Original subtitles

Στον αέρα, νιώθουν ζωντανοί.

Υπάρχει η χαρά της πτήσης,

όνειρο όλης της ανθρωπότητας,

η έξαψη της πτώσης από τον ουρανό,

της ολοκλήρωσης ενός πολύπλοκου, χορογραφημένου κόλπου

που αψηφά τη λογική, τη σύνεση και τη βαρύτητα,

η ορμή ενός τρόπου ζωής

που, αν και τόσο κοντά στην καταστροφή, τη χλευάζει,

που είσαι ελεύθερος.

Το θέμα δεν είναι εάν θα τραυματιστώ, αλλά πότε θα τραυματιστώ.

Για τους σπουδαίους, με ονόματα που αντηχούν

πάνω από τη φασαρία των κινητήρων και του ένθερμου κοινού,

πηγάζει από την πλήρη αποδοχή.

Είναι θέμα αυτοεκπλήρωσης, να ολοκληρώνεις κάτι που κάνεις.

Είναι επίσης κάτι εξαιρετικά σπάνιο,

να βρίσκεσαι αληθινά, απόλυτα και ολοκληρωτικά στο παρόν.

Τι φέρνει εμάς τους αναβάτες στους Αγώνες Χ ή οπουδήποτε αλλού;

Κοιτάς ψηλά και βλέπεις 50.000 κόσμο.

Εμείς γιατί είμαστε εδώ κάτω; Είμαστε οι μονομάχοι.

Αυτοί που τότε κρατούσαν το σπαθί και την ασπίδα και ήταν στην πρώτη γραμμή.

Θεωρώ πως αυτή είναι η νοοτροπία των αναβατών στο ελεύθερο μοτοκρός.

Και νιώθουν, έστω για ένα λεπτό, αθάνατοι.

Η στιγμή, "Αμάν. Πρέπει να το περάσω αυτό",

είναι η δική μου στιγμή, "Μου δίνεται η ευκαιρία!".

Είναι λίγο γαμήσι, αλλά έτσι είναι η ζωή.

Και είναι η ζωή που απολαμβάνω πραγματικά.

Είναι το Unchained,

η Ανείπωτη Ιστορία του Ελεύθερου Μοτοκρός.

Η αγωνιστική οδήγηση μηχανών γεννήθηκε

στην Ευρώπη μετά τον Α' ΠΠ στο Σάρεϊ της Αγγλίας

και σύντομα εξαπλώθηκε σε όλη την ήπειρο.

Με μοτοσικλέτες να διατρέχουν όλη τη χώρα, το βάφτισαν μοτοκρός.

Την απόδραση του μοτοσικλετισμού σηματοδοτεί ο βρυχηθμός 113 μηχανών.

Ως τα μέσα του '60, το μοτοκρός εξαπλώθηκε από την Ευρώπη

και γρήγορα κατέκτησε την αμερικανική επαρχία.

Εκείνη την εποχή, η κύρια μορφή αγώνων στη χώρα ήταν η χωμάτινη πίστα,

παντού στις μεσοδυτικές πολιτείες

και με Χάρλεϊ Ντέιβιντσον 750 κυβικών που ήταν πάρα πολύ επικίνδυνες.

Η Στροφή του Πεθαμένου φαίνεται να δυσκολεύει τα παιδιά.

Όταν οι αγώνες μοτοσικλετών εισήχθησαν στα στάδια στις αρχές του '70,

αναδύθηκε μια βιομηχανία πολλών εκατομμυρίων

και έγινε γνωστή ως σούπερκρος.

Το μοτοκρός ήθελε να είναι άθλημα, οπότε θέλαμε να το φέρουμε κοντά

στα κλασικά σπορ, όσο γινόταν, και να δείξουμε ότι σοβαρολογούμε.

Οι ιαπωνικές εταιρείες μοτοσικλετών,

η Γιαμάχα, η Σουζούκι, η Καβασάκι και η Χόντα,

κυριάρχησαν στην αμερικανική αγορά

και έλεγχαν αυστηρά τη δημόσια εικόνα του αθλήματος

με στόχο να κερδίσουν καθολική αποδοχή.

Θέλουν να το προσεγγίσουν όπως το Νάσκαρ.

Πολύχρωμες στολές, πολύ καθαρή εικόνα. Κανένα ίχνος ατομικότητας.

Όχι βαμμένα μαλλιά. Όχι εμφανή τατουάζ. Όχι σκουλαρίκια.

Αν δεν νικούσες, θα έπαιρνες ένα μήνυμα από την Ιαπωνία που θα έλεγε,

"Παρακαλούμε, εξηγήστε την κατάσταση του Τζεφ Έμιγκ".

Δηλαδή, γιατί δεν κερδίζει;

Σε τέτοιες αγωνιστικές ομάδες, το αποτέλεσμα είναι τα πάντα.

Κανείς δεν νοιάζεται για κάτι άλλο.

Οι εταιρείες έλεγχαν τον κόσμο του σούπερκρος

και σχημάτιζαν την εικόνα του, μα δεν μπορούσαν να τα ελέγχουν όλα

και σύντομα αλλά αθόρυβα η ελεύθερη οδήγηση γινόταν δημοφιλής

μεταξύ των ελεγχόμενων επίσημων αναβατών του χώρου.

Ήταν σαν οδήγηση ψυχής.

Η σύμπνοια ότι ξεφεύγεις από όλα αυτά.

Ότι απλά αράζουμε και κάνουμε αυτό που αγαπάμε.

Ως αναβάτης στο μοτοκρός, με αυτό τον τρόπο απελευθερώνεσαι.

Δεν ήθελες να πεις στον υπεύθυνο ομάδας ή στους σπόνσορές σου

ότι πήγαινες στους λόφους για οδήγηση και το λέγαμε απλώς παιχνίδι.

Αλλά όταν οι κινηματογραφιστές Τζον Φρίμαν και Ντέινα Νίκολσον

ανακάλυψαν τον μυστικό κόσμο της ελεύθερης οδήγησης,

άρχισαν τα γυρίσματα στις ερήμους της Ν. Καλιφόρνιας.

Δεν γινόταν για να κερδίσεις την καρό σημαία.

Ήταν για να πας με φίλους εκεί στους αμμόλοφους και στους λόφους

και να δείξεις πόσο διασκεδαστικό είναι.

Από τις ταινίες σνόουμπορντ και το στιλ του,

από την ελευθερία έκφρασης στο σνόουμπορντ προήλθε αυτό.

Το 1995, ο Τζον και ο Ντέινα έδωσαν σε κυκλοφορία τους Κράστι Ντίμονς,

με τους εθνικούς πρωταθλητές σούπερκρος Τζέρεμι Μαγκράθ και Τζεφ Έμιγκ

να οδηγούν ελεύθερα, πέρα από τους περιορισμούς του χώρου.

Η διανομή της βιντεοκασέτας στη χώρα ξεκίνησε έναν κυκεώνα αντιπαραθέσεων.

Εξαπλώθηκε με μανία. Ήταν εντελώς τρελό.

Πέρασα από το να σκέφτομαι ότι θα ήταν μεγάλη αποτυχία

στο να μην μπορώ να προλάβω την κάλυψη των παραγγελιών.

Αν είχες ένα νέο βίντεο, τη βιντεοκασέτα την ήθελα όλοι.

Τη μοιράζονταν, την αντέγραφαν. Όσο περισσότερο γινόταν.

Έπαιζε ξανά και ξανά. Κυριολεκτικά φθείρονταν από τη χρήση.

Με ανεξάρτητη κυκλοφορία για βίντεο, οι Κράστι Ντίμονς

πούλησαν πάνω από 100.000 αντίγραφα παγκοσμίως σε λιγότερο από έναν χρόνο.

Οι Κράστι Ντίμονς στο Χώμα ήταν το πρώτο βίντεο ουσιαστικά

με οδηγούς αγώνων μοτοσικλέτας ενώ δεν αγωνίζονταν.

Ναι!

Ο Ντέινα και ο Τζον είχαν την ωραία ιδέα να πάρουν τη βιομηχανία μοτοκρός

και να κάνουν ό,τι έκαναν στο σνόουμπορντ, δηλαδή τα αστεία σκετς,

τα άλματα από γκρεμούς κι όλα αυτά που δεν είχε κάνει κανείς ξανά σε βίντεο.

Δεν έχεις πρόσβαση σε επαγγελματίες αναβάτες.

Ήταν ο τύπος πίσω από το σχοινί

που υπέγραφε αυτόγραφα και τέτοια και μετά εξαφανιζόταν.

Εμείς πηγαίναμε με κάμερες και δείχναμε το παρασκήνιο

της ζωής αυτών των αναβατών που αγαπούσαν την ελεύθερη οδήγηση.

Και το κάναμε με πολύ χαλαρό τρόπο.

Ήταν κάπως πανκ ροκ η όλη φάση.

Είχαν ξαναγίνει βίντεο για το μοτοκρός,

αλλά ήταν σε φάση, "Δείτε πώς οδηγάω στην πίστα".

Ενώ αυτό ήταν, "Κοίτα τον τύπο που κάνει χόρτο ή γίνεται λιώμα εκεί πέρα

και τους άλλους στο πάρτι με γκόμενες εκεί",

και ο κόσμος από τους αγώνες έλεγε, "Μην το δείχνεις αυτό!

Να μην τους δείξουμε ότι όντως περνάμε καλά".

Ήταν σαν τα Χριστούγεννα.

Ήθελα να ξυπνάω το πρωί για να το παρακολουθώ.

Ήταν το καρτούν μου.

Κάθε παιδί έβλεπε καρτούν το πρωί. Εγώ Κράστι Ντίμονς.

Η όλη ιστορία με τους Κράστι απλώς έδειξε

ότι υπήρχε ένας νέος τρόπος να οδηγείς μοτοσικλέτα,

που δεν είχε εξερευνηθεί ιδιαίτερα. Ως τότε, το σούπερκρος ήταν το επίκεντρο.

Πιστεύω ότι υπήρχε μεγάλη ανησυχία από την πλευρά των κατασκευαστών

ότι οι τραυματισμοί στο ελεύθερο μοτοκρός

ίσως επηρέαζαν τις πωλήσεις μοτοσικλετών.

Οι Χόντα, οι Γιαμάχα και οι Καβασάκι του κόσμου

έλεγαν, "Θεέ μου, τι εφιαλτικές απώλειες. Οι μηχανές μας δεν φτιάχτηκαν για αυτό".

Οι δύο καλύτεροι αναβάτες του κόσμου, ο Τζεφ Έμιγκ και ο Τζέρεμι Μακγκράθ,

ήταν στην ταινία και όχι μόνο αυτό,

αλλά επίσης δεν δείχνουν και τόσο καλή συμπεριφορά.

Όταν πρωτοκυκλοφόρησαν οι Κράστι Ντίμονς,

ήταν ο απόλυτος Αντίχριστος του μοτοκρός.

Το αναπόδεικτο και αμφιλεγόμενο σπορ υποστηρίχτηκε από ενεργειακά ποτά,

όπως από τη Monster Energy και τον πρόεδρό της, Μαρκ Χολ.

Η ελεύθερη οδήγηση ήταν ελεύθερη.

Και μπορούσαν να είναι όποιοι ήθελαν, να εφεύρουν μια προσωπικότητα,

να γίνουν γνωστοί ίσως και περισσότερο από τους αναβάτες στο κύριο αγώνισμα.

Τι νόημα έχει η φωτογραφία αν δεν δείχνει αίμα, έτσι;

Αλλά κανείς δεν ξεχώρισε πιο πολύ από έναν αναβάτη

που δεν είχε κερδίσει ποτέ στη ζωή του επαγγελματικό αγώνα μοτοκρός.

Η μη σκόπιμη, αλλά προκλητική εμφάνιση του Σεθ Ένσλοου στην ταινία

θα έβαζε μια εκρηκτική και μόνιμη σφήνα

μεταξύ του κλασικού σούπερκρος

και μιας νέας γενιάς ανυπότακτων, ελεύθερων αναβατών.

Βλέποντας το Dukes of Hazzard και το The Fall Guy στην τηλεόραση,

μου φάνηκε ωραίο να μετακομίσω στην Καλιφόρνια και να γίνω κασκαντέρ.

Μετά άρχισα να οδηγώ μοτοσικλέτες και να αγωνίζομαι στο μοτοκρός.

ΣΕΘ ΕΝΣΛΟΟΥ, ΠΙΣΤΑ ΠΕΡΙΣ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

Αυτό το παιδί από την Πενσυλβανία έρχεται για να ζήσει το καλιφορνέζικο όνειρο.

Συμμετέχει στα γυρίσματά μας και προσπαθεί να συμβαδίσει

με πρωταθλητές σαν τον Τζέρεμι Μαγκράθ, τον Τζεφ Έμιγκ.

Σίγουρα δεν ήταν γνωστός για τις τεχνικές του ικανότητες,

αλλά ήταν γνωστός για την τόλμη του. Ο κόσμος το λάτρεψε και τον λάτρεψε.

ΤΡΑΒΙΣ ΠΑΣΤΡΑΝΑ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ ΣΤΟ ΕΛ. ΜΟΤΟΚΡΟΣ

Και ήταν τέλειο τραγούδι.

Μου έχουν τραγουδήσει το τραγούδι άπειρες φορές από τότε.

Ενθουσιάζονται τόσο που δεν ξέρουν τι να πουν, οπότε τραγουδάνε αυτό.

Θυμάμαι ότι δεν ήξερα καν τι σημαίνει αυτή η λέξη.

Μου έλεγαν, "Ότι θα τσακιστεί άσχημα".

Κατά τη γνώμη μου, ήταν ένας σύγχρονος Ίβιλ Κνίβιλ.

Ένας παράτολμος τύπος που να τον βλέπει αυτή η γενιά

να συντρίβεται μονίμως, αλλά αυτός να το κάνει έτσι κι αλλιώς.

Αυτός ήταν ο στόχος μου σε κάθε γύρισμα,

να βρω το μεγαλύτερο άλμα και να το τραβήξουμε σε βίντεο.

Το να βάλεις και μια κάμερα μπροστά σε ένα μάτσο ζόρικους τύπους

απλά μεγαλώνει το ρίσκο, σε κάνει,

με το θάρρος της Κόντακ που λένε, να θέλεις να πας για κάτι μεγαλύτερο.

Αυτό ήταν το πιο ηλίθιο πράγμα που έχω δει ποτέ.

Υπολογίζαμε το ρίσκο.

Απλά με τον Σεθ το ρίσκο ήταν μεγαλύτερο.

Κατά τα γυρίσματα του Κράστι Ντίμονς, ο Ντέινα πήγε τον Σεθ Ένσλοου

στους αμμόλοφους του Ντίμοντ και ήθελε να τραβήξει εκείνα τα άλματα.

