel 35 graden per dag...

waarbij water bevriest en smelt, kunnen muren doen scheuren.

Gary's treinstation, gebouwd in 1910...

was 'n belangrijk knooppunt voor staaltransport...

en het vervoer van duizenden passagiers.

Dagelijks reden hier honderden wagons langs.

Dertig jaar van ongetemde natuur eisen hun tol.

Toen het dakraam brak, liep het interieur onder water.

De stalen steunbalken verroestten...

verzwakten het metselwerk en lieten het dak deels instorten.

Dit gebouw had nog in prima staat kunnen zijn...

als iemand het dak had vervangen...

de ramen had onderhouden of het had dichtgetimmerd.

Omdat dat niet is gebeurd, is het hele gebouw verwoest.

Nabij het treinstation staat de grootste kerk.

Ooit kwam men daar samen voor bruiloften en begrafenissen.

Dit is de methodistische kerk die in 1925 werd gebouwd.

De gemeente bestond uit zo'n 3000 leden.

Na het verval van Gary nam dat aantal af tot 200.

Daarom is het sinds 1975 geen kerk meer.

Toen men vertrok, kwamen schilderwerk...

timmerwerk en bepleistering tot stilstand.

Net als bij het station liep het dak vol water.

Door verrotting ontstond er een gat.

Het gat werd steeds groter, en er kwam meer water binnen.

Meer vorst, dooi en scheuren.

De balken en daksparren zijn compleet vergaan.

Al het pleisterwerk is naar beneden gekomen.

Zonder pleisterwerk trekken de bakstenen vocht aan...

waardoor er mos op groeit.

Dan breekt het af en regent het neer op de vloer van de kerk.

Er groeit duidelijk veel schimmel op de bakstenen...

en er beginnen zelfs kleine plantjes uit te groeien.

Dat worden vanzelf grotere planten en zelfs bomen...

die de muren nog meer zullen beschadigen.

Na drie decennia harde wind, hete zon en ijzige sneeuw...

staat de kerk bijna op instorten.

Het is verbazingwekkend. Zo'n grote kerk als deze...

waar ooit 3000 mensen kwamen...

om hier te bidden.

Nu vallen de podia letterlijk van de muur.

Als je denkt aan een leven zonder de mens...

is dit het meest treffende beeld dat er is.

Je vraagt je af wat Gods bedoeling hiervan was.

In het hart van de stad staat het Palace Theatre...

een van de legendarische oude theaters van het Midwesten.

In 1925 was het gewoon een prachtig theater.

Maar daar is niets van over.

Het staat niet lang meer overeind.

Kleine knaagdieren en honden hebben hier rondgelopen...

en zo ontstonden er twee paden, van buiten naar binnen en terug.

Het is alsof je in het bos loopt of over een prairie.

Daar kom je ook paden tegen die door dieren zijn gemaakt.

Jonge mannen namen er hun meisje mee naartoe.

Maar nu staan alleen deze goedkope stoelen er nog.

Deze ruïnes geven een beeld van de wereld 30 jaar na de mensheid.

Een somber vooruitzicht voor andere steden aan meren.

En 50 jaar na de mensheid heeft de natuur nog wat gemene trucs...

om de meest indrukwekkende bouwwerken te doen instorten.

Vijftig jaar na de mensheid

Het is 50 jaar nadat de mens verdween.

Afstammelingen van de corgi's maken het lege Londen onveilig.

Maar de koningin zou ze niet meer herkennen.

Nu ze gekruist zijn met andere soorten...

zijn alle tekenen van hun koninklijke afkomst verdwenen.

In 50 jaar tijd zijn de verwende schoothondjes...

veranderd in een troep wilde honden.

In 't zuiden van de VS heeft kudzu het platteland overwoekerd...

maar ook Atlanta en de wolkenkrabbers in 't centrum.

Vijftig jaar na de mens groeit kudzu over alle grote gebouwen heen.

Maar dan moet er wel een startpunt zijn geweest.

En er groeit kudzu op kleine braakliggende stukken grond.

Kudzu verspreidt zich dan rondom die veldjes.

De ranken gaan 's winters dood. In de lente ontstaan er nieuwe.

Die gebruiken de dode ranken als platform om verder te klimmen.

In het netwerk van wortels zijn voedingsstoffen opgeslagen...

die de plant van een onuitputtelijke energie voorzien.

De ranken groeien zo 30 meter tegen een gebouw op.

Kudzu kan echt zo snel en zo hoog groeien.

Alleen een beek of rivier zou de groei kunnen stoppen.

Het is de beginfase van een groene deken over het zuiden.

Het belangrijkste sportstadion, de Georgia Dome...

moet vechten tegen een nieuwe tegenstander.

De ranken op het dak kunnen een instorting veroorzaken.

Ze breken door de ramen.

Ze verwoesten luifels en zonnedaken en andere objecten.

De uitbraak van kudzu is de voorbode van een enorme ramp.

Ook ten tijde van de mens leed Atlanta soms onder droogte.

Nu ligt de stad bezaaid met hopen gedroogde kudzu.

Het wordt één groot kruitvat.

Een onweersbui breekt los en de bliksem slaat in.

Net als in de Burgeroorlog staat Atlanta in brand.

Het licht valt op de gezichten van het Confederate Memorial...

op Stone Mountain.

Na decennia van wildgroei is het stadion in Chicago onherkenbaar.

Voorheen was het 26 meter hoge scorebord...

een van de twee die handmatig werden bediend.

Maar het is weerloos als er geen mensen zijn die het onderhouden.

