Original subtitles

Kate. Jij bent toch Kate Williams? Ik ben het, Alan.

Alan? -Alan Conway.

Het is lang geleden.

Natuurlijk.

Gefeliciteerd met je succes.

Je boek is nummer één.

Ja. Tien weken.

Ik heb het aan jou te danken.

Nee, toch.

Jij hebt me toen aan je zus voorgesteld.

Hoe is 't met Daisy en John?

Jack? Prima.

Heb je zin in een kop koffie?

Even bijkletsen?

Ja, graag. -Het is om de hoek.

Dat je me niet herkende. Ongelooflijk.

Het lijkt zo lang geleden sinds Woodbridge School.

Ik heb je nooit bedankt voor wat je deed.

Het was niets. -Het was alles voor mij.

Ik wilde zo graag weg.

Echt? Ik dacht dat je graag lesgaf.

Aan sommige kinderen. Die van jou.

Maar ik wilde eigenlijk schrijven.

Je boeken zijn geweldig.

Susan stuurt ze altijd op. -Hoe is 't met Susan?

Heb je haar niet gesproken? -We mailen.

Ik zou haar vaker willen zien.

Alleen jullie twee? -Ja.

Zij is nooit getrouwd?

Ze is getrouwd met haar werk.

Ze is er erg goed in.

Echt? Denk je?

Ze is briljant. -Zeg dat tegen haar.

Je hebt gelijk.

Ik wou dat ik haar beter kende. Ze praat niet over zichzelf.

Zo is ze nu eenmaal.

Zijn jullie hier opgegroeid? -Nee, in Kent.

Waar? -Vlak bij Whitstable.

Dat is een mooi gedeelte.

Zullen we nog een koffie nemen?

We kunnen dit niet doen. -Wat?

Ik haat het als we ruziemaken. -We maken geen ruzie.

Omdat je niet met me praat.

Het was of ik alleen was gisteravond. Het kussen deed gezelliger.

Ik kan nu niet aan Kreta denken...

met wat ik aan m'n hoofd heb. -In Kreta...

heb je dit niet aan je hoofd. -Ik weet het nog niet.

Ik denk erover na.

Heb je echt geld voor een hotel?

Ja. -Hoe dan?

Je neef Yannis. -Hij heeft vizma.

Ik weet niet wat dat is.

Connecties.

Hoelang blijf je weg?

De begrafenis is vanmiddag, dus ik blijf bij Katie slapen.

We kunnen morgen praten.

Klaar?

Ik kreeg een mail van Phillip Jones. -Publishers Weekly.

Het ging over Cityworld Media. Het is gelekt.

Wat ga je zeggen? -Dat ligt aan jou.

Ik weet het niet.

Je bent normaal niet zo besluiteloos.

Het was geen gewone week.

Dat is waar.

Dus...

Ben je klaar voor de begrafenis?

Ik vroeg me af of ik iets vrolijkers had moeten dragen.

Ik heb echt een antwoord nodig. -Ik weet het.

Ik wil je niet onder druk zetten, maar ik zal eerlijk zijn.

Ik heb m'n halve leven in dit bedrijf zitten en deze verkoop...

gaat niet om het geld.

Ik wil weten dat alles wat ik heb gedaan in veilige handen is. Jouw handen.

Wat is het alternatief?

We worden opgeslokt...

als elke andere onafhankelijke uitgever.

Uiteindelijk, en dat weet jij ook, verdwijnen we.

Geen druk. -Ik probeer eerlijk te zijn.

Dit gaat over jou, Susan.

Ik heb een beslissing nodig.

Kun je me nog een paar dagen geven?

Een paar. Maar niet meer.

Goedemorgen, Pünd.

Hebt u lekker geslapen? -Nee. Ik heb niet goed geslapen.

Dacht u aan de zaak?

Een goed ontbijt helpt vast.

Ik dacht aan Brent.

Geen pretje tijdens de nacht.

Dat is precies wat ik bedoel.

Iets zit niet goed met hem.

Gaat het?

Ik heb hoofdpijn.

Zal ik iets halen? Een glas water.

Meneer. -Eigenlijk, James...

Ik ga maar terug naar m'n kamer.

Help me. Alsjeblieft.

Haal een dokter. -Ik heb hulp nodig.

Voelt u zich beter?

