Original subtitles

Ondertiteling: Manvagtoo

'Heel mijn Leven Korte Broeken Dragen'

Met notities en brieven uit Paul Moor's boek: 'J�rgen Bartsch: Slachtoffer en Dader.'

De meeste vragen kan ik nu niet beantwoorden.

Enkele jaren geleden, in 1967 of 1968, zou ik het wellicht nog gekund hebben.

Maar vandaag de dag...

Vraag me niet naar de reden.

Misschien heb ik door de tijd heen de details onderdrukt.

Het is mij om het even.

Na de eerste keer volgde een uitgebreide pauze.

Ik had een schok ervaren en ik probeerde er oprecht van te komen.

Ik heb veel tijd doorgebracht met gebeden naar de Hemel te zenden.

Wat ik niet allemaal voor God zou doen als hij mij van deze rotzooi zou bevrijden.

Voor een vijftienjarige jongen, die toegewijd is, betekent dat echt iets.

Langenberg, maart 1962

Op dat moment was ik ervan overtuigd

dat God mij van deze dwang zou kunnen bevrijden.

Toen sloeg ik het kind met een gaspistool neer.

In de krant stond later dat de jongen vermist werd.

En ook waar zijn ouders leefden.

Vorige week ben ik erheen gereden en heb een half uur voor het huis gestaan.

Je wilde jezelf aangeven?

Ik weet het niet.

Iets trok mij erheen.

Kunt u mij van mijn schuld bevrijden?

Alleen God kan je verlossen en je zonden vergeven.

Maar help me! U zou mij de absolutie kunnen geven!

De absolutie is alleen geldig als je oprecht

je zonde berouwt, en de gevolgen wilt herstellen.

Dat is wat ik wil.

Dan moet je vanaf nu de rest van je leven

aan de naastenliefde wijden.

Maar nog belangrijker...

Je moet jezelf overgeven aan de wereldse gerechtigheid.

De kapelaan zocht met mij in boeken om voor mij een oplossing te vinden.

Maar hij kon die niet vinden.

En mij niet verlossen. De situatie was als voorheen.

Ik hield op met naar de kerk te gaan en ook met biechten.

Als ik alleen maar had gezegd: 'God zal je niet vergeven als je jezelf niet aangeeft. '

Maar voor het aangeven was ik te bang, en om het te be�indigen was ik te verslaafd.

Tja... Dus ik moest doorgaan, toch?

Het duurde even voordat het succes kwam,

maar het ging verder.

Het tweede kind pikte ik op in Essen-Holzenhausen.

Het was bijna drie jaar later,

en ik was al in staat om auto te rijden.

Ik had hem gezien en stiekempjes achterna gereden.

Ik heb het als tamelijk huiveringwekkend ervaren,

omdat de jongen de verkeerde trein had genomen.

En door Essen gezworven had, niet wetende waarheen te gaan.

Toen hij voor het politiebureau stond,

stopte ik mijn auto, stapte uit, dacht:

'Eens kijken of hij naar binnen gaat.'

Hij zette een voet binnen, dacht na,

trok zijn voet terug en vervolgde zijn weg.

Na ongeveer honderd meter sprak ik hem aan.

Het kind had de godganselijke dag niets gegeten.

Ik zie nog steeds zijn gelukkige gezicht voor me

toen ik hem mijn hulp aanbood.

Maar ik bracht hem niet naar Gelchenkirchen zoals ik had beloofd,

maar natuurlijk wilde ik met hem naar de grot.

Onderweg stopte ik ergens in een bos.

Ik dwong hem zich volledig door mij te laten ontkleden totdat hij naakt was.

Ik heb hem de mond gesnoerd, hem vastgebonden.

En hem aan de rechterkant van de auto laten liggen.

In die toestand droeg ik hem naar de grot.

Later wurgde ik hem.

Dat was Werner Schmitz.

Veel geluk!

Verschrikkelijk dat ik een week later weer...

Als ik vandaag eraan denk dat ik binnen een week opnieuw gereed was...

Wil je twintig mark verdienen?

Je hebt al veel voor mij betaald.

Ik wil het je ook niet schenken. Twintig moet je zelf verdienen.

Wat moet ik er voor doen?

Ik ben detective van beroep, weet je.

Ik moet iets voor mijn klant leveren,

maar als detective, moet ik soms anoniem blijven,

zodat ik verdachte personen beter kan bewaken.

Begrijp je dat?

Dus heb ik soms een medewerker nodig die ik kan vertrouwen.

Ik had gedacht dat jij wellicht mijn boodschapper zou kunnen zijn.

Het is tamelijk ongevaarlijk.

Maar ik moet weer om half acht thuis zijn.

Ik zal je stipt op tijd naar huis brengen.

Erewoord.

Okay.

Deze kinderen. Wat een pech hadden ze, nietwaar?

Ongelooflijk.

De jongen nu ook.

Hij zou van me weg gelopen zijn, als hij geweten had dat het deurslot

van die kut Volkswagen op de verkeerde manier geplaatst was.

Je moest de handel naar boven duwen.

Maar goed... dat kon hij niet weten...

Dus... was het spel natuurlijk voorbij.

Toen had ik hem.

Help!

Rustig!

Doe je mond dicht!

Doe je mond open.

Geef me je handen.

Houd op en doe die fucking muil van je dicht.

Niet nu.

Kom op.

Ongelooflijk.

Shit.

Ik heb een heel uur rond gereden

voordat ik de jongen binnen kon brengen.

