Original subtitles

WWW.MY-SUBS.CO

1 ผืนป่าของแพนดอร่า...ซ่อนไว้ด้วยอันตราย

แต่สิ่งที่อันตรายที่สุด ของแพนดอร่าน่ะเหรอ...

...การที่คุณอาจจะตกหลุมรักเธอมากเกินไป

เราร้องเพลงซองคอร์ดเพื่อให้เราจดจำ...

ประคำแต่บะเม็ด เป็นเรื่องราวในชีวิต

ประคำของการกำเนิดลูกชาย

เนเทยัม!

เนเทยัม!

ประคำของการรับลูกสาวบุญธรรม คีรี

เด็กที่เกิดจากอวตารของเกรซ

เกรซตั้งท้องอย่างไรเป็นปริศนาโดยแท้

ประคำของพิธีสิงมหาเสน่ห์ของเอวา

ชนเผ่ากล่าวว่าเราอยู่ในเอวา

...และเอวาอยู่ในเรา

พระแม่ผู้ยิ่งใหญ่โอบอุ้มลูกทุกๆคน ของนางไว้ในหัวใจ

ความสุขที่แท้เรียบง่าย

แม้แต่ทหารอย่างผมก็ถอดรหัสมันได้

ครั้งแรกที่เจอพ่อ... แม่พยายามจะฆ่าเขา

รักแรกพบ!

รู้ตัวอีกทีเราก็มีลูกสี่

หลังจากที่เราส่งคนจากฟ้ากลับสู่โลก เหลืออยู่ไม่กี่คน

นักวิชาการเลือกข้างกับชาวนาวี

แล้วเจ้าหนูน้อยสไปเดอร์ เขาติดอยู่ที่นี่ เด็กเกินกว่าจะเข้าตู้ไคลโอ

ไงตัวแสบ!

กำพร้าจากสงคราม คนในแลปเลี้ยงดูเขา

- จะไปไหนน่ะ? - ไปที่หมู่บ้าน!

เขาไม่ใช่คนในครอบครัวเรา เขาเป็นเหมือนเป็นแมวจร วนเวียนอยู่ไม่ห่าง

ไม่เคยแยกจากลูกๆเรา

ในสายตาเนย์ทีรี่... เขาเป็นเอเลี่ยนเสมอ

เป็นพวกนั้น

เขาต้องอยู่กับพวกนั้น

- ข้าเจอก่อน! - ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ

หลายปีกว่าภาษานาวีจะซึมเข้ากระโหลกหนาๆของผม

แต่ตอนนี้ผมได้ยินมันชัดเจน เหมือนภาษาบ้านผม

ข้าเกลียดเจ้า!

ข้าเกลียดเจ้าก่อนแปดล้านเท่าเลย โลอะ!

พอแล้ว อย่าให้ได้ลุกไปนะ

และมันก็จะออกมาจากหลังก้อนหิน... แบบนี้...

ไปจับมาสิ! นั่นแหละ!

เนเทยัมนักจับปลาผู้ยิ่งใหญ่ เยี่ยมมาก

- ตัวใหญ่เป้งเลย - มันอยู่หลังก้อนหิน... อย่างที่พ่อบอก

- และเขาสูงเท่าไหร่? - เท่านี้ไง

เวลาผ่านไปเร็วมาก อย่างกับฝัน

- คีรี - มานี่

แบบนี้

ยิ้ม!

ความสุขแท้นั้นเรียบง่าย

เหมือนคืนออกเดท เราไปเที่ยวกันสองคน

แต่จุดอ่อนของความสุข...

...คือมันสลายได้ในพริบตา

ดาวดวงใหม่ปรากฏในค่ำคืนนี้

มีความหมายเดียวเท่านั้น

ยานที่แล่นช้าลง

คนจากฟ้ากลับมาแล้ว

[หนึ่งปีต่อมา]

ชีพจรเต้นเร็วขึ้น

นี่เขา...

- ทุกอย่างปกติดี - ใจเย็นๆ

ดวงตาตอบสนองต่อแสง

ไง! ผู้พัน...

ได้ยินมั้ย?

ผู้พัน?

อย่าพึ่งลุกค่ะท่าน!

ห้ามเขาไว้!

ออกไปก่อน ไปๆๆ!

- ยาม! - จับเขาไว้!

จับเอาไว้! ใจเย็น!

ผู้พัน! ใจเย็นๆ! ผู้พัน! ผมเอง! สิบโทเวนฟลีต!

ไลล์?

นั่นแกเหรอ?

ครับท่าน

และนั่นซีด๊อก

และไฟ๊ก์!

เอาปล่อยฉันได้แล้ว ฉันไม่เป็นไร

ดี...

...โคตรเหลือเชื่อเลย

ประกาศ! สองนาทีก่อนลงจอดบนดาวแพนดอร่า ระวังด้วยเดลต้าวี

ใช่ เราตัดการเชื่อมต่อ

ออกซิเจน : 89

ถ้านายยังนึกไม่ออกล่ะก็ นายคือผู้พัน ไมล์ส ควอริช

แค่อายุน้อยกว่า สูงกว่า ตัวฟ้ากว่า และไม่หล่อเท่า

ในอีกสองชั่วโมง ฉันจะโจมตีที่มั่นของชาวนาวี

ฉันคิดว่ามันคุ้มที่จะสำรองข้อมูลไว้ เผื่อไว้ก่อน

และถ้านายกำลังดูนี่อยู่ นั่นก็หมายความว่าฉันไม่รอด

ปาร์คเกอร์ นี่ฉันต้องพูดอะไรอีก

- บอกเขาว่ามันทำงานยังไง - โอ้ใช่...

นี่คือความทรงจำและตัวตนของคุณ เราส่งมันกลับมายังโลกที่...

- ใช่ ๆ... - ที่ที่คุณเติบโตในตอนนี้

- จากนั้นมันจะถูกโหลดเข้าตัวคุณ และ... - เฮ้ เฮ้!

- จะให้ฉันรึนายเป็นคนบอกเขากันแน่? - เร็วหน่อยล่ะ

สั้นๆนะ ไอเดียก็คือการเอาจิตสำนึก ของคนที่ที่เจ๋งที่สุด...

อย่างเช่นสิบโทเวนฟลีต

และสร้างร่างกายแบบผสาม DNA เข้าด้วยกัน

นายอยู่อยู่ในนั้นแล้วผู้พัน ความทรงจำฉัน และเสน่ห์ฉันด้วย

แต่นายจะจำตอนตายไม่ได้ เพราะมันยังไม่เกิดขึ้น

และจะไม่เกิดขึ้น!

แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... ในฐานะร่างโคลนฉัน นายจะต้องแก้แค้น

เจค ซัลลี่จะเป็นคนแรก

จำไว้นะไอ้หนู - นาวิกฯไม่สามารถกำจัดได้

เราถูกฆ่าได้ แต่เราจะรวมกันใหม่ในนรก

จงรักภักดีเสมอ!

ทีมภาคพื้น ไปได้!

ไป!

สองนาทีนะทุกคน ไปเลย

- พี่ชายเจ้าต้องลงไป - ไม่! พ่อจะฆ่าเรา!

เอาน่า อย่าอ่อนดิ

โลอะ กลับมานะ! เจ้า...

เอาทุกอย่างไป! เราต้องการลูกปืน เครื่องยิงระเบิด จรวด!

- พี่ชายไปกันเถอะ! - โลอะ!

เร็วเข้า!

โลอะ!

นี่! เอาไป!

เอาอาวุธไป! ไปได้!

โลอะ!

เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันใช้ยังไง

พ่อสอนข้า

สตอร์มทรูปเปอร์มา!

พี่เร็วเข้า!

โลอะ เจ้าอยู่ไหน! เนเทยัม?

- เจ้าเป็นไงบ้าง? บาดเจ็บรึเปล่า? - เปล่า

พี่เจ้าอยู่ไหน?

- ทางนั้น... - ไหน? ทางไหน?

ออกไปจากที่นี่! ไป!

เนเทยัม?

ไม่นะ...

พ่อเหรอ?

เจ้ามาทำอะไรที่นี่? คิดบ้าอะไรของเจ้า?!

ข้าขอโทษ...

ข้าขอโทษ...

เราไม่ได้อยู่ในแคนซัสแล้ว

เรากำลังไปที่แพนดอร่า

ดังนั้น...

ข้ารู้ว่าพวกเจ้าแต่ละคน ถามตัวเองด้วยคำถามเดียวกัน

ทำไมเราตัวสีฟ้า?

เพราะบาปที่เราทำในชาติที่แล้ว เราถูกนำกลับมาในร่างของศัตรู

เรามีขนาด ความแข็งแกร่ง ความเร็ว

และด้วยการฝึกฝนมันเป็นส่วนผสมที่ลงตัว

- เรามีภารกิจรึยัง? - มีแล้ว

ภารกิจของเราคือการค้นหาและสังหาร... ผู้นำของชาวนาวี

ที่พวกมันเรียกกันว่า โทรุค มักโต

เจค ซัลลี่

โจมตี! โจมตี! เสร็จข้าล่ะ!

นี่! มาเร็ว!

- ข้าจะเร็วกว่านี้แน่ถ้าตัวสีฟ้า - หยุดดิ้นได้แล้ว

จริงๆนะ และสัตว์ก็จะเคารพข้ามากขึ้น พวกมันจะไม่ถือว่าข้าเป็นมนุษย์

- เดี๋ยวนะ เจ้าเป็นมนุษย์เหรอ? - ฮ่าฮ่า

พวกเขามาแล้ว!

ป้อมปราการโอมาติคายาส

พวกเขามาแล้ว!

คีรี! สไปเดอร์!

นักรบกลับมาแล้ว! มาเร็ว!

รีบไปกันเถอะ

- แม่! - ดู๊ก

- แม่! - ดู๊กๆๆ

ลูกชาย!

เจ้าเป็นหน่วยสอดแนม! เจ้าควรจะดูศัตรู! จากระยะไกล!

เราเกือบไม่รอดกลับมาที่นี่!

ข้าให้เจ้าไปทำภารกิจ แต่เจ้าฝ่าฝืนคำสั่งโดยตรง!

คีรี เจ้าไปช่วยยายเจ้ารักษาคนเจ็บเถอะนะ ข้าขอ

พี่ข้าบาดเจ็บ

- ได้โปรด ไปกับเธอ! ไป! - พ่อ...

ข้าขอรับผิดชอบทุกอย่าง...

แน่นอน! เจ้าเป็นพี่ชาย หัดทำตัวให้มันสำกับเป็นพี่หน่อย!

แต่เจค... ลูกชายเจ้าเลือดออก

แม่ข้าไม่เป็นไร

ไปรักษาซะ ไปได้แล้ว

เจ้ารู้มั้ยว่าเจ้าเกือบจะทำพี่เจ้าตาย?

ข้าเข้าใจ

เจ้าถูกลงโทษ ไม่ต้องบินเดือนนึง

- ไปดูแลอิครานซะ ทั้งหมดเลย! - ครับ

แล้วไปล้างหน้าด้วย

- ขอข้าโบโบ้บ้างได้มั้ย? - ส่งมาให้ข้า

- ข้าจะใช้เปลือกยาลนา - ส่งมาให้ข้า

งั้นเหรอ? แล้วใครซาฮิค?

ท่านยายเป็นค่ะ หลบไป!

แต่เปลือกยาลนาดีกว่า

มันแสบน้อยกว่า

นักรบผู้ยิ่งใหญ่...

อะไร?

เนเทยัมกับโลอะพยายามจะเป็นเหมือนท่าน

และมันหนักสำหรับพวกเขามาก

ข้ารู้

เจ้าหนักกับพวกเขาเกินไป

ข้าเป็นพ่อ มันเป็นหน้าที่ข้า

เราไม่ใช่ทหาร เราเป็นครอบครัว

ข้าคิดว่าเราจะเสียเขาไป

- ดูนี่สิ - สวัสดี

เฮ้ สไปเดอร์!

- แบบนี้! - ฝากไว้ก่อนเถอะ!

- ก็มาดิ! - รอเดี๋ยวก่อน!

เฉพาะอวตารไปได้เลย!

โทษที

ใช่ แถบสีฟ้าไม่ได้ทำให้ตัวเจ้าใหญ่ขึ้น!