Ja. Bedankt.

Ik ben dokter Kamal. U kent m'n receptioniste.

Joy Sanderling? -Natuurlijk.

Ze wilden een ambulance bellen, maar het is 19 km naar het ziekenhuis.

Het was beter om u hier te behandelen.

U kunt nu naar 't ziekenhuis als u wilt.

Nee, dat is niet nodig. Dank u.

Gevoelloos? -Een beetje.

Andere symptomen? Hoofdpijn?

Ik heb een aandoening die m'n arts in Londen me uitlegde.

Wat er gebeurde, was niet onverwacht.

Ik begrijp het.

U hebt het over een tumor, denk ik.

Hij kan niet geopereerd worden?

U ziet dingen die anderen niet zien.

In de geneeskunde bent u de rechercheur.

Ik kan u helaas niet helpen.

Misschien wel, dokter Kamal.

U hebt het lichaam van Mary Blakiston onderzocht.

Wilt u daarover praten? Nu?

Als u het niet erg vindt. -Helemaal niet.

Ik bewonder uw vastberadenheid, Mr Pünd

Ja, ik heb Mary Blakiston onderzocht.

Brent belde me.

Dit is iets voor de politie, Brent.

Mrs Blakiston is dood.

Dat dacht ik al. Daar leek het op.

Waarom keek je naar binnen?

Ik hoorde de telefoon.

Hij ging drie keer over en ze nam niet op.

Maar dat was haar taak.

Ik vroeg me af wat er was.

Er was geen teken van een misdaad?

Nee. Ik dacht dat ze gevallen was.

Ik zag een stofzuiger op de overloop.

Als haar voet achter het snoer was blijven hangen...

Hoe kreeg u toegang tot het huis?

Brent liet ons binnen via de achterdeur. -Had hij 'n sleutel?

Ik geloof het wel.

Nog één vraag, dokter Kamal.

Had Mary Blakiston veel vijanden in het dorp?

Ze was een nieuwsgierig aagje.

Had altijd interesse voor andermans zaken.

Maar daarom zou toch niemand haar vermoorden?

Dat hangt af van wat ze ontdekt had.

De volgende patiënt, Miss Sanderling.

Goed, dokter. -Mr Pünd, gaat het?

Ik voel me veel beter, James.

Wat zei de dokter?

Hij zei heel veel. -Over uw gezondheid?

Over de zaak. -Pardon, Mr Pünd.

Miss Sanderling. -Voor u gaat.

Robert en ik hebben iets niet verteld.

Informatie achterhouden is onverstandig...

in zo'n zaak. -Ik weet het.

Maar het is lang geleden. We wisten niet of 't relevant was.

Je hebt het over de jongere broer die stierf.

Sam.

Je hebt niet verteld hoe hij stierf.

Ik kon het niet. Dit is Roberts verhaal.

Hij moet het doen.

Heb je hem gesproken? -Ja.

We gaan vroeg dicht vanwege de begrafenis. Robert gaat met me mee.

Misschien kunnen we daarna afspreken? Als u zich goed genoeg voelt.

Tot ziens.

Wie heeft hem vermoord? -Alan Conway?

Ik weet niet of dat moord was.

Nee, ik denk aan Sir Magnus Pye.

Kan het je echt schelen?

Ik wil 't boek afmaken. Mijn hele toekomst...

onze toekomst hangt ervan af.

Laat je ghostwriter het schrijven.

We hebben een oplossing nodig.

We hebben de dominee.

De dominee is altijd verdacht.

Wat denk je van de terreinknecht, Brent?

Hij was bij het huis toen Mary Blakiston viel.

Of van de trap geduwd werd.

Hij werkte voor Pye Hall toen Sir Magnus vermoord werd.

Hij was er zelfs toen Sam stierf.

Die twee waren misschien een ongeluk.

Zou hij Sir Magnus vermoorden omdat hij was ontslagen?

En Lady Pye?

Hij was ontrouw geweest en verraad doet pijn.

Neem de volgende rechts. Dan vermijd je de wegwerkzaamheden.

Goed. Bedankt.

Geen zorgen, Charles. We komen er wel.

We vinden de pagina's en redden het bedrijf.

Jij bent de nieuwe CEO.

Niemand kan dat beter dan jij.

Moeten we wel gaan?

