Original subtitles

Mama? Mama. -Ik ben boven.

Mama.

Mama. We kunnen Bella niet vinden.

Waar heb je gezocht? -Overal.

In de tuinen en achter de hal. Bij het meer.

Wat zei Mr Brent? -Hij helpt ons niet.

Hij mag Bella niet. -Probeer Dingle Dell.

Ze komt daar vaak. -Ja.

Hier, meisje.

Bella. Hier, meisje.

Daar is ze.

O, nee.

EINDE

Hoe heeft u mij gevonden?

Via dominee Osborne in Saxby-on-Avon. Hij gaf me uw adres.

U onderzoekt Mary's dood? -Nee, Mr Blakiston.

Ik onderzoek de moord op haar werkgever, Sir Magnus Pye.

U verspilt uw tijd. Ik kan u niet helpen.

En ik wil dat ook niet.

U mag Sir Magnus niet?

Hij nam me alles af.

Toen hij Mary de baan bij Pye Hall aanbood, was ik haar kwijt.

Ze aanbad hem.

Hij was een aristocraat. Ze vertrouwde hem overal mee.

Er was geen plek meer voor mij. -Wanneer zag u haar voor het laatst?

Tien jaar geleden. -U ging wel naar haar begrafenis.

Natuurlijk. Ik hield van haar.

Voor het ongeluk, voor Sam stierf, waren we gelukkig samen.

Ze was geen makkelijke vrouw.

Maar toen we trouwden, ons eerste huis bouwden...

dat waren mooie dagen.

En toen verloor u uw zoon.

Ik zat toen bij de RAF.

Ze gaf mij de schuld. Misschien had ze gelijk.

Al weet ik niet wat ik had kunnen doen. -Wie geeft u de schuld?

Ik kan het Sir Magnus verwijten. Hij heeft al die speurtochten opgezet.

Hij verstopte de munt die mijn zoon het water in deed gaan.

Dat kan een reden zijn om hem te vermoorden...

als u dat denkt. Maar waarom 12 jaar wachten?

En Brent? -De beheerder?

Hij was in de buurt. Hij had beter op kunnen letten.

Hij heeft Sam gevonden.

Maar toen was het al te laat.

Hij deed vast wat hij kon.

Robert zag ze en stormde ook het water in.

Sam?

Ik denk niet dat Robert ooit hersteld is van wat hij zag.

Hoezo? -Zijn relatie met Mary.

Hij keerde mij de rug toe. -Gecondoleerd, Mr Blakiston,

Ik moet het vragen. Is dat de reden dat u niet met uw zoon sprak...

op zijn moeders begrafenis?

Wat voor nut had dat gehad? Ik ben al te lang uit zijn leven.

Hoe dan ook...

we waren nooit hecht.

Hij was altijd een stille jongen. Hij was erg op zichzelf.

Ik was hechter met Sam.

Konden ze met elkaar overweg? -Ze vochten zoals alle jonge jongens.

Er was jaloezie. Maar ik denk het wel.

En Robert en zijn moeder?

Alles veranderde na het ongeluk. Een kind verliezen is vreselijk.

Ik denk dat ze te beschermend werd met de andere.

Ze zat er bovenop. Verloor hem nooit uit het oog.

Dank u, Mr Blakiston.

Wat kunt u me vertellen over Bella? -De hond?

Iemand heeft haar vergiftigd met rattengif. Het was opzet.

We dachten altijd dat het Brent was. Hij haatte die hond.

Hij klaagde er altijd over. Sam was er kapot van.

Waarom Sam? -Het was wel zijn hond.

Ik kocht haar voor zijn negende verjaardag.

Ik denk dat alles aan Pye Hall vervloekt is.

De dode hond. De verdronken jongen. Mary Blakiston. Sir Magnus.

Ik wil er niet langer blijven.

Je krijgt wat je wilt. We moeten inspecteur Chubb spreken...

en daarna gaan we direct terug naar Londen.

Niks zeggen.

Je weet wie het was.

Matthew Blakiston leverde het laatste puzzelstukje.

Vertel het dan. Ik wil het weten.

Het is een lange rit.

'Het is een lange rit. Ik zal alles uitleggen.'

En dat heeft hij nooit gedaan.

Je bent niets wijzer? -Nee.

Het spijt me. Alles is weg. Alle notities. Alles.