Μου είχε δείξει ένα άλμα ο Ντέινα και είχε λίγο αέρα στην κορυφή,

οπότε μάλλον έπρεπε να το κάνω επίπεδο, να οδηγήσω και να κατέβω,

αλλά έφυγα από πάνω.

Να 'τος.

Ήμουν τέζα στην άμμο, αναίσθητος για λίγα λεπτά, νομίζω.

Και το πρώτο πράγμα που ήθελε ο Ντέινα ήταν να μου κάνει ερωτήσεις.

Σεθ, τι εξοπλισμό έχεις;

-Δεν ξέρω. -Εντάξει.

Δεν πήρε ούτε λεπτό μέχρι να ξεκινήσουν τα αστεία.

Και αφού είδαμε ότι δεν πεθαίνει, είχε πλάκα.

Θα πάω στον γιατρό αν χρειαστεί. Τώρα δεν χρειάζεται.

Έχεις κάποια σοβαρά θέματα που πρέπει να τα λύσεις.

Με παίρνει ο Ντέινα και μου λέει, "Δεν θα πιστέψεις τι λήψη κάναμε σήμερα".

Με το που έφυγε, το ήξερα. Είπα, "Γαμώτο. Είναι υπερβολικά ψηλά".

Πόσα παιδιά άραγε, εκεί που κάθονταν και το παρακολουθούσαν,

είπαν, "Δεν πέθανε. Θα το δοκιμάσω κι εγώ".

Είναι πολύ σπάνιο σε ένα άθλημα, μια κουλτούρα, έναν τρόπο ζωής,

να μπορείς να υποδείξεις ένα χρονικό σημείο,

έναν τόπο, μια στιγμή, ότι να, εδώ ξεκίνησε.

Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι ο Σεθ πρωτοστατεί σε όλο αυτό.

Όλοι ξέρουν τον Σεθ από εκείνη την τρελή στιγμή στους Κράστι.

Νέες εταιρείες ρούχων που βγήκαν από το πουθενά

συνειδητοποίησαν, "Να πού θα διαφημίσουμε τα ρούχα μας".

Και ξεκίνησε όλη αυτή η νέα βιομηχανία.

Η στάση και η προσέγγιση των Ένσλοου, Μακγκράθ και Έμιγκ

ως προς την ελεύθερη οδήγηση μοτοκρός ενέπνευσε μια νέα γενιά

και ενέτεινε περαιτέρω τις σχέσεις με την κλασική αγωνιστική βιομηχανία.

Γεννήθηκε το ελεύθερο μοτοκρός, αλλά στα τέλη του '90 ακόμα εξαρτιόταν

από τις συνέχειες του Κράστι Ντίμονς.

Δεν είχε φτάσει ακόμα στην πληρότητα ως άθλημα και ως τρόπος ζωής.

Και ο Νο1 Τράβις Παστράνα, μετά από μερικά προβλήματα στα φρένα,

πέτυχε μια πρωτιά στην κατηγορία 85cc Stock 7-11.

Ήταν πολύ ωραία. Πολλά αυλάκια, όπως ακριβώς μου αρέσει.

Πίσω στην επαγγελματική αγωνιστική.

Ένα ψηλό, αδύνατο φαινόμενο από το Μέριλαντ

έδινε στον χώρο ελπίδες για το επόμενο αστέρι.

Ένα που ίσως θα έφερνε το άθλημα στο προσκήνιο.

Δεν είχα βλέψεις για το μέλλον στο ελεύθερο.

Πάντα ήθελα να γίνω οδηγός αγώνων. Θα γινόμουν πρωταθλητής στο σούπερκρος.

Ο ευπρεπής Τράβις Παστράνα, γιος ενός πεζοναύτη,

επιλέχθηκε ως το νέο πρόσωπο του αγωνιστικού σούπερκρος.

Με εντυπωσιακή αγωνιστική επίδοση, φυσικό ταλέντο και εξοικείωση με τα ΜΜΕ

τράβηξε την προσοχή των υπευθύνων ομάδων από μικρή ηλικία.

Κράστι 3.

Είμαστε αφοσιωμένοι στα γυρίσματα των ταινιών μας.

Και είμαστε πλέον αποφασισμένοι να ταξιδέψουμε.

Κατευθυνόμαστε προς τη Φλόριντα.

Συναντάμε τον Κάρεϊ Χαρτ για πρώτη φορά.

Είναι ένας επίδοξος οδηγός αγώνων και πηγαίνουμε όλοι σε μια πίστα.

Οδηγάω στη Φλόριντα όπου πηγαίναμε για χειμώνα.

Βλέπω τον Μπάμπα και λέω, "Μπαμπά, είναι ο Μπάμπα".

Κι αυτός λέει, "Ναι, ο Μπάμπα".

ΜΠΑΜΠΑ, ΜΟΡΦΗ ΣΤΟ ΚΡΑΣΤΙ ΝΤΙΜΟΝΣ

Δεν είχε ιδέα, δεν είχε δει τις ταινίες.

Και τότε έρχεται ο Σεθ και λέω, "Είναι ο Σεθ Ένσλοου!".

Είχα φρικάρει!

Πήγαν και κατασκεύασαν ράμπα πάνω από μια λίμνη με αλιγάτορες.

Κατασκευάσαμε μια απίθανη ράμπα και νομίζω ότι ο Σεθ δοκίμασε πρώτος.

Λίγο και θα έπεφτε μέσα.

Είναι εκεί ο Τράβις, "Μαμά! Να ρωτήσουμε αν μπορώ να δοκιμάσω το άλμα τους;".

Έρχεται συνέχεια πίσω σε εμάς λέγοντας, "Άνετα το κάνω".

Έρχεται κοντά, "Με συγχωρείτε, μπορώ να δοκιμάσω το άλμα σας;".

Αν βλέπεις ένα βίντεο πρωί βράδυ για δύο χρόνια

και μετά συναντάς αυτούς που το γύρισαν

και ξαφνικά κάνουν γύρισμα μαζί σου, θα το εκμεταλλευόμουν δεόντως.

Τι;

Κάνει ένα από τα κόλπα του Μέτσγκερ πάνω από τη λίμνη;

Ο Κάρεϊ Χαρτ είναι εκεί και λέει, "Τι στο καλό; Αυτό το παιδάκι;".

Απλά έτυχε να βρίσκεται εκεί. Αυτό το ευπρεπές παιδί

που είχε όλο το ταλέντο του κόσμου και πολύ μεγάλα κότσια.

Κοιτούσαμε τον μικρό και λέγαμε,

"Πώς σε λένε; Πρέπει να σε μάθουμε.

Θα ενδιαφερόσουν να έρθεις στην Καλιφόρνια;".

-Θα είσαι από τους καινούριους μας. -Ωραία.

Κάθε μέρα μετά το σχολείο, θα γυρίζουμε κάτι γαμάτο.

-Ωραίο μου ακούγεται. Κάλεσε με. -Μια χαρά.

Λέω, "Σε καμία περίπτωση. Ούτε πάνω από το πτώμα μου

δεν θα πάρετε το παιδί μου στην Καλιφόρνια".

Τους έβλεπε σαν χούλιγκαν.

Είχαν τατουάζ, σκουλαρίκια. Είχαν φέρει μπίρες στη δοκιμαστική πίστα.

Ποιος τα κάνει αυτά; Είναι αλητείες.

Μιλήσαμε λίγο με τον μπαμπά. Είπε, "Θα δούμε. Κάτι μπορεί να καταφέρουμε".

Οπότε, πάμε μέσω του μπαμπά

και αφήνουμε τη μαμά στην απέξω.

Οπότε, δεν είχε ειπωθεί τίποτα.

Δεν άκουσα κάτι παραπάνω για αυτό.

Και ο μπαμπάς συζήτησε με τον Ντέινα

και του είπε, "Θα αφήσω τον γιο μου να έρθει.

Αλλά αν ακούσω ή δω τίποτα

που να συνδέεται με ναρκωτικά, μισόγυμνες γυναίκες,

ή αν τον μπλέξετε εσείς πουθενά,

δεν θα σας πονέσω απλώς, θα σας σκοτώσω".

Και ο Ντέινα λέει, "Δίκαιο ακούγεται".

Όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα για το Κράστι Ντίμονς 3 στην Καλιφόρνια,

οι κορυφαίοι αναβάτες της χώρας στο σούπερκρος

ακόμα έκαναν εμφανίσεις στα κρυφά παρά τον αυξανόμενο φόβο των συντηρητικών.

Η πτήση καθυστέρησε, προσγειωθήκαμε και πρέπει να με παρέλαβε ο Ντέινα,

αλλά όλοι οι υπόλοιποι ήταν στο στριπτιτζάδικο.

Δεν είχα ιδέα τι γινόταν,

αλλά ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα παρέα.

Βγαίνει από το αεροπλάνο ο μικρός

με κουμπωμένο πουκάμισο, καφέ κοτλέ παντελόνι με τη λεπτή ζώνη

και το πουκάμισο από μέσα, και όλο, "Γεια, τι κάνεις;".

Και κάνω, "Γεια σου, Τράβις. Τι λέει;".

Τον πήγα κατευθείαν στο Black Flys και πήραμε μερικές μπλούζες

και τον έβαλα λιγάκι στο πνεύμα της Καλιφόρνιας.

Ο 13χρονος Τράβις Παστράνα βρέθηκε με τους μεγαλύτερους ήρωές του,

θρύλους του αγωνιστικού κόσμου.

Από όλους, πιστεύω πως στάθηκα τυχερός που είχαμε τον Μίκι Ντάιμοντ.

Ο Μίκι ήταν κάποιος που σεβόμουν

και θαύμαζα πάρα πολύ σαν οδηγό, σαν σκληροπυρηνικό.

Ήταν σπουδαίος αναβάτης.

Ο Τράβις Παστράνα ήρθε στην Καλιφόρνια,

όπως και μια μεγάλη ομάδα άλλων αναβατών, εγώ, ο Φιλ Λόρενς.

Όλοι όσοι ήταν στην αγωνιστική οδήγηση.

Είχαν τον Έμιγκ, τον Μακγκράθ και τον Μέτσγκερ.

Και αμέσως

πολλοί στη μοτοσικλετιστική βιομηχανία ένιωθαν ότι αμαύρωνε τον σκοπό τους τότε.

Νομίζω πως οι αναβάτες άρχισαν να συνειδητοποιούν

ότι αν πάρεις μέρος σε αυτές τις ταινίες

θα προβληθείς πολύ περισσότερο.

Και ξαφνικά, μια ταινία λέει, "Μπορούμε να κάνουμε κόλπα στο χώμα,

να γίνουμε τρανοί, να γνωρίζουμε γκόμενες, να ακούμε δυνατά μουσική

και ίσως να μπορούμε να βγάζουμε τα προς το ζην από αυτό".

Ήταν, "Γαμώ! Αυτό περιμέναμε όλη μας τη ζωή".

Οι Κράστι και η όλη εικόνα δημιούργησαν διαχωρισμό

μεταξύ των σοβαρών οδηγών αγώνων και των απροσάρμοστων.

Και ο Ντίγκαν αφήνει τη μηχανή του να πετάξει στον αέρα.

Ο Ντίγκαν είχε γίνει διαβόητος με τη μόνη νίκη του στο σούπερκρος,

όταν έστειλε μόνη τη μηχανή στη γραμμή τερματισμού.

Ένα χτύπημα στο πρόσωπο του ανιαρού κόσμου του σούπερκρος.

Όλοι ήταν πολύ θυμωμένοι, αλλά οι οπαδοί το λάτρεψαν.

Και έγινε πασίγνωστο.

Αμφιλεγόμενος από την αρχή, ταίριαζε τέλεια στις ταινίες Κράστι.

Χαίρομαι που είναι εδώ να με δουν να τους σκίζω όλους!

Μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη της Νεμπράσκα και με μύησε στο μοτοκρός ένας γείτονας.

Είχε έρθει από την Ευρώπη, είχε μια μηχανή για εκτός δρόμου.

Με πήγαινε στους αγώνες. Το ερωτεύτηκα.

Ασχολιόμουν με όλα τα σπορ με μπάλες ως τότε.

Παρακάλεσα τον μπαμπά μου για μια μηχανή και πήγα κι άρχισα το αγωνιστικό μοτοκρός.

Ο Μπράιαν Ντίγκαν ανέβηκε γρήγορα στην κατάταξη,

αλλά με το παρορμητικό ελεύθερο πνεύμα του σύντομα συγκρούστηκε με τη βιομηχανία.

Είχαμε ένα παλιό κράνος Χάρλεϊ, σαν μισό μπολ,

και το φορούσα κατά την εξάσκηση.

Θυμάμαι στο Εθνικό που περνούσα κόσμο, ακόμα και κορυφαίους τύπους.

Και αυτά προκάλεσαν κάπως αναστάτωση. Θυμάμαι ότι ο Έμιγκ πάντα μου τη φύλαγε.

Ήμουν ενθουσιασμένος γιατί πρώτη φορά θα οδηγούσα με τον Ντίγκαν.

Στο τέλος του ταξιδιού, στο Μπομόντ, ήταν ένα άλμα, η Σανίδα Κατάδυσης.

Τεράστιος κατηφορικός λόφος, μεγάλο κενό, ελάχιστος χώρος για προσγείωση.

Τα πάντα κάπως σκονισμένα.

Για να καταλάβεις.

Ετοιμάζεσαι να κάνεις ένα τεράστιο άλμα, μεγάλο ακροβατικό.

Δεν υπάρχει ασθενοφόρο εκεί πέρα. Δεν υπάρχει πλήρωμα ασφάλειας.

Το κάνεις γιατί θέλεις να έχεις μια θέση στην ταινία,

να ταπώσεις τους άλλους και να κάνεις το πιο γαμάτο άλμα.

Πριν πάμε εκεί, έλεγαν, "Ο Τζέρεμι Μακγκράθ,

πρωταθλητής του σούπερκρος, δεν το έκανε, μα πιστεύουμε ότι εσύ μπορείς".

Και αυτό με ενθουσίασε.

"Μπορώ να κάνω κάτι που δεν έκανε ο Μακγκράθ; Θα είναι φοβερό!"

Αντί για τη λογική σκέψη,

"Αν δεν το έκανε εκείνος, δεν είχα καμιά δουλειά εκεί.

Ένα 12χρονο να πάει να κάνει τέτοιο άλμα".

Ήταν ένα άλμα που κανένας δεν ήθελε να πλησιάσει.

Ανησυχούσαμε όλοι. "Θεέ μου, το παιδί θα σκοτωθεί".

Βλέπω το ύφος του Τράβις.

Λέμε, "Όχι. Μην το κάνεις".

Και βλέπω το ύφος του και γυρίζω στον Ντέινα,

"Καλύτερα να βγάλουμε τις κάμερες. Θα το κάνει".

Στην αρχή σκεφτόμουν, "Ο τύπος προσπαθεί να κλέψει την παράσταση".