Ik was zo uitgeput dat ik hem niets heb aangedaan.

In ieder geval, ik kan het me niet herinneren.

Misschien heb ik mij ��n of twee keer in de nabijheid van het kind afgetrokken.

Ik ben pas de volgende nacht naar de grot teruggekeerd.

Toen ik Werner's lichaam weer zag...

Ik heb het samen begraven met die van Hans.

Het rottingsproces was verontrustend.

Maden en wormen, overal rondkruipend.

Alhoewel...

Zijn rug, billen en benen

waren volledig onaangetast.

Dit wond me uiteindelijk op.

Werner had een uitgesproken mooi lichaam.

Ik was zo blij hoe mooi het eruit zag.

Ik waakte ervoor niet de andere beschadigde kant te zien.

Ik stelde mij eenvoudigweg voor dat hij in tact was.

Toen ik klaar was met begraven

en mij mijn daden voor de geest haalde...

overwoog ik dat er nog meer daden zouden kunnen volgen.

Dat was een goed gevoel.

Ik moet niet aan de arme wormen denken. Dat is niet goed.

Lieve God. Waarom zijn er mensen die z� zijn??

Wat hebben ze gedaan voordat ze geboren werden?

Sinds ik in de gevangenis zit,

verlopen de zaken met mijn ouders soepeltjes.

Misschien komt het omdat ik tegenwoordig een bijzonder aardig kind ben.

Misschien ben ik vandaag weer de leuke jongen van toen ik negen of tien was.

Het zou kunnen. Ik kan me niet voorstellen van mijn ouders gescheiden te raken.

Ik kan mij ook niet voorstellen dat op een dag mijn ouders zullen sterven.

Dat is voor mij een totaal ondraaglijk idee, Dat zeg ik u eerlijk.

Ik hou echt van mijn ouders.

Ik ben blij wanneer ze mij een kwartiertje komen bezoeken.

Aan de andere kant. Om eerlijk te zijn. Een kwartier is genoeg voor mij, weet je.

Ik wil eerlijk zijn. Ik hou er niet van in de gevangenis te verblijven.

Maar het is beter in de gevangenis dan dat mijn ouders mij de godganselijke dag verwijten maken.

Toen ons drietjes samen waren, waren we eenzaam.

Alle drie waren niet tegen elkaar te zeggen: 'Ik hou van je.'

We hebben het nooit gedaan.

Het hing altijd iets kils in ons huis.

Vader Kerstmis is hier geweest.

Vrolijk kerstfeest! Vrolijk kerstfeest.

Brief: Voor Vader. Van J�rgen. Voor Kerstmis 1962

Voor mij?

Wil je niet eerst een kerstliedje zingen?

Nee, laat maar. Ik ben daar te oud voor.

Een kindmoordenaar die kerstliedjes zingt...

Het zou je tot waanzin drijven.

Ik dacht dat ik de slechte sfeer eventjes kon vergeten.

Maar er hing altijd spanning in de lucht

en je wist dat het uiteindelijk in shit veranderde.

Dank je.

Vrolijk kerstfeest.

Vrolijk kerstfeest. Dank je.

Goed. Kom je of niet?

Zo. Wat doen we nu?

We doen nu niets.

Wilt u niet zien wat we u schenken?

Ik dacht: 'Spring je uit het raam of niet? '

Waarom is er hier de hel?

Waarom ben ik dood beter af dan dit te moeten ondergaan?

Omdat ik een moordenaar ben?

Toen dacht ik: 'Dat kan niet zo zijn.

Vandaag was niet anders dan andere jaren.'

Herken je het van de tv-uitzending?

'Hetzelfde als vorig jaar, mevrouw?' 'Hetzelfde als elk jaar, James.'

Ik kan me niet voorstellen dat iemand betere ouders zou kunnen hebben.

Maar liefde... ik heb het van hen niet gekregen.

Ik kan bijvoorbeeld niet herinneren dat mijn ouders ooit

met mij gespeeld hebben. Alhoewel zij mij met speelgoed overlaadden.

Hoe kun je een speltijdschrift geven dat gericht is op meer dan ��n speler?

Ik snap het niet. Is het onnadenkendheid, of wat?

Tegenwoordig ontvang ik elke week post van mijn moeder, waarin staat:

'Als je iets wilt lieve, schrijf het mij gewoon. '

Als ik vandaag een auto wens, zou ik er een krijgen.

Waarschijnlijk is het haar manier om liefde te tonen.

Of mijn ouders, toen ik klein was, andere mogelijkheden hebben overwogen

dan bij een kindertehuis aan te kloppen. Ik weet het niet...

In theorie had mijn moeder volledig voor mij kunnen zorgen,

Maar vergeef me dat ik lach.

Toen ik over mijn moeder droomde...

had ze, of mij verkocht, of kwam ze met een mes op me af.

Het kan niet waar zijn!

Jij stuk verdriet!

Hoe vaak moet ik je vertellen je schoenen buiten uit te trekken?

Wanneer dringt dat eindelijk tot je door?

Niets maar problemen, jij slang.

Het gaat niet op deze manier verder vriend. Niet met mij.

Wacht tot je vader thuis komt.

Het kon gebeuren dat ze het volgende ogenblik terugkwam,

en plotseling was ik weer de aardige jongen,

en knuffelde en kuste ze me.

Vervolgens vroeg ze zich af waarom ik bang was.

En als iemand suggereert:

'Hij had alles kunnen hebben, '

is het verstandig me tegen te houden.