Claire Jenkins heeft haar exemplaar vernietigd.

Dichterbij kwam ik niet. -Je hebt het geprobeerd.

Ik moet je iets vertellen, Susan.

Ik heb Peter Kinsale van Harper Collins benaderd voor CEO.

Cityworld kon niet langer wachten. Ze vroegen mij iemand te zoeken.

Ik wilde jou de baan geven.

Een beter iemand is er niet. Maar de investeerders mogen niet weglopen.

Wat zei Peter?

Hij had interessante ideeën. Hij stelde Sophie Hannah voor...

om Magpie Murders af te maken.

Hij weet van het boek? -Ik moest wel. Anders is er geen deal.

Sophie is een goed idee.

Ze leverde goed werk met Poirot. -Dat klopt.

Weet ze wie het gedaan heeft? -Ze leest het nu.

Dit klinkt als een uitgemaakte zaak.

Er is nog niks afgesproken. Er is nog tijd.

Nee. Het is de juiste beslissing.

Wij allebei.

Wij werken al...

hoeveel jaar samen?

Te veel.

Hoelang gaat dit duren? -We zullen het binnenkort bekendmaken.

Ze wil mijn titel gebruiken.

Pardon? -Sophie.

Ze vindt The Magpie Murders beter.

Niet Magpie Murders.

We zullen nooit weten waarom Alan zo boos werd.

BINNENKORT VAN CLOVER BOOKS

Niet The Magpie Murders. Magpie Murders. Dat is de titel.

'Catupnudist.' Eén woord. Het is een anagram voor Atticus Pünd.

Alan hield van anagrammen. -Darnley. D-a-r-n-l-e-y.

Een anagram voor Ryeland. Dat zijn wij.

Anagram.

Een anagram. -Ik ga, Susan. Is dat goed?

Ik moet naar mijn controle.

Hopelijk is alles goed. -Bedankt.

Je krijgt de groeten van Jemima.

Heb je haar gezien?

Ik zag haar op het station. We zien elkaar volgende week.

Alice.

Heb je haar nummer?

Hé, Chris. -Hoi.

Kun je iets voor me doen? -Wat is er?

Mijn vriend kreeg een email. Waar komt die vandaan?

Ik heb het doorgestuurd, ik moet de bron weten.

Simpel. Kijk naar de metadata. -Wat betekent dat?

Laat mij maar.

Dus dat is je oorspronkelijke IP.

Stop het in de MXToolbox. Achteruit. En...

Daar. Hij komt van Clover Books.

Wat?

Mooie foto.

Bedankt voor je komst, Jemima.

Leuk je te zien, Susan.

Gaat het?

Ik ga bij Channel Four werken. -Dat is geweldig.

Ik wilde je spreken over het manuscript van Magpie Murders.

Weet ik.

Charles heeft me al gemaild. Maar het was mijn schuld niet.

Dat zeg ik ook niet. -Ik heb alles wat Charles gaf gekopieerd.

Ik weet niet meer hoeveel pagina's.

Het was meer dan 300. -Ja.

Ik heb alle pagina's geteld.

Heb je het niet vergeten mee te nemen? -Ik gaf hem beide kopieën.

Jij was al naar Frankfurt, hij zou erop passen.

Heb je het niet gelezen? -Alleen de paginanummers.

Wacht even. Je zei net dat...

ik al naar Frankfurt was. -Woensdagochtend.

Nee, dat kan niet, want...

Alan gaf Charles het manuscript op donderdagavond.

Het is woensdag bezorgd.

Ik kopieerde alles en hij had het voor de lunch.

Weet je dat zeker? -Ja.

Magpie Murders? -Zeker weten. Het was ons grootste boek.

Ik mocht het niemand vertellen. Hij wilde je verrassen.

Waarom vertrok je zo snel? -Omdat hij dat vroeg.

Hij zei dat...

jij degene was...

die weg wilde.

Dat is niet waar.

Ik zei dat ik rondkeek.

Dat ik graag bij de tv wilde werken, maar vrijdagochtend...

zei hij dat ik meteen kon gaan.

Hij betaalde me een maandsalaris. Dat was het.

Wat?

ZEVEN: EEN GEHEIM OM NOOIT TE VERTELLEN

Susan? Wat doe je?

Ik dacht dat iedereen weg was. -Ik was iets vergeten.