Τι φοβερή μέρα!

-Ναι! -Είσαι ζόρικος. Νίκησες!

Είναι λίγο μεγαλύτερος από τον Τράβις. Λέει, "Δεν θα με επισκιάσει ο μικρός.

Δεν υπάρχει περίπτωση πλέον να μην το δοκιμάσω.

Δεν ήθελα, αλλά τώρα επιβάλλεται".

Φίλε, δεν θα τον αφήσω να με ταπώσει.

Ναι, Ντίγκαν!

Το κάνει απολύτως τέλεια.

Ένα μικρό γουίπ. Πετυχαίνει το κορυφαίο πλάνο.

Και έτσι άρχισαν αυτά να παίρνουν ύψος. Και θέλαμε να ξεπερνάει ο ένας τον άλλο.

Όλοι βαθιά μέσα τους ήθελαν να έχουν το καλύτερο.

Πάντα θέλαμε να ξεπερνάει ο ένας τον άλλο. Ήμασταν νεαροί 20άρηδες.

Αυτό θέλουμε. Να είμαστε φοβεροί.

Να είμαστε πιο φοβεροί και καλύτεροι από τον διπλανό.

Και μάλλον κατά πολύ είχε να κάνει

με το πόσο καλά τα πηγαίναμε στο σούπερκρος.

Πιέζεις τα όριά σου. Ξεπερνάς τον εαυτό σου.

Στην πορεία, βελτιώναμε τις ικανότητές μας στη μοτοσικλέτα.

Το να ξεπερνούν οι αναβάτες ο ένας τον άλλο

θα γινόταν η σφραγίδα του ελεύθερου μοτοκρός.

Αλλά προσθέτοντας και τον ανταγωνισμό στο ήδη ριψοκίνδυνο εγχείρημα,

αμέσως προδιαγραφόταν η κατεύθυνση και οι κίνδυνοι του αθλήματος.

Τραβάμε υπέροχα πλάνα εκεί στη Σανίδα Κατάδυσης.

Και ο Τράβις ενθουσιάζεται, κάνει ένα μεγάλο άλμα γωνίας...

Σπασμένος καρπός.

Ο Ντέινα και ο Τζον, όχι ακριβώς σαν καλοί κηδεμόνες, λένε,

"Λοιπόν, τι θέλεις να κάνουμε;

Λίγο πριν γυρίσεις πίσω. Η μαμά σου θα μας σκοτώσει".

Δεν χρειάζομαι νοσοκομείο πάντως.

Ένα πράγμα είπε ο μπαμπάς στον Ντέινα,

"Παρακαλώ, στείλτε τον πίσω άθικτο".

Είπα, "Όχι, πηγαίνετέ με στο Σέιβον. Με λίγη ταινία κι έναν νάρθηκα

θα είμαι εντάξει. Έχω καλό γιατρό καρπών στο σπίτι".

Και αργότερα, με πήγε στο αεροδρόμιο και με έστειλε σπίτι.

Η μαμά μου δεν πήγε να ευνουχίσει κανέναν από τους δύο

και έχουν φιλικές σχέσεις από τότε.

Ολοκληρώσαμε τα φοβερά γυρίσματα. Γνωρίσαμε έναν φοβερό πιτσιρικά.

Είμαστε πλέον στον δρόμο για την τρίτη μας ταινία.

Το 1997, ο Τζον και ο Ντέινα θα αποκάλυπταν το Κράστι Ντίμονς 3

σε ένα μεγάλο και θορυβώδες κοινό στο Παλλάδιο στο Χόλυγουντ.

Τόσο πρεμιέρα ταινίας όσο και συγκέντρωση της ατίθασης φυλής.

Πήραμε τους Παστράνα και τους φέραμε αεροπορικώς.

Τον έντυσαν με ένα κουστούμι γκάνγκστερ με λευκές ρίγες

κι αυτός ένιωθε υπέροχα.

Μπαίνουμε μέσα στο Παλλάδιο και είναι πραγματικά φίσκα.

Οι γονείς μου ήταν πολύ περήφανοι για εμένα,

γιατί εκπλήρωσα ένα από τα όνειρα μου, να είμαι σε μια ταινία Κράστι Ντίμονς,

αλλά ακόμη δεν ήξεραν καλά τον Ντέινα ή τον Τζον ή κάποιον από τους υπόλοιπους.

"Θέλουμε όντως να συμμετέχει στην ταινία; Καταστρέφει την αγωνιστική του καριέρα;".

Φτάνουν εκεί. Βλέπουν λιμουζίνες με τζακούζι,

με κορίτσια με μπικίνι να προχωράνε στον δρόμο και να πίνουν Κριστάλ,

απλώς έπιναν, και οι γονείς μου λένε,

"Τι; Πού ήρθαμε; Είμαστε ακόμα στη Γη;".

Είδαν την ταινία, με τραγούδι το Clean Cut American Kid.

Απεικόνισαν την οικογένεια

και την αυθεντικότητα της σκληρής δουλειάς και το να κυνηγάς τα όνειρά σου.

Με έκανε να νιώσω καλά

το ότι οι Κράστι είχαν αρκετό σεβασμό για τον μπαμπά του και εμένα

και για τον ίδιο τον Τράβις ώστε να το κάνουν αυτό.

Τελειώνουμε την ταινία και οι γονείς του έρχονται πάνω

και θέλουν απλώς να ευχαριστήσουν εμένα και τον Ντέινα

γι' αυτό το ωραίο κομμάτι που κάναμε για τον γιο τους.

Και είπαν, "Συγχαρητήρια. Ευχαριστούμε πάρα πολύ".

Και καθώς φεύγαμε, ξεσπάνε επεισόδια.

Έρχονται αστυνομικοί. Το μέρος περνάει από την πρεμιέρα

στο πιο άγριο πάρτι.

Και οι γονείς μου λένε, "Εντάξει. Αρκετά είδαμε".

Φαντάζομαι τους Παστράνα όταν γύρισαν στο ξενοδοχείο τους.

Το δείχνουν ζωντανά οι ειδήσεις.

Συμβαίνουν επεισόδια μετά την προβολή στο Παλλάδιο στο Χόλιγουντ

και το δείχνουν όλα τα κανάλια.

Θα γύρισαν στο ξενοδοχείο, θα άνοιξαν τηλεόραση και θα είπαν,

"Θεέ μου. Είναι από την πρεμιέρα που ήμασταν! Κοίτα τώρα!".

Είναι ωραίο να έχεις πάρει μέρος σε κάτι, δεν το καταλάβαινα πραγματικά τότε,

πράγματα που ήταν πέρα από οτιδήποτε έκανε οποιοσδήποτε στον κόσμο.

Το άθλημα του ελεύθερου είχε αλήθεια αρχίσει.

Ενώ ο ανταγωνισμός στο ελεύθερο φαινόταν να έχει πιάσει το όριο σε τεχνικά κόλπα,

εκείνος που τα ξεκίνησε όλα πήρε διαφορετικό δρόμο.

Ο Ένσλοου, ποτέ ιδιαίτερα επιδέξιος αναβάτης,

εστίασε στο να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ απόστασης των 181 μέτρων.

Το επίπεδο του Σεθ ήταν περισσότερο για τα μεγάλα άλματα

και να κάνει πράγματα που εμείς δεν θέλαμε να κάνουμε,

γιατί μάλλον φοβόμασταν.

Και όλα ξεκινάνε από τον πιο ζόρικο τύπο πάνω σε μοτοσικλέτα, τον Ίβιλ Κνίβιλ.

Ο τύπος ήταν κορυφή. Κανείς δεν θα τον ξεπεράσει ποτέ.

Έκανε άλματα εκατοντάδων μέτρων με μια Χάρλεϊ χωρίς ανάρτηση.

Ήταν ο πιο ζόρικος τύπος.

Και ο Σεθ σαν να το αναγέννησε αυτό.

Και ήταν πραγματικά ο πρωτοπόρος της αναγέννησης των μεγάλων αλμάτων.

Μιας και το ρεκόρ είχε γίνει το 1991

και ως το 1999 κανείς δεν το είχε σπάσει ή δεν είχε προσπαθήσει καν να το σπάσει,

ένιωσα πως ήταν δική μου δουλειά αυτό.

Καταλαβαίνω πως είναι νευρικός. Το ίδιο και οι φίλοι του.

Όλο πειράζουν τη ράμπα. Την πάνε πιο πίσω, κάνει λίγα άλματα, την ξαναπάνε πιο πίσω.

Και παράλληλα, αρχίζει να φυσάει όλο και πιο πολύ.

Δεν είχαν υπολογίσει τα χιλιόμετρα ανά ώρα

ή άλλα τέτοια φυσικο-μαθηματικά. Δεν είχαν κάνει τίποτα τέτοιο.

Ένιωσα ότι πήγαινα υπερβολικά γρήγορα,

αλλά τέτοιες ταχύτητες είχαμε υπολογίσει ότι χρειάζονταν για τη μετατόπιση κενού.

Γυρνάω το κεφάλι μου και σκέφτομαι,

"Γαμώτο, δεν μπορώ να το πιστέψω πόσο ψηλά είναι".

Έβλεπα τους τηλεφωνικούς στύλους από κάτω μου,

την οροφή του διώροφου σπιτιού των γονιών του Μάικ Σίνκμαρ,

Ήμουν υπερβολικά πολύ ψηλά και ήξερα ότι θα έπεφτα στο ίσιωμα.

Αλλά άπαξ και είσαι εκεί πάνω,

ό,τι έγινε έγινε και δεν μπορείς να κάνεις κάτι.

Σεθ, μη σηκωθείς. Μη σηκώνεσαι, φίλε.

Είχε σπασμένα κόκαλα στο πρόσωπο και στο κρανίο του

και ο μόνος τρόπος να τα φτιάξεις

ήταν να κάνεις μια τομή γύρω από το κεφάλι του,

να ξεκολλήσεις το πρόσωπό του,

να κάνεις τις επεμβάσεις στο κρανίο του και στα σπασμένα κόκαλα

και μετά να ράψεις πάλι το πρόσωπο στη θέση του.

Γεια σας, ένα μήνυμα για τον Σεθ.

Είναι η Κάρολ Αν από το γραφείο του δρ Μπραχ.

Ήθελε να καλέσω για να σου θυμίσω

ότι πρέπει να μείνεις μακριά από τη μηχανή για τουλάχιστον έξι μήνες.

Ούτε κράνος, ούτε άλματα...

Ακριβώς τέσσερις εβδομάδες μετά, είχα πάρει πάλι τη μηχανή

και έκανα άλμα 175 μέτρων στο Χιούστον, στο σόου των Monster Trucks.

Δεν ήμουν έτοιμος να εγκαταλείψω ακόμη. Δεν θα σταματούσα να κυνηγώ το όνειρο.

Τον επόμενο χρόνο, το 1998,

ο κινηματογραφικός παραγωγός Τάουμπλιμπ και ο συνέταιρός του, ο Χερστ,

με τη βοήθεια του Γκίμπι, τηλεοπτικού παραγωγού της Ντάινοκομ,

επίσης εμπνεύστηκαν από τις ταινίες Κράστι Ντίμονς.

Σκέφτηκα, "Υπάρχει τρόπος να το γυρίσω σε κάτι που ξέρω,

δηλαδή σε τηλεοπτικό διαγωνισμό, και να δημιουργηθεί ιδιοκτησία;".

Όπως έναν διαγωνισμό σνόουμπορντ, γιατί αυτό ήταν στο απόγειο τότε.

Ήρθα να περάσω καλά, να δώσω μια καλή παράσταση για το κοινό.

Είναι ένα νέο σπορ και όλοι είναι ενθουσιασμένοι.

Οπότε, παίρνω στο κανάλι ESPN και τους λέω, "Έχω αυτή την ιδέα".

Και μου λένε όχι.

"Ο AMA είπε ότι είναι επικίνδυνο, κακό και δεν θα προχωρήσει. Όχι".

Ο Κάρεϊ Χαρτ μόλις αρχίζει να ζεσταίνεται. Θυμηθείτε έχει μόνο δύο λεπτά

και πρέπει να περάσει το σκορ 88,4.

Λέει, "Σου δίνω μισάωρη ελεύθερη προβολή", δηλαδή μας δίνουν τον χρόνο χωρίς κόστος.

Λέει, "Αν υποσχεθείτε ότι, αφού παίξει μία φορά,

δεν θα με ξανακαλέσετε ποτέ. Σύμφωνοι;". Και λέω, "Εντάξει. Τέλεια".

Ο Κάρεϊ Χαρτ με λαβή Σούπερμαν στη σέλα...

Δεν γνωρίζαμε καλά καλά τι θα κατασκευάζαμε εκεί πέρα.

Είχαμε περιορισμένο χώρο.

Ξέραμε ότι η απόσταση που χρειάζονταν για το άλμα ήταν γύρω στα 70 μέτρα.

Και φτιάξαμε μια πίστα, σωρούς από χώμα

και ράμπες. Πολλές ήταν ξύλινες τότε.

Και πάλι ο Κάρεϊ Χαρτ από το Λας Βέγκας...

Το φτιάχνουμε, φέρνουμε τα παιδιά να αγωνιστούν

και πήρε τα μυαλά όλων.

Ήταν τέλειο για την Αμερική. Είχε τα πάντα.

Ήταν παράτολμο, έπρεπε να παίρνεις τεράστια ρίσκα,

να βάζεις τον εαυτό σου σε κίνδυνο και ήταν πολύ εντυπωσιακό.

Ρισκάρουν τα πάντα για το μεγάλο βραβείο των 10.000 δολαρίων

σήμερα εδώ στο πρωτάθλημα ελεύθερου μοτοκρός.

Κι άλλη προσγείωση στο ένα πόδι, αυτή τη φορά σε στάση κάντι μπαρ.

Αν δεις τώρα τον νικητήριο γύρο του Μάικ Τζόουνς το 1998,

είναι σαν χαλαρή βολτίτσα.

Ενώ τότε έκανε το Σούπερμαν, γουίπ και από τις δύο μεριές.

Γουίπ δεξιά, το ένα πόδι έξω, γουίπ αριστερά, το ένα πόδι έξω.

Δεν είχαμε ιδέα πόσο ακόμα θα ελισσόταν αυτό το άθλημα.

Το πρώτο πρωτάθλημα ελεύθερου μοτοκρός,

τεράστια επιτυχία και έπονται κι άλλες εκδηλώσεις.

Πήγε τέλεια. Το μέρος ήταν φίσκα. Ατμόσφαιρα ενθουσιασμού.

Και αληθινά πιστεύαμε, "Αυτό είναι ένα νέο άθλημα".

Και μας παίρνει το κανάλι ESPN,

"Εντάξει, ας συζητήσουμε για να μπει το άθλημα στους Αγώνες Χ".

Ξεπήδησαν κι άλλοι ανεξάρτητοι διαγωνισμοί στη χώρα.