ใช่ แต่ข้าก็ยังเตะเจ้าได้

- วันนี้โคตรเหนื่อยเลย! - ยาวทั้งวัน

มันง่ายที่จะอารมเสีย

รู้มั้ยอะไรที่น่าโมโหสุด? พวกเจ้าน่ะ หายใจได้เป็นชั่วโมง ส่วนข้าได้แค่สิบวินาที

ใช่ เจ้ามนุษย์ลิงมันแย่สุดๆไปเลย!

- ไงแม็กซ์! - ไงเด็กๆ

- เฮ้เป็นไงบ้าง? - เป็นไง? ไงนอร์ม

โลอะ

แม่คะ

บางทีข้าอาจจะบ้าไปแล้วแต่...

ฉันเห็นหลักฐานจริงๆนะ การตอบสนองอย่างเป็นระบบ

ในระดับที่มีผลต่อโลก

ฉันคงไม่...

ไม่ใช้คำว่าสติปัญญา...

เรียกว่าการหยั่งรู้จะดีกว่า

ราวกับว่าชีวมวลทั้งหมดของแพนดอร่า...

มีสติสัมปชัญญะ และสามารถตอบสนองอย่างมีสติ

ไม่สามารถบอกได้

แต่ยังไงก็ตาม...

แล้ว... เจ้าว่าใครทำเธอท้อง?

ข้าว่านอร์ม

นั่นสิ!

- ปากพวกเจ้าหาเรื่องตายใช่มั้ย? - ไม่ ลองคิดดูสิ

เขาติดกับเธอแจ เขาอยู่กับเธอในแลปตลอดเลย

เป็นข้าคงฆ่าตัวตาย กรอกน้ำกรดเข้าปาก

ก็พูดถูกเขาอยู่ทุกช๊อตเลย! ดูๆ เขากำลังทำตาหวานใส่เธอ!

นี่!

นึกภาพนะ อวตารพวกเขาอยู่ในป่า... กันสองคน...

ทุเรศ!

ฟังนะ บางทีก็ไม่ดีหรอกนะ ที่รู้ว่าพ่อตัวเองเป็นใคร

ช่างหัวมัน

ข้าจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

ไม่ สไปเดอร์...

- เพื่อน - สไปเดอร์

เจ้าไม่ใช่เขา

"เมืองบริดจ์เฮด"

ไปเลย!

เข้าไปในเทอร์มินัลทั้งหมด!

ไป!

ถอดหน้ากากออก

ผู้พัน! นี่ท่านนายพลครับ

นายพลอาร์ดมอร์!

ยินดีที่ได้พบผู้พัน

สมคำร่ำลือ

แต่หลายอย่างเปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่ที่คุณเคยเห็น มาด้วยกันสิ

ศูนย์ปฏิบัติการใหม่อยู่ด้านนี้ เพิ่งจะเปิดใช้งานจริง

หุ่นยนต์ประกอบชิ้นส่วน สามารถสร้างเสร็จได้ในหกวัน

หนึ่งปีที่นี่เราสามารถทำอะไรได้มากกว่าเมื่อ 30 ปีก่อน

แต่เราไม่ได้ขุดเหมืองแล้วผู้พัน

ในฐานะผู้บัญชาการจากโลก ฉันมีภาระกิจที่ใหญ่กว่านั้น

โลกกำลังจะตาย

งานของเราคือการปรับแต่งสภาพแวดล้อมที่นี่

นั่นคือเราต้องทำให้แพนโดร่า เป็นบ้านใหม่ของมนุษยชาติ

แต่การจะทำอย่างนั้นได้... เราต้องสยบกลุ่มผู้ต่อต้านซะก่อน

กองทัพของซัลลี่บุกจู่โจมหนักขึ้น ถี่ขึ้น

มีการวางแผนอย่างดี มีการประสานงานระหว่างภาคพื้นดินและอากาศ

กองกำลังของเขาโจมตีจุดสำคัญที่อยู่รอบนอก

เช่นเหมือง ท่อส่ง ตัดสายเสบียงของเรา

เมื่อสองวันก่อนพวกมันโจมแม๊กเลท

รู้มั้ยต่ำแหน่งฐานของซัลลี่อยู่ที่ไหน?

แน่นอน เอาภาพขึ้นจอเลย

มันเป็นถ้ำที่ไหนสักแห่งในเทือกเขาฮาเลลูยา

แต่ทุกครั้งที่เราส่งกองกำลังไปจู่โจม เราแพ้กลับมา

อุปกรณ์ของเราดูเหมือนไม้กระทุ้งรังแตน

เราบุกเข้าน่านฟ้าได้แค่ 10 นาที พวกมันก็บินมาเต็มไปหมด

ผู้พัน เราเชื่อว่าทีมสีฟ้าของคุณมี DNA เหมือนชนพื้นเมือง

และเราจะไม่กระตุ้นภูมิต้านทานของพวกมัน

แล้วเราจะทดสอบ สมมติฐานนี้ยังไงเหรอท่านนายพล?

ลองของจริง

งั้นก็เอาเลย

เรากำลังเข้าใกล้น่านฟ้าของศัตรู

รับทราบ

มาเลยเจ้าลิง!

รอด้วย!

มาเร็ว! ไปต่อ!

ก็ได้ก็ได้!

แล้วเจ้าเอาน้องมาด้วยทำไม?

ก็เขางอแงน่ะสิ!

เขาว่า... "เอาจริงๆ พี่ไม่ควรจะไปที่สนามรบ! จะบอกแม่ถ้าเจ้าไม่พาข้าไป!"

อย่าว่าน้องสิ

มาเร็ว!

โห โคตรเจ๋ง

จะมีศพอยู่ในนั้นมั้ย?

ขึ้นมาดูสิ!

อวดเก่งว่ะ

คีรี?

คีรี

คีรี ตื่นสิ นี่?

คีรี?

เธอเป็นไรมั้ย?

นี่ข้าเผลองีบไปอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย?

ใช่ หลับไปเลย

- คีรี? - คีรี?

- คีรี! เราจ้องกลับแล้ว! - มาเถอะ

นี่อะไรน่ะ?

เราต้องกลับบ้านก่อนมืดนะ

ใหญ่เกินกว่าจะเป็นมนุษย์

อวตารเหรอ?

อาจจะ

แต่ไม่ใช่ของพวกเรา

- เจ้าจะทำอะไร? - จะแกะรอย

ระวังหลังไว้

ปลอดภัย

ระวังตัวด้วย

เวร

พวกเราไม่ควรจะมาที่นี่

พ่อจะสั่งทำโทษเจ้า

ตลอดชีวิต

ไม่ เราต้องรู้ว่าคืออะไร

มาเร็ว

เพื่อน... นั่นคือที่ที่พ่อเจ้ากับพ่อข้าสู้กัน

นั่นคือชุดของพ่อเจ้า

ให้ตายเถอะน่า

ไลล์ ดูซิว่าดึงข้อมูลเก่าออกจากกล้องได้มั้ย

มันตายหมดแล้วผู้พัน

เหมือนเรานั่นแหละ

ก็ได้

เราต้องไปบอกพ่อ

- ไม่ เราจะโดนไปด้วย! - ไปเถอะ!

หมาปีศาจ หมาปีศาจ นี่ตาอินทรี ทราบแล้วเปลี่ยน

ตาอินทรี มีไรแจ้งมา

ข้าเห็นคนกลุ่มนึง

ดูเหมือนอวตาร

แต่พวกมันแต่งลายพรางและอาวุธครบมือ พวกเขามากันหกคน เปลี่ยน

เจ้าอยู่ตรงไหน ตอบด้วย?

เราอยู่ที่ฐานเก่า

เรานี่ใครบ้าง?

ข้า สไปเดอร์ คีรี...

...และธูกข์

เจ้าตั้งใจฟังพ่อพูดให้ดีๆ

ถอยออกมาเดี๋ยวนี้ อย่าส่งเสียงดังเด็ดขาด ลูกต้องออกจากที่นั่นด่วน ได้ยินมั้ย?

ครับผม ไปเดี๋ยวนี้

เห็นมั้ย? บอกแล้ว

พ่อ ไปทางลัด

เราจะต้องเดือดร้อนอย่างหนักแน่!

คิริ หยุดนะ

- ทุกคน! มาเร็ว - จะถึงสุริยฆาตแล้วเร็วเข้า!

วางอาวุธ! วางมันลง! เร็วเข้า ไม่งั้นยิง!

- ไปกัน - วางอาวุธ! เร็ว!

วางมันลง!

- ไม่จำเป็น... - คุกเข่า! ยกมือขึ้น!

สไปเดอร์!

วางลง!

มานี่เลย!

อย่านะ!

อย่าขัดขืน!

พอได้แล้ว!

ใจเย็น ๆ!

เจ้าจะต้องชดใช้!

หุบปาก! อย่าดิ้น

เราเจออะไรเนี่ย?

นี่ผู้พัน ดูนี่สิ มีห้านิ้ว เราเจอลูกครึ่งเข้าแล้ว

ชิบหาย...

เอามือขึ้นมาดูสิ

แกเป็นลูกมัน ใช่มั้ย?

แกเป็นลูกมันแน่นอน

มันอยู่ไหน?

เสียใจด้วยข้าไม่เข้าใจเจ้า

ไอ้บ้า

พ่อของเจ้าอยู่ที่ไหน?

จริงเหรอ? อยากเจ็บตัวนักใช่มั้ย?

หุบปาก!

คีรี! ไม่! หยุดนะ! เฮ้! อย่ายุ่งกับเธอ!

อย่าทำร้ายเธอได้โปรด

อย่าขยับ

แกชื่ออะไรไอ้หนู?

สไปเดอร์

โซคอร์โร

ไมล์?

ไม่มีใครเรียกฉันชื่อนั้น

จะบ้าตาย

ข้าคิดว่าพวกเขาส่งแกกลับโลกไปแล้ว

เด็กเข้าดูไคลโอไม่ได้ ไอ้งั่งเอ้ย

เอาไงดีหัวหน้า?

ไออ้อนสกาย นี่บลูวัน

บลูวัน มีอะไรว่ามา

เราจะอยู่นี่รอการถอนกำลัง เปลี่ยน

- ไปเลย - ดราก้อนฟลายบินเข้าซ้าย เริ่มการถอนกำลัง

รายงาน เราได้เชลยสำคัญมาก ห้าคน

ปล่อยเรานะ!

- หุบปาก! - รับทราบบลูวัน เรากำลังไปหาคุณ

ถึงจุดหมายใน 10 นาที เรากำลังไป

- ไปเดิน! - ไป!

ไลล์ ช่วยเปิดไฟล์ให้หน่อย

หุบปาก

นั่นเมียของซัลลี่

เธอเป็นสัตว์ป่า

ยอมแพ้ซะควอริช!

ซัลลี่

- ทุกอย่างมันจบแล้ว - ไอ้สารเลว

มันยังไม่จบถ้าฉันยังหายใจอยู่!

ว่าแล้วจะแกจะพูดคำนี้

ไม่ไม่ อยู่กับอิกราน

พ่อ ข้าเป็นนักรบเหมือนท่าน ข้าต้องสู้!

- เนติยัม... - ข้าจะไม่พูดซ้ำ

ได้ครับ

ไม่มีอะไรต่อจากนั้น

จะให้หาพวกที่เหลือมั้ย?

บลูวัน เตรียมสแตนบาย เราจะถึงในสามนาที

เตรียมพร้อม สามนาที

ระวังหลังไว้

หุบปาก!

หุบปาก!

โจมตีจากด้านหลัง! จู่โจม!

ตรงนั้น!

โลอะ!

ให้ตายเถอะ...

ไอ้เด็กเวร!

- ไปกันเถอะ! - หนีเร็ว!

ไปกัน! หนี!

ไปกันเถอะ!

เข้าที่กำบัง!

มาเร็ว!

นั่นเธอใช่มั้ย คุณนายซัลลี่

ข้าจำมาดแอกชั่นตัวแม่ของเธอได้

ไม่ออกมาคุยกันหหน่อยล่ะคุณนายซัลลี่!

เรามีเรื่องที่ยังคุยกันไม่จบ...

ไอ้ปีศาจ!

ถ้าจำเป็นต้องฆ่าแกกี่ครั้งฉันก็จะทำ!