Je hebt het gevonden. -Het ontbrekende hoofdstuk.

Je had het de hele tijd al. -Ik kan het uitleggen.

Doe dat maar.

Whisky?

Een kleintje. -Goed.

Je moet weten dat ik alles voor het bedrijf gedaan heb.

Ik moest ons beschermen.

O, god. Het is niet makkelijk uit te leggen.

Laat mij het dan doen.

Laten we op woensdag beginnen, toen ik in Frankfurt was.

Toen kreeg je het manuscript. Het was met de post verstuurd.

Je las het voor je donderdag met Alan ging eten.

Dat klopt.

Je stuurde...

Jemima weg.

Je stuurde 'r weg, want je was bang dat ze me zou vertellen dat je 't al gelezen had.

Ze ging toch al weg. -Nou.

Het etentje met Alan was vreselijk. Hij was dronken.

Dronken en bedreigend. Je hebt geen idee.

Ik ben het zat. Ik heb genoeg van Atticus Pünd.

Ik wil al zo lang met hem stoppen.

Alan, toe.

Die avond stuurde hij jou een brief.

Waarin hij...

zich excuseerde voor zijn gedrag.

De brief was geschreven. -Klopt.

Maar dat was niet genoeg.

Je reed zaterdagavond naar Abbey Grange.

Je hebt dat zelf toegegeven. Ik had het moeten zien.

Wat bedoel je?

Je was erg behulpzaam op weg naar de begrafenis.

Geen zorgen. We komen er wel. Zoek die pagina's, red het bedrijf.

Ga rechtsaf dan vermijd je de werkzaamheden.

Je wist al van tevoren van de wegwerkzaamheden.

Maar een paar dagen eerder stelde ik je een vraag.

Wanneer zag je zijn huis, Abbey Grange, voor het laatst?

Dat is al maanden geleden.

Hij heeft de naam veranderd. Wist je dat?

Vijf of zes maanden.

Je deed wat je kon om afstand te nemen van de plaats delict.

Maar je loog...

want je wist van de werkzaamheden. Ik had het kunnen weten.

Beschuldig je mij van Alans moord?

Ten eerste is dat belachelijk.

Ik had hem het hardst nodig.

Ik had dat laatste hoofdstuk nodig.

Daar komen we nog op, als je dat goed vindt.

Toen je aankwam, parkeerde je de auto uit het zicht.

Andreas was je toevallig voor. En hij was bij Alan.

Toen nam je die foto.

Je stuurde die naar mij, omdat ik het niet mocht onderzoeken.

Ik zou ermee stoppen als ik dacht dat Andreas erbij betrokken was.

We kennen elkaar al zo lang.

Hoe kon je zo wreed zijn? -Ik was bang voor je. Dat geef ik toe.

Daar heen gaan, naar binnen stormend...

zonder te weten wat er op het spel stond. -Goed dan.

Laten we het daarover hebben.

De verkoop aan Cityworld Media.

Je geliefde uitgeverij.

Al die miljoenen ponden die je zou gaan verdienen.

En hij zou alles vernietigen. -Ja.

Hij haatte moordmysteries schrijven. Hij haatte Atticus Pünd.

Hij vond zichzelf beter dan dat.

Alan Conway wilde Salman Rushdie zijn, of Hilary Mantel.

Het is echt buitengewoon.

Hoe succesvoller hij werd, hoe slechter het met hem ging.

Hij was belachelijk.

Maar toen werd hij terminaal ziek en dat veranderde alles.

Hij had geen geld meer nodig.

Roem zou hem niet helpen en hij walgde ervan.

Maar hij dacht altijd dat op een dag...

hij Atticus Pünd zou vernietigen.

Hem zijn eigen versie van Reichenbach Falls geven.

Een die de literaire wereld nooit zou vergeten. In feite...

het staat in de boeken.

Atticus Pünd Investigates. No Rest for the Wicked.

Atticus Pünd Takes the Case.

De eerste letters spellen...

'an anagram'.

Het werkt alleen als het laatste boek Magpie Murders heet. En niet The...

Magpie Murders. -Ja. Dat zei Alan al.

Een anagram van wat?

Ik kwam er pas achter op weg hierheen.

Toe maar.

Moet dat?

Je weet het al.

Hij vertelde het je toen hij dronken was.