Naar de begrafenis van Sir Magnus? Waarom niet?

Voelt u zich wel goed genoeg?

Het gaat prima.

Horen we hier wel? We kenden hem niet.

Dat is waar, maar dit is ook een kans om te observeren.

Ze verzamelen zich op dit kerkhof.

Ze zullen allemaal in de rouw lijken, maar één van hen verbergt een geheim.

En u kunt zien wie?

Een moord plegen is gemakkelijk.

Maar voor de dode staan en niks verraden...

daar is vaardigheid voor nodig.

Je ziet er niet uit. Kom hier.

Ga maar.

Alsjeblieft.

Robert Blakiston is er. -Dat zei Miss Sanderling toch?

Het moet moeilijk zijn voor hem.

Waarom?

Iedereen denkt dat hij zijn moeder vermoordde.

Waarom zijn ze niet begonnen?

We wachten tot papa komt.

Hij is altijd te laat.

Hoe gaat het, Miss Pye?

Dit is erg moeilijk voor me.

U verrast me echt.

Ik dacht dat u dit wilde.

Ik weet niet wat je bedoelt.

Dingle Dell? Die nieuwbouw.

Die zal nu niet doorgaan.

Je hebt het over de dood van mijn broer.

Precies.

Dames en heren.

Bedankt voor uw komst en voor uw geduld.

We kunnen nu beginnen.

De lijkwagen is een leuk detail. Een oude Roller. Heel Atticus Pünd.

Besef je dat hij hier kan zijn? -Wie?

De moordenaar van Alan. Weet je nog, van het boek?

Een moord plegen is simpel.

Maar om te zien hoe de man die je hebt vermoord, begraven wordt...

Precies.

Je hebt nog niet bewezen dat Alan vermoord is.

Maar als dat zo was... -Wat?

Een schrijver van moordzaken vermoord. Dat kunnen we gebruiken.

Daar is Melissa.

Alans ex-vrouw.

Wanneer zag je haar voor het laatst? -Jaren geleden.

Zijn er drankjes hierna?

Bij Abbey Grange. -O, ja.

Dan zie ik haar daar. -Na jou.

Dames en heren.

Vrienden.

We komen hier vandaag afscheid nemen...

van een man die miljoenen mensen kennen.

Velen van ons hier...

hadden het voorrecht Alan Conway persoonlijk te kennen.

Maar zijn boeken introduceerden hem en brachten plezier...

aan vele anderen.

Alan begon z'n carrière als leraar op een school in Suffolk...

en hield van dit district.

Het komt in een aantal boeken terug.

Het is leuk te denken dat zijn beroemde rechercheur...

Atticus Pünd, deze kerk bezocht kan hebben...

en door deze straten heeft gelopen.

Wat in zijn werk gaf zo veel lezers... -Gaat het?

Ik bedacht me net dat Alan altijd een nationale schat wilde zijn.

En nu begraven we hem.

Dat vindt hij vast niet leuk.

Iedereen praat over hem. Dat zou hij leuk hebben gevonden.

Alan Conway was getrouwd en had een zoon...

maar vond later in z'n leven de kracht...

om zijn identiteit onder ogen te zien en uit de kast te komen als homo.

Is dat Freddy Conway?

De zoon van Alan.

Ik zag hem voor het laatst toen hij klein was.

Het moet moeilijk zijn voor hem.

...dat de families van zowel James als Alan vandaag hier zijn.

Ik ben hier omdat ik van jou moest.

Hou op, Freddy. Hij was je vader.

Ik ben blij dat hij dood is.

Zeg dat niet. Dat is vreselijk.

James heeft ons uitgenodigd voor een wake bij hem thuis...

meteen na de dienst

Ik hoop dat we de kans zullen benutten...

om herinneringen over Alan uit te wisselen.

Hoe hij ons leven geraakt heeft.

Nu bidden we samen het Onze Vader.

Onze Vader die in de hemel zijt.

Uw naam worde geheiligd.

Uw rijk kome, Uw wil geschiede...

op aarde zoals in de hemel.

Geef ons heden ons dagelijks brood...

en vergeef ons onze schuld...

zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven.

En leid ons niet in bekoring, maar verlos ons van het kwade. Amen.

