Original subtitles

ΨΙΧΟΥΛΑ

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα,

αν και οι χαρακτήρες είναι φανταστικοί.

ΜΟΝΤΕΒΙΔΕΟ, ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ. 2010.

Σ'ευχαριστώ.

Συγχαρητήρια.

Συγχαρητήρια.

- Το Σώμα του Χριστού. - Αμήν.

- Το Σώμα του Χριστού. - Αμήν.

- Το Σώμα του Χριστού. - Αμήν.

Το Σώ...

- Το Σώμα του Χριστού. - Αμήν.

Καλησπέρα, αγαπητοί ακροατές του CX8- Ράδιο Σαφάρι, απ'το Μοντεβιδέο,

που μεταδίδεται, μέσω του διεθνούς δωρεάν καναλιού.

Πως θα θέλατε το κρέας σας;

- Ωμό. - Ωμό. Εντάξει, ας παραγγεί- λουμε άλλο, γιατί αυτό ξεράθηκε.

Λοιπόν, θυμάστε τον Δον Κάρλος; Περιέγραφε αγώνες και έλεγε:

Με τον ουρανό, γεμάτο με σύννεφα, έτοιμα για βροχή...

...και μ'ένα κοινό, γύρω στα 50.000 άτομα...

Α, χρησιμοποίησα αυτή την τεχνική. Είναι φοβερή.

Δούλεψε καλά μ'όλα τα κείμενα, είτε ήταν σχολικά βιβλία, είτε Λένιν.

Διάβασες Λένιν, με την τεχνική του Γρήγορου Διαβάσματος;

Ήταν φοβερή. Κοίτα, ξεκίνησα με την πρώτη παράγραφο,

μετά επανέλαβα την τελευταία 3 φορές. Χωρίς να σταματήσω.

Μετά απ'αυτό βέβαια, διάβασα ολόκληρο το κεφάλαιο.

- Ήταν φοβερή. Δεν την χρησιμοποίησες; - Όχι, ποτέ.

Εγώ το έκανα. Αν δεν υπήρχε αυτή η μέθοδος,

δεν θα είχα αποφοιτήσει ποτέ απ'την Ιατρική.

- Μη με τρομάζεις. - Που δουλεύεις;

Είμαι ιατροδικαστής.

Ω, Θεέ μου!

- Πεινάω σαν λύκος. Θα φάτε κάτι; - Σε λίγο.

Εντάξει. Παίρνω το κρασί μαζί μου.

Πως είναι να είσαι μητέρα;

Δεν μπορείς να φανταστείς.

Ο Ντιέγκο ήθελε να είσαι στο γάμο του. Πρέπει να υπάρχει λόγος γι'αυτό.

Ναι. Πρέπει να υπάρχει λόγος.

Θα πρέπει να αποδεχτεί τη μητέρα του,

ακόμα κι αν έχει ακούσει, τόσα άσχημα πράγματα γι'αυτήν.

Σε δέχτηκε ως μητέρα, στο γάμο του.

Ξέρεις ότι αυτό το τελετουργικό, ήταν σημαντικό γι'αυτόν.

Ο Αμαρί πασάρει την μπάλα.

Άντε Καρλίτος, τράβα τώρα στη μάνα σου και μετά έρχεσαι μαζί μας.

Ο τύπος δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί.

Το ποδόσφαιρο είναι τα πάντα γι'αυτόν.

Το ποδόσφαιρο είναι κι αυτό ένα ελάττωμα, όπως τα άλλα.

Και τώρα, το καλύτερο.

Σε μια πλούσια γειτονιά, κάτω από έναν ουρανό...

...γεμάτο με σύννεφα, έτοιμα για βροχή,

ο γάμος της χρονιάς, είναι έτοιμος να ξεκινήσει.

Ο Ιερέας μοιράζει τον Άρτο στους καλεσμένους.

Θα τολμήσει να δώσει έναν και στη μητέρα του γαμπρού;

Συλλογάται την τραγωδία.

Λες και βγαίνει μέσα απ'το σκοτάδι, η φωνή της μητέρας, αντηχεί στο ναό:

Δεν θα γονατίσω ποτέ.

Ο γαμπρός αρχίζει να τρέμει.

Ω, όχι, σε παρακαλώ μην ανακατεύεις αυτό τον κόπανο, τον γαμπρό...

Η μητέρα αρνήθηκε να φάει τον Άρτο.

Αργότερα, όταν έφτασε στο σπίτι της στην πόλη,

όρμησε σ'ένα πιάτο γεμάτο χοιρινά κοψίδια και τα τσάκισε.