Alan wilde de boeken vernietigen.

Ze waardeloos maken. Want zo dacht hij over ze.

En dit was zijn torpedo.

De naam van zijn rechercheur.

Atticus Pünd.

Hij wist vanaf het begin wat hij deed.

Hij had de letters 'Cat Up Nudist' al gehusseld. Maar er is een tweede...

veel slechter anagram...

of niet?

Vertel op.

Drie woorden.

Het eerste is...

'A'.

Het tweede is...

'Stupid'.

Dan blijft er één woord over.

Een van de ergste...

en meest aanstootgevende in de Engelse taal.

Als men erachter kwam...

als mensen hadden geweten dat dit 'Atticus Pünd' was...

stond niet alleen het laatste boek op het spel...

maar de hele serie en kon je elke deal met Cityworld Media vergeten.

En dan had je miljoenen...

verloren.

En daarom, Charles...

moest je hem doden.

Ontken je het niet?

Ik wilde hem stoppen.

We gingen naar de toren. -Jij wilde daar met hem heen.

Hij pronkte graag met het uitzicht.

Maar Alan, miljoenen mensen hebben van je boeken genoten.

Ik niet. -O, god.

Dat je dit hebt gepland. Het is krankzinnig.

Het hield me gezond. Het herinnerde me eraan dat het afval was.

Maar je verwoest mijn bedrijf, mijn staf...

mijn andere auteurs.

Wat kan mij dat schelen? -Loop naar de hel, Alan. Loop naar de hel.

Mag ik er nog een? -Ga je gang.

Jij?

Nee, bedankt.

Hem vermoorden was niet genoeg.

Je had een dekmantel nodig. Je had het boek gelezen.

Je zag iets in het laatste hoofdstuk dat je kon gebruiken.

Maar niemand mocht dat ooit lezen.

Je haalde Alans kantoor leeg, nam al z'n notities en eerste versies mee.

Maar ook de echte prijs, een handgeschreven versie...

van het laatste hoofdstuk.

Het boek eindigt met een afscheidsbrief.

Niet van Alan Conway, maar van Atticus Pünd. Zo eindigt het boek.

Hij heeft een degeneratieve ziekte, dus pleegt hij zelfmoord.

'Als jullie dit lezen, is het allemaal voorbij.

Ik heb succes geboekt in een leven dat lang genoeg geduurd heeft.

Ik heb wat briefjes geschreven over...

mijn toestand en mijn beslissing.'

Zou hij dat zeggen? -Alan was zichzelf niet.

Ik ben redacteur. Ik had op mijn instinct moeten vertrouwen.

'Over mijn toestand.'

Een beetje...

hoogdravend.

Ouderwets.

Dat was Alan niet.

Het was Pünd.

Atticus Pünd schrijft over het feit dat hij nog maar heel weinig tijd heeft.

Hij is stervende.

En dat had je nodig.

Ik heb dit gevonden. Het is van Alan.

Een zelfmoordbrief.

De eerste helft was het excuus.

De tweede helft...

kwam uit het boek.

Samen vertelden ze precies het verhaal dat je wilde.

Berouw...

en dan berusting.

Er was alleen één detail dat hopelijk niemand zou zien.

Maar jij natuurlijk wel. -Ja.

De brief was handgeschreven, maar je moest een oude envelop vinden.

En die was getypt.

En dus was alles in scène gezet. -Precies.

Nou...

je weet precies hoe het zit, Susan. Gefeliciteerd.

Maar het roept wel een vraag op.

Wat gebeurt er nu?

Wat bedoel je? -Ga je me aangeven?

Ik wil er niet bij betrokken zijn.

Het lijkt me beter als je zelf de politie belt.

Dan ga ik de gevangenis in.

Ik kom er niet meer uit. -Dat gebeurt er als je een moord pleegt.

Ik dacht dat je soepeler zou zijn. We kennen elkaar al heel lang.

Ik kende je helemaal niet.

Mag ik op zijn minst een avond met mijn gezin doorbrengen?

Voordat ik bel? -Als je ze morgen niet belt, doe ik het.

Je moet Elaine alles uitleggen.

Elaine?

Ja.

Ik zal dit missen.

Het spijt me.

Echt? Jij lijkt me erg zelfingenomen.

Denk wat je wilt. Ik ga.

Welterusten.