Mijn moeder heeft altijd besloten

van boven tot onder wat ik moest dragen.

Ook met wie ik verkeerde als ik buiten was.

De helft van de kinderen was 'niet goed voor mij'.

Mijn schema was erg strikt.

's Middag met mijn leraar, sommige nachten op oma's vloer slapen.

Het resultaat. Overal en nergens een echt tehuis, vrienden of metgezellen.

Totdat ik naar school ging.

Ik kon niet zonder oma weg. Zes jaar lang niet met een ander kind spelen.

Vermoedelijk vanwege het verkeer. En ook kan men je vies maken.

Het geval was dat niemand erachter zou komen dat ik niet echt hun kind was.

Adoptie-akte.

Onwettige zoon.

Overleden.Tuberculose.

Geadopteerd.

Legitiem kind.

Vader onbekend.

Het geadopteerde kind.

Voornaam... J�rgen.

Omdat je moeder, Gertrude - Mama Bartsch - als je dit liever hebt,

kon geen eigen kinderen hebben, dus hebben we besloten je te adopteren, zie je.

Het duurde vrij lang met al die papieren en zo.

Maar toen was het officieel.

En we waren allemaal erg blij.

Mijn vader was aardig, zoals nooit eerder.

In bijna twintig jaar heeft hij mij nooit iets gevraagd.

Hoe dan ook... niet zoals tussen vader en kind.

Hij bracht de hele dag door in de slagerij,

Zo hoefde hij zich niet om zijn familie te bekommeren.

Maar op die dag liet hij zien dat hij zoiets bezat als een ziel.

En... met betrekking tot de twintig mark...

Gezien de omstandigheden zal ik het deze keer vergeten.

Ik denk niet dat je dat nogmaals doet, is het niet?

Terugkijkend was de adoptie een opluchting voor mij.

Omdat ik echt dacht:

'Godzijdank. Ze hebben niet dat 'smerige' moeten doen om mij te krijgen.

Wat vrouwen en mannen samen doen was op dat moment voor mij afschuwelijk.

Je vader vertelde me dat je heimelijk in zijn bureau hebt gekeken.

Wat moet er van je worden? Wat dacht je?

Draai om. Je hebt alles wat je nodig hebt.

U kunt me terug geven.

Wees niet zo stout tegen je moeder! Ondankbaar kind.

Als ik eenentwintig ben, ben ik hier weg.

Ja, je ziet er zo uit.

Allereerst. Jij bent te dom om elders te leven.

Als je er echt in slaagt eruit te komen,

zweer ik je dat je op zijn hoogst binnen twee dagen terug zou zijn.

Ik wist dat ik niet zou vertrekken als ik 21 was.

Ik had daarin geen vertrouwen in mezelf.

Het zou absurd zijn geweest.

Ik moest gewoon wat stoom afblazen.

Schiet op en ga rechtstreeks naar bed.

Ik wil geen man zijn.

Ik wil een jongen zijn.

Punt.

Mijn droom van geluk: Mijn hele leven een korte broek dragen.

Ik genoot niet van mijn werk.

Een mes kan het hoofd van het varken goed doorklieven.

Met precisie door hoofd en snuit.

Meestal was ik blij als het snijden voorbij was.

Zoals bij de kalveren die je hand hadden gelikt.

Ik keek altijd weg.

Het was allemaal zo walgelijk voor mij.

Ten slotte. Ik had geen seksuele tendensen voor dieren!

Ik had het kunnen opgeven.

Maar op het eind kreeg het kind van de middenklasse de overhand.

Alles was immers voor mij. Op zekere dag zou ik het erven.

Om eerlijk te zijn. Het leek mij,

dat ik te klein en te zwak voor het werk was.

En dan nu. Die gekke theorie over slagerijen.

Wat moet dat betekenen? Moeten ze allemaal opgesloten worden,

omdat ze potenti�le kindermoordenaars zijn, of wat?

Ik denk dat alles hetzelfde geweest zou zijn, als ik een andere baan had gehad.

Stel je voor. De drive is er niet en je bent buiten.

Dan had ik zeker een baan gehad waarin met kinderen gewerkt wordt.

Dat was ��n van mijn grootste wensen.

Als verzorger of zoiets.

Zelfs bij zieke kinderen of weeskinderen.

Ik bedoel. Niemand zou een kind moeten slaan.

In principe zonder straf. Er is absoluut geen behoefte aan.

Ook hou ik van artistiek beroepen.

Je kunt bijvoorbeeld geen goede tovenaar zijn

zonder je vooraf te hebben verwonderd, meer dan de meeste mensen.

Waarschijnlijk is het belachelijk.

Maar de meeste mensen voelen zich op het podium niet veilig.

Maar eenmaal begonnen, voelde ik me helemaal op mijn gemak op het podium.

Mensen zijn niet in de buurt.

Niet zo dichtbij als in het dagelijks leven.

Ik kan ze iets leuk voortoveren, waarvoor ze geen verklaring hebben.

In het begin was er niets

waarbij ik mij op m'n gemak voelde.

Alleen nu, in het Instituut voel ik me echt veilig. Ik kan hier nauwelijks iets fout doen.

Ik heb en had het idee van handelen in de samenleving zoals de anderen opgegeven..

Omdat ik wist...

dat ik vanwege mijn emotionele problemen geen deel van de samenleving kon uitmaken.

Ik zou ontkennen dat ik ooit blij was.

