Original subtitles

Ξεκινήσατε απολύοντας 50 εργάτες.

Και μετά γυρίσατε και μας επιφορτίσατε με τα καθήκοντα αυτών των 50.

Κι όταν είδατε πως κανείς δεν τόλμησε να διαμαρτυρηθεί γι'αυτή την καταπίεση,

μας βάλατε να δουλεύουμε ακόμη πιο σκληρά.

Χάρη σ'αυτό, βγάλατε κέρδη πάνω απο 50 εκατομμύρια γιέν.

Και τώρα σας παρακαλώ πείτε μας... Πότε θα μας αυξήσετε τους μισθούς μας?

Η Ζωή Ενός Ποιητή. Aπόδοση διαλόγων:Αλέξανδρος Γκουλέλης

Βασισμένη σε ένα διήγημα του Κόμπο Άμπε.

Ουφ, έχω φθαρεί ως το κόκκαλο... κόκκαλο σαν βαμβακερή κλωστή.

Μάνα!

Καταποντίζομαι, έρμαιο στα κύματα του ωακεανού της Εξάντλησης,ανίσχυρος να φέρω την άνοιξη.

-Τι, η μάνα σου βγήκε?Και τόσο νωρίς μάλιστα? -Που να'χει πάει άραγε?

Έχω ένα περίεργο προαίσθημα, μα κάλλιο να μην ακούς τι λέω.

Προαίσθημα? Κάλλιο να μη? Νεαρέ μου, σίγουρα κάτι περίεργο αισθάνεσαι έτσι δε είναι?

-Και την 3η μέρα...Η γερόντισσα μεταμορφώθηκε. -Σώμα και ψυχή πλέχτηκε σαν πανοφώρι.

Για κείνους τους άτυχους συντρόφους του που κράτησαν τις δουλειές τους,

Αυτός συνέχισε να γράφει λέξεις,να δίνει ανάσα στη φωτιά της καρδιάς τους που αργόσβηνε,

μέσα στην πλέξη του παλτού η γερόντισσα έκλαιγε.

Έχω ένα περίεργο προαίσθημα, μα κάλλιο να μην πουλήσεις το πανοφώρι.

Προαίσθημα? Κάλλιο να μη?

Νεαρέ, άκου, κάλλιο να μη με τυρρανάς που προσπαθώ να βρώ λίγα χρήμματα.

-Τα παλτά φτιάχνονται μόνο για να πουλιώνται λοιπόν. -Κι έπειτα...

-Βλέπεις που στά'λεγα? -Αν νόμισες πως ήταν να φοριούνται, οικτρά γελάστηκες.

Μα δεν ήρθε κανέις να τ'αγοράσει.

Για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν όλοι τόσο, μα τόσο, φτωχοί.

"ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΟ"

Κι έτσι, σε λίγο, για 30 αργύρια, το παλτό βρήκε θέση στο ράφι, εκεί, στο ενεχυροδανειστήριο...

Το θέμα είναι πως υπάρχουνε πάρα πολλά παλτά εδώ μέσα.

Τι λετε, να ξεκινούσαμε ένα πόλεμο κάπου και τα κάνουμε εξαγωγή εκεί?

Εξαθλιωμένοι απο τη φτώχεια οι άνθρωποι και χωρίς καν ένα παλτό να φορέσουν,

έχασαν κάθε ίχνος απο όνειρο, κάθε σπίθα, κάθε ελπίδα.

Έγιναν καπνός, και σύννεφο και πέταξαν ψηλά, στον ουρανό.

Και ήρθε ο χειμώνας.

Τα όνειρα, το πνεύμα κι η ελπίδα που πήρε ο άνεμος έγινε σύννεφο βαρύ και μαύρο.

Στάθηκε μπρος στον ήλιο κάνοντας το χειμώνα της καρδιάς ακόμη βαρύτερο.

Μέρα τη μέρα το χιόνι έπεφτε, και έπεφτε, και έπεφτε.

Δεν ήτανε χιόνι σαν τα άλλα.

Μα ήταν φυσικό, γιατί ήταν φτιαγμένο απο παγωμένα όνειρα και χαμένες ελπίδες.

Στην αρχή, ορισμένες οικογένειες μόνο κατάφεραν να παλέψουν το κρύο με παλτά που ήρθαν απ'το εξωτερικό.

-Μα σύντομα άρχισαν να αδειάζουν τα ράφια στα κελλάρια τους. -Και αυτό το πρόσεξαν.

-Οι κυρίες με τα γούνινα παλτά,συρρικνώθηκαν σαν τις λάμιες. -Οι κύριοι αποστεώθηκαν σαν σκυλιά.

Πρέπει να στηριχθούμε στην έξωτερική βοήθεια.

Παλτά, παλτά, καινούρια σχέδια, μαύρες κι άσπρες βούλες,

-...ρίγες, σχέδια παράξενα. -Άλλες 5000 απο δαύτα παρακαλώ.

Εναλλακτικά, θα προτιμούσατε καμμιά 50αριά ατομικές βόμβες?

Η ποντικίνα ήρθε να ψάξει κάτι ζεστό να φτιάξει φωλιά για τα πέντε μικρά της που περιμέναν να γεννηθούν.

Απο σύμπτωση η μουσούδα της μπηκε στο πανωφόρι που ήταν φτιαγμένο από την καρδιά της γερόντισσας.

Μονομιάς το χιόνι στμάτησε, ίσως γιατί το κρύο δε μπορούσε να γίνει μεγαλύτερο.

Άξαφνα ξύπνησε, ξέροντας μέσα του πως στην πραγματικότητα ήταν ποιητής.

Κοιτα! Δεν είναι οι κρύσταλλοι αυτοί, οι λέξεις που οι φτωχοί εχουνε πια ξεχάσει?

-Λέξεις για όνειρα? -Λόγια ελπίδας?

Είπε κι έκατσε να γράψει τα λόγια του χιονιού.

-Μπορούσε να τ'ακούσει... -Τα λόγια του χιονιού.

Φωνές απ'τις ελπίδες και τα όνειρα της φτωχολογιάς.

Πανωφόρια!

Πανωφόρια!

Παντού τα ενεχυροδανειστηρια είχαν ορφανέψει και είχανε μείνει ανοιχτά.

Ήταν ένα θέαμα χωρίς προηγούμενο... όταν αμέτρητα πανωφόρια βγήκαν απο μέσα κι οι άνθρωποι τα πήραν μακριά.

Πανωφόρια!

Ακόμα και την άνοιξη το κρύο είναι τσουχτερό... Το θέαμα των φτωχών,τυλιγμένων στα ζεστά τους πανωφόρια,

τώρα δεν ήτανε πια το θαυμάσιο, υπέροχο θέαμα που ήτανε πριν.

Πανωφόρια!

Πανωφόρια!

Σαν έλιωσε κι η τελευταία νιφάδα χιονιού, η δουλειά του, είχε κι αυτή τελειώσει.

ΤΕΛΟΣ Aπόδοση διαλόγων:Αλέξανδρος Γκουλέλης