Αλλά με τα χρηματικά έπαθλα και τις χορηγίες,

τα κόλπα έγιναν πιο δύσκολα και τεχνικά,

το ίδιο και τα τιμήματα και οι τραυματισμοί.

Το ελεύθερο μοτοκρός έκανε ντεμπούτο στους Αγώνες Χ το '99, το πρώτο...

Ο ανταγωνισμός από τότε στη Σανίδα Κατάδυσης

μεταξύ του Τράβις Παστράνα και του Μπράιαν Ντίγκαν

επέστρεψε στον πρώτο διαγωνισμό ελεύθερου στους Αγώνες Χ.

Δεν νομίζω στους Αγώνες Χ να ήξεραν τι τους περίμενε.

Ήταν οι άτακτοι αθλητές. Δεν μπορούσες να τους ελέγχεις.

Έτοιμος για εκκίνηση, ο διαβόητος Ντίγκαν του Μέταλ Μαλίσα.

Παρακολούθησα από το κοινό δίπλα στον Μάικ Μέτσγκερ,

και πραγματικά όλο αυτό με συνεπήρε.

Ο Ντίγκαν είχε φοβερό παρουσιαστικό, ήταν πολύ ροκ το στιλ του,

με καρφιά στους ώμους, και μου φαινόταν απίθανο.

Θυμάμαι που είχα δει τους Αγώνες Χ το '95.

Είχε τύπους όπως ο Τόνι Χοκ, ο Νάικβιστ και ο Μίρα.

Τους έβλεπα κι έλεγα, "Πολύ μεγάλα ονόματα οι τύποι".

Και σκέφτηκα, "Εντάξει. Θα συναγωνιστούμε όλους αυτούς,

οπότε είναι ώρα να ανέβουμε επίπεδο και να τους αφήσουμε άναυδους".

Η επικύρωση του αθλήματος έγινε τη στιγμή

που εμφανίστηκαν αυτοί οι τύποι και άνοιξαν γκάζι.

Να 'μαι λοιπόν, ερασιτέχνης, λίγο πριν πάω επαγγελματικά.

Τρεις υποθήκες στο σπίτι. Καθόλου λεφτά. Δεν μπορούμε να πάμε στους αγώνες.

Βάζουν όλοι από την οικογένεια λεφτά για τις βενζίνες.

Οι Αγώνες Χ είχαν βραβείο 10.000 δολαρίων.

"Δηλαδή αν νικήσεις, θα πάρουμε 10.000 δολάρια;

Ξέρεις πόσο θα βοηθήσει αυτό την οικογένεια μας;".

Μόνο οι καλύτεροι από τους καλύτερους θα συνταράξουν τον Κόλπο...

Δεν ξέραμε ποιος θα ήταν ο ρόλος του εκεί,

αλλά ξέραμε ότι είχε διαφορετική δυναμική από τους άλλους αθλητές.

Κάνοντας ζέσταμα για τον διαγωνισμό, ο Τράβις Παστράνα σε μια Σουζούκι 125.

Τζερ, τι απίστευτα πράγματα βλέπουμε εδώ.

Πολύ έξυπνο εκ μέρους του Ντίγκαν το στιλ, "Είμαι η σκοτεινή πλευρά.

Ο Τράβις είναι το καλό παιδί και θα παίξει αντιπαράθεση".

Ο Τράβις Παστράνα με σχεδόν τέλειο σκορ 99,00.

Οι καλοί μαθητές θα υποστηρίζουν Παστράνα και οι άτακτοι τον Μαλίσα.

Ο Ντίγκαν πήρε μετάλλιο,

αλλά το χρυσό το πήρε ο Τράβις από τον πρώτο του γύρο.

Αλλά δεν θα τον θυμούνται για το χρυσό μετάλλιο.

Θα άφηνε το στίγμα του με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Δεν τον έφτανε κανείς. Θα κέρδιζε ο Τράβις,

οπότε ο δεύτερος γύρος ήταν για τη δόξα.

Αρχίσαμε να ακούμε

ότι μπορεί να δοκιμάσει κάτι λίγο πέρα από τα συνηθισμένα.

Είναι στον χώρο εκκίνησης και λέει, "Ναι, θα περάσουμε καλά".

Τον χτυπώ και είναι μαλακός.

Είναι λες και έχει πάρει 10-12 κιλά και ξαφνικά συνειδητοποιώ,

"Θεέ μου, κάτι έχει κάτω από τη φανέλα του".

Οπότε αρχίζω να τρέχω προς το τέλος της πίστας,

ο Τράβις ξεκινάει κι εγώ τρέχω κυριολεκτικά

καθώς με προσπερνάει και εξαφανίζεται στον αέρα.

Η καρδιά μου έφυγε από τη θέση της και τα μάτια μου γούρλωσαν.

Κι επικρατεί πανδαιμόνιο, μια τρέλα. Κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει.

Κόσμος να τρέχει παντού.

Κανείς δεν είχε συνειδητοποιήσει τι χαμός θα ξεσπούσε,

ώσπου έπεσα στο νερό.

Λόγω του στιλ αυτού του κόλπου, η διοίκηση του ESPN

το χαρακτήρισε ανεύθυνο και αποφάσισε να μην το δείξει.

Θα κρατήσει το μετάλλιο, αλλά τα λεφτά θα πάνε στην ανάσυρση της μηχανής

κι ένα μέρος τους θα πάει στο ίδρυμα "Σώστε τον Κόλπο".

Όσο ωραίο κι αν ορισμένοι πίστευαν ότι ήταν,

εμένα δεν μου φάνηκε και πολύ ωραίο.

Πώς θα σου φαινόταν αν κάποιος έριχνε πετρέλαιο εκεί που μένεις;

Βρήκα τον μπελά μου. Ο πατέρας μου βρήκε τον μπελά του.

Όλοι όσοι ήταν μαζί μου στον χώρο βρήκαν τον μπελά τους.

Τι είδους χούλιγκαν θα ρύπαινε τον Κόλπο του Σαν Φρανσίσκο,

που είναι τόσο μολυσμένος ήδη που θέλεις αντιτετανικό,

με μερικά εκατοστά του λίτρου βενζίνης;

Και όλοι τρελάθηκαν, αλλά εγώ είπα, "Αυτό ήταν πολύ πανκ ροκ".

Το παιδί ρίσκαρε να πάει φυλακή, οπότε του δίνω τα εύσημα.

Και όταν βούτηξαν να βρουν τη μηχανή, ήταν πάνω από ένα αμάξι.

Παρά τις εντυπώσεις των ΜΜΕ για τους Αγώνες Χ, η πραγματικότητα ήταν

ότι το ελεύθερο μοτοκρός ακόμα δεν έχαιρε σεβασμού ως έγκυρο άθλημα.

Συμπεριλαμβανομένου του Μαγκράθ, βασιλιά του σούπερκρος,

που ενέπνευσε το κίνημα για το ελεύθερο με το χαρακτηριστικό του κόλπο.

Αυτά που κάνουν για κόλπα εμείς τα κοροϊδεύαμε.

Ο Τζέρεμι Μακγκράθ...

Επειδή έκαναν απλώς γουίπ, κρος-απ,

χωρίς χέρια, χωρίς χέρια χωρίς πόδια.

Αυτά τα κάναμε όλοι ως αναβάτες,

αλλά βέβαια όχι σε αγώνες σούπερκρος.

Σε έναν διαγωνισμό ελεύθερου,

έβλεπες να επαναλαμβάνονται συνέχεια τα ίδια κόλπα.

Πίστευα ότι θα έσβηνε εντελώς φυσικά ως άθλημα.

Όλοι μας, όλοι οι φίλοι μου, όλοι οι κορυφαίοι αναβάτες,

θα μπορούσαν να κάνουν και το άθλημα του ελεύθερου μοτοκρός.

Είναι μια μοτοσικλέτα 100 κιλών. Τι παραπάνω μπορείς να κάνεις;

Το ΒΜΧ είχε τεράστιο αντίκτυπο στο ελεύθερο μοτοκρός,

γιατί σχεδόν όλα όσα κάναμε τα πρώτα χρόνια

ήταν ήδη κόλπα στα BMX.

Ακριβώς πάνω που σκεφτόμουν

αν είναι εφικτά τα φλιπ με μηχανή ή όχι, έχτισα σπίτι δίπλα στον Τιτζέι Λάβιν.

Έναν από τους πιο ευυπόληπτους αναβάτες BMX στον κόσμο.

"Συνήθισε πρώτα να κάνεις φλιπ με ποδήλατο

και μετά θα δεις αν μπορείς να κάνεις φλιπ με μηχανή ή όχι".

Το έκανε με BMX, αλλά βέβαια η μοτοσικλέτα είναι πιο βαριά, δεν γυρίζει το ίδιο.

Όσο καλά κι αν το ήξερε, πώς να έβγαινε να το δοκιμάσει έξω;

Θα το έκανε στα τυφλά.

Σαν τυχαία ζαριά. Ούτε καν κορώνα γράμματα.

Οι πιθανότητες ήταν σίγουρα εναντίον μου.

Κανείς δεν ήξερε πώς έπρεπε να είναι η ράμπα ή η προσγείωση.

Ήταν εντελώς στην τύχη.

Έχει περίπου τέσσερα μέτρα ύψος, με ένα μέτρο κατακόρυφη κλίση πάνω.

Δεν ξέρω αν δείχνει εντάξει ή όχι.

Και σε αυτό το σημείο, το νέο έχει εξαπλωθεί παντού.

Τσούλησα αργά, κούμπωσα δευτέρα, επιτάχυνα πάνω στη ράμπα

και ήταν όλα πολύ γρήγορα.

Ναι!

Εκείνη τη στιγμή όλοι ήταν ενθουσιασμένοι.

Είτε με συμπαθούσες είτε με μισούσες,

ήταν πραγματικά ενθουσιασμένοι.

Και μόλις βλέπουμε τον Χαρτ να κάνει φλιπ, κοιτάμε όλοι ο ένας τον άλλο

και λέμε, "Φίλε, είναι εφικτό. Μπορούμε να το κάνουμε".

Ήταν αρκετά ακραίο, όταν έγινε πρώτη φορά. Δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε.

Ναι!

Δεν είναι αστείο πλέον. Δεν είναι απλό χαζολόγημα.

Είναι πραγματικό.

Επικύρωσε το κόλπο στον κόσμο μας. Συνέβη.

Έγινε μπάκφλιπ με μοτοσικλέτα. Το παιχνίδι αρχίζει.

Έπρεπε να πέσω από ύψος τεσσάρων ορόφων χωρίς ροπή προς τα εμπρός.

Απλώς μια ελεύθερη πτώση.

Και προσγειώθηκα άσχημα.

Το χέρι μου ανασηκώθηκε και γλίστρησε, αλλά...

Και αυτό έχει γίνει πλέον τεράστιο θέμα συζήτησης.

Ήταν έγκυρο ή δεν ήταν;

Απέδειξε ότι ήταν εφικτό.

Δεν τίθεται ερώτημα. Ο Κάρεϊ Χαρτ έκανε το μπάκφλιπ.

Η διαφορά αν έφυγε οδηγώντας ή όχι...

Για να ισχυριστείς ότι κατάφερες κάτι, πρέπει να το ολοκληρώσεις.

Ο ΚάρεΪ Χαρτ έκανε μπάκφλιπ, αλλά δεν το προσγείωσε. Έπεσε.

Τον βλέπω ακόμη ως τον πρώτο, το πρώτο μπάκφλιπ, αδιαμφισβήτητα,

λόγω του θάρρους που χρειάστηκε.

Αν ήταν διαγωνισμός,

ήθελε προσγείωση, να φύγεις οδηγώντας.

Απλά λέω ότι δεν το προσγείωσε.

Ο χώρος σχεδόν εξεγέρθηκε εναντίον του.

Εντάξει, το άρχισες. Τώρα, θέλουμε να σε δούμε να φεύγεις οδηγώντας μετά.

Ακολούθησαν πολλά σπουδαία πράγματα,

αλλά και πολλά πολύ αρνητικά επίσης.

Και, δυστυχώς, όλα τα αρνητικά ήρθαν από τους συναδέλφους μου στον χώρο.

Ήταν σαν ένα τεράστιο χαστούκι, αλλά ήταν μέρος του όλου θέματος.

Η αποτυχία του σε αυτό άφησε πολλούς να αναρωτιούνται αν ήταν όντως εφικτό.

Για έναν χρόνο δεν το επιχείρησε κανείς.

Τον επόμενο χρόνο, ο Χαρτ έσπασε την κλείδα του

πριν από τους Αγώνες Χ στη Φιλαδέλφεια.

Και αρχικά είχε προγραμματίσει να συμμετέχει μόνο ως θεατής.

Πάω εκεί και γίνεται τόση συζήτηση και συνεντεύξεις

και όλη αυτή η κατάσταση. "Είχες χτυπήσει. Δεν είχες".

"Μάλλον ισχύει, δεν γίνεται το μπάκφλιπ". "Το πρώτο δεν μετρούσε".

Και όλες αυτές οι μαλακίες.

Και τότε, έκανα το φρικτό λάθος να αποφασίσω ότι θα οδηγήσω.

Είναι απίστευτο. Γράφεται ιστορία. 15.000 οπαδοί εδώ πέρα.

Οι φήμες λένε για μπάκφλιπ.

Λίγο η εξωτερική πίεση λίγο όση ασκούσα εγώ στον εαυτό μου,

και γνωρίζοντας ότι δεν ήμουν 100% καλά, ενέδωσα.

Βασικά το πέτυχε, αλλά δεν έφυγε οδηγώντας και ξέρω... Αυτό είναι;

Καθώς πήγαινα, αμέσως μόλις έφυγα πάνω, έπεσα πίσω τελείως.

Το πρώτο που έφυγε ήταν το δεξί μου χέρι

και το αριστερό που ήταν ακόμη στο τιμόνι γύρισε τη μηχανή σε περιστροφή εκτός άξονα

και έπρεπε να την αφήσω.

Δεν μπορούσε να τραβηχτεί και να κρατηθεί έτσι όπως ήταν η κλείδα του.

Και περνάμε από το ωραίο βουητό της μηχανής στη σιωπή.

Πέφτει η μηχανή και ο ήχος αυτός είναι απαίσιος.

Θα βιώναμε τόσο μεγάλη χαρά. Θα έκανε κάτι τόσο σπουδαίο.

Και τότε, ένας πατέρας βλέπει τον γιο του να χτυπάει

και δεν είναι πια διασκέδαση.

Το δοκίμασε δύο χρόνια στη σειρά, έπεσε και τα δύο.

Τη δεύτερη φορά πραγματικά άσχημα.

Μήπως ασκούμε πολύ μεγάλη πίεση σε αυτά τα παιδιά

να παρουσιάσουν κάτι που απλά δεν είναι εφικτό;

Έσπασα 16 κόκαλα στο πόδι μου, τέσσερα πλευρά στη δεξιά πλευρά,

τον κόκκυγα, έναν καρπό.