Op de leeftijd van acht of negen jaar,

heb ik suiker in de vensterbank gegooid, opdat de ooievaar ons een ander kind zou brengen.

Het is niet gelukt. Wat kan ik doen?

Tegenwoordig ben ik liever alleen.

Zoals voor elke jongen heb ik de scheiding van mijn ouders

als een nachtmerrie beleefd.

Het is altijd hetzelfde wat je denkt:

'Ze willen je niet meer hebben.'

Je moet het hebben gevoeld.

In het kinderhuis werd ik beter behandeld dan thuis.

Hoewel de relatie met de andere Kinderen al eerder verstoord was.

Ik was altijd bang voor de nieuwe kinderen.

Op kostschool Mari�nhausen,

werden mijn knie�n week, alleen maar omdat ik twee jongens zag die ik niet kende.

Er waren honderden van hen in de tuin. Allen vreemden voor mij.

Sommigen van hen zagen eruit alsof ze niet konden niet wachten mij in elkaar te slaan.

Bang je bent, lafaard!

Ik geef toe dat het een vreselijke droom was die je nooit meer wil meemaken.

Maar om een andere reden naar naderhand bleek.

Mari�nhausen was de Hel.

Een katholieke hel, maar maakte het niet beter.

Opstaan om zes uur en natuurlijk absolute stilte.

Dan paarsgewijs de trap af,

door de keuken, naar de kerk voor de mis.

Uit de mis, nog steeds in stilte, paarsgewijs naar school.

Gevolgd door een pauze.

We mochten tot tien, half elf niet praten.

Iedereen had een nummer waarmee je aangesproken werd

als je iets verkeerd gedaan had.

En men kon veel dingen verkeerd doen.

Wie was dat?

Dat is niet mogelijk. We hebben dit herhaaldelijk gerepeteerd.

Zijn jullie malloten of zoiets?

Je bent de beste van de groep. Dus gedraag je ernaar.

Het is een voorrecht.

Begrijpt iedereen dat?

Begin opnieuw vanaf het begin.

Je kon niet zeggen dat hij iemand benadeelde.

Hij sloeg me bijna nooit. Anderen deden mij dat aan.

Maar ik zou met plezier geduldig opnieuw in die hel willen verkeren.

Alleen al voor de solidariteit van alle jongens in het omgaan met deze sadist.

In die uren waren we ��n wezen, ��n lichaam.

Elke dag waarschuwde Vader Seidlitz tegen het verbreken van het zesde gebod,

en dreigde met straffen

Alleen of met anderen...

Het was de leeftijd waarop je begint met masturberen.

In die dagen maakten de meeste kinderen een soort 'puinhoop'.

Ik had ook liever in bed met een andere jongen gelegen.

Maar dat was natuurlijk het gevaarlijkste.

Er kon altijd een ander kind wakker zijn.

Onder dergelijke omstandigheden is het beter om te slapen

Maar als ik de moed had gehad, had ik het gedaan.

Verder... het knuffelen...

het gevoel van de huid van de andere jongen

zou belangrijker geweest zijn dan masturberen.

Als u ooit op zoek bent naar een manier om homoseksualiteit te kweken

zou ik Mari�nhausen aanraden.

De patronen die je bij die jongens zou moeten herkennen.

Als je vochtige handen hebt, moet je wel homoseksueel zijn.

En iedereen die dat soort walgelijke zaken doet, is een misdadiger.

En dat volgt direct op moord...

Paulus heeft eens gezegd, dat het doodzonde was.

In de klas heeft zelfs Vader Seidlitz toegegeven

dat hij Satan en andere verleidingen moet weerstaan.

Maar met Gods hulp zal in orde komen.

Maar de Heer was niet gewillig op het kampeeruitje naar de Eiffel.

De jongen zou zijn tent niet verlaten, Vader.

Je voorhoofd voelt erg warm aan.

Het voelt niet goed.

Mijn jongen. Je moet vandaag in bed blijven.

Dank u.

Hier. Dit zal je afleiden je herstel versnellen.

Bedankt.

Tijd om de radio uit te schakelen en te gaan slapen, mijn jongen.

Breng het terug naar mij, mijn jongen.

Zet het daar neer.

Voel je je beter?

Het gaat wel.

Kom voor een tijdje aan mijn zijde liggen.

Kom.

Hij nam me in zijn armen, zoals een vader of moeder doet.

Aanvankelijk dacht ik er niks van.

Tot nu toe lijkt het belachelijk om het te vermelden.

Het was niets omdat er geen vergelijking bestaat met de dingen die ik heb gedaan.

Toen draaide hij me om, nam mijn hand,

en zei: 'hier. Op en neer. Zo...'

En toen heb ik het bij hem gedaan.

En hij deed het bij mij.

Uitermate wreed vond ik, dat hij mij dit liet doen, terwijl ik sterke koorts had.

Maar zoals gezegd...

Vergeleken met wat ik gedaan heb,

is er niet echt iets gebeurd.

Grappig genoeg. Ik kan hem tegenwoordig niet wat respect onthouden.

Hij was niet het type welke je als een 'kindermisbruiker' voorstelt.

Hij was geen man die kinderen volgde en hen probeerde te verleiden met chocolade.

Hij speelde voetbal met ons.

Hij organiseerde films en elke jaar een kermis voor ons.

Zijn seksuele drift paste niet in dat beeld, snap je?

Ik wil de goede man vergeten.

Daarom vind ik het niet aangenaam over deze dingen te praten.