Πρόσεχε Μιγκέλ, μη δαγκώσεις τη γλώσσα σου.

Δεν σου έλειψαν όλα αυτά, Λιλιάνα;

- Παιδιά, ψήνετε κάθε μέρα; - Μπα...

Αλήθεια, πότε θα επιστρέψεις;

Έχω ακόμα, αρκετά να κάνω εκεί. Υποθέτω, ότι κάποια στιγμή θα γυρίσω.

Θέλω πολύ να επιστρέψεις.

Σ'ευχαριστώ.

- Θα πάρω λίγο κρασί. - Πήγαινε.

Λοιπόν, να τραγουδήσουμε το: "Μαύρος κόκορας, κόκκινος κόκορας;"

- Ναι, αυτό. - Εντάξει.

"Όταν ο μαύρος κόκορας τραγουδάει, είναι γιατί τελείωσε η μέρα...

Αν τραγούδησε ο κόκκινος κόκορας, τότε ένας άλλος κόκορας θα τραγουδήσει.

Αν λέω ψέματα, τότε αφήστε τον άνεμο να πάρει, όλα αυτά που τραγουδάω..."

Συνέχισε, συνέχισε να κινείσαι. Κοίτα την κάμερα.

Το πηγούνι κάτω, σε παρακαλώ. Έτσι. Αυτό είναι.

Εκεί. Εκεί. Συνέχισε να κινείσαι. Εκεί. Εκεί. Μείνε, μείνε ακίνητη.

ΜΠΕΤΑΝΖΟΣ, ΓΑΛΙΚΙΑ. 2010.

Εντάξει. Εκεί. Εκεί. Το πηγούνι κάτω. Το πηγούνι κάτω.

Μ'αρέσει εκεί. Μ'αρέσει.

Κράτα το. Τώρα το προφίλ σου. Μπορούμε να το κάνουμε καλύτερα.

Βγάλε την κάμερα, σε παρακαλώ.

Για να δούμε. Αυτό είναι. Θα πλησιάσω λίγο.

Το πηγούνι κάτω. Έτσι. Ωραία. Μ'αρέσει.

ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΟ ΜΟΝΤΕΒΙΔΕΟ

- Γειά σου. - Γειά σου Λιλιάνα. - Πως είσαι; - Τι κάνεις;

Ο παππούς έχει γίνει ανυπόμονος.

Νόμιζα πως ήξερα τον δρόμο μέχρι εδώ. Όμως όχι.

- Πήγαινε μέσα. Θα χαρεί όταν σε δει. - Ωραία. Ευχαριστώ.

Λιλιάνα!

Γειά σου.

- Τι κάνεις; - Εσύ, τι κάνεις;

- Λίγο τσάϊ; - Όχι.

Μετά από 15 μέρες στο Μοντεβιδέο, έχω γίνει πράσινη...

...και δεν έχω συνέλθει ακόμα, δεν με βλέπεις;

- Φαίνεται ότι είμαι πιο Ουρουγουανός από σένα. - Είναι αλήθεια.

- Έλα μαζί μου. Κάθισε. - Ευχαριστώ.

Έλα τώρα, πες τα μου όλα. Πως ήταν τα πράγματα εκεί;

Πρώτα αυτό.

Πρώτα αυτή την πλευρά και μετά την άλλη.

"Για τον Γαλικιανό: Ζήτω σ'αυτούς που πολεμούν."

Ο Μάγκου...

- Η Νέγρα. - Φυσικά.

- Ο Κόκκινος. - Αυτός είναι.

- Ποιός είναι αυτός; - Ποιός είναι αυτός;

- Είναι ο Λούπα. - Ο Λούπα; - Ο Λούπα, φυσικά.

Πως να τον αναγνωρίσω. Δεν του έμεινε ούτε μια τρίχα, του μαλάκα.

Αυτό είναι κακία. Εσύ έχεις περισσότερα μαλλιά;

Εγώ ήμουν πάντα, ο Γέρο-Βενεράντο.

Αλλά ο Λούπα έμοιαζε με ινδικό χοιρίδιο. Τόσο μακριά μαλλιά.

Έχεις δίκιο.

Κοίτα τον. Πάντα κοντά στο φαϊ.

Ο πιο εύκολος τρόπος να τον αναγνωρίσεις.

Η Τίτα θα τον αποκαλούσε "απύθμενο." Τίτα ήταν η Γιαγιά Μαρία.

Το ξέρω.

Η σπεσιαλιτέ της ήταν οι "μπερετίνες",

τα γεμιστά λουκάνικα και η μαρμελάδα σύκο.