Με διέλυσε.

Με τη μεγάλη τηλεθέαση των Αγώνων Χ,

το ελεύθερο μοτοκρός ξεπρόβαλλε ως ξεχωριστός τρόπος ζωής και βιομηχανία,

απελευθερωμένο από το κλασικό σούπερκρος

που ακόμα ήταν εχθρικό προς τους επαναστάτες του ελεύθερου.

Αλλά κάποιοι διερωτήθηκαν αν η επιτυχία του ως έγκυρο άθλημα

θα επισκιαζόταν από το βαρύ τίμημα για τους αναβάτες.

Η επανάσταση είχε ολοκληρωθεί. Αν και η αγωνιστική οδήγηση θα συνέχιζε,

η φαντασία μιας γενιάς αιχμαλωτίστηκε από τους τυχάρπαστους.

Το ελεύθερο μοτοκρός

αντιπροσώπευε την ελευθερία και την ατομικότητα

και επιβραβεύτηκε με δική του σκηνή, τρόπο ζωής και βιομηχανία

και έγινε μέρος της κουλτούρας των αθλημάτων δράσης,

που περιλάμβανε το σέρφινγκ, το σκέιτμπορντ και το BMX.

Αλλά ό,τι απελευθερώθηκε μόλις που είχε ξεκινήσει.

Ο Μάικ Μέτσγκερ είχε επονομαστεί Νονός του ελεύθερου μοτοκρός,

γιατί το εξέλιξε με πολλά ευφάνταστα και ευρηματικά κόλπα.

Αλλά όπως οι περισσότεροι του ελεύθερου τότε,

προήλθε από άγνωστη αγωνιστική καταγωγή.

Μεγάλωσα οδηγώντας μοτοσικλέτες, από τριών χρόνων μέχρι και τώρα,

και ξεκίνησα το αγωνιστικό μοτοκρός στα έξι μου χρόνια.

Κέρδισα μερικά ερασιτεχνικά εθνικά πρωταθλήματα.

Από εκεί, μεταπήδησα στην επαγγελματική σκηνή του μοτοκρός.

Χωρίς αμφιβολία, θα έλεγα ότι κάποιοι από τους βασικούς παράγοντες

που είμαι αναβάτης στο ελεύθερο μοτοκρός

ήταν από το υπόβαθρό μου στην αγωνιστική οδήγηση.

Ο Μέτσγκερ θα προσεγγίζει το μπάκφλιπ του Κάρεϊ Χαρτ εντελώς διαφορετικά.

Με πήραν από τη διοίκηση του ESPN στους Αγώνες Χ

και με ρώτησαν αν θα έκανα μπάκφλιπ στους Αγώνες Χ.

Κι εγώ είπα, "Ναι, δεσμεύομαι".

Και κλείσαμε μια συμφωνία, στην ουσία, να έρθουν στο σπίτι μου

και να με τραβήξουν με την κάμερα όταν θα κάνω το πρώτο μπάκφλιπ,

θα προσγειωθώ στην αυλή μου και θα φύγω οδηγώντας.

Όλοι ξέρουν ότι ο Μέτσγκερ είναι τρελός.

Αλλά το σπουδαίο με αυτόν είναι ότι υποστηρίζει την τρέλα του.

Όταν έφτασαν, ήμουν ήδη στην πίσω αυλή και έριχνα νερό

για να προετοιμάσω την προσγείωση και τον διάδρομο.

Κάμερες! Λήψη!

Ναι!

Ήταν εντελώς τρελό. Και μετά τελείωσε

και ήταν τόσο ήρεμος με αυτό, απλώς, "Ναι, ήξερα ότι μπορώ να το κάνω".

Βγήκε ο Μέτσγκερ και το έκανε να δείχνει...

Εντελώς αποδεκτό.

Το μπάκφλιπ ήταν μέρος του αθλήματος.

Τώρα όλοι μιλάνε για τον Μάικ Μέτσγκερ,

που όχι μόνο θα κάνει μπάκφλιπ,

αλλά θα προσθέσει ένα μπάκφλιπ στον αγωνιστικό γύρο του.

Ποτέ πριν δεν είχα αγχωθεί

σε σχέση με το ελεύθερο μοτοκρός,

γιατί πάντα είχα εμπιστοσύνη στις ικανότητες του Μάικ,

αλλά όταν εμφανίστηκε το μπάκφλιπ,

πραγματικά...

Και τα παιδιά! Νομίζω πως ήταν μια μίξη και των δύο,

γιατί δεν θα ξεχάσω ποτέ τη Φιλαδέλφεια.

Δεν μπορούσα ούτε να συγκεντρωθώ. Το σαγόνι μου ήταν σφιγμένο

και είχα φοβηθεί πολύ.

Και ο Μέτσγκερ ξεκινάει με ένα κλιφχάνγκερ.

Περνάει στο χωρίς πόδια.

Στο ελεύθερο αγώνισμα,

ο αναβάτης έχει 2 λεπτά να δώσει μια γενική γεύση στους κριτές,

βάσει στιλ, παραλλαγών και δυσκολίας.

Το ελεύθερο έγινε ένα άθλημα όπου η υπέρβαση των ορίων

και η συνεχής εξέλιξη ανταμείβονταν πλούσια.

Ωραία! Κάτω από 30 δευτερόλεπτα.

Δείχνει να το σκέφτεται.

Τράβις, εδώ είμαστε πρώτο μπάκφλιπ. Θα το κάνει πάλι;

Ένα τέλειο μπάκφλιπ. Να 'τος.

Θεέ μου!

Δύο μπάκφλιπ!

Το κοινό τρελαίνεται!

Θεέ μου!

Ο Μάικ Μέτσγκερ είναι θεοπάλαβος.

Έρχεται ο Μάικ,

κάνει το πρώτο μπάκφλιπ

και ενώ κρέμεται ανάποδα, κουμπώνει δευτέρα.

Τι; Ήταν σαν να πέταξε,

μετακινήθηκε στον αέρα, πρώτο φλιπ, προσγειώθηκε,

πήγε για το δεύτερο και το έκανε τέλεια.

Ο Μάικ Μέτσγκερ μόλις τους ποδοπάτησε.

Δεν είναι μόνο το πρώτο του μετάλλιο στους Αγώνες Χ, μα και το πρώτο του χρυσό.

Άνθρωποι του πλανήτη Γη,

μόλις γίνατε μάρτυρες δύο συνεχόμενων μπάκφλιπ.

Ο Μέτσγκερ έκανε ό,τι πιο απίστευτο έχει γίνει ποτέ με μοτοσικλέτα.

Ενώ έκανε φλιπ, κούμπωσε δευτέρα

και βγήκε με δεύτερο μπάκφλιπ κάπου στα 23 μέτρα.

Το μπάκφλιπ ήταν που κράτησε το άθλημα ζωντανό.

που το αναζωογόνησε.

Για άλλη μια φορά, ανύψωσε το άθλημα, το ανέβασε σε άλλο επίπεδο.

Σε εκείνη τη φάση, εξελισσόταν τόσο γρήγορα

που άρχισε να είναι τρομακτικό.

Ναι!

Ωραία!

Ναι!

Γύρνα το πάλι πίσω.

Το βράδυ των συνεχόμενων μπάκφλιπ του Μέτσγκερ,

ο Κάρεϊ Χαρτ θα αγωνιζόταν ξανά στον διαγωνισμό.

Αν και ο Μέτσγκερ είχε κάνει το κόλπο με επιτυχία νωρίτερα,

για τον Κάρεϊ ήταν προσωπικό πλέον.

Ο Κάρεϊ Χαρτ!

Όπως το έβλεπα εγώ, ήμουν ο πρώτος που το επιχείρησε, αλλά και ο δεύτερος.

Τότε, ήθελα απλώς να βάλω τελεία. Δεν ήταν για να φανώ γαμάτος και τέτοια.

Απέδειξα ότι γίνεται και πρέπει να το καταφέρω ανέπαφος.

Το τρελό σε όλο αυτό είναι ότι όταν πήγα στην Φιλαδέλφεια,

και ήταν ακριβώς η ίδια εκκίνηση, ακριβώς η ίδια ράμπα,

ήμουν νοητικά, σωματικά, συναισθηματικά έναν χρόνο πίσω.

Και αυτό μού γαμούσε το μυαλό.

Η κοπέλα του η Πινκ παρακολουθεί.

Στην ουσία, κανείς τους δεν το κάνει για τα μετάλλια.

Δεν θα κρεμαστείς στον αέρα πάνω από τόσο κενό είτε για ταινία Κράστι

είτε για τους Αγώνες Χ είτε με φίλους σου γιατί ίσως να κερδίσεις κάτι.

Το κάνεις γιατί έχεις το κίνητρο, κατά κάποιο τρόπο πρέπει να το κάνεις.

Χρειάζεται να το κάνω αυτό; Δεν χρειάζεται.

Θέλω να το κάνω;

Ξέρω ότι θα πρέπει να ζω με τις αποφάσεις που μόλις πήρα για μια ζωή; Ναι.

Πάμε!

Ο Κάρεϊ Χαρτ!

Ο Κάρεϊ Χαρτ μόλις απαλλάχτηκε από αυτό τον δαίμονα.

Ξεκίνησε όταν πήγε πρώτος απ' όλους

να κάνει μπάκφλιπ με μοτοσικλέτα σε έναν αγώνα FMX.

Ωραία, κυρίες και κύριοι. Είναι κάτω και ο Μέτσγκερ και του δίνει συγχαρητήρια.

Ό,τι και να γινόταν, δεν υπήρχε περίπτωση να το άφηνα.

Αναπήδησα λίγο περίεργα στην έξοδο και έβγαλα έξω το πόδι και το χτύπησα,

έσπασα μερικά δάχτυλα, αλλά τίποτα σοβαρό.

Όταν το έκανε, ήταν λες και οι παλμοί σου μειώθηκαν,

μεγάλωσε το χαμόγελό σου

και ήσουν πολύ χαρούμενος γι' αυτόν. Ολόκληρη η βιομηχανία πρέπει να ήταν.

Θεέ μου, το έκανε.

Τότε, ο άνθρωπος που με περίμενε στο λοφάκι

ήταν η τότε κοπέλα μου και πλέον γυναίκα μου, η Πινκ.

Είχαμε γνωριστεί την περασμένη χρονιά πριν από τον τελικό,

όταν και τσακίστηκα τόσο άσχημα.

Τότε μας είχαν συστήσει και να 'μαστε έναν χρόνο μετά,

ήταν στη γωνία μου και εκείνη μου έδωσε το μετάλλιο μου.

Ο Χαρτ το κατάφερε πια το κόλπο

και ο Μέτσγκερ βρέθηκε ξανά στο προσκήνιο του αθλήματος.

Αλλά για κάθε άλλο αναβάτη ήταν ή κάνεις φλιπ ή πάει η καριέρα σου.

Από εκείνο το σημείο και μετά, το μπάκφλιπ έγινε πραγματικότητα

και ήταν κάτι που ανήκε στο ελεύθερο μοτοκρός

και που όλοι έπρεπε να κατακτήσουν

για να γίνουν η κορυφαία τάξη του αθλήματος.

Και εκατό να κάνεις, με εκείνο το ένα που δεν θα καταφέρεις, τελείωσες.

Και δεν ήθελα καμία σχέση.

Είναι κάτι που όλοι πρέπει να το μάθουν,

αν θέλουν να έχουν θέση στην επανάσταση στο ελεύθερο μοτοκρός.

ΜΠΡΑΪΑΝ ΝΤΙΓΚΑΝ, ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΩΝ Χ 2002, ΜΠΕΪΚΕΡΣΦΙΛΝΤ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

Ακόμη και ο Ντίγκαν, κορυφαίος αθλητής, ζορίστηκε με το μπάκφλιπ.

Όπως απέδειξε ο Κάρεϊ Χαρτ,

το ανάποδα σημαίνει και πιο σοβαρές συνέπειες.

Πολλοί αθλητές, και καταξιωμένοι, όπως ο ''Ιπτάμενος Χαβανέζος'' Αντοπτάντε,

ο Τόμι "Γάτος'' Κλάουερς και ο Ήρεμος Ντρέικ Μάκλροϊ,

άρχισαν να χάνονται από τη σκηνή.

"Φίλε, ξόφλησα; Δεν θα πάρω μετάλλιο ποτέ ξανά; Τι θα κάνω;".

Δεν του πέτυχε το μπάκφλιπ.

Και είναι κάτι που θα κάνουμε συνέχεια, θα το μάθουμε καλά,

θα κάνουμε κόλπα ανάποδα στον αέρα, και έτσι θα ήταν έπειτα.

Αλλά όταν πρωτοξεκίνησε το μπάκφλιπ,

πολλά παιδιά απλώς τα παράτησαν.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλο άθλημα στον πλανήτη που να ωθεί προς την πρόοδο

και στο ρίσκο τόσο έντονα όπως εμείς.

Σε ποιο ολυμπιακό άθλημα και από πότε έχει να ανακαλυφθεί μια νέα κίνηση;

Εσύ πες μου.

Υπάρχουν καινούρια εμπόδια στο γυμναστήριο;

Δεν νομίζω ότι ο κόσμος προσμέτρησε πόση προσπάθεια αφιερώνεται

σε αυτό που κάνουν αυτά τα παιδιά.

Μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να μάθω το φλιπ, αλλά είπα να το κάνω.

Μάλλον δίστασα με το γκάζι.

Δεν έφυγα καλά από τη ράμπα, δεν είχα σωστή θέση στο σώμα.

Η όλη φάση με έφερε σε μεγάλη αμηχανία.

Και πολλοί αγωνίζονταν για τελευταία φορά, γιατί δεν ήθελαν άλλο να κάνουν μπάκφλιπ.

Έπρεπε μόνο να κάνω το φλιπ και θα ήμουν μέσα.

Θα έπεφταν μεγάλα συμβόλαια, θα ήταν εύκολη η ζωή μου,

θα με πλήρωναν να οδηγώ, θα εκπληρωνόταν το όνειρο.

Νομίζω ότι βρισκόμουν σε πλήρη άρνηση.

Μέσα μου ήξερα ότι είχα τελειώσει.

Με την απώλεια τόσων ταλέντων, η πόρτα έμεινε ανοιχτή για νιόφερτους

που εξασκούνταν σε εξέδρες και στα κόλπα.

Ο Νέιτ Άνταμς έγινε εξπέρ στο μπάκφλιπ κι άρχισε να κυριαρχεί σε διαγωνισμούς.

Για να μην ξεπεραστεί, το κατόρθωσε και ο Ντίγκαν.

Αλλά ο Νονός του ελεύθερου μοτοκρός, ο Μέτσγκερ,

το κατείχε τόσο καλά που θέλησε να το πάει παραπέρα.