Het is moeilijker te vertellen wat er met je gebeurd is,

dan te praten over wat je hebt gedaan.

Als het je eigen lichaam betreft,

is dit zelfs moeilijk voor J�rgen Bartsch.

In Mari�nhausen had ik voor de eerste keer in mijn leven een vriend

Niet omdat ik contact had gezocht,

maar omdat twee loners elkaar vonden.

Vriendschappen waren verboden.

Vriendschappen zoals deze waren verdacht.

In elk oogopslag ontdekten ze een mogelijke seksuele link.

Nah... Ben je weer bij hem?

Dat is het resultaat als je je dienblad overlaadt!

Met Dirk was het... Hoe zal ik het zeggen? Ik probeerde hem volledig te monopoliseren.

Als hij alleen al naar een ander keek werd ik al boos.

Als we ruzie hadden, voelde ik me terneer geslagen.

In de kerk bad ik altijd:

'Lieve God. Help ons dat we weer samen zijn.'

Ik hield van Dirk,

zonder uit te spreken. En dat was precies het probleem.

Hoe gaat het?

Ik blijf hier niet langer. Kom je met me mee?

Waarheen?

Gewoon weg van hier. Ik heb nog geld van mijn ouders.

Kom laten we gaan. Okay.

Jij bent gek.

Dat heb je met opzet gedaan.

Je bent niet goed wijs. Ik gleed uit.

Ga weg.

Laat me alleen.

Het was geen gelegenheid om rustig na te denken, het ging razendsnel.

Ik had maar ��n gedachte:

'Als ik hem nu onder de trein duw, is hij dood, en kan hij zich niet meer verdedigen.

En dan kan je hem naakt uitkleden.

Dat er iets mis was met mij, merkte ik voor de eerste keer op.

U moet me geloven! Niemand was meer geschokt dan ik!

Pas toen de seksuele gedachten terugkwamen.

Na een paar uur was de verschrikking voorbij.

Wat ik eerder geprobeerd had te doen...

was ik vergeten.

Genezing is wat ik nodig heb,

Omdat ik ziek ben. Ziek, ziek, ziek.

Ik ontdekte de grot toen ik naar Mari�nhausen terugkeerde.

Ik werd er echt verliefd op.

Het was iets dat aan mij toebehoorde, en niemand wist er van.

Het was mijn koninkrijk.

In mijn fantasie leek het de perfecte plek voor mijn acties.

Ik dacht: 'Als ik het doe, moet het hier gebeuren. '

Ik dacht bij mezelf:

'Je praat gewoon met een kind, vertel hem een verhaaltje over een schat in een bunker,

en dan komt hij zeker weten wel vrijwillig met mij mee.'

Dat heb ik toen een paar weken geprobeerd.

In die dagen probeerde ik hen in de buurt te zoeken. In het bos en zo.

Maar het was niet zo makkelijk.

'Godzijdank', zou men tegenwoordig zeggen.

Voor mij zijn de meest aantrekkelijkste de mannelijke kinderen.

Wat andere kinderen ook aantrekt.

Dun, knap gezicht, donker haar, grote ogen enz..

Ze moeten geen echte baard hebben. Dat zou mijn lust hebben te niet gedaan.

Uren en dagen heb ik me afgevraagd of hij schaamhaar zou moeten hebben of niet.

Of hij al ontwikkeld zou zijn of niet.

Ik was erg in de war.

Een jongen zou een goede figuur kunnen hebben,

maar had hij rood haar gehad...

Alleen zwart of donker haar.

Ik weet niet waarom, maar blond haar houdt mij tegen,

en het leek mij toe dat ik nog meer een 'varken' was.

Ze zouden minstens acht moeten zijn, en niet meer dan veertien jaar oud.

Dat was mij duidelijk.

Voor mij. Seks met een man... Ik kan het me niet eens voorstellen.

De laatste tijd denk ik aan het liggen op de vloer

En de jongen moet over mij kruipen, zijn benen uiteen, met zijn gezicht omhoog.

Zijn 'ding' zou een beetje hangen.

Dan moet hij zichzelf langzaam laten zakken.

Ik neem zijn pik en ballen in mijn mond.

Het klinkt misschien vreemd, maar het zou een uitermate liefdevolle daad van mij zijn,

als ik mezelf op die manier kan uiten.

Ik neig niet echt naar homoseksualiteit.

Gewoon normaal.

Normaal zijn is het meest waarnaar ik verlang.

Op de leeftijd van zeventien, toen alles heftiger werd,

heb ik het met vrouwen geprobeerd om seksueel normaal te worden.

Ik ging naar Essen en duikelde prostituees op.

Maar het deed me niets.

J�rgen? Waarom kom je niet? Ik kom!

Begrijp me niet verkeerd.

Ik ben niet preuts of heb vooroordelen tegenover de vrouwelijke sekse.

Maar de vaak uitgesproken schoonheid... Ik weet niet waar die kan worden gevonden.

Fijne verjaardag mijn jongen!

Ik wens je het beste!

Geluk, gezondheid en geluk.

En dat zal je altijd een vreugde voor je ouders moge wezen!

Bedankt moeder. Ik heb een verrassing voor jou.

Dit komt in het bijzonder van je vader. Voordat hij naar z'n werk ging, heeft hij het mij overhandigd.

Hartelijk gefeliciteerd! En dat zal je nodig hebben als je van school af gaat en werken gaat!

Ben je blij?

Het is de eerste scheermes-uitrusting van je vader.

Hij gebruikte het toen hij zo oud als jou was.