Want van U is het koninkrijk, en de kracht en de heerlijkheid...

in eeuwigheid. Amen.

En zo geven wij het lichaam van Sir Magnus Pye aan de aarde.

Aarde tot aarde.

As tot as.

Stof tot stof.

Lady Frances heeft ons uitgenodigd voor een drankje in Pye Hall.

Inspecteur-rechercheur Chubb zal ook met ons praten...

en vertellen hoe zijn onderzoek naar de vreselijke misdaad vordert.

Dank u. Ik zie jullie daar.

Niemand leek het te erg te vinden dat hij dood was.

Moet je die twee zien.

Z'n vrouw en z'n zoon. Het lijkt ze niet veel te doen.

Hij stuurde hem naar een kostschool.

We weten al wat zij van hem dacht.

Hallo, Pünd. Fraser.

Dat is al even geleden.

U hebt het druk gehad.

Drukker dan ooit.

Gaan jullie naar de receptie?

Wilt u een lift? -Daar hoopte ik op.

De dominee zei al dat ik wat ga zeggen.

We willen het voor geen goud missen.

Dus u hebt vooruitgang geboekt?

Niet echt, Mr Pünd.

Om eerlijk te zijn, ben ik nog niet ver.

En toch wilt u er wat over zeggen?

De commissaris stond erop.

Een gewelddadige dood in 'n kleine gemeenschap, zo snel na een vorige.

Verontrustend.

De mensen moeten weten dat we aan hun kant staan.

Ik heb ze alleen niet veel te vertellen.

En onder ons?

Geen nieuwe aanwijzingen.

Dat stukje papier dat u in het vuur vond, bijvoorbeeld.

Vond u vingerafdrukken? -Helaas niet.

U had gelijk over die vlek, het was bloed.

En het was dezelfde bloedgroep als die van Sir Magnus Pye.

En dat zegt niks?

Alleen dat het papier...

verscheurd en verbrand is na de dood van Sir Magnus.

Precies. Maar Sir Magnus lag in de gang bij de voordeur.

Dus de moordenaar liep terug.

Wat hij zocht, was belangrijk.

Kan het zijn dat hij op zoek was naar dat stuk papier?

Hij vond het en verscheurde en verbrandde het.

Dat zou kunnen.

Ik begin Alan iets beter te begrijpen.

Hij wilde geen detectives schrijven.

Zo eenvoudig is het. Hij vond ze te min.

Misschien noemde hij zijn huis daarom Abbey Grange.

Conan Doyle wilde ook geen detectives schrijven.

Hij vermoordde Sherlock Holmes.

Hij was blij met de royalty's. -Ja.

We moeten dankbaar zijn dat hij het niet openbaar maakte.

Die pr-nachtmerrie hadden we niet nodig gehad.

Jij zou het aankunnen. Dat deed je altijd.

Dank je.

Ik ga even rondlopen.

Ga je gang.

Als je wilt gaan, breng ik je naar 't station.

Succes. -Ja.

Jij bent Charles, niet?

Claire Jenkins, zus van Alan.

We zagen elkaar bij de publicatie. -Natuurlijk. Gecondoleerd.

Dank je. Het was...

Bedankt, James.

Miss Ryeland. Leuk je weer te zien.

De omstandigheden zijn natuurlijk triest.

Heb je het al gelezen? -Wat?

Het boek. Magpie Murders.

Alan zei dat ik een personage zou zijn.

Ja. Jij bent de dokter.

Ben ik de moordenaar?

Geen idee, ik heb het nog niet uit.

Neem me niet kwalijk.

Jij bent er ook weer bij?

Hoe kan ik wegblijven, inspecteur-rechercheur?

Ik was tien jaar zijn redacteur.

Goede dienst, dominee. U kende Alan zeker niet goed?

Hij kwam niet vaak naar de kerk.

Nu is hij er permanent.

Melissa. -Susan.

Ken je m'n zoon Freddy nog? -Jazeker.

Het is lang geleden. Je was 12 of 13.

Was dat voor m'n vader m'n leven verwoestte of erna?

Kom op, Freddy. Doe niet zo dramatisch.

Het spijt me echt. -Mij ook.

Geen royalty's meer. -Mam.

Freddy, ga even naar buiten.

Goed. -Ik vind je wel.

Hij heeft hem niet vergeven dat hij gay is.