ฉันเดาว่าเธอกับคุณทหารซัลลี่ คงเอากันสนุกเลยใช่มั้ย?

ผสมลูกครึ่งออกมาเป็นครอก...

นาวี!

ไปๆๆ!

เป็นไรมั้ย?

- เราจะไปกันแล้ว พร้อมมั้ย? พร้อมนะ? - ครับ

ไป!

เร็วเข้า!

ไปเลย!

ตามพวกมันมา!

สไปเดอร์?

สไปเดอร์!

สไปเดอร์!

ไปกันเถอะ! ไปเร็ว!

สไปเดอร์! เขาอยู่ข้างล่าง!

ท่านครับถึงแล้วครับ อีกสิบนาทีเข้าน่านฟ้า

บลูวัน กลับไปที่จุดนัดพบเดี๋ยวนี้

บลูวัน ถอนกำลัง

ถอนกำลัง! ถอนกำลัง! ถอนกำลัง!

ไปๆ!

ไปๆๆๆ!

- คีรี! - สไปเดอร์!

มา! เร็ว!

- ไม่... - มาเร็ว!

ไปๆ เร็วเข้า!

เจ็บรึเปล่า?เป็นยังไงบ้าง?

ไม่เป็นไรนะ

โอเคปลอดภัยแล้ว ปลอดภัยแล้ว โอเคนะ?

แม่!

ไม่เป็นไร ปลอดภัยแล้ว

ขอบคุณพระแม่ ขอบคุณ

ขอบคุณ!

สไปเดอร์ล่ะ?

เขาโดนจับ

เขาโดนจับไป!

ไม่เป็นไรลูกรัก ไม่เป็นไร เข้าเป็นคนเข้มแข็ง

เขาจะไม่เป็นไร

เราจะไม่เป็นไร

ให้ตายสิ!

ให้ฉันออกไป!

เขาดุร้าย

เขาคิดว่าตัวเองเป็นพวกมัน

เจ้านั่นคือควอริช ไม่ว่าเขาจะเป็นอะไร...

แต่เขาเดินอยู่ที่นี่ได้ เขาเดินอยู่ใต้จมูกเอวา!

- แต่ที่นี่คือบ้านเรา... - ครอบครัวของพวกเขาอยู่ที่นี่!

มันเป็นความปลอดภัยของครอบครัวเรา!

ข้าทำไม่ได้ เจ้าขอเรื่องนี้ไม่ได้

ข้าไม่สามารถทิ้งคนของข้า

- ข้าไม่ทำ - เขาตามล่าพวกเรา

- เป้าหมายของเขาคือครอบครัวเรา - เจ้าห้ามขอเรื่องนี้!

ลูกๆเราทุกคนที่พวกเขารู้จักก็คือป่า! ที่นี่คือบ้านของเรา!

เขาจับลูกๆของเราได้ เขาเอามีดจ่อคอลูฏเรานะ!

พ่อข้ามอบธนูนี้ให้ข้า ก่อนเขาจะสิ้นใจ! เขาสั่งให้ข้าปกป้องคนของเรา

เจ้าคือโทรุค มัคโท!

เราจะทำเพื่อปกป้องคนในเผ่า!

ควอริชจับสไปเดอร์ได้ เด็กนั่นรู้ทุกอย่าง! แผนการทั้งหมดของเรา!

และเขาพาพวกนั้นมาที่นี่ได้

ถ้ามันรู้ว่าชาวเผ่าช่วยเรา พวกเขาต้องตาย

เข้าใจรึเปล่า?

ข้าไม่มีอะไรเลย ข้าไม่มีแผน

แต่ข้าปกป้องครอบครัวนี้ได้ นี้ข้าทำได้

สิ่งนึงที่ข้ารู้...

ไม่ว่าเราจะไปที่ใด ครอบครัวนี้คือปราการของเรา

- เจค ซัลลี่ อยู่ที่ไหน? - ฉันไม่รู้!

เรารู้ว่าแกรู้

ข้าไม่รู้!

ลองนึกภาพสถานที่ หนึ่งในภูเขาลอยได้ใช่มั้ย?

ปล่อยฉันนะ!

เขาต่อต้าน เราต้องการเวลา

- ฉันไม่รู้! - แค่คิด และเราจะเห็น

ฉันไม่รู้!!!

ฟังนะ ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้เหมือนกัน

- ชนเผ่าไหนให้ที่ซ่อนตัวพวกมัน? - ฉันไม่รู้! ฆ่าฉันซะเลยเส่!

ที่คุณเห็นคือสมองส่วนหน้าทั้งหมดของเขา

ความทรมาณจะไม่หยุด จนกว่าแกจะบอกเราว่าเขาอยู่ที่ไหน?

ก็บอกว่าไม่รู้ไอ้พวกเวร ฉันไม่รู้!

ท่านนายผล ผมขอลองวิธีของข้าได้มั้ย?

เขาไม่ใช่ลูกชายคุณ

ใจเย็นๆ ไอ้เสือ ใจเย็นๆ

ดีกันนะ?

ไอ้หนูแกใจถึงว่ะ

นักวิทยาศาสตร์นั่นทรมาณแกหนัก

แต่แกไม่คายอะไรออกมาเลย

ฉันนับถือใจแก

ฉันว่าแกคงอยากได้นี่

นั่นของผู้พันไมล์ส ควอริช

เขาตายไปแล้ว ตายในหน้าที่

ฉันไม่ใช่เขาหรอกนะ

แต่! ฉันมีความทรงจำของเขา

มากพอที่จะรู้ว่า... เขาไม่ใช่พ่อที่ดีซักเท่าไหร่

แต่นั่นก็ไม่ใช่การขอโทษหรอกนะ

ทางเทคนิคฉันไม่ใช่พ่อของนาย นายกับฉัน เราไม่ได้เป็นอะไรกันเลย

แต่

ฉันช่วยนายได้

ฉันพานายไปจากที่นี่ได้

ฉันไม่ได้ขอให้นายหักหลังเจค ซัลลี่ ฉันรู้ว่านายไม่มีวันทรยศ นายจงรักภัคดี...

...และฉันก็ยึดถือความจงรักภักดี

นายแค่ไปกับเรา

ไม่งั้นฉันจะส่งนายกลับไปห้องแลปนะ

เหมือนก้อนหินที่อยู่ในหัวใจผม

ทอร์เซมฉลาดในวัยของเขา เขาจะเป็นโอโลเอทานที่แข็งแกร่ง

หัวหน้าเผ่าต้องตาย...

เพื่อให้หัวหน้าได้เกิดใหม่

โทรุคมักโต ต้องหายไป

ทุกคนในเผ่าจะปลอดภัย

ผู้เป็นพ่อ ปกป้อง

นั่นคือความหมายของพ่อ

หนึ่งชีวิตสิ้นสุด...

...อีกหนึ่งชีวิตเริ่มต้น

ไม่เป็นไร...

ชนเผ่าทะเลมีโลกเป็นของพวกเขาเอง หมู่เกาะหลายพันแห่ง

ดินแดนที่ไม่มีใครรู้จัก เราจะหายไปได้อย่างไร้ร่องรอย

เราถึงแล้วยัง?

"อะวาอาลู ที่มั่นเผ่าแม๊คคายิน่า"

นี่ ไม่ต้อง

พ่อเอง

ธูคข์?

อย่าทำแผลงๆ

- พวกเขาเป็นใคร? - ทำตัวดีๆ

ใจเย็นๆ นิ่งไว้

นี่อะไร? เหมือนหางเลยนะนั่น?

เล็กจังเลย มันใช้การได้จริงเหรอ?

อย่าหาเรื่อง โรโตะ อานุง

ไง

โทโนวารีเป็นหัวหน้าเผ่าแม๊คคายิน่า ชาวประการัง

- โอโรเอทาน - ข้าเห็นเจ้า

เจค ซัลลี่

ผมรู้ว่าเขาเป็นผู้นำที่แข็งแกร่ง

โอโรเอทานโทโนวารี

แต่ที่ผมกังวลไม่ใช่โทโนวารี

ข้าเห็นเจ้าโรนัล ซายิกแห่งแม๊คคายิน่า

ข้าเห็นเจ้าโรนัล

ทำไมเจ้ามาหาเรา เจค ซัลลี่?

เราต้องการอูตูลู!

อูตูลู?

ที่พักพิงแกครอบครัวข้า

เราเป็นชาวปะการัง ส่วนเจ้าเป็นคนป่า ทักษะของเจ้าไร้ประโยชน์ที่นี่

เราจะเรียนรู้วิธีของท่าน ได้มั้ย?

ได้

แขนพวกเขาผอมบาง!

หางของพวกเขาอ่อนแอ

เจ้าจะเชื่องช้าเมื่ออยู่ในน้ำ

เด็กๆเหล่านี้ ไม่ใช่สายเลือดนาวีแท้!

เราเป็นนาวี!

แต่มีสายเลือดปีศาจ!

ดูสิ ดู!

ข้าเกิดเป็นคนจากฟ้า แต่ตอนนี้ข้าคือนาวี ข้าปรับตัวได้!

เราจะปรับตัว!

เข้าใจมั้ย?

สามีของข้าคือโทรุค มักโต

เขานำทุกเผ่าเราสู้ชนะ เมื่อครั้งสู้คนจากฟ้า

นี่เจ้าเรียกชัยชนะ? ซ่อนตัวท่ามกลางคนแปลกหน้า?

ดูเหมือนเอวาจะหันหลังให้เจ้าแล้ว ผู้ถูกเลือก

- ขอโทษแทนเมียของข้าด้วย - ไม่ต้องขอโทษ...

- นางเดินทางมาไกลและเหนื่อยมาก - เจค!

โทรุค มักโต คือผู้นำที่ยิ่งใหญ่

ชาวนาวีทุกคนรู้เรื่องราวของเขา

แต่เราชาวแม๊คคายิน่า... ไม่ชื่อชอบสงคราม

และเราไม่อาจให้เจ้านำสงครามของเจ้ามาที่นี่

ข้าไม่ทำสงครามแล้ว เข้าใจมั้ย?

ข้าแค่ต้องการให้ครอบครัวข้าปลอดภัย

อูตูลูคือสิ่งเดียวที่เราต้องการ

- เราต้องไปใช่มั้ย? - ไม่เป็นไรนะลูก

โทรุค มักโต และครอบครัวของเขาจะอยู่กับเรา

ดูแลเขาให้เหมือนพี่น้องของพวกเจ้า

พวกเขาไม่คุ้นเคยกับทะเล

ดังนั้นพวกเขาจะเป็นเหมือนทารก เพิ่งหายใจเป็นครั้งแรก

สอนวิถีของเราให้พวกเขาดังนั้นเขาจะได้ไม่ลำบาก

และอับอายจากความไร้ประโยชน์

- เจ้าจะต้องพูดยังไง? - ขอบคุณ

- ขอบคุณ - ขอบคุณ

ขอบคูณณณ

ลูกชายข้าเอานุง และศรีเรยาลูกสาวข้า จะคอยสอนลูกๆของเจ้า

- ท่านพ่อ ทำไม... - ข้าตัดสินใจแล้ว

มา ข้าจะพาไปดูหมู่บ้านของเรา

ทางนี้

เอาล่ะ ไปกันเถอะ

เดี๋ยวถึงแล้ว

ที่นี่ของเจ้า

บ้านใหม่ของเจ้า

ไม่เลว

เยี่ยม! เยี่ยมใช่มั้ย?

เอาล่ะซัลลี่เข้าแถว จำได้มั้ย... ประชุมครอบครัว!

- เร็วเข้านั่งลง! - คีรี?

อะไร?

โอเค...

พ่อพต้องการให้เจ้าทุกคนทำตัวดีที่สุด

พ่อพูดจริงนะ

เรียนรู้ให้ไว ช่วยกันทำงาน ไม่หาเรื่องเดือดร้อน เข้าใจมั้ย?

ครับ

แต่หนูอยากกลับบ้าน!

โธ่... ธูคข์

นี่เป็นบ้านของเราแล้วนะ

เราจะผ่านมันไปให้ได้

เราจะผ่านมันไปได้ถ้าเรามีกันและกัน

- เข้าใจมั้ย? - พ่อเจ้าพูดเสมอว่ายังไง?