Έλεγε ότι η συκιά ήταν η μόνη υπεύ- θυνη για εκείνη τη μαρμελάδα σύκο.

Και ήταν αλήθεια.

Η συκιά έκανε τη διαφορά και όχι τα σύκα απ'τη μια ή την άλλη ήπειρο.

Η συκιά. Και τα απαράμιλλα σύκα που έβγαζε. Τόσο ξεχωριστά, τόσο μοναδικά.

Όπως και ίδια η Τίτα.

- Τι είναι οι "μπερετίνες; - Κρησφύγετα σε κρύπτες επίπλων...

- Της Γιαγιάς; - Ναι.

- Νόμιζα ότι ήταν δική σου δουλειά. - Οι νέοι δεν ξέρουν τίποτα.

Έλα. Βγάλε μια φωτογραφία τον παππού σου κι εμένα.

Τώρα είναι μια διάσημη φωτογράφος.

Κάποτε θα σου πω πως έμαθε την τέχνη της.

Σ'ευχαριστώ.

Βγήκε ωραία.

Τι κάνει ο γιος σου;

Παραμένει εκεί. Παντρεμένος... Και χωρίς μητέρα, όπως πάντα.

Θα φάμε και απόψε, θα μείνεις μαζί μας.

- Όχι. Πραγματικά δεν μπορώ. - Δεν ακούω λέξη.

Είσαι αφεντικό του εαυτού σου. Μπορείς να φύγεις αύριο ή σε 3 μέρες.

- Πραγματικά δεν μπορώ. - Καλά, θα τα πούμε αργότερα.

ΛΑ ΚΟΡΟΥΝΙΑ, ΓΑΛΙΚΙΑ.

ΤΙ ΚΟΙΤΑΣ; ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΛΙΛΙΑΝΑ ΠΕΡΕΪΡΑ.

Σκατά.

Γκρασιέλα, τι κάνεις;

Πως κυλάει η ζωή σου;

Ο γιος μου δεν απαντάει στο τηλέφωνο. Δεν έχω νέα του. Τα συνηθισμένα.

Ήμουν στο σπίτι του Βενεράντο σήμερα.

Ξέρεις πως ονόμασε το μαγαζί που άνοιξε εδώ;

ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΩΝ ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΟ ΜΟΝΤΕΒΙΔΕΟ.

Όχι! Τα ίδια πάντα.

Πες μου, πως πάει η έκθεση μέχρι στιγμής;

Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα. Θα την εγκαινιάσουμε σε 2 εβδομάδες.

Θα σου στείλω την αφίσα αύριο. Για να δεις, αν σου αρέσει.

- Και είπες ότι ο Ντιέγκο δεν απαντά; - Όχι.

Δεν απαντάει στο τηλέφωνο. Όχι...

Έχω πολύ καιρό, να λάβω ενδείξεις ζωής, απ'αυτόν.

Λοιπόν, θ'απαντήσει τελικά, έτσι δεν είναι;

Δεν γνωρίζω. Δεν έχω κανένα νέο. Και δεν περιμένω.

Όπως ξέρεις, αυτή η οικογένεια πιστεύει ότι είμαι κάτι σαν σατανάς.

Βλέπω ότι δεν έμαθες για το βίντεο με τους "Ήρωες μας."

Όχι. Ποιούς ήρωες;

Τους στρατιώτες μας, σε μια ειρηνευτική αποστολή.

Ανέβασαν ένα βίντεο στο youtube,

που δείχνει μερικούς στρατιώτες να βιάζουν ένα αγόρι.

Οι στρατιώτες το ανέβασαν μόνοι τους.

Μετά από 30 χρόνια είναι ακόμα εκεί; Δεν τους σταματάει κανείς;

Έχουν ήδη ταυτοποιηθεί, αλλά ακόμα δεν έχει συλληφθεί κανείς.

Ούτε αυτοί, ούτε τα αφεντικά τους. Δεν καταλαβαίνω πως στην Κυβέρνηση...

...δεν έχουν καθόλου μυαλό και δεν κάνουν τίποτα γι'αυτό.

Αυτοί οι τύποι θα συνεχίσουν να βασανίζουν, όποτε γουστάρουν.

Θα βρεθούμε αύριο να δούμε, τι μπο- ρούμε να κάνουμε. Θα είμαι σε επαφή.

Σύντομα θα πληρώσουν για όλα.

Δεν ξέρω.

- Θα σ'ενημερώσω για το πως πήγε η συνάντηση. Εντάξει; - Εντάξει.