De wereld heeft misschien meer begrip voor die dingen.

Maar voor Freddy was het vreselijk.

Jij hebt Alan vergeven.

Dat hij homo was, was het leukste aan hem.

Hij was geen makkelijke man.

Hij gaf mij de schuld van Atticus Pünd.

Waarom? -Het was mijn idee.

Alan wilde als Martin Amis of Salman Rushdie zijn...

niet Agatha Christie.

Twee romans over het huidige Engeland...

de politiek, de ondergang van de maatschappij. Niemand las ze.

Na ons trouwen zei ik dat als hij gepubliceerd wilde worden...

hij moest schrijven wat mensen wilden lezen.

Een detective. Dat was Atticus Pünd Investigates.

En de rest is een...

Mysterie. -Precies.

Hij werd er rijk van. -En ellendig.

Was je ooit gelukkig met hem?

Het verbaast je misschien, maar ja.

Ik had een relatie met een Griekse leraar toen ik hem ontmoette.

Maar daar maakte ik graag een eind aan.

Ik wist dat Alan het ver zou schoppen.

Een Griekse leraar?

Andreas. Ken je hem?

Ja. Ik heb hem een paar keer gezien.

We waren een jaar samen toen ik Alan ontmoette.

Geeft Andreas nog les?

Geen idee. Maar ik denk het wel.

Zeg hallo als je hem ziet.

Ik vraag me vaak af hoe het met hem gaat.

Goed je te zien, Melissa.

Je hebt geen idee hoe 't was.

Heeft ze het verteld? -Ja.

Hij was de homovader.

Dus ik was de homozoon.

'Homojongen.'

Ik was gelukkig op school. Ik had vrienden.

Maar dat hield op.

Dat kon hem niets schelen.

Hij was het enige wat ertoe deed.

Denk je dat iemand hem van 't dak duwde?

Wie zei dat hij geduwd is?

Misschien een van z'n minnaars.

Of misschien iemand die hem door en door haatte.

Hallo, allemaal.

Ik wilde jullie bedanken voor jullie komst.

En bedankt, Tom, voor de ontroerende dienst.

Alan geloofde niet in God en hij ging nooit naar de kerk, maar...

hij hield van muziek en bloemen.

Hij had vast genoten vandaag.

Sommigen vragen zich misschien af hoe het zat met Alan en mij.

Hij kon een lastige zak zijn, maar ik was op hem gesteld.

We hadden leuke tijden...

en slechte tijden.

En uiteindelijk...

heeft hij mij dit huis en het meeste geld nagelaten.

En dat is heel goed.

Ik blijf hier niet.

Jack White...

heeft al een gul bod gedaan voor Abbey Grange.

Bedankt.

Alan probeerde hem steeds uit te kopen...

maar uiteindelijk gaat het andersom.

Ik ga terug naar Londen.

Ik heb nooit...

bij Suffolk gepast.

Of misschien paste Suffolk niet bij mij.

Dus...

Dag, Alan.

We zullen je missen.

Sommigen meer dan anderen.

Op Alan. -Alan.

Dat is het.

Tot ziens.

Dag.

Gefeliciteerd.

Pardon? -Met de koop van het huis.

We kennen elkaar niet.

Ik ben Susan Ryeland. Alans redacteur.

Dat was ik. -Het spijt me.

Ik heb zijn boeken niet gelezen.

Ga je hier wonen?

Dat weet ik nog niet.

Alan was een lastige buurman.

Vanaf het moment dat hij hier kwam wonen...

leek hij graag ruzie te maken.

Dat was Alan.

Geschillen over het erf, toegang, lawaai.

Ik maaide het gras op zaterdagochtend.

Vijf minuten later zat hij te bellen.

Hij kon moeilijk zijn. -Niet moeilijk.

Hij was onmogelijk. Hij vond het leuk, denk ik.

Ik koop het, zodat ik bepaal wie er komt te wonen.

Dat wil ik niet weer meemaken. -Dat begrijp ik.

Het was niet druk voor een wereldberoemde auteur.

Ook al hij had niet veel vrienden.

Hallo. Hoe ging het?

Ik sprak met Melissa.

Zei ze iets wat je nog niet wist?

Dat kun je zeggen. -Ik hoef geen lift.

Hoofdinspecteur Locke brengt me naar Ipswich.