Leuk, is het niet?

Maar de andere dingen zijn ook leuk!

Vergeet niet, je moet snel vertrekken.

Toen ik in de puberteit een baard kreeg...

verwierp ik vanaf het eerste ogenblik die fucking vertoning van mannelijkheid.

Niet als een eerbetoon aan mannelijkheid,

maar als teken van volwassenen, Begrijp je dat?

Als ik van iemand hou, zoals een jongen van een meisje houdt,

dan betekent het veel meer dan mijn ideale fantasie omtrent het vinden van het perfecte slachtoffer.

Natuurlijk zou ik mijzelf dan niet hoeven in te houden. Dat is onzin.

In zo'n geval wordt de impuls automatisch gestart.

Bijvoorbeeld twee of drie jaar geleden...

Ik werd echt verliefd op een jongen. Zelfs in de gevangenis kon ik hem niet vermijden.

Het was Heintje. De beroemde zingende Nederlandse jongen.

Ik heb hem een paar keer op de radio gehoord.

Dan, tijdens een interview voor een of ander middagmagazine, werd ik boos.

Het was zo slecht en onbereikbaar...

Het verlangen zo overweldigend dat ik tegen mezelf zei:

'Nu maak je er een einde aan. Het kan zo niet verder gaan. '

Twee dagen later heb ik geprobeerd zelfmoord te plegen.

Het betrof een soort heldenverering.

Nog steeds. Tegenwoordig zeg ik mezelf dat de jongen een kind is,

dat hij geen verantwoordelijkheid droeg voor wat zij hem aandoen.

Hij doet niets. Ze doen het hem aan, vat je?

Men moet niet vergeten dat een kind veel liefde nodig heeft.

Niet alleen van zijn ouders. Maar ook waardering op school en van zijn collega's.

Zijn beste vrienden.

Degenen die de beelden van Heintje op de D�sseldorfer Luchthaven hebben gezien...

vijftig weeskinderen groetend, moet zichzelf afvragen...

Wie is hier eigenlijk slechter af?

De weeskinderen of Heintje?

Wat heb je met J�rg gedaan?

Welke J�rg? Welke J�rg, welke J�rg? Hiernaast natuurlijk!

Wat zou ik hebben gedaan?

De heer Dell vertelde je vader dat je de jongen in een grot geslagen hebt.

En heeft hem onzedelijk hebt betast.

Is het waar? Absolute onzin!

Hij zei dat hij bij de politie aangifte zou doen.

Je vader probeert de zaken glad te strijken.

Het is absolute onzin!

Wat heb je met de kleine Dell gedaan? Hij zei dat het niets was.

Dat is niet mogelijk. Mr.Dell zou niet voor niets naar de politie gaan.

Hij liegt, die J�rg.

We waren gewoon een beetje aan het spelen.

Wat bedoel je met 'spelen'?

Spelen...

Wat een kletsverhaal. Ik ga naar mevrouw Dell en geef twintig mark voor de jongen.

Ik trek het van je zakgeld af!

Waarom wil je daarheen?

Het is zo goed als toegeven. Laat het.

Ik laat onze reputatie niet ru�neren door jouw zoon met deze kinderlijke strelingen. Het verspreidt zich rond.

Dan moet je mijn zoon beter opvoeden.

Het was altijd hetzelfde. Als ik nu kijk komt het me 'amusant' voor.

Zij wisten exact dat ik was niet hun natuurlijke kind was.

Tamelijk snel kwalificeerde de Langenberger Politie het gebeuren als een 'kinderlijk ongeval'.

Mijn ouders vermoedden niks kwaads.

Hoewel ze gevoeld moeten hebben dat er iets mis was met mijn seksualiteit.

Nou .. Wat is er gebeurd? Vertel.

Ik heb hem uitgekleed, dat is alles.

Niets is er gebeurd. Het is nog niet de helft zo slecht als het klinkt.

Ik wilde zien hoe hij naakt uitzag.

Dus... Als je iets wilt weten.

Over meisjes en zo...

Je kunt het me altijd vragen, J�rgen.

Als mannen onder elkaar, is het niet?

Nee, laat maar.

Misschien ben je ziek, J�rgen.

Niet normaal wat seksuele relaties betreft.

Misschien kan je iets eraan doen.

Er zijn doktoren die je kunnen helpen.

Later, op het proces, ontdekte ik,

dat hij voor advies naar Maatschappelijk Werk was gegaan

Hij vond dat mijn gedrag niet normaal was.

Maar ze hebben hem gerustgesteld, en gezegd dat het niet ongebruikelijk was.

Tja, en dat was het dan.

Voordat dit allemaal begon, was ik nogal aardig,

en hoefde nooit uitvluchten te verzinnen.

In die tijd werd het duidelijk een thema: 'J�rgen liegt.'

Ik zei dat ik in de bioscoop was geweest, of dat de bus kapot was gegaan.

Toen werden mijn ouders boos. Dat is duidelijk.

Mijn ouders geloofden het zelden. Maar ze konden het niet bewijzen.

Het maakte niet uit hoe vaak ze naar mij schreeuwden.

Het ging slechter op school en

Ik werd bijna elke dag geslagen.

Uit pure wanhoop begon ik geld van mijn grootmoeder te stelen

Ik heb de sterkste jongen uit de klas betaald, opdat hij mij beschermde.

Tijdens mijn leertijd stal ik ook regelmatig geld uit de winkel.