Ήταν δική του η ιδέα. "Ξέρεις κάτι; Είμαστε παράτολμοι.

Γιατί να μην ακολουθήσουμε τα βήματα

του πιο παράτολμου από όλους, του Ίβιλ Κνίβιλ;"

Ένα άλμα πάνω από το σιντριβάνι του Σίζαρς στις Επικίνδυνες Αποστολές.

Παίρνω τον Μάικ Μέτσγκερ.

Έγινε.

Και ο Μάικ λέει, "Είμαι μέσα. Τι πρέπει να κάνω;".

Κι έτσι, ο Μάικ οδηγεί το ελεύθερο σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση.

Έχει φήμη. Ο κόσμος τον γνωρίζει

και είναι να κάνει ένα τεράστιο μπάκφλιπ πάνω από το σιντριβάνι

που προσπάθησε να περάσει ο Ίβιλ Κνίβιλ χρόνια πριν.

Ποτέ δεν με είδα ως κασκαντέρ.

Με έβλεπα ως επαγγελματία οδηγό μοτοκρός.

Έτσι, ήξερα ότι για αυτό το άλμα-ρεκόρ έπρεπε να εξασκηθώ.

Και τώρα η δοκιμή. Ήρθαν οι διοικητικοί της Παραμάουντ.

Κόσμος από το Μπρίστολ, από το ESPN, το συνεργείο με τις κάμερες.

Είμαι κι εγώ εκεί μπροστά από μια τεράστια κατασκευή

που είχαν χτίσει στο προαύλιο.

Πρέπει να είχε ύψος 15 μέτρα αυτή η σκαλωσιά

και δεν ήταν καλυμμένη με τίποτα.

Ήταν απλά τεράστιες ράβδοι και μπάρες.

Και ήταν στην ουσία ένα αντίγραφο

του όλου σκηνικού όπως θα ήταν στο Σίζαρς.

Περνούσαν εφιάλτες από το μυαλό μου, "Αν έχω κάποιο πρόβλημα με τη μηχανή,

αν πάθει κάποια βλάβη,

θα σκορπίσω σαν τριμμένο τυρί από αυτή τη φάση".

Έρχεται ο Μέτσγκερ,

τους προσπερνάει όλους, ανεβαίνει στον διάδρομο,

με δείχνει, "Έλα εδώ, Τάουμπλιμπ". Πάω. Όλοι κοιτάνε, "Τι συμβαίνει;".

Το καλύτερο που μου ήρθε ήταν να του πω ότι ξέχασα το κράνος μου.

Ψέματα. Είχα το κράνος στο φορτηγάκι μου, απλώς δεν ήθελα να το κάνω εκείνη τη μέρα.

Αυτό που έπρεπε να κάνω βασικά ήταν να κλείσω το μυαλό μου

και τα συναισθήματα μου,

να γυρίσω την επόμενη μέρα και να το κάνω.

Ο Μάικ Μέτσγκερ πήγε στο προαύλιο στις οχτώ το πρωί,

χωρίς ασθενοφόρο, χωρίς κόσμο, χωρίς κάμερες,

και το ξεκίνησε πριν πάμε.

Το έκανε, αλλά επίτηδες δεν έκανα τη μέτρηση.

Μόνο πρόχειρα, για να μη θέσω επίσημα το ρεκόρ.

Έβαλα τη μηχανή στο γκαράζ

και δεν την έβαλα καν μπρος για μια βδομάδα μέχρι που πήγα στο Βέγκας.

Τι καλύτερο για τον εορτασμό 40 χρόνων ιστορίας του Σίζαρς Πάλας

από έναν επικίνδυνο άθλο που θα σας κόψει την ανάσα.

Προσπάθεια για παγκόσμιο ρεκόρ, με παρόντα έναν εκπρόσωπο των Γκίνες,

για το πιο μεγάλο μπάκφλιπ

από τον πιο σημαίνοντα αναβάτη στο ελεύθερο μοτοκρός.

Ήταν πολύ αγχωτικό γα εμένα, επειδή είχε αέρα.

Και φυσούσε όλο και πιο δυνατά.

Όλα τα άσχημα που έγιναν εκεί με τον Ίβιλ Κνίβιλ,

που κατατσακίστηκε και ήταν τυχερός που δεν πέθανε τότε.

Ανησύχησα πολύ γι' αυτό.

Φοβήθηκα για τον Μάικ,

επειδή μου φαινόταν ανήσυχος και δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ έτσι.

Είχα την εικόνα ότι θα περιστρεφόταν υπερβολικά

και επειδή είχε τέτοια ένταση, ότι θα είχε πραγματικά άσχημη πτώση.

Είχα πει στους ανθρώπους του ESPN πώς θα το έκανα.

Ουσιαστικά, θα ανέβαινα στη ράμπα, θα γυρνούσα πίσω,

θα έκανα δύο γύρους στη ράμπα και μόλις έβγαζα την κάπα, θα ξεκινούσα.

Νομίζω ότι ανησυχούμε όλοι για τον αέρα εδώ,

επειδή στη λεωφόρο Λας Βέγκας

τα ξενοδοχεία έχουν σχηματίσει κοιλάδα όπου ο άνεμος περιστρέφεται.

Εδώ είμαστε! Αυτό είναι. Ίσως θα γίνει το απίστευτο άλμα.

Πήρα τη ράμπα πιο γρήγορα και στον αέρα άρχισα να περιστρέφομαι υπερβολικά.

Αποστολή εξετελέσθη.

Ο Μάικ Μέτσγκερ έθεσε το παγκόσμιο ρεκόρ για το μεγαλύτερο άλμα με μπάκφλιπ.

Μόλις έπεσα και στις δύο ρόδες, είπα,

"Φίλε, σίγουρα ήταν το μεγαλύτερο άλμα που έκανα ποτέ".

Σκέφτηκα ότι φαινόταν τόσο φυσικό. Το έκανε τόσο τέλεια.

Το έκανε να φαίνεται λες και δεν ήταν τίποτα.

Πάντα έτσι έκανε την οδήγηση μηχανών να μου φαίνεται.

Το σιντριβάνι του Σίζαρς ήταν γνωστό

για τη μεγαλύτερη απόπειρα και το πολύ άσχημο πέσιμο του Ίβιλ.

Το να είσαι μέρος της κληρονομιάς του

ήταν μια πραγματικά τέλεια ευκαιρία που μου δόθηκε και κατάφερα.

Να 'τος.

Το ρεκόρ του Μέτσγκερ προώθησε το άθλημα στο μυαλό του κοινού παγκοσμίως.

Δυστυχώς τραυματίστηκε πριν την επόμενη μεγάλη σκηνή,

το Γκόλντεν Σάνσετ

στο πρώην Ολυμπιακό Στάδιο, το Κολοσσαίο του Λος Άντζελες.

Γεμάτο με οπαδούς και οι έντονες φήμες να δημιουργούν ατμόσφαιρα ενθουσιασμού.

Το άθλημα για άλλη μια φορά θα περνούσε σε άλλο επίπεδο

με ένα νέο τρομακτικό κόλπο.

Από όταν τελειώνουν οι Αγώνες Χ μέχρι να ξαναρχίσουν την επόμενη χρονιά,

γίνεται πολύ σοβαρή εξάσκηση

και πέφτει δουλειά από τους αθλητές.

Οι φήμες πλέον έχουν περάσει από το μπάκφλιπ σε κάτι διαφορετικό

και όλες λένε ότι ο Τράβις Παστράνα πρόκειται να κάνει αυτό το κόλπο.

Όσο τρελό κι αν ήταν το μπάκφλιπ,

η στροφή 360 μοιρών έφερε μια νέα βασανιστική διάσταση στη φυσική.

Να κάνεις γουίπ μια μοτοσικλέτα 120 κιλών κατά την απογείωση από τη ράμπα,

να την περιστρέφεις πλαγίως στον άξονά της κι έπειτα να βρίσκεις ροπή προς τα εμπρός

για να φύγεις οδηγώντας ενώ πάει να σε πετάξει πλάγια.

Είχαμε ολόκληρο χρόνο να προετοιμαστούμε. Μόλις φτιάξαμε τον λάκκο με το αφρολέξ,

άρχισα να δοκιμάζω καινούρια κόλπα.

Βγήκα και σκεφτόμουν, "Θα το καταφέρω αυτό το κόλπο.

"Θα τους πιάσει όλους απροετοίμαστους. Θα είναι καταπληκτικό".

Άκουσα ότι και ο Ντίγκαν είχε κόλπο, αλλά δεν ήξερα τι ήταν.

Κανείς δεν ξέρει σίγουρα, αλλά χαζεύοντας στο ίντερνετ

τον είχα δει να κάνει κάτι σαν κόλπο 360 μοιρών στο σπίτι του.

Γι' αυτό όλοι πλέον κρατάνε μυστικά τα κόλπα τους.

Δεν το δείχνουν πριν τους αγώνες,

γιατί κι εγώ εκεί που το κοιτούσα, είπα, "Εντάξει. Θα βρω πώς γίνεται".

Είμαι στον λάκκο

και ειλικρινά το καταφέρνω ίσως δύο τρεις φορές στις δέκα.

Κάτι κάνω.

Αν το χρειαστώ πραγματικά, κατά 50% θα το πετύχω,

αλλιώς θα γυρίσω σπίτι με ασθενοφόρο.

Ο Ντίγκαν ήταν πρώτος

και ακολουθούσαν ο Παστράνα και ο Νέιτ Άνταμς.

Το μεγαλύτερο πλήθος στην ιστορία των Αγώνων Χ, πάνω από 40.000 άτομα,

για να δουν τον επόμενο διαγωνιζόμενο στον τελικό.

Δεν τον είδαμε τον χειμώνα λόγω τραυματισμού,

αλλά ο Υπουργός Αμύνης του Μέταλ Μαλίσα βρίσκεται τώρα στο Λος Άντζελες.

Ο Μπράιαν Ντίγκαν.

Πρέπει να κάνει έναν καλό γύρο. Ο πρώτος του ήταν κάπως απογοητευτικός.

Να μην τον κακολογήσω, αλλά πρέπει να κάνει κάτι καλύτερο.

Ο Ντίγκαν ξεκινάει τον γύρο του έχοντας στόχο

να κάνει πριν από τον Τράβις τη στροφή 360.

Ήξερα ότι δεν είχα κάνει αρκετά για να κερδίσω

και ήμουν κάπως εκνευρισμένος.

Η ώρα περνάει. Ο χρόνος τελειώνει.

Δεν ξέρω αν ήταν να δείξει κάτι καινούριο, κυρίες και κύριοι.

Ο Ντίγκαν προσγείωσε την 360!

Θεέ μου!

Ο Ντίγκαν μόλις προσγείωσε την πρώτη 360 με μοτοσικλέτα

που έχει γίνει ποτέ σε διαγωνισμό.

Ήταν το ίδιο έκπληκτος με όλους στην κερκίδα

που έφυγε οδηγώντας μετά την 360,

επειδή κόλλησε στο πλάι του διαδρόμου,

προσγειώθηκε στο μαλακό σημείο και έβαλε δύναμη για να φύγει.

Ο Μπράιαν Ντίγκαν κατάφερε το αδύνατο με μοτοσικλέτα.

Λίγο περίεργη προσγείωση, αλλά το πέτυχε.

Πριν βγω για τον τελευταίο γύρο,

έρχεται ο Τζιμ, ο κολλητός μου, και λέει,

"Ο Ντίγκαν μόλις έκανε μια 360. Ήταν τέλεια!".

Τι;

Μου λες ότι ρισκάρω τη ζωή μου

για να βγω και να κάνω αυτό το κόλπο που θεωρώ πως θα ξεσηκώσει τον κόσμο

και ο Ντίγκαν μόλις το έκανε;

Ένα κόλπο που εγώ ανακάλυψα και βρήκα πώς γίνεται

πρέπει να το λέω τώρα στροφή Μαλίσα;

Και κάνει, "Ναι, ήταν τέλειο".

Όλοι έλεγαν ότι τα μπάκφλιπ ήταν αδύνατα.

Οι 360 μας φάνηκαν πολύ δυσκολότερες.

Όπως επέστρεφα στην εξέδρα, ξεκινούσε ο Παστράνα

και κουνούσε το κεφάλι του, γιατί ήξερε ότι έπρεπε να το κάνει για να κερδίσει.

Στροφή 360; Φλιπ 360; Τι είναι;

Είναι απλά φανταστικό, κυρίες και κύριοι.

Δεν ξέρω αν κάποιος θα καταφέρει ξανά κάτι τέτοιο

τώρα σύντομα στο ελεύθερο μοτοκρός,

αλλά ξέρουμε ότι η 360 είναι εφικτή, ότι ο Τράβις Παστράνα την έχει δουλέψει,

αλλά θα τη δοκιμάσει εδώ; Αυτό είναι το ερώτημα.

Βγαίνει, κάνει γαμάτο γύρο, ξεσηκώνει το πλήθος,

"Εντάξει, θα κάνει την 360".

Γυρίζει... Ίδιο άλμα, ίδια θέση.

Και ο Τράβις πάει, κάνει το κόλπο αλλά πέφτει και χτυπάει.

Και σηκώνεται και κάνει, "Ακόμα μία".

Λέω, "Δεν έχεις άλλη. Ο χρόνος τελειώνει".

Αλλά βλέπω ότι ζητάει τάιμ άουτ.

Θυμάμαι που έκανε, "Ακόμα μία", στο πλήθος.

Δεν ξέρω τι έκανε.

Βάσει κανονισμού στους Αγώνες Χ, μπορείς να ζητήσεις τάιμ άουτ για μηχανική βλάβη.

Οπότε, φυσικά οι μοχλοί μου ήταν λυγισμένοι και έπρεπε να τους ισιώσω.

Έτσι, είχα άλλο ένα άλμα σύμφωνα με τον κανονισμό.

Λος Άντζελες...

Θα το κάνει ακόμα μία φορά.

Είναι τρελός.

Το έκανε!

Το προσγείωσα. Το κοινό τρελάθηκε.

Βγήκα και τελικά πήρα το χρυσό μετάλλιο.

Ο Ντίγκαν δεν το αφήνει να ξεχαστεί. Όταν γίνεται κάτι, "Τάιμ άουτ, παιδιά!".

Ήταν καλός αγώνας και έφυγα από εκεί με την πεποίθηση,

"Ξέρεις κάτι; Προσγείωσες την πρώτη 360 στο χώμα. Έθεσες τον πήχη. Αυτό ήταν".

Ήταν μια μεγάλη στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Όση πικρία κι αν ήθελα να είχα,

ήμουν πολύ περήφανος για αυτό τον τρελό μπάσταρδο,

γιατί ήξερα πόσο καιρό μού πήρε για να μάθω το κόλπο

και το ότι βρήκε πώς να το κάνει πριν από τους αγώνες

είναι όντως φοβερό.