Daar pak ik de trein. -Hij zal de hele tijd...

over me klagen. -Het is maar een halfuur.

Nee, hij neemt een omweg zodat hij extra tijd heeft.

Logeer je bij je zus? -Tot maandag.

Tot maandag. Dag.

Terug naar de garage?

We kunnen lopen. -Niet na vanochtend.

Niet te veel inspannen.

Als je erop staat. -Ja.

We zijn er.

Wacht, laat me helpen.

Nee, James. Ik red het verder wel.

Pas op uw hoofd.

Joy overtuigde me ervan om weer met u te spreken.

Ik wil het niet. Wat er met m'n broertje Sam is gebeurd...

is lang geleden. Het heeft hier niets mee te maken.

Mam, Sir Magnus en de rest. -Ik zie dat het pijnlijk voor je is.

Maar het blijken vaak de verbanden die we niet zien...

die ons naar de waarheid leiden.

Alles aan Pye Hall is verrot.

Het is alsof er een vloek op rust die bij me gebleven is.

In 1943 verloor je je jongere broer.

Wie zei dat?

Op het kerkhof zag ik z'n rustplaats, de datum op de grafsteen.

Ja. Het was tijdens de oorlog.

U bent Duits. Wat deed u in 1943?

Robert.

Het is een redelijke vraag, Miss Sanderling.

Ik zat in een werkkamp.

Een vijand van de nazi's.

Ik durfde kritiek op ze te hebben. Helaas te luid.

Mijn vader zat bij de RAF.

Hij moest weg en liet ons hier achter. Mam, mij en Sam.

Ons leven op de boerderij was fijn. Sir Magnus wilde een huishoudster...

en we verhuisden naar het huis bij Pye Hall.

Dat was eerst geweldig. Ik was 14 en Sam was 12.

Het was helemaal voor onszelf. De tuinen, de boomgaard.

Romeinse schat in het bos.

Sir Magnus was altijd aardig.

Omdat pap weg was, speelde hij vader als hij zin had.

Hij had oude munten, en...

Een Romeinse munt uit zijn collectie.

Dat klopt. Hij kwam uit een schat die ze op zijn land vonden.

Soms verstopte hij er een en gaf ons aanwijzingen.

Stel je voor...

twee kinderen, al dat land. Doen en laten wat je wil.

Het gebeurde bij het meer.

Brent was er die dag.

Hij had ons nooit gemogen.

Sam en ik maakten te veel lawaai.

De schapen schrokken van de hond. Dus hij maakte altijd problemen.

De politie verhoorde hem, maar hij zei dat hij niets had gezien.

Het ging als volgt.

Het was een zomerdag.

Sam en ik zochten naar een schat.

We waren enthousiast en renden rond.

We raakten elkaar kwijt. Normaal gaf dat niet.

We waren veilig, maar deze keer...

Ik weet niet waarom...

maar Sam dacht dat hij in het meer lag.

Of tussen de sigaren bij het meer.

Sam. -Brent had hem gevonden.

Leg hem neer.

Sam, alsjeblieft. Nee.

Word wakker.

Sam was verdronken.

Hij was 12.

Het spijt me zo.

Daarna ging alles heel snel, maar...

het was nooit meer hetzelfde.

M'n vader kwam thuis van de RAF. Het was voorbij tussen hem en mam.

Ze verweet het hem dat hij er niet was.

Hij verweet het haar dat ze er wel was.

Mam bleef in Pye Hall werken.

Elke dag moest ze voorbij het meer lopen. Elke dag.

En jij?

Ik kon nergens anders heen.

Sir Magnus heeft werk voor je gevonden.

Hij zorgde altijd voor me.

Hij regelde een baan. En deze flat.

Verweet je het hem nooit wat er gebeurde?

Beschuldigt u me anders van de moord op hem?

Misschien verweet ik het Sir Magnus wel.

Maar ik verwijt het Brent ook.

En mijn moeder.

En mezelf.

Ik zoek Mr Max Ryeland.

Bed twee.

Pap, het is Susan.

Kun je me horen?

Katie zei dat je me wilde zien.

Het spijt me.

Dat hoef je niet te zeggen.

Het is lang geleden.

Wat?

Dat je wegging.

Wat?

Ben ik weggegaan?