Verspreid over twee of drie jaar... tot het einde toe...

moet het minstens 25.000 mark geweest zijn.

Alles ging op aan taxi's... het zoek naar kinderen.

En aan de kermis.

En natuurlijk aan mijn 'liefdes jongens' zoals bijvoorbeeld George.

Ik heb hem in het Internaat ontmoet.

Ik raakte hartstochtelijk op hem verliefd.

Op een dag besloot ik: 'Nu pak je je kans'.

Wachten was geen optie meer.

Het was oudejaarsavond.

Wees nu stil. Ik zei helemaal niks.

Wil je geen geld hebben?

Ik geef vijftig mark als je om half een uur lang voor dood speelt.

Dat betekent dat je ook niets ziet of hoort.

Nee, dat is dom. En dan?

Honderd.

Komen jullie naar het vuurwerk kijken? We kijken het van boven uit!

Honderd. En je moeder?

Honderd en veertig Dat is alles wat ik heb.

Nah. Okay dan.

Ik weet nog steeds niet wat een echte kus is.

Wat een echte kus is... Tot op deze dag Ik weet het nog steeds niet.

Het verschil tussen een kus van een kind en een liefde kus is,

dat je een liefdeskus moet oefenen. Nah... en veel oefenen heb ik niet gedaan.

In de volgende weken en maanden

werd ik met George meedogenlozer.

Hij wilde altijd geld hebben.

Maar ik verminderde de prijs tot tachtig en later tot vijftig.

In feite heb ik er geen goede herinneringen aan.

Op het eind was het gewoon seksuele bevrediging.

Niets meer en niets minder.

Wij mensen zijn dom genoeg om te denken

dat wat bevrediging beter is dan niets.

Ik merkte op dat mijn broek vaak nat was.

Er was er altijd iets gaande daar.

Een stoere man was altijd aantrekkelijk. Een stijve was mij altijd wenselijk.

Mijn eerste orgasme was helemaal een overweldigende ervaring.

Het moet als de hemel zijn.

Later fantaseerde ik en masturbeerde vrijwel elke nacht.

In die mate dat het geen vreugde meer opleverde, maar een kwelling was.

Maar ik kon het niet controleren.

Vervolgens fantaseerde ik dat een jongen naakt voor mij stond.

En ik sloeg hem herhaaldelijk, tegen de buik, op de rug enzovoort, zodat hij rondvloog.

'Kom met me naar het bos', vertelde ik Georg.

Maar hij zei: 'Nee. Dan ga je je duistere paard weer berijden. '

Ik heb hem toch meegenomen, en dwong hem gewelddadig om naakt te strippen.

Toen had ik een satanisch idee.

'Ik sla je dertien keer op de achterkant van je hoofd, ' zei ik tegen hem. Iedere keer harder dan de vorige.

En als je dat niet wilt, dood ik je.'

Dat doden was in die dagen nog steeds een loze bedreiging.

Tenminste. In die tijd was ik daarvan overtuigd.

Dus ik sloeg hem. Harder en harder.

De jongen bewoog zijn benen als een gek. Maar voor het overige verdedigde hij zich niet.

Net zoals ik wou.

Maar ik stopte niet bij dertien. Ik hield op toen mijn hand zoveel pijn ging doen,

dat ik niet meer kon slaan.

Later zwoer ik dat ik vreselijk spijt had. Dat was ook het geval.

De jongen moet mij leuk hebben gevonden.

Anders zou hij niet zijn teruggekomen, keer op keer.

Stel dat je neerstort.

Nee wacht. Wacht even.

En nu. Schreeuw!

Dat was goed.

Heb je dat gezien? Tenminste zes keer.

We zouden jongens kunnen doden. Lijkt je dat wat?

Als ik naar huis ga, wacht je op de binnenplaats.

Ik neem een eentje mij, breng hem naar de grot en dood hem.

Ik heb echt geprobeerd jongens te vinden maar vond er geen.

Je weet hoe het is.

Na twee of drie keer verloor hij zijn interesse.

Ik wilde echt Georg erbij betrekken.

Ik dacht zelfs aan het doden van hem.

Na het bekennen van mijn eerste daad

dacht ik dat ik deze shit niet meer alleen kon doen.

Dat ik niet meer in staat was mijn impulsen in de hand te houden.

Later wilde ik hem bewijzen

dat wat ik hem had verteld, in feite niet waar was.

Zie je. Er is niets.

Ik weet het niet zeker. Misschien als hij het lichaam gevonden had, ik hem misschien vermoord had.

Of misschien niet.

De gedachte aan het doden van een kind is een vrij grote stap, is het niet?

Op die leeftijd kan je je niet voorstellen wat het in het echt betekent

wanneer iemand zoiets doet

Het is niet dat iemand zegt:

'Ik heb niets te doen, ik ga de volgende hoek om en ik dood een mens. '

Het is niet zo simpel als dat.

Er is een aantal overgangsmaatregelen stadium van enkele minuten,

in welke men spanning voelt, en probeert zich in te houden.

Maar het was vrij hopeloos.

Hoe voorkom je het onvermijdelijke?

Als je het gevoel hebt, moet je het gewoon doen.

Uiteindelijk kan je niet stoppen.

De eerste keer had ik wekenlang geprobeerd met jongens aan te pappen.

Het kunnen er vijftig of honderd zijn.

Toen het niet werkte, werd ik nogal wanhopig.

Misschien klinkt het dom,

maar ik voelde het als mijn plicht door te gaan met zoeken.

En toen kwam de gelegenheid.