Waarom was je zo koppig? Ik wilde niet dat je naar de ontbrekende pagina's zocht.

Het boek kan me niets schelen. -Jezus christus.

Ik wilde alleen mezelf beschermen en mijn gezin en mijn toekomst.

Dat is wat ik nu doe. Jij dwong me. -Charles, nee. Charles.

Charles, wat doe je?

Alsjeblieft, Charles.

Charles.

Het spijt me.

Echt waar. -Charles? Charles.

Alsjeblieft. -Ik heb je een kans gegeven.

Je had die moeten nemen.

Susan. -Andreas.

Kun je staan? -Ja.

Het was Charles.

Het was Charles. -Oké. Kom op.

Je bent wakker.

Godzijdank.

Katie.

Andreas vertelde me wat er gebeurd was.

Ik kwam meteen.

Waar is Andreas?

Hij komt zo.

Gaat het, Sue?

Moet ik de dokter halen? -Nee.

Waar is Charles? -Hij is gearresteerd.

Andreas zag hem naar buiten komen.

Hij heeft Alan vermoord.

Ongelooflijk.

Ben ik...

Je bent in orde. De artsen hebben je onderzocht.

Het komt goed.

Hoe gaat het?

En met pa?

Laten we daar nu niet over praten. -Ik wil het weten.

Papa is dood.

Ik wilde het je niet zeggen.

Nee.

Het is goed.

Het spijt me. -Dat hoef je niet te zeggen.

Ik had hier nooit bij betrokken moeten raken. Jij...

waarschuwde mij.

Hier.

Het is de rook. Die heeft m'n longen aangetast.

De dokter zei... -Ze hebben het me verteld.

Bedankt. -Graag gedaan.

Wat deed je daar?

Op het kantoor?

Ik zocht jou. Wat anders?

Ik kwam erachter dat de foto van Clover Books kwam, ik maakte me zorgen.

Wat ik tegen je zei...

Kun je het me ooit vergeven? -Dat heb ik al gedaan.

Hoe heb ik dat ooit kunnen geloven? -Het maakt niet uit.

Het is voorbij.

Ik wil het over Kreta hebben.

Ik wou dat 't niet Alans geld was, maar... -Ik ga niet.

Dat doe je wel.

En ik ga mee.

Je voelt je niet goed. Je hallucineert. -Dat doe ik niet.

Ja. -We praten erover als je beter bent.

Ik vroeg me af wanneer je zou komen. -Hoe voel je je?

Slecht. Ik heb alles verpest.

Ik heb Andreas beschuldigd en ik ben bijna gestorven.

Je bent te streng voor jezelf. Je hebt het misdrijf opgelost.

De moordenaar is gepakt.

Ik zou zeggen dat je het goed gedaan hebt.

Dat vat ik maar op als compliment.

Het ontbrekende hoofdstuk?

Ja.

Heb je het gelezen?

Nog niet.

Ik heb de laatste bladzijden met de brief gelezen, maar niet de oplossing.

Ik wil het weten.

Magpie Murders. -Jij loste het op.

De rechercheur lost altijd 't misdrijf op, zoals na elke dag de nacht volgt.

In de wereld waarin ik leef, is dat een feit.

O, ja.

De zekerheid. Daarom houden mensen van je.

Wil je het antwoord weten? -Is dat een grap?

Meer wil ik niet weten. -Kom dan met me mee.

Nu?

Heb je het druk?

Waar gaan we heen? -Naar de kroeg.

Wie is daar?

Joy Sanderling riep mijn hulp in.

En zij moet horen wat ik te zeggen heb.

Mijn vrienden wachten.

Inspecteur. -James.

Zijn we klaar?

Jawel.

U vroeg me naar Saxby-on-Avon te komen vanwege één dood, Miss Sanderling.

De dood van Mary Blakiston...

de dag nadat haar zoon Robert haar had bedreigd.

Dat heb ik niet.

Zo werd het opgevat. -Ik heb haar nooit aangeraakt.

Dat weet ik. Ik weet precies hoe je moeder gestorven is.

Het was een ongeluk. -Dat heb je mij niet verteld, Pünd.

Je zei dat Frances haar had vermoord. -Dat klopt. Per ongeluk.

Ze zei tegen ons dat ze Mrs Blakiston belde op de dag van haar dood.

Ik geloof dat het telefoontje verantwoordelijk was.