Βγάλε τώρα φωτογραφίες, γιατί νομίζω ότι θα βρέξει το απόγευμα.

Ρομπέρτο!

Ρομπέρτο! Ρομπέρτο!

- Είμαι γιαγιά! - Τι; - Είμαι γιαγιά!

Είμαι γιαγιά. Μόλις ανακάλυψα ότι είμαι γιαγιά. Κοίτα.

Κοίτα την. Δεν είναι όμορφη;

Ας το γιορτάσουμε.

Αντίο...

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι περίμεναν να γεννηθεί, για να μου το πουν.

Δεν μπορώ να το πιστέψω.

Δεν ήθελαν να σε απογοητεύσουν, σε περίπτωση που γεννιόταν άσχημη.

Αλλά είναι τόσο όμορφη. Κοίτα την.

Ναι, είναι πιο όμορφη, απ'τις 20 προηγούμενες φορές που την έδειξες.

Δεν πρόκειται να υποχωρήσω καθόλου.

Μου πήραν τον γιο μου και τώρα δεν θα κάνουν το ίδιο με την εγγονή μου.

Ορίστε.

Δεν θα μ'εμποδίσουν να γίνω η γιαγιά της εγγονής μου.

Τα εγγόνια μπορούν να εξομαλύνουν τα πράγματα.

Μην είσαι τόσο σίγουρος.

Όχι. Είναι αδύνατον να υπάρξει κατανόηση με την οικογένειά μου,

την οικογένεια της νύφης μου κι εμένα.

Όχι. Είναι αδύνατον. Δεν θα μ'αφήσουν να πλησιάσω το μωρό.

Θα το κάνουν, σίγουρα.

Έχεις ένα χάρισμα, Λίλα.

Ξέρεις να λες τις ανθρώπινες ιστορίες μ'έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο.

Θα καταφέρεις να πεις στην εγγονή σου, την δική σου ιστορία.

Αντισταθείτε, ενωθείτε, πολεμήστε! Να νικήσουμε τη δικτατορία!

ΜΟΝΤΕΒΙΔΕΟ, ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ. 1975.

Αντισταθείτε, ενωθείτε, πολεμήστε! Να νικήσουμε τη δικτατορία!

Ενάντια στον Φασισμό και το Κεφάλαιο! Ζήτω ο Σοσιαλισμός και η Ελευθερία!

Ενάντια στον Φασισμό και το Κεφάλαιο! Ζήτω ο Σοσιαλισμός και η Ελευθερία!

Αντισταθείτε, ενωθείτε, πολεμήστε! Να νικήσουμε τη δικτατορία!

Αντισταθείτε, ενωθείτε, πολεμήστε!

"ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ. ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ."

- Λοιπόν; Όλα καλά; - Όλα καλά.

Πως σου φαίνεται;

- Ωραία δουλειά. - Ευχαριστώ. - Είναι όμορφα.

- Παμπλίτο. - Γειά σου, Λιλιάνα. Όλα πήγαν καλά. - Πολύ καλά.

Πρέπει να προγραμματίσουμε κι άλλα σαν κι αυτό.

Ο κόσμος δείχνει μεγάλη ανταπόκριση.

- Είναι κρύο. - Μπορείς να το ζεστάνεις, στο βάθος. Ξέρεις που.

- Λείπει ο Πέλος. - Θα'ρθεί σε λίγο.

Ναι.

- Πόσα φυλλάδια θα χρωματίσεις; - Όσα φτάσουν για τρία δοχεία.

Χρωματίζεις πράξεις αντίστασης, όχι δοχεία μπογιάς.

Ερευνήστε το σπίτι! Ψάξτε τα πάντα! Γρήγορα!

Εσύ, ψάξε εκεί πίσω!

Δεν είναι κανείς εδώ!

Δώσ'μου τα λεφτά! Δώσ'τα μου!

Παρ'τα.

Και το παλτό και τα παπούτσια!

Μαμά.

Λιλιάνα! Λιλιάνα. Που είσαι; Ο Κάρλος ήρθε και ζητούσε τον Ντιέγκο.

Σου είπα να μην του τηλεφωνήσεις.

Είναι πατέρας. Είναι ο πατέρας του. Και δεν ήξερα που ήσουν.

Σκατά. Σου είπα να περιμένεις.

Άκουσε με. Σκέψου τι κάνεις. Θα χάσεις τον γιο σου.

Θα του τηλεφωνήσω αργότερα.

- Που είσαι; - Θα σε πάρω αργότερα. - Που είσαι Λιλιάνα;

- Γειά σου, Κάρλος. - Λιλιάνα!