เราซัลลี่มีกันและกัน

ใช่แล้ว เราซัลลี่มีกันและกัน

และทีนี้เอาแบบเข้นแข็งหน่อยได้มั้ย?

เอาล่ะ

เราซัลลี่มีกันและกัน!

เราซัลลี่มีกันและกัน...

ว่ายกับเรา

พวกเขาเป็นอะไร?

พวกเขาไม่รู้วิธีดำน้ำ

หยุดทำอย่างนั้น เรียนรู้

เจ้าเป็นอะไรมั้ย?

ว่ายเร็วเกินไป! รอพวกเราด้วยสิ!

ฝึกหายใจนะ ฝึกไว้

เจ้าดำน้ำไม่ได้เรื่อง ถ้าให้ปีนต้นไม้อาจจะได้ แต่...

ไม่เอาน่า เราไม่ได้พูดภาษานิ้วนะพวก

เราไม่รู้เจ้าพูดอะไร

- ข้าจะสอนเจ้า - คีรีอยู่ไหน?

- คีรี? - คีรี?

คีรีอยู่ไหน?

เจ้าเห็นนางมั้ย?

ขึ้นไปบนยาน!

คาดเข็มขัด!

ไปเลย!

เร็วๆ!

ใจเย็นวัยรุ่น!

ฟังให้ดี

มีเครื่องติดตามฝังในหน้ากากนั่น

ถ้าแกหนี เราตามจับแกได้ภายในสองนาที

และฉันจะอัดแก แบบไม่ต้องหายใจกันเลย เข้าใจรึเปล่า?

ถามว่าเข้าใจมั้ย?

ครับผม

- พร้อมยัง? - เราพร้อมแล้ว

เอาล่ะ ฟังทางนี้

เจค ซัลลี่มันมุดดินหายไปแล้ว

แต่มันไม่สำคัญหรอก มันอยู่ที่ไหนเราก็ตามหาเจอ

รวมถึงเมียคลั่งสติแตกของมันด้วย

จะตามมันเจอ... เราจะต้องเป็นนาวี

เราจะเป็นเหมือนพวกมัน นั่นแปลว่าเรา... เราจะกินแบบนาวี บินแบบนาวี คิดแบบนาวี

และที่สำคัญเราจะพูดแบบนาวี

เจ้าคิดว่าชาวนาวีพูดแบบนั้นเหรอ? เจ้าดูเหมือนเด็กสามขวบ

งั้นก็ได้ ไอ้ฉลาด

แกก็เลื่อนตำแหน่งจากลิงนำโชค มาเป็นล่ามให้เราก็แล้วกัน

พวกมันคือฮิลูก หากเจ้าต้องการอยู่ที่นี่ เจ้าจะต้องขี่มัน

ต้องเชื่อมต่อกัน

สัมผัสลมหายใจ สัมผัสพลังของมัน

จับตรงนี้

จับแน่นๆ

เป็นไรมั้ย เจ้าคนป่า?

การต่อสู้ครั้งนี้ มันยากที่จะจัดการ

บางที! เจ้าควรเริ่มต้นจากฮิลูก

ไม่ เจ้านี่แหละ

และจำไว้ เมื่อดำน้ำลงไป จัดท่าให้ดีคือสิ่งสำคัญมาก

อ่าฮะ

ข้าทำได้

นิ่งๆ...

แบบนั่น ใช่...

ใจเย็น

ข้าชักชอบแล้วสิ!

หายใจเข้า...

...และหายใจออก

ลองนึกภาพลมหายใจของเปลวไฟ

เจ้าต้องผ่อนคลายให้ใจเต้นช้าลง

หายใจเข้า...

หายใจกับร่างส่วนนี้

และหายใจออกช้าๆ

โลอะ หัวใจเจ้าเต้นเร็ว

- โทษที - พยายามคุม

- ตกลง - หายใจเข้า...

และหายใจออก ปล่อยใจให้ว่างเปล่า

เจ้ากำลังเรียนรู้ที่จะหายใจ!

มาเร็ว ตามให้ทันนะพวกขี้แพ้!

ฉันจัดการเอง

หัวเราะอะไร?

เด็กชาวนาวิสู้กับมันด้วยมือเปล่า

เจค ซัลลี่ ฝึกเอาเองเลยเหรอ?

แล้วคิดว่าไง?

เอาไงผู้พัน?

สนุกแน่...

เอาล่ะมามะ

มาเต้นกันแม่สาวน้อย

ข้าลืมบอกไปว่อย่างแรกคืออย่าปากเสีย

ขอบใจมากไอ้หนู!

ตามไปๆ!

เห็นเขามั้ย?

โอเคพวกเรา ไปกันเถอะ

มาเถอะ...ไปได้แล้ว

อย่างนี้สิ!

ผู้พัน! สุดยอด!

ใครคือคนต่อไป?

วิถีแห่งสายน้ำไม่มีจุดเริ่มต้นและจุดจบ

ทะเลอยู่รอบตัวเรา และในตัวเรา

ทะเลคือบ้านของเรา

ก่อนที่เราเกิด...และหลังจากที่เราตาย

หัวใจของเราเต้นไปตามจังหวะคลื่น

ลมหายใจของเราร้อนผ่าวดังน้ำในห้วงลึก

ทะเลคือผู้ให้...และทะเลคือผู้รับ

สายน้ำเชื่อมโยงกับทุกสิ่ง

ชีวิตและความตาย

ความมืดและแสงสว่าง

ข้าทำได้แล้ว!

- ศรีเรยา! - เจ้าทำได้แล้ว

ทำให้เราหายใจใต้น้ำได้

นางทำอะไร?

- ไม่รู้สิ - นางนอนดูพื้นทราย!

เจ้าว่าไงนะ?

นี่เจ้าเป็นพวกตัว...ประหลาดเหรอ?

เขาถามว่าเจ้าเป็นตัวประหลาดเหรอ?

เปล่า

แน่ใจรึเปล่า?

เจ้าไม่ใช่ชาวนาวีด้วยซ้ำ

ดูนิ้วเจ้าสิ! หมายถึง... ดูสิ!

เฮ้! ถอยไปไอ้หน้าปลา!

โอ้ตัวประหลาดห้านิ้วมาอีกตัว

ดูหางน้อยๆ ของเขาสิ!

- อย่าจับ! - หางน้อยๆ!

อย่ายุ่งกับเรานะ!

พิการรึเปล่า

- ดูหางเขาสิ! - หางเด็กน้อย!

มันน่ารักจังเลย

เจ้าได้ยินนางพูดแล้ว?

อย่างยุ่งกับพวกเขา

อ้อ พี่ชายใหญ่มา...

ถอยไป

เดี๋ยวนี้

ถือว่าฉลาด

และต่อจากนี้ไป เจ้าจะต้องให้เกียรติน้องสาวข้า

ไปกันเถอะ

บาย!

- ตัวประหลาด - ประหลาดกันทั้งบ้าน

- โลอะ - ข้าคุยเองพี่

ข้ารู้ว่ามือข้ามันตลก ข้าเป็นตัวประหลาด เป็นเอเลี่ยน

แต่มันทำอะไรเจ๋งๆได้รู้มั้ย

ดูนะ เริ่มจากกำรวมกัน ให้มันแน่นๆอย่างนี้ก่อน แล้วก็...

เขาเรียกว่าต่อยไอ้สัส! อย่ามารังแกพี่สาวข้าอีก

หยุดนะ!

พอได้แล้ว

งี่เง่า!

หางข้า!

หูข้า! ปล่อยสิวะ! มันจะฉีก!

ปล่อยนะ!

สิ่งเดียวที่ข้าขอคืออะไร แค่สิ่งเดียว!

- อย่าก่อเรื่อง... - อย่าก่อเรื่อง! ถูกต้อง

- ความผิดข้าเอง - ข้าว่าไม่ใช่ เลิกรับผิดแทนน้องได้แล้ว

พ่อ เอานุงทำร้ายคีรีก่อน

เรียกเธอว่าตัวประหลาด

- ไปขอโทษเขาซะ - ไงนะ?

เขาเป็นลูกของหัวหน้าเผ่า เข้าใจมั้ย?

ข้าไม่สนใจวิธี ไปดีกับเขาซะ ไป!

เฮ้

คนที่อัดกับเขาเป็นไงบ้าง?

เละ

ดีแล้ว

เละกว่าเยอะ

ไปได้แล้ว

เป็นอะไร?

เปล่านะแม่ ข้าสบายดี

ทำไมข้าถึงจะต้องเป็นอะไร?

ทำไมข้าไม่เหมือนคนอื่นๆเขา?

โอ้ คีรี...

หนุ่มน้อยชาวป่ามาทำอะไรเนี่ย?

ข้ามาขอโทษที่อัดเจ้า อัดซะยับเลย

เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ

ไปล่าสัตว์กับเรามั้ย? นอกแนวปะการัง?

ถิ่นล่าสัตว์ของผู้ชาย

ไม่ ข้าไปไม่ได้

งั้นข้าคงชวนผิดคนซะแล้วสิ

ไปก็ไป!

สุดยอด!

ตามให้ทันนะ คนป่า!

"หินสามสหาย"

- ยังไม่ตายนะ! - สนุกเป็นบ้าเลย!

ทางนี้ ข้ารู้จักที่สุดยอด

ล่าปลา

เฮ้พวก?

เอานุง?

เล่นแบบนี้ไม่ตลกนะ!

เอานุง?

ชิบหาย

เจ้าคือโทลคุน

เจ้าช่วยชีวิตข้า

ขอบคุณ

ขอบคุณ

สหายข้าไม่เข้าใจหรอกนะว่าเจ้าพูดอะไร

พวกเขาทำร้ายเจ้าใช่มั้ย?

ข้าจะดึงมันออกให้

เจ้าไว้ใจข้ามั้ย?

เพื่อน?

ถูกต้อง! เราเป็นเพื่อนกัน! เพื่อน!

ข้าเสียใจด้วย

มีเรื่องอะไรเหรอลูกรัก?

คิดถึงสไปเดอร์เหรอ?

- ใช่ - ใช่?

แต่ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น

โอเค งั้นเรื่องอะไร?

ข้ารู้สึกถึงนางนะพ่อ

ใคร?

เอวา

ข้าได้ยินนางหายใจ

ข้าได้ยินเสียงหัวใจนางเต้น

นางอยู่ใกล้มาก...นางอยู่...ที่นั่น...

เหมือนคำพูดที่กำลังจะเอ่ยปาก

ข้ารู้พ่อคิดว่าข้าบ้า

ลูกไม่ได้บ้าหรอกลูกรัก

แล้วเสียงหัวใจเอวาเต้นยังไง?

ทรงพลัง

บอกเขาในสิ่งที่เจ้าบอกข้า!

เจ้าชอบดูดาวมั้ย?

พ่อของข้าก็มาจากดวงดาว

ดวงนั้น ตรงนั้น

โลอะ!

ข้ามีปัญหาแล้ว

โลอะ!

ไปก่อน ว่ายไป แล้วค่อยเจอกันใหม่!

- เจอตัวแล้ว! - เจอลูกของซัลลี่แล้ว!

เฮ้ เฮ้!

ให้ข้าดูหน่อย

เขาไม่เป็นไร สบายดี

แค่รอยถลอก!

แม่เกือบลืมไปว่าแม่จะไม่ควักลูกตา ของลูกชายคนเล็กของตัวเอง!

ไม่ ลูกข้ารู้ดีว่าไม่ควรพาเขาไปนอกประการัง

เราต้องโทษเขา

โอนะ ไปกันเถอะ

ไม่ นี่ไม่ใช่ความผิดของเอานุง

ข้าเป็นคนต้นคิด

เขาพยายามห้ามข้าแล้ว

จริงๆ

- ไปกันเถอะ - โลอะ!

- ข้าขอโทษ... - กลับเถอะ!

ไปกันเถอะ

- เป็นความจริงเหรอ? - เอานุง? เจ้าคิดอะไรของเจ้า?

พ่อ พ่อบอกให้ไปเป็นเพื่อนกับพวกนู้น ข้าก็ทำแล้ว...

- ข้าไม่อยากจะฟัง - พ่อ

เจ้านำความอับอายมาให้ครอบครัว

ข้าไปได้ยัง?

ถ้าเจ้าก่อเรื่องอีกข้าจะลงโทษเจ้าหนักๆ เข้าใจมั้ย?