Want ze heeft ons nog iets verteld.

Dit is Atticus Pünd. Hij is een bekende rechercheur.

Kun jij opnemen? De telefoons werken hier niet. Niets werkt hier.

Het is het een na het ander.

Mary Blakiston stofzuigde boven aan de trap.

Stel je voor dat de telefoon gaat.

Ik belde haar die dag, ze nam niet op. Ik dacht dat er iets mis was.

Ze kan boven niet opnemen. Ze moet snel naar beneden.

In haar haast struikelde ze over de kabel.

Dus Robert had er niets mee te maken? -Precies.

Ik wist het.

En de dood van Sir Magnus dan? -Dat is inderdaad de vraag.

Het antwoord is dat de twee doden verbonden zijn.

De ene leidde naar het andere.

Er is nog een derde dood die we moeten overwegen.

Een die 12 jaar geleden gebeurde.

Sam?

Ja.

Daar begint dit verhaal.

Een huis. Een kamer met uitzicht. De halsband van een gedode hond.

Twee broers.

Hij was altijd een stille jongen. Hij was erg op zichzelf.

Ik was hechter met Sam. -Konden ze goed met elkaar overweg?

Ze vochten als alle jongens. Er was jaloezie.

Maar ik zeg van wel.

Ik heb je vader gesproken. -Wanneer?

Vanochtend.

Hij gaf me een beeld van twee broers...

die jaloers op elkaar waren en ruzie hadden.

De jongste kreeg een hond, Bella.

Hier, meid. De laatste bij het meer is een rot ei.

Kom op, Bella.

Er gebeurde iets vreselijks met die hond. Ze is vergiftigd.

Het leek opzettelijk.

Dat was Brent.

Waarom hield je moeder de halsband in een la in de kamer...

waar ze werkte? Waar wilde ze aan herinnerd worden?

Waarom vraag je mij dat?

Ik probeer haar alleen te begrijpen.

Want er was nog iets dat je vader mij vertelde.

Alles veranderde na het ongeluk.

Ineens zat ze er bovenop. Verloor hem niet uit het oog.

Wat was er veranderd?

Waarom?

Eerst leek het alsof je moeder je niet goed kende, Robert.

Daarna werd je bijna haar gevangene. -Dat was ik.

Je vader nam aan dat ze bang was om je kwijt te raken. Maar zou het kunnen...

dat ze wist wat je gedaan had en bang was dat je het weer zou doen?

Waar heb je het over?

Ik bedoel dat Robert Blakiston als kind zo erg gestoord was...

dat hij z'n broers hond doodde en later, in een vlaag van jaloezie of woede...

verdronk hij die broer in het meer.

Zijn moeder zag het door het raam in de kamer waarin ze werkte.

De enige kamer met uitzicht op het water.

Dat klopt niet.

Dat is belachelijk. -Denk je?

Dan zal ik je twee vragen stellen.

Waarom moest Robert zich in het water gooien...

toen Brent al bijna aan land was met zijn broer?

Ik was 14. Ik wist niet wat ik deed.

Ik denk dat je precies wist wat je deed.

Je verborg het feit dat je al drijfnat was.

En mijn tweede vraag.

Waarom wil Mrs Blakiston niet dat je met haar zoon trouwt?

Dat heb ik u verteld. -U vertelde me wat u dacht dat het was...

maar misschien had u het mis.

Nee. -Pardon?

Je trouwt niet met hem.

Mam. -Ik denk aan toekomstige generaties.

Zodat ze schoon blijven.

Dat pik ik niet. -Dat meen je niet.

Zo mag je niet denken. -Geen sprake van.

Ik waarschuw je.

Dit huwelijk gaat niet door.

'Zodat toekomstige generaties...

schoon blijven.'

U denkt dat Mrs Blakiston iets bedoelde dat...

echt verwerpelijk is?

Maar stel dat haar woorden gericht waren aan haar zoon Robert?

Stel dat ze bang was dat hij jou en je toekomstige familie zou vergiftigen?

Met dezelfde waanzin waarmee hij zijn eigen broer doodde?

Dat zijn maar woorden. Je verzint maar wat. Je hebt geen bewijs.

Als er maar één logische verklaring is, is dat al het bewijs dat je nodig hebt.

Ik heb er genoeg van. -Nee, je blijft.