Ήταν ασύλληπτο, αλλά το πράγμα θα γινόταν ακόμα πιο τρελό.

Ό,τι ακολούθησε ήταν τόσο τρελό που αναβάτες όπως ο Παστράνα και ο Χαρτ

επέλεξαν να μην αγωνιστούν.

Το ελεύθερο μοτοκρός ήταν τόσο απίστευτο και τόσο δημοφιλές

που έπρεπε να έχουμε κι άλλο.

Αλλά τι άλλο μπορούσαμε να προσφέρουμε που να μην είχε ήδη γίνει;

Κάτσε, να κάνουμε και δεύτερους Αγώνες Χ κάθε χρόνο τον χειμώνα.

Η ιστορία είναι ποιος θα φύγει με το χρυσό σήμερα με παραλλαγή του μπάκφλιπ.

Τζέρι, μέχρι τώρα ο καιρός είναι καλός, με λίγη συννεφιά που δίνει καλή ορατότητα.

Βρήκαμε κάτι βίδες που μπορείς να βάλεις στα λάστιχα για χώμα

για καλύτερη πρόσφυση στον πάγο, υποτίθεται.

Και τώρα πρέπει να φτιάξουμε μια εξέδρα τεραστίων διαστάσεων,

γιατί πρέπει να είναι αρκετά μεγάλη ώστε να μπορούν να προσγειώνονται πάνω.

Και πρέπει να υπάρχει και περιθώριο λάθους.

Εάν δεν φοβάστε, θα έπρεπε. Καμ, κοίτα αυτή την εξέδρα από χιόνι,

φτάνει τους τρεις ορόφους πάνω από το κεφάλι μου.

Οι χειμερινοί ήταν δύσκολοι.

Πολλοί σκέφτηκαν, "Εντάξει, χιόνι είναι. Θα είστε καλά, εάν πέσετε".

Και λες, "Όχι, είναι πάγος,

που τον χτίζουν εδώ και έναν μήνα και τον καταβρέχουν μέρα νύχτα με μάνικες

με αποτέλεσμα να είναι σκληρός σαν τσιμέντο".

Σαν προεξοχή από πάγο ύψους 30 μέτρων. Εξέδρα απογείωσης από πάγο 5 μέτρων

με μεγάλη εξέδρα προσγείωσης από πάγο και λες, "Πάγος είναι, όχι πούδρα".

Βάλαμε βίδες στα λάστιχά μας και το χιόνι διαλύεται και κάνει αυλάκια

και έτσι είναι πολύ δύσκολο το άλμα.

Χρησιμοποίησε τα χέρια σου. Κοίτα την εξέδρα.

Είναι τύποι της ερήμου.

Δεν έχουν συνηθίσει να είναι τόσο ντυμένοι

επειδή έχει -10 βαθμούς,

με τις μηχανές τους να αποδίδουν σκατά επειδή είναι σε υψόμετρο 2.500 μέτρων.

Οπότε υπήρχαν απίστευτα πολλές προκλήσεις

που πήγαιναν κόντρα στη διοργάνωση. Επιπλέον, ήταν αγώνας καλύτερου κόλπου.

Οπότε, πήραμε το πιο τρελό πράγμα που γίνεται στο ελεύθερο μοτοκρός

και το βάλαμε σε ένα κομμάτι πάγο.

Η διεύθυνση, η ροπή

δεν ήταν κάτι που μπορούσαν να ελέγξουν.

Θυμάμαι που πήγαινα στους χειμερινούς

και αισθανόμουν τόση πίεση μετά από την 360.

Κάτι πολύ δύσκολο ως αθλητής στο ελεύθερο,

είτε νικητής ή κορυφαίος, είναι ότι ζεις με αυτή την πίεση.

Μεγάλες οι προσδοκίες κάθε φορά.

Και πηγαίνοντας στους χειμερινούς σκεφτόμουν, "Πρέπει να νικήσω πάλι".

Ο Ντίγκαν θα κερδίσει σίγουρα. Θα κάνει την 360 στα 30 μέτρα.

Ο Μπράιαν Ντίγκαν είχε καταλάβει ότι για να κερδίσει αυτό τον διαγωνισμό

και για να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του πλήθους των φανατικών οπαδών του,

πρέπει να κάνει τη στροφή Μαλίσα, τη μεγάλη 360.

Πήρα θέση, κοίταξα το κοινό στα πλάγια.

Χιλιάδες άτομα. Κάμερες εκεί, ασθενοφόρο εκεί. Πάμε πάλι. Απίθανα.

Είσαι στον αέρα και λες, "Λίγα δευτερόλεπτα είναι το άλμα".

Αλλά όταν είσαι στα μισά και πάει στραβά, σου φαίνεται αιωνιότητα.

Έσπασα αμέσως και τα δύο χέρια.

Προσγειώθηκα με τον γοφό, κομμάτια ο μηρός μου και πέντε σημεία στον γοφό.

Όταν λένε αβάσταχτος πόνος, αυτό ήταν.

Δεν μπορούσα να αντέξω τον πόνο.

Άρχισα να έχω εσωτερική αιμορραγία και απλώς είχα μείνει εκεί.

Θυμάμαι ότι πήγα να σηκωθώ και τα χέρια μου είχαν λυγίσει πίσω.

Και όπως ήμουν εκεί, σκεφτόμουν, "Τη γάμησα".

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΣΠΕΝ ΒΑΛΕΪ, ΑΣΠΕΝ, ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ

Επισκέφτηκα τον Μπράιαν στο νοσοκομείο μια βδομάδα μετά το ατύχημά του στο Άσπεν.

Κυριολεκτικά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Είχε διαλυθεί τελείως.

Έπρεπε να τον φροντίζω κάθε λεπτό.

Να του κρατάω το δοχείο για τουαλέτα.

Όλο το βράδυ. Να του δίνω παυσίπονα.

Να τον τυλίγω με μεμβράνη

και να τον βάζω να κάτσει στην ντουζιέρα για να τον κάνω μπάνιο.

Καθόμουν και σκεφτόμουν,

"Φίλε, τι κάνεις εδώ; Θα μπορούσες να κάνεις κάτι άλλο. Γιατί το κάνεις;".

Είχα τέτοιες σκέψεις.

Είχα το ατύχημα το Σάββατο, πριν από...

Έχουν περάσει πέντε μέρες

και ήδη περπατάω.

Κάνω βόλτες. Μόλις πήγα και έκανα τη δεύτερη κουράδα μου,

που είναι αρκετά...

Αρκετά μεγάλο κατόρθωμα,

δεδομένου ότι παίρνω τόσα παυσίπονα.

Ήταν άσχημο εκείνο το ταξίδι στο νοσοκομείο, το χειρότερο.

Περιμένουμε τη νίκη σου και το χρυσό μετάλλιο

του χρόνου να τα αφιερώσεις σε αυτή την ομάδα.

Βέβαια. Το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω.

Αν φτάσω να μπορώ να νικήσω του χρόνου.

Είναι μακρύς ο δρόμος. Δεν είναι όμορφος, είναι δύσκολος.

Και αυτοί που βλέπουν από την τηλεόραση ή αυτοί που παρακολουθούν από κοντά

και λένε, "Τι τέλειο",

αυτό που δεν βλέπουν είναι τι συμβαίνει πίσω από την κάμερα.

-Είναι ωραίο να βγαίνω έξω. -Όχι κι άσχημα.

Γνωρίζουμε τις συνέπειες.

Ό,τι φόβος κι αν ήταν που σου γέννησε τη φοβία στο μυαλό...

Γεια σου, φιλαράκι.

Ξέρεις ότι πρέπει να το ξανακάνεις.

Αφού έχω ήδη βιώσει τον πιο πολύ πόνο που έχω βιώσει, δεν έχω πολλά να φοβηθώ.

Μπορούν και κάνουν ό,τι κάνουν καθημερινά,

προπονούνται ενώ πονάνε,

αγωνίζονται ενώ πονάνε, απλώς το κάνουν και δεν παραπονιούνται.

Οι άνθρωποι έχουν τη φοβερή ικανότητα να ξεχνούν τα άσχημα.

Αυτό συμβαίνει μ' αυτούς, νομίζω.

Τραυματίζονται, αλλά αγαπούν τη συγκίνηση που τους δίνει,

και αφού υποχωρήσει ο πόνος ή περάσουν ένα σημείο της ανάρρωσης,

σχεδόν το ξεχνούν.

Έχω σπάσει 17 πλευρά.

Έχω πάθει διάτρηση πνεύμονα τρεις φορές.

Έχω σπάσει εννιά σπονδύλους στην πλάτη. Έχω τραυματιστεί στο συκώτι.

Διέλυσα το δεξί μου νεφρό, το έχασα. Έσπασα το πρόσωπό μου,

την κλείδα, τον ώμο, την ωμοπλάτη.

Αιμάτωμα και στους δύο γοφούς.

Βλέποντας τον Μάικ να οδηγεί και γνωρίζοντας ότι εκεί νιώθει ελεύθερος,

ότι αυτό ακριβώς είναι, ότι έτσι είναι,

ότι αυτό αγαπάει στη ζωή του,

δεν μπορείς να του το στερήσεις.

Ο γιατρός είπε στον Μπράιαν, "Ποτέ ξανά μοτοσικλέτα".

"Ποτέ ξανά;" Ο γιατρός τού είπε όχι.

Πήγαμε σπίτι και με το που μπόρεσε να ανέβει στη μηχανή, ανέβηκε κατευθείαν.

Δεν είναι μόνο τα σπασμένα κόκαλα

και η πιθανότητα να μείνεις παράλυτος

ή να χάσεις ένα συμβόλαιο και να μείνεις χωρίς χρήματα.

Είναι πολύ πιο σοβαρό.

Μπορεί να χάσεις τη ζωή σου,

μπορεί να χάσω τον άντρα μου, τα παιδιά μου να μην έχουν τον μπαμπά τους

οποιαδήποτε στιγμή.

Να μπορείς να αποφασίσεις, "Όταν ανέβω στη ράμπα,

το κόκαλο που προεξέχει θα κρατήσει αν το κολλήσουμε;".

Είναι πόσα είσαι διατεθειμένος να αντέξεις.

Γι' αυτό μου άρεσε τόσο το ελεύθερο. Επειδή ήταν μικρότερη η διάρκεια.

Είχες την αδρεναλίνη, το κοινό.

Τα είχες όλα να σε ξεσηκώνουν

και μπορούσες να ξεπεράσεις αβάσταχτο πόνο

για λίγη ώρα και να καταφέρεις με επιτυχία ό,τι κάνεις.

Σαλ, για να είμαι ειλικρινής, νομίζω ότι είναι ακόμα καλύτερος.

Παρά τον τραυματισμό, δούλεψε πιο σκληρά. Η προπόνηση και η πρόοδος...

Έναν χρόνο αργότερα, είναι πάλι στο Άσπεν πάνω στη μηχανή του,

ξανά σε αυτό το τεράστιο παγάκι.

Σκεφτείτε τι περνάει από το μυαλό του Μπράιαν τώρα.

Βέβαια, υπέφερε πέρυσι.

Μας τηλεφωνούσε κάθε βδομάδα σχετικά με την κατασκευή αυτής της πίστας.

Ήθελε να κάνουμε κάποιες ράμπες μικρότερες και με περισσότερη συνοχή από πέρυσι.

Είχα άγχος καθ' όλη τη διάρκεια. Δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι.

"Φίλε, μακάρι να μην τραυματιστώ πάλι". Και άλλες τέτοιες σκέψεις.

Έρχεται ο Μπράιαν Ντίγκαν να αντιμετωπίσει το τέρας.

Ο Μπράιαν περιμένει.

Κάνει κρύο. Υπάρχει πίεση.

Έρχεσαι αντιμέτωπος με αυτό τον δαίμονα. Τον κοιτάς κατάματα.

Και ξέρεις τι συμβαίνει, όταν πάει στραβά.

Κυρίες και κύριοι,

θα κάνει παραλλαγή του μπάκφλιπ; Θα κάνει την 360;

Τώρα είναι η στιγμή να σηκωθείτε.

Σκέφτομαι, "Πρέπει να κάνεις ένα καλό κόλπο. Κάν' το.

Εάν χτυπήσεις, βγάλ' το από το μυαλό σου. Είσαι εδώ, απλώς κάν' το".

Και θυμάμαι ακριβώς το συναίσθημα τη στιγμή που ξεκίνησα.

Έκανα το μπάκφλιπ και κέρδισα τους Αγώνες Χ,

και σκέφτηκα, "Τα κατάφερες. Πάει, τελείωσε, φίλε".

Και ήταν τόση η ανακούφιση και άλλη η αίσθηση

ότι το κατάφερες και τελείωσε.

Ο Μπράιαν Ντίγκαν άξιζε πραγματικά

όλη τη φήμη και τη δόξα που πήρε,

επειδή έθεσε τον εαυτό του σε κίνδυνο ξανά και ξανά,

και κάθε φορά που έπεφτε, σηκωνόταν και ξαναδοκίμαζε,

για να αποδείξει ότι είναι άξιος γι' αυτή τη θέση.

Ο τύπος επέστρεψε και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο.

Άλλη μια όμορφη ιστορία,

αλλά και πάλι δείχνει ότι υπάρχει λίγο υπερβολική πίεση.

Λίγο αργότερα,

αφαιρέθηκε το καλύτερο κόλπο στο ελεύθερο από τους χειμερινούς Αγώνες Χ.

Στο χώμα, μια καινούρια γενιά αθλητών

συνέχισε να ωθεί προς την πρόοδο με τον Νέιτ Άνταμς στα ηνία.

Εμφανίζονται συνέχεια καινούριοι με καινούριες παραλλαγές του μπάκφλιπ.

Τα αθλήματά μας, και ειδικά το ελεύθερο μοτοκρός,

είναι για να ξεπερνάς τα όρια,

να ξεπερνάς τα δικά σου όρια και τα όρια που ο κόσμος θεωρεί αδύνατα

και κατά τη διάρκεια να μη σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι.

Πρωτοστατώντας σε αυτή την πρόοδο, ο Τράβις Παστράνα σκέφτηκε ένα κόλπο

που οι πιο πολλοί αναβάτες θεωρούσαν όντως αδύνατο.

Από όταν μπήκε το καλύτερο κόλπο στους Αγώνες Χ άλλαξε τελείως το πεδίο,

επειδή έπρεπε να πηγαίνεις στους αγώνες με κάτι καινούριο κάθε χρόνο.

Είχα ακούσει τις φήμες κι έλεγα, "Ναι, καλά. Σιγά που θα το προσπαθήσει".

Νομίζω ότι σε έναν αθλητή, ειδικά έναν αθλητή δράσης,

μόλις καρφωθεί μια τρελή ιδέα στο μυαλό του, θα το κάνει.