ครับผม เข้าใจชัดเจน

เจ้าไปไหนมา?

ใช่ ทำไมเจ้าไม่ดูแลน้องชายของเจ้าล่ะ?

ขอโทษครับพ่อ

ทำไมเจ้าออกรับแทนข้า

เพราะข้าเข้าใจความรู้สึก ของการเป็นลูกไม่เอาถ่าน

ข้าอยากจะอยู่ที่นั่นด้วย มหาสมุทรให้ของขวัญกับเจ้านะน้องรัก

ฝูงโทลคุนยังไม่กลับมา และไม่มโทลคุณตัวไหนอยู่คนเดียว

ยกเว้นตัวนี้

และมีครีบข้างนึงหายไป

ที่อยู่ทางด้านซ้าย

น่าสงสาร

มันคือพยาคาน

- อะไร? - พยาคาน

ใครคือพยาคาน?

มันเป็นโทลคุณเลือดร้อน ถูกเนรเทศอยู่ตัวเดียว และครีบข้างนึงหายไป

- ว่ากันว่ามันเป็นนักฆ่า - ไม่ๆ

มันเคยฆ่าชาวนาวี และโทลคุนตัวอื่นๆ

ไม่ใช่ที่นี่ ห่างออกไปทางใต้

ไม่มันไม่ฆ่าใครหรอก

โลอะ เจ้าโชคดีที่รอดมาได้

ข้าจะบอกให้นะ! เขาช่วยข้าไว้!

มันเป็นเพื่อนข้า!

น้องชายของข้า! นักรบผู้ยิ่งใหญ่

ไปเจอโทลคุนเพชรฆาตและรอดกลับมาเล่าได้อีก

พวกเจ้าไม่เชื่อข้า

- โลอะข้าเชื่อพี่นะ! - โลอะ กลับมาก่อน

เจ้าล้อเลียนเขา

พยาคาน!

พยาคาน!

พยาคาน!

ข้าดีใจที่ได้พบเจ้า

ทำไมเจ้าถึงถูกเนรเทศ? เกิดอะไรขึ้น?

เจ็บปวดมากเกินปุย

ข้าไว้ใจเจ้า เจ้าไว้ใจข้าได้

เล่นงี้ไม่สวยนะ

ว่ายเร็วขึ้นอีก!

ถึงแล้ว

นี่คืออ่าวแห่งบรรพบุรุษ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเรา

ช่วงสุริยฆาตคือเวลาที่เรามาที่นี่

นี่ไงล่ะ นี่คือต้นไม้แห่งวิญญาณ

ลูกสาวคนสวยของแม่

สวัสดีค่ะแม่

แม่ดีใจมากที่เจอลูก... ลูกมีปัญหาเหรอ

ลูกรักของแม่ ไม่เป็นไรนะ

- เป็นอะไรเหรอลูก? - ทำไมหนูไม่เหมือนคนอื่น

พระแม่ผู้วิเศษต้องการอะไรจากหนู

พ่อของหนูคือใคร?

ลูกรักของแม่...

แม่!

- มาเร็ว! - คีรี!

คีรี!

- เกิดอะไรขึ้น เธอเป็นไร? - เธอมีอาการชัก

เธอหายใจรึเปล่า? หายใจรึเปล่า?

รีบพาไปที่หมู่บ้าน! เร็วเข้า!

- รีบไป เร็วเลย! - ไปแล้ว!

- ข้าดีใจที่ได้พบเจ้า - เนเทยัม อย่าให้พวกเขาเข้ามา

- เธอเป็นไงบ้าง? - หมดสติ

ไม่มีเลือดออก ไม่มีกระดูกหัก

ไม่มีร่องรอยการขาดออกซิเจน สมองก็โอเค

แต่เราพบการเคลื่อนไหว ระหว่างอาการชักและสมองส่วนหน้า

มันเป็นอาการชักอย่างแน่นอน

- ข้าว่าที่นี่ไม่ต้องการข้า - แต่เจ้าคือซายิกของเรา!

- เอาของพวกนี้ออกไป - ออกไป! เจ้าช่วยอะไรไม่ได้!

- ไปเร็วๆๆๆ - โอเค รอแปป ขอเอาสายเอวีออกก่อน!

ทุกเทอรี่

เธอบอกว่าเธอรู้สึกถึงเอวา เธอบอกได้ยินเสียงหัวใจนางเต้น

นั่นแหละอาการที่พบทั่วไป ในโรคลมชักของสมองส่วนหน้า

"โรคลมชัก"?

ผู้ป่วยจะเห็นภาพหลอน

รู้สึกมีความสุขดื่มด่ำในเชิงศาสนา แบบที่เธออธิบายไงล่ะ

การเชื่อมต่อกับต้นไม้วิญญาณเหมือนเป็น เหมือนตัวกระตุ้นบางอย่าง

นายให้เธอทำแบบนั้นไม่ได้อีกแล้วนะ

ไม่ได้เลยเหรอ?

เจค ถ้าเธอไปชักใต้น้ำอีก เธออาจตายได้

คีรี! พี่ฟื้นแล้ว!

โอ้ คีรี คีรี ลูกรัก

ลูกรักของแม่

โอเคประโยคนี้ "ข้าเห็นเจ้า"

ฉันก็พูดอย่างนั้นนี่

ไม่ใช่ "นาที" ต้อง" น้าทิ".

"งะติ" มันพูดเสียงออกจากจมูกใช่มั้ยล่ะ?

หัวหน้า หน่วยลาดตระเวนตรวจเจอสัญญานเรดาร์ เครื่องบินรบติดอาวุธ

- ที่ไหน? - ทะเลตะวันออก 400 กม. ทิศเหนือ

- เออ - จับแน่นๆ

สัญญาณที่ส่งมาถูกตัดขาด และมันขาดหายไปเหนือทะเลเบิร์น แต่!

ลองคาดคะเนเส้นทาง มันจะเป็นกลุ่มของหมู่เกาะนี้

นั่นมันเป็นร้อยๆเกาะเลยนะ ได้ค้นหากันตายเลย หมู่บ้านอยู่ระเกะระกะ

เราต้องการตัวมัน ขอแค่เรือกับเครื่องบิน ผมจะถลกหนังหัวมันกลับมา

- เจอศัตรูในเรดาร์ - กัปตัน!

- หยุดเครื่องยนต์ - หยุดเครื่องยนต์!

หยุดเครื่องยนต์แล้ว

- ไง - นายคือสกอร์สบี้เหรอ?

ใช่ นายคือไอ้โง่ที่จะมาเป็น หัวหน้าคุมเรือของฉันเหรอ?

ก็ฉันน่ะสิ

เป้าหมายของเราคือ - ทุกเกาะในกลุ่มนี้เลย

ไม่เคยไปแถวนั้น คุณรู้จักมั้ยล่ะดอกเตอร์ ว่าเราจะเจอชนเผ่ากลุ่มไหน

ส่วนใหญ่เป็นคายีน่า มันน่าจะมีมากกว่า 50 หมู่บ้าน

แล้วคุณเป็นใคร?

ผมคือเอียน การ์วิน

นักชีววิทยาทางทะเล

จะ 50 หมู่บ้าน หรือ 100 หมู่บ้าน ฉันก็ไม่แคร์ เราจะค้นมันทุกที่

ฉันล่าโทลคุน นั่นคืองานของฉัน และฉันทำแค่นั้น ฉันมีโควต้าที่ต้องทำให้ถึง

ฉันจะขอดีๆแค่ ครั้งเดียวนะ

ในเมื่อเราเลี่ยงไม่ได้ ก็ลุยแม่งเลย!

- ทุกคนกลับมาสถานี! - อย่าจับสิ

- เอาเครื่องขึ้นจากน้ำ - มีความเร็วในการบิน

- นั่นอะไร? - เกิดอะไรขึ้น?

โทลคุนกลับมาแล้ว! พี่น้องของเรากลับมากันแล้ว!

ในวงจรอพยพที่ไม่รู้จบของพวกมัน ฝูงโทลคูนหวนคืนมา

คีรี!

- คิริ มาเร็วมาดูนี่ไปกันเถอะ! - อย่ายุ่งกับข้า

- มาเร็ว! - มีอะไร?

- เจ้าต้องการอะไร? - ดูสิ! ดู...

มาเร็ว! ไปหาพวกเขากัน

ดูสิ! พี่น้องร่วมจิตวิญญานของข้า!

น้องสาว ข้าเห็นเจ้า!

ข้าเห็นเจ้าและข้าดีใจ!

ลูกของเจ้าสวยมาก

ขอบใจ ลูกของเจ้าเป็นยังไงบ้าง?

ลูกของข้าแข็งแรง

ข้าได้พบกับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง

ถึงเวลาของเรื่องราว เวลาของฤดูกาลพรากจาก การเกิดและความตาย

เวลาของเพื่อนเก่า และรักใหม่

เผ่าตะนุ้ย

อย่าตกใจไปเลย คนของข้า

เรากำลังหาอาวุธ วิทยุ ยุทโธปกรณ์

คุกเข่า! แกด้วย! แกเห็นนี่มั้ย?

คุกเข่า นั่งลงไป!

เรารู้ว่าชายคนนี้อยู่ไหนสักแห่งในหมู่เกาะนี้ เขาอยู่นี่รึเปล่า? ในหมู่บ้านนี้?

เผ่าของเราอาศัยอยู่แตกต่างออกไป คนที่เจ้ากำลังหามาจากป่า

- เขาพูดว่าไง? - เขาว่าไม่เคยเห็น พวกเขาเป็นชาวเล พวกชาวป่าไม่มาที่นี่

ฉันไม่เชื่อที่มันพูด

หากอยากได้ตัวเขา ต้องไปหาที่ป่า

พวกเขาไม่รู้อะไรเลย

ยิงสัตว์เลี้ยงของมัน

แกทำบ้าอะไรของแก?

ใจเย็น ใจเย็น!

คราวนี้แกฟังรู้เรื่องรึยัง? เห็นมั้ยว่ามันทำอะไรได้?

เจค ซัลลี่ โทรุค มัคโต!

เขาไม่รู้อะไรเลย!

จัดการเธอ

หยุด หยุด!

แกพูดให้มันเข้าใจแจ่มแจ้งซะ ถ้ามันไม่ส่งซัลลี่มา ฉันจะฆ่าซานิคของมัน

- ไม่ ข้าไม่พูดงั้น! - งั้นเหรอ

ข้าจะไม่ขอยุ่งเรื่องนี้!

คนพวกนี้ไม่รู้อะไรเลย พวกเขาไม่รู้อะไรเลย!

ห้ามขยับ

หุบปาก!

จะฆ่าเธอจริงเหรอ?

ได้โปรด ได้โปรดอย่าทำอย่างนี้! สิ่งที่ทำอยู่มันไม่ถูกต้อง!

ได้โปรด...

- เผากระท่อมพวกมัน - จุดไฟเลย

จุดไฟเลย เผาให้หมด!

จุดไฟ!

- ยกโทษให้ข้าด้วย! ข้าไม่รู้! - หยุดความบ้าคลั่งนี้ที!

- ข้าขอโทษ - ไปจากที่นี่กันเถอะ

อย่ามาแตะต้องข้า!

- ข้าเสียใจ! - ข้นมา ไปกันเถอะ!

- อะไร? - คนจากฟ้า

พวกเขามาตามหาเจ้า เจค ซัลลี่

ทางทิศใต้ กับเด็กชายที่พูดภาษานาวีได้

- พวกมันฆ่าใครรึเปล่า? - ยังไม่ได้ฆ่า

มันขู่เอาชีวิต แต่พวกชาวบ้านไม่บอก ตามคำสั่งข้า

เราต้องฆ่าเจ้าปีศาจตัวนี้ วางกับดักมัน ฆ่ามัน

เราต้องคิดให้รอบคอบ

ถ้าเราโจมตีควอริช มันจะรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน และมันจะมาพร้อมกับทุกอย่างที่มันมี

แล้วแผนการคืออะไร?

เจ้าโทรุค มัคโท! มันอยู่ที่ไหน? มันมาที่นี่รึเปล่า?