Klimop groeit over 't scorebord en termieten vreten het hout aan.

Beneden reiken de wegedoorns zes meter hoog in de lucht...

en bedekken het hele speelveld.

Honderd jaar na de mensheid

Na 100 jaar in een leven zonder mensen.

De verhoogde metro van Chicago is al tientallen jaren in verval.

In 1892 werden hier op het op één na oudste spoor van de VS...

voor het eerst passagiers vervoerd boven de trambaan...

die rond het stadscentrum liep.

Nu bladdert de verf van de steunbalken af...

en vreet roest het blootliggende ijzer en staal weg.

Moeren en nagels breken af...

waardoor sommige steunbalken doorbreken.

Dat zorgt dat de andere balken vervormen...

waardoor die omvallen en weer andere meetrekken.

Zo ontstaat er een domino-effect van omvallende steunbalken.

In Londen is de Big Ben overwoekerd door planten.

De ramen zijn kapot en decoratief steenwerk raakt los.

De torenspits leunde altijd al 21 ,8 cm naar het noordwesten.

Nu het peil van de Theems niet meer wordt geregeld...

overstroomt de rivier regelmatig en rotten de funderingen weg.

Na zo'n 100 jaar zal de toren steeds schever gaan staan.

Stukje bij beetje wordt hij instabieler...

tot de zwaartekracht hem naar de grond trekt.

Tweehonderd jaar na de mensheid

Tweehonderd jaar in een leven na de mensheid.

In Chicago begint de Sears Tower eindelijk te wankelen.

Na decennia van zwaar weer is er nog een honingraat over.

De Sears Tower heeft 104 liften naar verschillende verdiepingen.

De kabels roesten en breken, maar de remmen blijven werken.

Uiteindelijk zullen ook zij corroderen...

en het uiteindelijk begeven.

Die 104 liften komen een voor een naar beneden.

Ze vallen als bommen door het gebouw heen.

Daarbij sleuren ze hele verdiepingen mee.

Er zijn twee liften van de begane grond...

naar het dak op 400 meter hoogte.

Een van de drie ton zware liften maakt een vrije val...

en stort op de begane grond met 320 km per uur.

Daarbij komt een kracht vrij van zo'n 700.000 kilo.

Dat is niet genoeg om dit enorme gebouw te doen instorten.

De natuur heeft nog één laatste mokerslag nodig.

Tweehonderd jaar na de mensheid

Tweehonderd jaar na de mensheid levert de Sears Tower z'n laatste strijd.

De genadeslag komt van de 114 heipalen...

die het bouwwerk overeind houden.

De achilleshiel zit in de acht ondergrondse verdiepingen.

En in een leven zonder de mens...

lopen die vol met water.

De overstroming van de Chicago River verzwakt de steunbalken...

waardoor het gebouw instort.

Uiteindelijk zou het in één keer simpelweg kunnen omvallen.

Dan blijft er 'n gigantische hoop...

verwrongen metaal, beton en glas achter.

Tweehonderdvijftig jaar na de mensheid

Tweehonderdvijftig jaar na de mensheid.

De Sears Tower is al eerder ingestort...

maar het John Hancock Center van 100 verdiepingen staat nog.

Dat is te danken aan de gekruiste stalen balken...

die het gebouw bijeenhouden en extra versterken.

Maar nu alle ramen kapot zijn en het stalen frame verroest...

moet er wel iets misgaan.

In de hoek van de 85e verdieping komen een aantal balken samen.

Een voor een roesten, verbuigen en breken ze door het water...

dat door de gaten in het dak sijpelt.

Bij een kritieke verbinding breekt een steunbalk af.

De 15 verdiepingen erboven storten naar beneden...

en veroorzaken een implosie van het hele bouwwerk.

Driehonderd jaar na de mensheid

Drie eeuwen na de mens tracht het rabiësvirus te overleven.

Het heeft een dichte populatie nodig om zich te verspreiden.

Nu tamme dieren uitsterven en wilde dieren zich verspreiden...

worden jaarlijks nog maar enkele duizenden dieren geïnfecteerd.

De uitbraak is voorbij.

Vijfduizend jaar na de mensheid

Vijfduizend jaar na de mensheid.

Er zijn alleen nog spookachtige herinneringen aan de mens.

Stone Mountain, nabij Atlanta...

is het grootste stuk blootliggend graniet ter wereld.

Het is 250 meter hoog en heeft een omtrek van 8 km.

In de jaren '20 werd er geld ingezameld...

voor 'n beeldhouwwerk van de zuidelijke oorlogshelden...

Jefferson Davis, Robert E. Lee en Stonewall Jackson...

op de noordzijde van de rots.

Graniet is een van de hardste gesteenten ter wereld.

Het scheurt vrijwel niet.

Na bijna 50 jaar en meerdere beeldhouwers...

werd het werk in 1972 voltooid.

Het voltooide reliëf meet 27,50 bij 58 meter.

Na vijf millennia, is het nog voor 90 procent intact.

Je zou denken dat dat ding eeuwig blijft bestaan.

Voor de meeste bouwwerken van de mens gaat dat niet op.

De grote steden Chicago, Atlanta en Londen...

bloeiden dankzij hun ligging nabij leven brengende dingen...

als rivieren, meren en vruchtbare grond.

Nu zijn zelfs de silhouetten van die metropolen verdwenen.

Het puin wordt verhuld door heuvels...

met dichte begroeiing die wemelen van de wilde dieren.

De natuur is uitgebroken en heeft gewonnen.

Steden hebben de slag verloren in een leven na de mensheid.