Το να κάνει κάποιος διπλό μπάκφλιπ με μια μοτοσικλέτα 120 κιλών

είναι στα όρια της παράνοιας.

Πολύ απλά καταλαβαίνεις ότι αν δεν καταφέρεις το διπλό μπάκφλιπ,

σε τι σημείο της περιστροφής είσαι κατά την προσγείωση;

Είναι άσχημο να βρεθείς σ' αυτή τη θέση.

Λέει ότι έχει την τάση να περιστρέφεται υπερβολικά.

Θα προσπαθήσει να είναι πιο σύντομος.

Πριν κάνει τον γύρο του, πηγαίνω πάντα και τον αγκαλιάζω και τον φιλάω.

"Σ' αγαπώ, να προσέχεις, να το διασκεδάσεις, καλή τύχη".

Κάπως σαν να λέμε αντίο χωρίς να λέμε αντίο.

Και μετά φεύγω, επειδή δεν θέλω να του περάσω το άγχος μου.

Για ακόμη μια φορά, υπάρχει αυτό το απίστευτο προαίσθημα.

Έχει σοβαρό ύφος, φαίνεται φοβισμένος.

Δεν τον είχα ξαναδεί με το κεφάλι κάτω και γυρτό το σώμα.

Φαινόταν σαν να μην είχε ενέργεια.

Σηκωθείτε από τον καναπέ σας.

Όλοι οι οδηγοί παρακολουθούν, όλος ο κόσμος παρακολουθεί.

Επικρατεί μεγάλη ένταση.

Κάποιοι έχουν κλείσει τα μάτια τους. Κάποιοι δεν αναπνέουν καν.

Όλοι κρατούσαν την αναπνοή τους.

Λες και όλο το μέρος είχε κάνει παύση.

"Θεέ μου!

Αυτό είναι.

Μπορεί να μην ξαναδώ τον γιο μου".

"Θα τα καταφέρω", σκέφτομαι.

Είδα την προσγείωση.

Μόλις βλέπεις το σημείο, σαν να επιβραδύνεται η περιστροφή σου.

Θυμάμαι ότι σαν να σταμάτησε η μηχανή και σκέφτηκα, "Μόλις πέθανα".

"Γαμώ! Τα κατάφερα".

ΝΤΕΜΠΙ ΠΑΣΤΡΑΝΑ, ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΤΡΑΒΙΣ

Διπλό μπάκφλιπ από τον Τράβις Παστράνα!

Όταν προσγείωσα το διπλό μπάκφλιπ και έφυγα οδηγώντας,

και όλοι στο στάδιο ένιωσαν αυτό που ένιωσα,

είναι κάτι που δεν το βιώνουν πολλοί αθλητές.

Συγγνώμη, μαμά.

Ευχαριστώ που με στηρίζεις.

Ο κόσμος μετά έλεγε, "Γιατί σου ζήτησε συγγνώμη;".

Κι εγώ έλεγα, "Δεν ζητούσε συγγνώμη γιατί το έκανε,

αλλά γι' αυτό που με έκανε να περάσω".

Και το καταλάβαινα αυτό.

Βασικά νιώθω άσχημα για τη μαμά μου, επειδή θέλει το καλύτερο για εμένα,

θέλει να ακολουθώ τα όνειρά μου, να με στηρίζει και να με βοηθάει σε αυτό,

αλλά δεν θέλει να πάθω κάτι,

και σε αυτά τα αθλήματα δεν μπορείς να τα έχεις όλα.

Το διπλό μπάκφλιπ του Τράβις Παστράνα στους Αγώνες Χ

ήταν μακράν ο μεγαλύτερος άθλος που είχα δει να κάνει ποτέ κανείς

σε οποιοδήποτε άθλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Τους το θέτεις υπό αυτές τις παραμέτρους κι όλοι σκέφτονται, "Αυτό ήταν όλο;".

Κι έπειτα, κάποιος σαν τον Τράβις Παστράνα σκέφτεται κάτι πέρα από τα συνηθισμένα

κι όλοι απορούν, "Πού σταματάει;".

ΤΖΕΡΕΜΙ ΛΑΣΚ, ΑΓΩΝΕΣ Χ, ΚΕΝΤΡΟ ΧΟΟΥΜ ΝΤΙΠΟΤ, ΚΑΡΣΟΝ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

ΛΟΡΕΝ ΛΑΣΚ, ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΤΖΕΡΕΜΙ

Είναι η ευκαιρία του. Αυτό θα μπορούσε να εκτοξεύσει την καριέρα του.

Όταν η δεύτερη γενιά αναβατών του ελεύθερου μπήκε στους Αγώνες Χ,

ο πήχης ήταν ήδη απίθανα ψηλά.

Ήρθε ο καιρός ο Μπράιαν Ντίγκαν να αφήσει στην άκρη τους αγωνιστικούς του στόχους

και να βοηθήσει ένα ανερχόμενο αστέρι.

Ο Μπράιαν όντως ένιωθε ότι ο Τζέρεμι,

πιο νέος από τον ίδιο, ήταν η επόμενη γενιά που αναδυόταν.

Ήθελε να τον βοηθήσει να πάρει αυτή την πορεία και να πετύχει.

Οδηγούσαμε παρέα κάθε μέρα.

Τον ώθησα στην καθημερινότητα της δουλειάς και μπορούσα να τον εμπιστευτώ.

Πάει στους Αγώνες Χ κι αρχίζει να κάνει τα τρελά του κόλπα.

Κάτω φλιπ;

Τα κόλπα του ήταν απίστευτα.

Φλιπ και κόλπο. Το πόδι στην άλλη μεριά της μηχανής.

Ο κόσμος σκεφτόταν, "Θεέ μου, ο Τζέρεμι Λασκ είναι μεγάλη μορφή!".

-Ο Λασκ τα κατάφερε. -92,40!

Δεύτερη φορά στους Αγώνες Χ και κέρδισε.

Ο Τζέρεμι Λασκ μόλις πρόσθεσε το όνομά του στη λίστα με τους Μάικ Μέτσγκερ,

Τράβις Παστράνα, Νέιτ Άνταμς και Άνταμ Τζόουνς,

τα μόνα άτομα που πήραν ποτέ χρυσό στο ελεύθερο μοτοκρός.

Η μεγαλύτερη ανταμοιβή.

Όταν δίνεις σε κάποιον την ευκαιρία, τον βοηθάς με κάτι,

και σε ξεπληρώνει με τη νίκη, είναι η υπέρτατη ανταμοιβή.

Μπήκε στο άθλημα, είχε την παρακίνηση, ήταν αφοσιωμένος,

και πήγε από το μηδέν στην κορυφή του αθλήματος μέσα σε δύο χρόνια.

Πήρε τους Αγώνες Χ. Αναβάτης της Χρονιάς. Παντρεύτηκε το κορίτσι του από το σχολείο.

"Φίλε, τι βιάζεσαι;".

Λες και έπρεπε να τα κάνει όλα γρήγορα.

Έχει πάει στην Κόστα Ρίκα για οδήγηση και με παίρνει κάποιος και αφήνει μήνυμα,

"Πρέπει να δεις τι κάνει ο Λασκ, είναι στο νοσοκομείο".

Και λέω, "Αμάν. Σοβαρά;".

Σκέφτομαι ότι είναι δυνατός. Τον έχω δει να πέφτει πολλές φορές.

Και παίρνω τηλέφωνο τους γιατρούς, τον διοργανωτή...

Αυτός φέρεται πολύ περίεργα. Του λέω, "Δώσε μου απαντήσεις".

Μου λέει, "Είναι στο νοσοκομείο". Δεν καταλάβαινα καλά τα αγγλικά του.

Παίρνεις μια σκόρπια αναφορά. Δεν είσαι σίγουρος τι συμβαίνει ακριβώς.

Αλλά ήταν πολύ σοβαρό.

Ένιωσα ότι έπρεπε να πάω εκεί.

Πήγαμε στην Κόστα Ρίκα.

Μόλις προσγειωθήκαμε, πήγαμε στο νοσοκομείο.

Προχωρούσαμε στους διαδρόμους κι ακούγαμε κόσμο να βογκάει.

Μια τριτοκοσμική κατάσταση.

Ρωτάω, "Πού είναι ο γιατρός; Ο χειρούργος; Τι θα γίνει;".

Και λέει, "Μάλλον δεν θα τα καταφέρει".

Λέω, "Όχι, πρέπει να τον σώσουμε!".

Κι αρχίζω να τηλεφωνώ και να λέω, "Να μεταφερθεί εκτάκτως με αεροπλάνο".

Λες και το μέρος είναι εφιάλτης και οι γιατροί δεν κάνουν ό,τι πρέπει.

Και δεν δέχτηκαν. Είπαν, "Είναι σε κρίσιμη κατάσταση. Δεν γίνεται".

Ο μπαμπάς του τον είδε να πεθαίνει.

Κι εγώ, "Δεν μπορούσα να κάνω κάτι".

Είναι πραγματικά...

Είναι ο καλύτερός μου φίλος...

Δεν θέλεις να πιστέψεις ποτέ ότι μπορεί να συμβεί και δυστυχώς συνέβη.

Δεν είναι εδώ και το μόνο που μας μένει είναι να θυμόμαστε πόσο σπουδαίος ήταν.

Η διαπίστωση ότι έχασε τη ζωή του

ενώ διαγωνιζόταν σε μια διοργάνωση ελεύθερου μοτοκρός

ήταν ένα περίεργο, άσχημο ταρακούνημα για όλους.

Όλοι ξέραμε πόσο ζόρικο είχε γίνει

και τελικά πήρε κάποιον.

Και νομίζω ότι μας χτύπησε η σκληρή πραγματικότητα.

Συναισθηματικά, διέλυσε πολλούς οδηγούς.

Το ότι όντως πέθανε κάποιος κάνοντας ελεύθερο μοτοκρός

μας επηρέασε όλους πολύ βαθιά.

Αξίζει;

Μήπως θα ήταν καλύτερο να πιάσεις μια απλή δουλειά

ώστε να μην ανησυχείς για αυτό;

Έριξε μια σκιά πάνω από το άθλημα. Οι νέοι αναρωτιούνταν τι έπρεπε να κάνουν

και οι παλιοί αν έπρεπε να το συνεχίζουν.

Σε όλη μου την καριέρα, μέχρι που ο Λασκ πέθανε πάνω στη μηχανή, ποτέ δεν πίστευα

ότι μπορεί να πεθάνω εξαιτίας αυτού που κάνω.

Θυμάμαι ότι φλίπαρα σε φάση, "Σε παρακαλώ, Θεέ μου, ας μην πεθάνω οδηγώντας σήμερα".

Πήρε καιρό στους αναβάτες να καβαλήσουν ξανά μηχανή

μετά τον θάνατο του Τζέρεμι Λασκ.

Μα η καρδιά του αθλήματος είναι η πρόοδος.

Η αιώνια μηχανή της ανθρώπινης επιθυμίας

να τεστάρεις τον εαυτό σου και να εξερευνάς το άγνωστο.

Οδήγησαν και πάλι.

Μιλάμε για τους Αγώνες Χ του 1999.

Το μπάκφλιπ ήταν ό,τι πιο κορυφαίο είχε γίνει.

Πλέον δεν σε καλούν καν να συμμετέχεις αν δεν μπορείς να κάνεις μπάκφλιπ.

Το διπλό μπάκφλιπ απέδειξε ότι τα όρια είναι μόνο ό,τι δεν έχεις σκεφτεί

και η πρόοδος συνεχίστηκε.

Ο Τσακ Καρόδερς έφερε την τρίτη διάσταση στο άθλημα με το κόλπο μπόντι βάριαλ.

Κάτι που ο Κάιλ Λόζα θα εξέλισσε και θα τελειοποιούσε

σε σημείο να κερδίσει τρία συνεχόμενα χρυσά.

Ο Αυστραλός Τζάκσον "Τζάκο" Στρονγκ, που ως παιδί εμπνεύστηκε από τα Κράστι

και το θεατρικό τους σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία,

έδειξε ότι το ελεύθερο είχε περαιτέρω συνέχεια

γυρίζοντας το μπάκφλιπ ανάποδα σε μπροστινό φλιπ.

Ο επίσης Αυστραλός Ρόμπι Μάντισον απέκτησε κύρος στο άθλημα

όχι μόνο κάνοντας προηγμένα κόλπα, αλλά και ρεκόρ αποστάσεων.

Το ελεύθερο εξαπλώθηκε στην υφήλιο και ενέπνευσε αναβάτες

όπως τον Ιάπωνα Τάκα Χιγκασίνο,

που πρόσθεσε επικίνδυνες τεχνικές δυσκολίες

στα κόλπα ανάποδα στον αέρα με το μπάκφλιπ ροκ σόλιντ του.

Ο Σεθ συνέχισε να κάνει άλματα και ρεκόρ.

Έσπασε το ρεκόρ του ήρωά του, του Ίβιλ Κνίβιλ, με μία Χάρλεϊ

φτάνοντας τα 56 μέτρα.

Έφτασε και τον δικό του προσωπικό στόχο, ξεπερνώντας τα 91 μέτρα.

Μια απόσταση που ακόμα και ο Ίβιλ θεωρούσε αδύνατη.

Ενενήντα δύο μέτρα!

Ο Σεθ Ένσλοου, όταν δεν δουλεύει ως εργολάβος,

κάνει περιοδείες ποίησης στην Αυστραλία

και γνωρίζει πολλά παιδιά με το όνομα Σεθ.

Ο Ντίγκαν συνεχίζει να κερδίζει μετάλλια σε Αγώνες Χ

με ράλι αμάξια και οφ-ρόουντ τζιπ και μεγαλώνει τρία παιδιά.

Ο Μάικ Μέτσγκερ έκανε παγκόσμιο ρεκόρ.

Ο Μάικ Μέτσγκερ μεγαλώνει δύο παιδιά, διδάσκει μοτοκρός

και κάνει επαγγελματικά τατουάζ ως καλλιτέχνης.

Ο Κάρεϊ Χαρτ διέγραψε πλήρη κύκλο.

Είναι ιδιοκτήτης μιας αγωνιστικής ομάδας μοτοκρός.

Και μεγαλώνει την κόρη του με τη γυναίκα του την Πινκ.

Ο Παστράνα κάνει παγκόσμιες περιοδείες με τα σόου δράσης του Νίτρο Σέρκους του

και μεγαλώνει 2 παιδιά.

Και το 2015 θα γινόταν ο καταλύτης του επόμενου μεγάλου βήματος εξέλιξης,

αυτή τη φορά ως μέντορας, βοηθώντας τον Αυστραλό Τζος Σίχαν

να αποδείξει για μια ακόμη φορά ότι το φαινομενικά αδύνατο,

το φαινομενικά αυτοκαταστροφικό, είναι όντως δυνατό.

Τριπλό μπάκφλιπ με μοτοσικλέτα.

Jouvounou