- พูดดีๆไม่ได้เรื่อง - ใช่ เหมือนพูดกับกำแพง

ถ้าเราเร่งไฟแรงมันก็จะร้อนตูดมั้ย เราต้องล่อมันออกมา

รอไม่ได้แล้ว ฉันต้องไปเก็บยอดโควต้า

นายอยากล่ามากเหรอ? ไปล่ากัน

มาเลย ที่นี่ไม่ได้หรอก หมู่บ้านเยอะไป

ไม่ๆๆๆ

ด้วยความเคารพครับ คุณคงไม่เข้าใจ ความเชื่อมโยงระหว่างโทลคุนกับนาวีชาวทะเล

มันเหมือนกับการฆ่าคนในครอบครัวพวกเขา

เราล่าโทลคูณที่นี่ พวกเขาจะหันกลับมาล่าพวกเรา

แบบนั้นแหละที่ต้องการ โดยเฉพาะคนนั้น

ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า

ข้าก็รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวเหมือนกัน

บอกข้าทีว่าทำไมเจ้าถึงถูกเนรเทศ?

ข้าเสียใจ... เสียใจด้วยจริงๆ

ไม่เป็นไร ข้าอยู่นี่

เจ้าปล่อยให้เกิดขึ้น!

เจ้าปล่อยให้เขาเป็นเพื่อน กับโทลคุนที่ถูกเนรเทศ!

ศรีเรยา... เจ้าทำให้พ่อผิดหวังมากนัก

และเจ้า ลูกชายของนักรบผู้ยิ่งใหญ่ ควรรู้ว่าอะไรควรไม่ควร?

พยาคานช่วยชีวิตข้าไว้ ท่านไม่รู้จักเขา

ไม่ โลอะ!

นั่ง นั่ง

นั่งลง!

ฟังคำข้า ไอ้หนุ่ม

ในช่วงเวลาแรกเริ่มนั้น พวกโทลคุนต่อสู้กันเอง

เพื่อแย่งชิงดินแดนและเพื่อล้างแค้น

แต่แล้วพวกเขาก็เชื่อว่า

การฆ่านั้นไม่ว่าจะมีเหตุผลเพียงไร ก็จะนำมาซึ่งการฆ่ามากขึ้น

ดังนั้นการฆ่า จึงเป็นสิ่งต้องห้าม นี่คือวิถีโทลคูน

พยาคานมันเป็นฆาตกร ฉะนั้นมันจึงถูกเนรเทศ

ขอโทษครับท่าน แต่ท่านคิดผิด

โลอะ เจ้ากำลังคุยกับโอโลเอทาน!

- ข้ารู้- - พอแล้ว!

ข้ารู้ก็แล้วกัน

พอได้แล้ว

ข้าจัดการเขาเอง

พายุจะผ่านไป

โลอะ วันนี้ข้าเห็นบางอย่าง

ข้าเห็น วิธีที่โทลคุนเลือกเด็กจากป่า

ข้าภูมิใจในตัวเจ้ามาก

พยาคานไม่ได้ฆ่าเด็กคนพวกนั้น ข้าเห็นทุกอย่าง

เรือปีศาจฆ่าแม่เขาต่อหน้าต่อตาเขา และเขารวบรวมคนจากแนวปะการังเพื่อโจมตีเรือ

พวกเขาทั้งหมดก็ถูกฆ่าตาย

- คนจากฟ้า ไม่ใช่ พยาคาน - ไม่ โลอะ

ตามประเพณีของโทลคุน เขารับผิดชอบต่อการตายของพวกเขา

แล้วอะไรล่ะที่ต้องจ่ายไป? เขารู้ว่าทำผิดแล้วจะไม่ทำผิดซ้ำอีก!

- ข้าต้องบอกพ่อของข้า - ไม่! พ่อข้าโกรธข้าก็มากพอแล้ว

- พ่อของเจ้าจะเข้าใจ - ไม่! เขาไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น

ทั้งกลุ่มเกลียดข้า เลือดปีศาจ คนนอก นั่นคือสิ่งที่พวกเขาเห็นข้า

ข้าเห็นเจ้า

เจ้าเป็นพี่ของโทลคุน

ตอนนี้เจ้าเป็นพวกเรา

- เห็นตัวแม่มั้ย? - แม่กับลูก สัญญาณแรง 4000กม.

- ลงน้ำกันเลย! - ทำการลงน้ำ

ทีมใต้น้ำ 2 นาที!

ลดประตู! เร็วๆ!

ลูกเรือพร้อม! ได้เวลาทำเงินแล้ว

ลูกเรือเข้าที่แล้ว! ปล่อยเรือ!

ไปกันเลย ไปเลย!

ถึงตาเราแล้ว!

ไป!

เตรียมตัวให้พร้อม! ยิงๆๆๆ!

นั่นอะไร พวกเขาทำอะไร?

มันคือเซนเซอร์ตำแหน่งเสียงสะท้อน เป็นอุปกรณ์นำทาง

พวกเขาต้องยกตัวอยู่เหนือน้ำ เพื่อไม่ให้หูหนวก

เหล่านักล่า ไปเลยๆๆๆ!

พวกเขาจะแยกตัวเมีย ออกจากฝูงของมันโดยใช้ปืนโซนิค

พวกเขาเลือกตัวแม่เพราะมันว่ายช้า และตัวแม่จะไม่ทิ้งลูก

- พวกมันเคยสู้กลับมั้ย? - ไม่ ไม่เคยเห็นมันยกครีบสู้!

ตัวใหญ่ฆ่ายากไอ้พวกนี้

ทีมใต้น้ำ ไป!

พร้อมเสมอ

กำลังดำน้ำ

- เห็นเป้าหมายแล้ว - พบเห็นเป้าหมายฉมวกพร้อมรบ

ไปกันเลย

เรามาจากด้านล่าง ตรงนั้นจะมีช่องว่างให้ยิง

- เอาล่ะไปกัน เข้าไปได้เลย - เข้าใจแล้ว พาเข้าไปใกล้ๆ

- ให้มันตรง - พร้อม ดอกแรกไปเลย

ล๊อกเป้า พร้อม... ยิง!

- นัดที่สอง พร้อมแล้ว - เล็งเป้า!

- เข้าเป้าใน... - สาม สอง...

- เยี่ยม! - ยอดเยี่ยม! 3-6 เลี้ยงเบียร์ด้วย

- เห็นมั้ยถุงลมทำให้มันช้าลงและพาตัวมันลอยขึ้นผิวน้ำ - ใช่

ไปหามันเลย ระยะ 30 เมตร

ฉมวกกับระเบิด

10 เมตร เข้าไปในระยะยิง!

เอาล่ะ นิ่งไว้ นิ่งไว้ นิ่งไว้!

เยี่ยมได้แล้ว!

เตรียมรับความระทึกนะผู้พัน!

- ดึงกลับ! - ดึงกลับแล้ว

ดึงสู้ไว้! สู้ไว้!

มันโดนฉมวกระเบิดฝังเข้าใส่หน้าอก แล้วยังมีแรงวิ่ง ต้องนับถือ...

เราจะต้องไปที่ต่อมใต้สมองของมันจากด้านล่าง ผ่านเพดานแข็ง และ...

และไปที่สมอง

พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาสูง อาจจะฉลาดกว่าเราด้วย

- ไม่ฉลาดกว่าผม - ใช้มาตรฐานต่ำไป

ผมมีฉมวก

รู้ได้ยังไงว่ามันฉลาดกว่าเรา

เซลล์ประสาทและช่องต่างๆมากกว่า

ไม่เพียงฉลาดกว่า แต่ยังรู้สึกลึกซึ้งกว่า

มีจิตวิญญาณมากกว่า

พื้นที่ตรงนี้ทำหน้าที่เป็นศูนย์ควบคุมอารมณ์ความรู้สึก โดยอัตราส่วนแล้วมันใหญ่กว่าเรามาก

ทั้งด้านดนตรี ด้านปรัชญา คณิตศาสตร์ ภาษาที่ซับซ้อน

- เอาล่ะ ได้แล้ว - ขอดูเงินหน่อยสิ

- ทั้งหมดเพื่อจะเอาแค่นี้? - เท่านี้แหละ อมฤตา

โชคร้ายของไอ้พวกตัวใหญ่พวกนี้

สารในตัวของมัน สามารถหยุดความชราของมนุษย์ได้แบบว่า

หยุดไปเลย

มันคือสสาร ที่มีค่าแพงที่สุดที่มนุษยชาติรู้จัก

แค่ขวดเล็กๆนี้ขายได้ 80 ล้านเหรียญ

อุ้ยหล่น!

อย่าเล่นแบบนี้ มันไม่ตลก

อมฤตาเป็นเงินทุนค่าใช้จ่ายทุกอย่าง บนแพนโดร่าแล้วตอนนี้

- แม้แต่งานวิจัยของคุณใช่มั้ย ดร.จี?" - ผมถึงเลือกเมาไง

คุณต้องการแค่นี้ แล้วทิ้งมันไปทั้งตัว?

ปลดถุงลมออ ปล่อยให้มันจม!

ไม่ ปล่อยถุงลมไว้ ฉันต้องให้มันรู้ว่าเป็นเรา

ผมคิดราคาเพิ่มถ้าใช้มันเป็นเหยื่อนะ!

ชื่อนางคือโรอา

นางเป็นพี่สาวร่วมวิญญาณข้า

นางเป็นผู้รงสรรค์เสียงเพลง

จากที่นับถือ เราจะร้องเพลงด้วยกัน!

นางพูดไว้ว่ารอตั้งหลายปี กว่าจะได้ลูกน้อยตัวนี้!

พวกเราต่างดีใจไปด้วยกับนาง!

นี่มันคืออะไรโทโนวาริ?

นี่มันคืออะไร?!

น้องสาวฝ่ายวิญญาณข้าและลูกนาง ถูกฆ่าตายด้วยมือของคนจากฟ้า!

สงครามนี้มาเยือนถึงถิ่นเรา! เรารู้ว่าพวกโทลคุนกำลังถูกตามล่าสังหาร

แต่ก็ไม่มีใครข้ามเส้นขอบฟ้ามา และวันนี้พวกมันมาถึงที่นี่แล้ว!

เราต้องเข้าใจความคิดของคนจากฟ้าก่อน พวกเขาไม่สนใจสมดุลธรรมชาติ!

ฆ่าคนจากฟ้า!

ฟังข้าก่อน!

คนจากฟ้าจะไม่หยุดอยู่แค่นั้น นี่แค่เริ่มต้น เจ้าต้องบอกพวกโทลคุนให้หนี

ให้พวกมันว่ายน้ำออกไปให้ไกลจากที่นี่!

หนีเหรอ?

เจ้าอยู่กับพวกเรา แต่เจ้าไม่เรียนรู้อะไรเลย!

เราจะต่อสู้ เพื่อปกป้องพี่น้องร่วมจิตวิญญานของเรา!

ไม่ไม่ไม่!

ฟังนะ ถ้าเจ้าจู่โจม ถ้าเจ้าสู้ พวกเขาจะฆ่าเจ้า จะทำลายทุกสิ่งที่เจ้ารัก

ฟังคำพูดข้า! ฟังคำพูดข้า!

ใจเย็นๆ! ใจเย็นๆ!

- ฟังพ่อข้าก่อน! เขาพูดจริง - ให้ตายสิ!

บอกโทลคุน ถ้าโดนเจ้านี่ยิงหมายถึงถูกหมายหัว

ให้รีบบอกข้้า ข้าจะปิดมันให้

ปกป้องพวกมันคือสิ่งที่สำคัญ ถูกมั้ย?

ปกป้องครอบครัวเจ้า

ไปบอกโทลคูน

ไป ไป!

เราต้องสู้

มาเจค... ข้าจะไม่อยู่เฉยโดนไม่ทำอะไร!

มันเป็นกับดัก มันอยากให้เราตอบโต้! มันไม่ได้ตามล่าโทลคุน มันตามล่าเรา!

- ข้าให้เจาออกไปไม่ได้หรอกน้องชาย - ต้องไปเตือนพยาคานว่ามีเครื่องติดตาม

ไม่ เจ้าจะต้องเก็บตัวอยู่ที่นี่เท่านั้น

เขาถูกเนรเทศ ไม่มีใครไปเตือนเขานอกจากข้า!

น้องข้า ทำไมเจ้าถึงทำอะไรมันยากอยู่เสมอ

คิดดูสิว่าทำไมข้าไม่เป็นลูกชายที่ดีแบบพี่!