Toe maar, Mr Pünd. -Ja, toe maar.

Laten we denken als Mary Blakiston.

Ze heeft een gevaarlijke zoon.

Ze verliest hem nooit uit het oog.

Ze vreest ook voor haar eigen veiligheid. Wat als hij zich tegen haar keert?

Hoe kan ze zichzelf beschermen?

Ze schrijft een brief. -Ze schrijft een brief...

waarin staat hoe Sam vermoord is. En wat Bella is overkomen.

Ze onthult dat haar oudste zoon erg gestoord is.

Die geeft ze aan de man die ze vertrouwt. Ja, die ze aanbidt.

Sir Magnus Pye.

Het is een brief om veilig te bewaren en alleen te openen als haar iets overkomt.

Ze vertelt haar zoon ervan. Nu is ze niet meer bang voor hem.

Sir Magnus stopt die in de kluis.

Tot haar dood. -Tot het ongeluk.

Mary Blakiston sterft een dag nadat hij haar had bedreigd.

Op haar begrafenis zag Robert in dat hij gevaar liep.

Weet je nog wat de dominee Osborne ons vertelde?

Hij zei dat Robert heel boos werd.

Nee, nee. Het was meer dan dat.

Hoewel we hier vandaag rouwen om haar vertrek...

moeten we ons ook herinneren wat ze achterliet.

Nee.

Nee.

'Moeten we ons ook herinneren wat ze achterliet.'

Ze had een brief achtergelaten...

waarin staat dat Robert de moordenaar van zijn broer is.

Zijn leven zou verwoest zijn.

Het zou het einde zijn van uw relatie.

Hij probeerde hem te stelen. -Klopt.

Hij brak in bij Pye Hall diezelfde avond...

om de brief te vinden voor Magnus terug was van vakantie.

Hij kreeg de kluis niet open, dus zette hij het in scène.

Hij gooide het zilver in het meer. Brent vond de twee verloren stukken.

Toen kwam Sir Magnus thuis. Robert had een afspraak met hem.

We weten wat er gebeurde.

Ze had het mis. U moet me geloven.

Je bedreigde haar. Het halve dorp hoorde het.

En de dag erna... -Dat was ik niet.

Je wilde haar dood hebben. Dat zei je zelf.

Iedereen hoorde je.

Robert, ik ben er ziek van.

Je kunt maar beter gaan. Ik geloofde in je. Ik wilde je helpen.

Daarna zat er nog maar één ding op.

Hij ging terug naar het kantoor, verbrandde de belastende brief...

en zo kwam er bloed van Magnus op de pagina.

In z'n haast maakte hij een fout. Op het bureau, ik zag het meteen.

Een getypte brief...

in een handgeschreven envelop

Hij verbrandde de brief van zijn moeder...

maar verbrandde ook de getypte envelop met de dreigbrief...

die Clarissa Pye bezorgd had, en liet de envelop achter...

met het handschrift dat ik later herkende als dat van Mary.

Zegt dit niet veel over de moord op Sir Magnus?

Het is niet wat er staat geschreven, maar hoe.

Daar is de oplossing te vinden.

Hetzelfde handschrift.

Het vertelde me bijna alles wat ik moest weten.

Is dit waar, Robert?

Het is waar, nietwaar?

Mijn god.

Ik deed het voor jou.

Voor ons.

Ik had geen keus. Ik hou van je.

Ik wilde gewoon bij jou zijn.

Kom maar mee.

Ik moet zeggen dat je in topvorm was daar.

Je bent te aardig. -Nee, echt.

Dat is een bestseller. Zeker weten. -Is dat belangrijk voor je?

Niet echt.

Niet meer.

Ik verlaat de uitgeverij.

Ik ga naar Kreta. -Je zult daar gelukkig zijn.

Ik hoop het.

Weet je wat er aan het einde gebeurt?

Al vanaf het begin.

Het spijt me. -Nee, dat hoeft niet.

Er zijn acht boeken. Negen nu.

Ik zal voorlopig niet vergeten worden. -Nee, het spijt me, want...

ik zal je niet meer zien.

We moeten onze eigen weg gaan, Miss Ryeland.

Noem me niet zo.

Het was een genoegen.

Voor mij ook.

Vaarwel, Atticus.

Dag, Susan.

Ondertiteling Vertaald door: Wilhelmus Siers