In het begin wilde ik hem gewoon uitkleden en aanraken.

Net na het doden, kwam het snijden.

Eerst sneed ik in de maag en verwijder alles.

Niets meer dan dat!

Later heb ik het uitgebreid.

Wat aanvankelijk minuten nam, zou nu een halve nacht in beslag nemen.

Het paste me meer dan masturberen.

Toen ik masturbeerde, was het slachtoffer al dood.

En bijna of geheel in stukken gescheurd.

De geur en het aanraken was een soort seksueel verlangen naar macht.

Tijdens de daad had ik orgasmes van uren.

Ik kon er niet genoeg van krijgen.

Het was nogal verschrikkelijk.

Het is alsof in een dergelijke situatie...

je fysiek ineenstort...

Als alles achter de rug is

dank ik God.

Langenberg, maart 1966.

Ze hebben angst en schreeuwen. Dat is belangrijk.

Zonder dat zou het niet voor mij geen betekenis hebben gehad.

Zij moeten bedelen en schreeuwen om genade, maar zichzelf niet terweer stellen.

Het slachtoffer mag alleen op mijn bevel bewegen.

Dat is het echt duivelse aspect eraan.

De kleine...

Wilfried.

Ik bereikte wat ik nooit eerder gedaan heb.

Hij leefde nog steeds.

Ik heb hem later gewurgd.

Het verschrikkelijke dat is gebeurd...

kwam niet voort vanuit mijn ziel!

Omdat mijn ziel niet opgroeide zoals ik deed.

Nee. Het bleef mooi en klein.

Ik kan niet zeggen dat ik een wens had om gepakt te worden.

Maar subliminaal dacht ik dat dat het het beste zou zijn.

Maar als een roofdier met een prooi...

stierf ik in die tijd liever dan op te geven.

Homoseksualiteit was het probleem niet.

Met enige moeite kon ik het controleren.

Maar die geheime misdaden .. Ik kon mezelf niet stoppen.

Mijn grootste wens is om een boekje te schrijven.

De titel ervan zou kunnen zijn: 'Hoe bescherm ik mijn kind?'

Zodra ik een jongen zag, reageerde ik op dezelfde manier.

Ik werd warm, mijn knie�n trilden, ik zweette...

en mijn hart ging sneller pompen.

Soms kon ik van de opwinding niet ademhalen. kon mijn adem niet inhalen

Ik weet het niet zeker, maar als ze vrij laten, zal ik bang zijn om terug te vallen.

Als de deur nu open gaat en een mooie twaalf jaar oude jongen in shorts komt binnen,

zou ik waarschijnlijk overgeven.

In ieder geval, ik zou het niet kunnen verdragen omdat het zo plotseling gebeurt.

In het achterhoofd heb ik vaak gedacht dat dit zo slecht, dat het niet normaal kan zijn.

Ik dacht natuurlijk dat iedereen uitermate verschrikt zou zijn.

Maar op het einde zouden ze het zien. Dan zou iedereen proberen mij te helpen.

Ik wil graag vergiffenis vragen van de jongen die nog in leven is.

Mijn God. Hoe zou dat overkomen?

Dieter Frisch was al veertien. Maar hij zag er jonger uit.

En hij was niet mijn type.

Maar ik was een beetje in nood omdat ik geen andere jongen kon vinden.

Klootzak! Verdedig jezelf! Nee!

Niemand kan je hier horen schreeuwen.

Ga verder. Ga verder.

Hij wilde gekust worden. Echt waar

Dat was nieuw voor mij. Sinds George, had ik niemand gekust.

Het was te verklaren, omdat ik hem erg hard had geraakt.

Voor hem was het de vraag wat erger was.

Van achteren geschopt te worden of te worden gekust.

Wat? Kan je geen stijve krijgen? Nee, dat kan ik niet.

Hoe laat is het?

Ik ben weg.

Het is koud. Kan je iets onder mij leggen?

Ik kom later terug.

Kan je een kaars aan laten?

Ik liet hem achter in de grot, omdat ik op tijd thuis moest zijn.

Voor het eten van die walgelijke soep die we altijd hadden.

Daarvoor had ik met mijn vader vlees naar het landgoed moeten brengen.

Ik moest douchen van 8.15 tot 8.45.

Toen mijn moeder mij gewassen had,

bedacht ik wat ik in de grot met de jongen zou doen.

(Op televisie) 'Nu zullen we je blinddoeken.

Ik zal voor je haar zorgen! '

Het was zo'n teleurstellend gevoel.

Enkele minuten lang dacht ik:

'Een wonder zou gebeuren.' Dat hij naar de grot zou terugkeren.

Het was op een zaterdag.

Op maandag reeds ben ik begonnen in M�llheim te zoeken.

Ik werd dinsdag gearresteerd.

Zo. Nu zal ik je een magische truc laten zien.

Dat was de overeenkomst.

En? Wat denk je er van?

Het was een fenomenale truc, niet?

J�rgen Bartsch bracht nog bijna vier jaar,

bijna zonder therapeutische interventie,

door bij het Staatsinstituut Rottland in Eickelborn.

Met de hoop op re-socialisatie,

trouwde hij in januari 1974 getrouwd met een verpleegster uit Hannover, die contact met hem had gezocht.

En twee jaar later vroeg hij om zijn castratie.

Op de 28e april 1976 stierf hij op negenentwintigjarige leeftijd,

na een operatie, op de operatie tafel,

vanwege een verdovingsfout.