เป็นทหารที่สมบูรณ์แบบ!

ข้าไม่ใช่พี่ เข้าใจมั้ย?

ข้าไม่ใช่พี่! เขาเป็นพี่ชายข้า ข้าจะไป

เอ่อ เขาเป็นพี่ชายเจ้าเหรอ? ไม่ ข้าสิเป็นพี่ชายเจ้า!

โลอะ!

ปล่อยข้า

- โลอะ! - กลับมา!

ตามไป! เขาจะไปหาพยาคาน!

กลับมา!

- นั่นโลอะ! - โลอะ!

โลอะ!

- เขาจะไปหาพยาคาน! - เราไปด้วย!

จับไว้

ลูกเรืออยู่ในตำแหน่ง เอาล่ะทุกคนเร็วเข้า เราไปทำเงินกัน!

พยาคาน! พี่ชาย!

โลอะ!

- โลอะ! - เดี๋ยว!

เป็นไร เกิดอะไรขึ้น?

บ้าเอ้ย!

ใจเย็น! ใจเย็น ข้าช่วยเอง

แม่งเอ้ย!

โลอะ!

ช่วยด้วย ยานใกล้เข้ามาแล้ว!

ทางนี้!

พี่ช่วยหน่อย!

- มาเร็ว! - เร็วๆสิ!

ข้าทำเอง! บอกพ่อ! เร็วๆสิ เรีบไป!

- บอกเลย! - พ่อ... ข้าหมายถึงหมาปีศาจ ได้ยินมั้ย!

- เจ้าเห็นมั้ยว่าเขาไปไหน? - ได้ยินข้ามั้ย?

- เห็นไปนอกแนวปะการัง - โลอะ?

พ่อ!

เราอยู่กับโทลคูนเขาโดนยิง

เรือสังหารกำลังมา ไกลออกไป 2 กิโล ทางทิศใต้

- มีใครอยู่กับเจ้าบ้าง? - อยู่ด้วยกันหมด

พวกเราอยู่ที่หินสามพี่น้อง!

หาที่หลบไว้ก่อน อย่าเข้าปะทะศัตรู ได้ยินมั้ย? อย่าเข้าปะทะ เรากำลังไป

- ครับผม! - มันใกล้เข้ามาแล้ว!

ดึงดึง!

พวกเด็กๆจะถูกโจมตี! พวกเด็กๆจะถูกโจมตี!

พวกเขาไปช่วยโทลคูน ลูกของท่านด้วย

- เรือปีศาจใช่มั้ย? - ใช่! เราต้องไปแล้ว!

อาวุธ ส่งสัญญาณไป!

- เจ้าควรอยู่ที่นี่ก่อน - ข้าจะไปสู้!

ทีมใต้น้ำ ปิดประตูเร็ว เตรียมตัวใน 2 นาที!

- เอาเลย! - เร็วเข้า!

เร็วเข้า มาเร็ว พี่เร็วเข้า!

ไปไปไป!

ดึง! ดึงงงง!

- ดึงพร้อมกัน! - ดึงงงงง!

ให้ตายสิวะ ลูกของซัลลี่

- ไปลุยมัน แกไม่เกี่ยว! - เข้าที่!

ระยะ 700 เมตร สัญญาณชัดเจน

- ดึงให้แรงขึ้น! - ดึงงงงง!

- ออกแล้ว เราทำได้ มันออกแล้ว! - ไป! หนี!

ไปด้านนั้น! ข้าจะไปล่อมันไว้!

- เข้าใจแล้ว! - โลอะหนีเร็ว!

พยาคาน! ดำน้ำเร็ว! ดำน้ำ!

จับไว้!

300 เมตร เตรียมฉมวกน้ำลึก

ยิงไป ยิงไป ยิงไป!

อย่าใช้ระเบิดน้ำลึก! เด็กพวกนี้จะไม่มีค่าถ้ามันตาย

หยุดยิงก่อน

ตีวงออกไปโอบล้อมพวกมันไว้ เตรียมปล่อยทีมใต้น้ำ

ทีมใต้น้ำ เตรียมไป!

ปูหักขวา ไปดักมันข้างหน้า

- อย่าปล่อยหลุด อย่าปล่อยหลุด ตามไปให้ได้ - เข้าใจแล้วเราจะเข้าไปในพุ่มไม้

ล๊อกเป้า พร้อมยิง!

ธูคข์อยู่ไหน? เจ้าเห็นนางมั้ย?

ธูคข์!

เจอเป้าหมายแล้ว

- มันมากันแล้ว! - เราต้องไปแล้ว

- ตาข่ายพร้อมแล้ว - ยิง

เกาะไว้!

- ระวัง! หลบไป! - เร็วๆ!

ไอ้เด็กบ้า กลับมานี่เลย!

วางอาวุธ! วางมันลง!

นอนลง

จับไว้!

วางอาวุธลง! วางมีดลง!

- วางมันลง! - วางมีด!

วางมันลง!

เฮ้! หยุด หยุด! อย่าแตะต้องพวกเขา!

อย่าขยับ!

- โอเคนะเพื่อน? - ใช่ สบายมากเพื่อน สบายสุดๆ

หุบปาก!

กลับไปหอบังคับการ ขังไว้!

ข้าไปเอง ข้าไปเอง!

ใช่

ข้าจำเจ้าได้. ล่ามพวกมันไว้กับราวเหล็ก!

ไปเร็ว

ไปได้แล้ว!

- ระวังนะมันกัด - คุกเข่า

มือมานี่

- อีกข้างนึง - ไม่!

กล้าหาญไว้

พวกนาวีมากแล้ว!

- กระจายกำลังเตรียมสู้! - พ่อ!

ไปทางซ้าย กระจายออกไป

หยุด หยุดก่อน!

นั่นซัลลี่

ระยะสามร้อยเมตร

พวกมันจับลูกเราไว้ ลูกสาวเจ้า ธูคข์ โลอะ...

เจค บอกเพื่อนๆแกให้ยอมแพ้ซะ

ถ้าอยากได้ลูกคืน แกต้องมาคนเดียว

แกรู้ดีว่าไม่ควรท้าทายคำพูดของฉัน

ไม่ไม่!

ฉันเคยปกป้องแกไว้ใต้ปีกเจค และแกหักหลังฉัน

แกฆ่าพวกตัวเอง ทั้งผู้ชายและผู้หญิง ฉันจะไม่ลังเลยที่จะฆ่าลูกของแก

หยุดก่อนนะ!

หยุดก่อน

พวกมันเป็นคนฆ่าโทลคูน พวกมันต้องตายที่นี่ วันนี้!

เราคือคนที่มันต้องการ มันทำทุกอย่างเพื่อจับข้า

ไม่ว่าที่มันฆ่าโทลคูน จับลูกๆของเราไป

เจ้านำปัญหามาให้เรา! เจ้า!

เลยต้องเป็นข้าที่แก้ปัญหา

ข้อเสนอกำลังจะหมดอายุ! ว่าไงจะมามั้ย?

เตรียมตัวเลย ฉันไปหาแน่

มาเจค มันฅเกิดอะไรขึ้น?

มาเจค?

ระวังตัวให้ดีทุกคน อาวุธพร้อม

- ไม่พลาดแน่ - ถ้ายิงตอนนี้พวกมันจะบุก

ให้มันขึ้นเรือมาก่อน

พยาคาน!

ไม่!

ยิงเลย ยิง!

พี่!

- หันเรือกลับ! - หันเรือกลับ!

พาฉันเข้าไปใกล้ในระยะยิง!

ไป!

ขับวนไป! ไปๆๆๆ

เข้าไปใกล้อีก เร็ว!

ไม่!

ให้ตาย!

เปิดฉากยิง! ยิงเลย!

ซัลลี่กำลังมา ตามเขาไป!

ทุกคนเข้าประจำที่!

ใครก็ได้ยิงหน่อย!

หยุด!

ข้างหลัง ไปเลย!

น้ำทะลัก! ใส่หน้ากากด่วน! ใส่หน้ากาก!

- จับเขาไว้! - จับไว้!

ใจเย็นๆ!

ไปเลย!

- แจ้งความเสียหาย! - ช่องที่สองและสามถูกน้ำท่วม

นี่เพื่อนโอเคมั้ย?

- ด้านซ้าย! - ทางด้านซ้าย!

เปิดฉากยิง!

ตรงไป!

เสร็จฉันแน่!

- ปลดสายเคเบิล! - ไม่ได้ครับ!

- ตัดสายเคเบิลออก! - ใครคุมเกมส์ล่ะทีนี้?

ถอยหลัง!

บรรจุกระสุน!

ไม่ต้องใส่สายเคเบิลแล้ว ไอ้งี่เง่า!

เราเอาไม่อยู่แล้ว

น้ำเข้าเรือต้องสูบออก

ทุกคนประจำอาวุธ!

- ผมคิดว่าคนเป็นคนมีเหตุผลคุณสกอร์สบี - หุบปากซะ การ์วิน

แกอยู่ไหนวะ ไอ้สายพันธุ์ฉลาด

คิดว่าแกฉลาดมากใช่มั้ยล่ะ?

หมอบลง!

- ปั๊มไม่ทำงาน - สละเรือ! สละเรือ!

พาเขาลงเรือเล็ก! ไปกันเร็วทุกคน!

- เนเทยัม! - ให้ข้าช่วยมั้ยน้องชาย?

ข้าจะปล่อยทุกคน

- พาเขาออกไปจากที่นี่ - เร็วๆสิ!

ใครคือนักรบผู้ยิ่งใหญ่? ว่าไง? พูดสิ!

- พี่! - เอาล่ะ ไปได้แล้ว

โลอะ!

พวกมันจับสไปเดอร์ไว้ เราต้องช่วยเขา มาเถอะพี่เราทิ้งเขาไม่ได้นะ!

ปล่อยข้า!

ไม่!

ไม่!

หยุด!

- ลุกขึ้นคนสวย - คนสวนบ้านแกสิ ไอ้โรคจิต!

- เราต้องกลับไปช่วยคีรี! - ธูคข์เดี๋ยว!

เราซัลลี่มีกันและกัน

เดี๋ยวๆๆ เรียบร้อย!

- กระชับหน้ากากให้แน่น! - ข้ารู้ ไอ้งี่เง่า

ไป! อพยพคน ไปได้แล้ว!

ธูคข์ นี่ไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยนะ

ธูคข์!

ธูคข์!

ตัดตรงนี้! แบบนี้!

ไม่ไม่! ไม่!

จับไว้

- เรายังปิดจ๊อบนี้ได้ - แน่นอน

ไม่อยากเชื่อเลยโดนจับอีกแล้ว!

เร็วเข้าทุกคน สละเรือได้แล้ว

- พี่ ไปเหอะ! - ไป

ขอบคุณทุกคน

ไป!

ไม่!

ไปๆๆๆ! หนีจากที่นี่!

ส่งมาให้ข้า!

- ไปไปไป! - ทางนี้!

เข้าที่กำบัง!

เห็นพวกมันมั้ย?

เพื่อน! มันส์เป็นบ้าเลยว่ะ!

- เข้าไป! - มาเร็วพี่!

เจ้าโง่ ข้าโดนยิง

เชี่ย!

ช่วยด้วย!

- ยกเขาขึ้น! - ยกอยู่

ทางนั้น

- จับไว้ - ฉันจับอยู่

- ให้ตายสิ - พยุงเขาไว้!

แข็งใจไวพี่

- ไม่เป็นไรนะพี่ ข้าช่วยอยู่ - ไปกันเลย! ไปไป

มันจับคีรีกับธูคข์ไว้

ข้ายังกลับไปไม่ได้

พ่อ!

- ช่วยด้วย เนเทยัม! - เร็วเข้า!

รับสิ

- ไม่นะ! - เนเทยัม บาดเจ็บ! ช่วยเขาเร็ว!

ระวังหัวเขา ระวัง!

ดึง!

ระวังหัวเขาด้วย

- ไม่เป็นไรพี่ เราอยู่นี่ - ไม่นะ

กด กดไว้!

- พ่อข้า - - ข้าอยู่นี่!

ไม่ไม่ไม่!

- ข้าอยู่กับเจ้าลูกชายข้า - ไม่!

ข้าอยากกลับบ้าน...