Voor de nanny.

Jij verliet...

mam, mij en Katie.

Maar het was...

Het maakt niet uit nu.

Ik heb je vergeven. -Nee. Dat niet.

Er valt niets te vergeven. Ik...

Ik hield van haar.

We waren gelukkig.

Zo ontzettend gelukkig.

Ik...

Ik vind het erg voor je.

Wat wij deden, was fout. Jij...

Jij hebt nooit liefde gekend.

Je bent nooit getrouwd.

Je hebt nooit een man vertrouwd...

Door ons.

Hoe durf je dat te zeggen?

Ik heb nooit aan gedacht wat jij deed.

Ik ben hier alleen...

Ik had niet moeten komen.

We hebben elkaar niets te zeggen.

Hoe kon hij?

Hoe...

kon hij dat doen?

Max. Mijn vader.

Hij denkt alleen aan zichzelf.

Denkt u weleens aan hem? -Ik probeer hem te vergeten.

Waarom bent u nu dan zo boos?

Sorry, maar het gaat u niets aan.

Goed.

Ik verwijt het hem.

Wat er met m'n moeder is gebeurd.

Is ze dood?

Iedereen zei dat het een ongeluk was.

Ze probeerde ermee om te gaan.

Het was te veel. De schande.

Ze ging een paar dagen naar het Lake District.

Ze liet Katie en mij achter. Terwijl ze daar was...

ging ze zwemmen.

Ze zeiden dat het een ongeluk was.

Ze ging te diep, maar dat heb ik nooit geloofd.

Je wist het al.

Ze staat in het boek.

Ze staat in het boek. Mijn vader... Allebei, hè? Alles.

Mijn god.

Susan.

Ik heb op je gewacht.

Ik heb gekookt.

Hoe was de begrafenis?

Ik ben bij pap geweest.

Hoe ging het? Wat zei hij?

Je hebt het verteld.

Je hebt Alan Conway over pap en mam verteld.

Nee.

Ja.

Hij wist het...

en hij gebruikte het.

En niet voor z'n lezers.

Het was voor zijn eigen vermaak.

Zodanig dat ik het niet zou zien. Hij sneed mijn leven in stukken.

De puzzel ligt uit elkaar, maar alle stukjes zijn er.

Onze vader, Max Ryeland, wordt Sir Magnus Pye.

Pap verdween met de nanny. Magnus heeft iets met de gouvernante.

Wat bedoel je? Ik heb het boek niet gelezen.

Dat is niet nodig. Wij zijn het boek.

Onze moeder, Samantha, verdronk zichzelf.

Ze schaamde zich voor wat Max haar had aangedaan.

Heb je hem dat verteld?

Dat weet ik niet meer.

In het boek verdrinkt iemand. Een jongetje...

Dat heeft vast niets met ons te maken.

Het kan toeval zijn. -De jongen heet Sam.

Samantha. Sam. Toevallig?

Waarom zou hij dat doen? -Omdat hij zo was.

Hij speelde spelletjes. Bedoeld om mensen pijn te doen.

Hij gaf de gouvernante een naam: Miss Darnley.

Ik vroeg me altijd af waarom. Ze speelt geen rol.

Waarom kreeg ze een naam?

En weet je waarom? -Nee.

Darnley? D-a-r-n-l-e-y.

Een anagram van Ryeland. Dat zijn wij.

Ik heb niets gedaan.

Dat was niet de bedoeling. We...

We kennen elkaar van Woodbridge.

We kwamen elkaar tegen en hij nodigde me uit voor koffie.

Dat had ik toch al verteld?

Hij deed alsof hij aardig was.

Hij leek erg bezorgd om je.

En hij vroeg me naar jou en mij.

En over de familie.

Het leek gewoon een gesprek. Ik wist niet dat hij het zou gebruiken.

Natuurlijk niet. Niemand weet dat ooit.

Het spijt me.

Het maakt niet uit.

Het was jouw schuld niet.

Ik had het kunnen weten. Ik had het moeten zien.

Ik was z'n redacteur. -Het was mijn schuld.

Nee. -Het...

Nee. Jij kon het niet weten.

Wil je een borrel?

Ja. Een grote.

Het spijt me.

Vijf minuten.

Ondertiteling Vertaald door: Allettie Bastiaansen