ข้ารู้ ข้ารู้ เราจะกลับบ้าน กลับบ้าน

- ไม่เป็นไร เงียบไว้ - พ่อครับ ผม...

เนเทยัม...

ไม่ไม่ไม่!..

เนเทยัม!

เจ้าแม่ผู้ยิ่งใหญ่!

ไม่นะ เจ้าแม่ผู้ยิ่งใหญ่!

ได้โปรด!

ลูกชายข้า!

ไม่!

ลูกชายข้า!

ไม่ไม่!

ได้ยินเสียงฉันมั้ยคุณทหาร?

ได้ ได้ฉันว่าแกได้ยิน

ลูกสาวแกยังอยู่กับฉัน

เงื่อนไขยังเหมือนเดิม

ชีวิตแลกชีวิต

น้องสาวเจ้าอยู่ไหน?

น้องสาวเจ้า พวกเขาอยู่ไหน?

- ข้าไม่รู้... - พวกเขาอยู่ไหน?!

บนเรือ พวกเขาอยู่บนเรือ

พวกเธออยู่ที่สระบาดาล มันเป็นท่าปล่อยอยู่ตรงกลางเรือ

- อะไรนะ? - มาเร็ว ข้าจะพาไปดู!

มาเร็ว! ข้าจะพาไป!

คุยกันหน่อยคุณทหาร ฉันอยากได้ต้องได้เจค ไม่งั้นก็เละกันไปข้าง

ได้ยินแล้ว

- มาเร็ว! - โอเค ข้ารู้ เราต้องไปแล้ว

ไม่!

ฟังข้านะ ฟังข้า

ไม่!

ฟังข้า ฟังก่อน พวกมันจับลูกสาวเราไว้

มันจับลูกสาวเรา

ข้าต้องการให้เจ้าอยู่กับข้าและเข้มแข็ง

เดี๋ยวนี้นี้ จิตใจที่กล้าแกร่ง

จิตใจที่กล้าแกร่ง

ไปช่วยชีวิตลูกสาวของเรากัน

- อยู่กับพี่ชายเจ้า - ข้าอยากไปกับพ่อ!

- เจ้าทำมามากพอแล้ว - พ่อ...

อย่าเพิ่งยิง!

ไปกัน!

เขากำลังมา

ทางนั้น ไปไป!

เราจะฆ่ามัน นั่นคือเป้าหมายที่เรามา

- อยู่กับเขานะ - ไม่นะ!

คอยระวังรอบๆให้ดี

ไป

- พวกมันอยู่ไหน? - ที่ปล่อยเรือดำน้ำ

ที่มีบ่อลึกตรงกลาง อยู่ที่ขอบเรือด้านล่าง

ไม่ ไม่ อยู่นี่แหละ

คุยกับฉันสิคุณทหาร เรือลำนี้กำลังจะจมและลูกสาวแกจะจมไปด้วย

ลูกชายไม่น่าจะต้องตาย แกทำตัวเองทั้งนั้น

แกคิดว่าจะคุ้มกันเมียให้ปลอดภัย แต่แกทำไม่ได้

มีทางเดียวที่จะให้พวกเขาปลอดภัย

เรามาเคลียหนี้ให้จบๆ ก่อนที่แกจะเสียลูกไปอีกคน

หมอบลง!

เวนฟลีตได้ยินมั้ย?

ได้ยิน!

เดี๋ยว

เพรเกอร์ได้ยินมั้ย?

ข้างบน ข้างบน!

บุกเข้าไป!

ไปซ้าย!

ไปขวา ล้อมมันไว้!

ไม่เห็นเป้าหมาย?

มาเจค!

นั่นแม่นี่!

ใช่แล้ว! พวกเขามาล่าหัวแก!

พ่อ!

- พี่สาวเจ้าอยู่ไหน เธออยู่ไหน - ทางนั้น!

- ตามพ่อมานะ - ค่ะ

คีรี!

เวลาเหลือน้อยแล้วคุณทหาร

วันนี้แกเสียลูกไปแล้วคนนึง แกอยากจะเสียไปอีกคนรึไง?

อย่าคิดจะวัดใจฉัน!

ฆ่ามันเลยสิพ่อ!

คีรี!

- วางอาวุธลงซะ - ไม่ อย่ายอมมัน!

วางลง!

เตะมันออกไป

ทำสิ!

ไม่...

- ใส่กุญแจมือเธอซะ - ไม่อย่าทำอะไรเธอนะ!

หยุดอยู่ตรงนั้น! อย่าขยับแม้แต่ก้าวเดียว!

- ใส่กุญแจมือเดี๋ยวนี้! - แก ไอ้สารเลว

ได้โปรด อย่าทำร้านเธอ!

ปล่อยนาง ไม่งั้นข้าจะเชือด

คิดเหรอว่าฆ่าจะสนใจแค่เด็กคนนึง

เขาไม่ใช่ลูกฉัน เราไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกันด้วยซ้ำ

ได้โปรดอย่าทำร้ายเธอ! ได้โปรดปล่อยเธอไป!

- อย่าฆ่าเขา! - ได้โปรดฟังผมพูดนะ!

ปล่อยเธอไป! อย่าทำร้ายเธอ

- แม่อย่าฆ่าเขานะ! - ลูกชายแลกลูกชาย

ขอล่ะอย่าทำร้ายเธอ!

ข้าทำจริง!

ได้โปรดแค่ปล่อยเธอไป ได้มั้ย? แค่ปล่อยเธอไป

อย่า!

คิริ คิริ! คีรี...

สไปเดอร์!

สไปเดอร์ พาทุกคนไปจากที่นี่

- มาเร็ว! - ฉันจะตามฆ่าแก

- แม่ แม่! - แม่จ๋า!

แม่ไปเถอะ!

แกไม่ได้จะไปเฉยๆใช่มั้ยเจค?

รู้ทั้งรู้ว่าฉันยังอยู่ รู้ทั้งรู้ว่าฉันจะไม่ยอมหยุด ฉันจะตามล่าแกและฉันจะฆ่าพวกแกทั้งหมด

พ่อ!

มาทำให้มันจบ

เจค!

- ไฟลามมาแล้ว! - กลับขึ้นเรือเร็วเข้า!

ว่ายน้ำ ว่ายน้ำ!

- อยู่ใกล้ๆไว้! - ทางนี่! มาเร็ว

- แม่ มือข้า! - จับไว้!

ไม่!

แม่!

- คิริ เราต้องไปแล้ว! มาเร็ว - ไม่! ไม่!..

ทางนี้!

ไม่! ปีน คีรี ปีนขึ้น เร็วเข้า!

- แม่! - ว่ายน้ำ, ว่ายน้ำ, ธูคข์

ปีนขึ้นไป

แม่!

- วิ่ง! - แม่!

วิ่งวิ่งวิ่ง!

คลานตามมาเลย!

จับไว้แล้ว!

ส่งมือมา! เร็วเข้า!

- เร็ว! - เปิด!

- เปิดสิ! - มาเร็ว!

- ใช่! - ไปข้างหน้า!

ปีนเร็ว!

ปีน! นั่นแหละ!

เร็วเข้า!

มันจะหงายท้องแล้ว!

- เร็วๆๆ! - คีรี

ลงไป!

คีรี! ทางนี้!

ทางนี้ ไปเร็ว!

เปิดมันสิ!

แม่!

มาเร็ว!

มาเร็ว ธูคข์!

เราออกไปไม่ได้!

- อยู่ด้วยกัน โอเค? อยู่ด้วยกัน! - โอเค

พระแม่ผู้ยิ่งใหญ่! พระแม่ผู้ยิ่งใหญ่!

คีรี!

เพื่อน!

พ่อกับแม่อยู่ในเรือข้างใต้นั่น!

- จับไว้ - เดี๋ยวก่อน!

คีรี!

โอเค!

เจค!

พ่อ?

พ่อ!

โธ่เว้ย เฮงซวย!

- พ่อหายใจนะ! - เนเทยัม?

ไม่ ข้าเองโลอะ

- ขอโทษพ่อ ข้าผิดเองที่เนเทยัมตาย - คิดถึงปัจจุบันก่อน!

เรากำลังจะขาดอากาศ เร็วเข้าต้องไปแล้ว เร็วพ่อ

- เจ้ารู้ทางออกเหรอ? - คิดว่ารู้ แต่พ่อต้องกลั้นหายใจยาวเลย

- ข้าทำไม่ได้ แต่เจ้าทำได้ เจ้าต้องไป - ไม่

- เจ้าต้องไปเดี๋ยวนี้ - ข้าเสียพ่ออีกคนไม่ได้!

ได้โปรด!

แม่จ๋า ข้ากลัวจังเลย

ไม่เป็นไรนะ อยู่ใกล้แม่ไว้ อยู่ใกล้แม่ไว้

มันจะไม่เป็นไร

พ่อต้องทำให้หัวใจเต้นช้าลง สงบอย่างแท้จริง

หายใจจากตรงนี้ หายใจจากตรงนี้

วิถีแห่งสายน้ำไม่มีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด

ทะเลอยู่รอบตัวเราและในตัวเรา

ทะเลคือบ้านของเรา ก่อนที่เราจะเกิดและหลังจากที่เราตาย

ทะเลคือผู้ให้และทะเลคือผู้รับ

สายน้ำเชื่อมโยงทุกสรรพสิ่ง

ชีวิตกับความตาย

ความมืดกับแสงสว่าง

- ไง - คีรี!

คีรี!

ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยนะน้องสาวพี่ แม่ ข้าจะให้นี่กับแม่นะ

มันจะช่วยแม่ได้

พ่อครับพ่อทำได้

เชื่อใจข้า สงบจิตใจ

สูดหายใจเข้า

สูดหายใจเข้า

ตามข้ามา

เกาะไว้ พ่อหายใจเข้า หายใจ

ขอบคุณ

ข้าเห็นเจ้า ลูกข้า

มาเจค!

- พ่อ! พ่อ! - แม่!

ทางนี้ มาเร็ว!

มาเร็ว! จับข้าไว้!

พี่

เราซัลลี่มีกันและกัน

นี่คือจุดอ่อนแอที่ที่สุดของเรา และก็เป็นจุดแข็งแกร่งที่สุดด้วย

ขอบคุณพระแม่ผู้ยิ่งใหญ่

เราไปด้วยกัน

ลูก!

มากับพ่อ

สไปเดอร์!

เจ้าลูกลิง!

สไปเดอร์

- ไม่เป็นไรนะ? - ครับ

มานี่ลูก

ลูกชาย และลูกชาย

ลูกทรงคอร์ดต้องมีประคำเม็ดสุดท้าย

ผู้เป็นพ่อต้องปกป้อง นั่นคือความหมายของผู้เป็นพ่อ

ชาวเผ่ากล่าวว่าพลังงานทุกอย่างคือการหยิบยืม

วันนึงมันต้องคืนกลับไป

เอวา โอบอุ้มลูกทุกๆคนของนางไว้ในหัวใจ

ไม่มีสิ่งใดสูญหาย

เนเทยัม!

เนเทยัม!

ข้าและครอบครัวของข้า พรุ่งนี้เราจะย้ายไป...

อยู่ห่างไกลจากที่นี่...

ลูกชายเจ้าอยู่กับบรรพบุรุษของเรา เจ้าเป็นแม๊คคายิน่าแล้ว

และมันเป็นเช่นนั้น

เราเป็นชาวนาวีทะเลแล้ว

นี่คือบ้านของเรา

พ่อ! ดูสิข้าจับได้!

ว้าว ตัวใหญ่มากเลย

มันอยู่หลังหิน เหมือนที่ท่านบอก

เป็นอะไรพ่อ? พ่อร้องไห้ทำไม?

ข้าแค่ดีใจที่เจอเจ้า ลูกพ่อ

ข้าดีใจที่เจอพ่อ

นี่ พ่อลอง

ตกลง

- เหลือให้พ่อบ้างมั้ยเนี่ย? - อาจจะมี

เจ้าเห็นมั้ย?

ผมเข้าใจแล้ว ผมเคยหวัง ว่าจะปกป้องครอบครัวด้วยการหนี

นี่คือบ้านของเรา นี่คือป้อมปราการของเรา

นี่คือที่ที่เราหยัดยืน

อวาตาร์: วิถีแห่งสายน้ำ