- Πως είναι ο Ντιέγκο; - Λιλιάνα, που ήσουν;

- Πως είναι ο Ντιεγκίτο; - Είναι καλά. Λιλιάνα, ούτε καν τηλεφώνησες. Τίποτα.

- Εγκατέλειψες τον γιο σου. - Θα τα πούμε αργότερα. Πως είναι;

Αν νοιαζόσουν γι'αυτόν, θα ήταν μαζί σου τώρα...

...και δεν θα πήγαινε απ'το ένα σπίτι στο άλλο. Τι στο διάολο σκαρώνεις;

- Του συμβαίνει κάτι; - Δεν έχει μητέρα. Αυτό συμβαίνει.

Δώσ'τον μου, να μ'ακούσει.

Όχι. Όχι, τώρα. Όχι... Κοιμάται ήσυχος στο κρεβάτι του.

- Πότε θα'ρθείς; - Το απόγευμα, γύρω στις πέντε.

Καλώς. Και άκουσε καλά: αν δεν έρθεις σήμερα, δεν θα τον ξαναδείς ποτέ.

Ήμουν σαφής;

Στις πέντε.

"ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΕΞΑΡΘΡΩΘΗΚΕ.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ."

- Νόμιζα ότι είχαν πιάσει κι εσένα. - Κι εγώ το ίδιο σκέφτηκα.

Είναι φρικτό, Λίλα. Ο Πάμπλο είναι νεκρός.

Ο Χουάν και η κοπέλα είναι τραυ- ματίες στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

- Και οι υπόλοιποι; - Στη φυλακή, όλοι.

Όλοι, εκτός από εσένα και όσοι από εμάς, δεν ήταν στην αποθήκη.

Δεν πρέπει να είμαστε εδώ.

Το πορτοφόλι με την ταυτότητα μου, ήταν στην αποθήκη.

Γαμώτο! Τη γαμήσαμε!

Έχεις που να μείνεις τη νύχτα;

Πρέπει να πάρω τον γιο μου, πριν αρχίσουν να με ψάχνουν.

Είναι στο σπίτι του πατέρα του.

Θα ήταν καλύτερα αν έμενε εκεί. Μπορεί να σε ψάχνουν.

Δεν γίνεται.

Λίλα, τι θα κάνουμε μ'ένα παιδί;

Δεν μπορούμε, ούτε τους εαυτούς μας να φροντίσουμε.

Δεν γίνεται Γκρασιέλα. Δεν ξέρεις τον Κάρλος.

Θα προσπαθήσει να μου τον πάρει.

Πρέπει να βρούμε ένα μέρος, να περάσουμε τη νύχτα.

Δεν μ'αρέσει καθόλου αυτό.

Ηρέμησε. Στρίψε αριστερά.

Μη στρίψεις. Συνέχισε.

Μη στρίψεις. Είναι εκεί. Είναι εκεί.

Τι να κάνω;

- Ο μπάσταρδος. Με κάρφωσε. - Τι να κάνω;

- Τι να κάνω; - Συνέχισε. Συνέχισε...

Με κάρφωσε.

Η ΓΡΗΓΟΡΗ ΓΑΛΙΚΙΑ

- Καλησπέρα. - Καλησπέρα.

Δώσε μου ενα λέπτο. Επιστρέφω αμέσως.

Τα χρειάζομαι για αύριο. Μπορούν να γίνουν;

- Ναι. Το απόγευμα. - Θα περάσω αύριο, τότε.

Να δείχνεις χαρούμενη, Συντρόφισσα.

- Εντάξει; - Ναι.

Ποιός είπε ότι το ν'αλλάξουμε αυτόν τον άθλιο κόσμο, θα ήταν εύκολο.

Μας συντρίβουν, Γαλικιανέ.

Σκότωσαν τον Παμπλίτο. Ένας-ένας, πέφτουμε.

Δεν υπάρχει πεσμένος, που να μην σηκώνεται.

Το μόνο που χρειαζόμαστε τώρα, είναι η φωτογραφία του Ντιεγκίτο...

...και θα'χεις όλα τα απαραίτητα έγγραφα.

Θέλεις να δεις πως τα φτιάχνω;

Το να ξέρεις πως γίνονται αυτά τα πράγματα, είναι πάντα χρήσιμο, ε;

Πρέπει να πάρουμε τη φωτογραφία του παιδιού.

Θα είναι πολύ δύσκολο.

Πρέπει να βρω μια στιγμή, που ο Ντιεγκίτο να'ναι με τη μητέρα μου.

Νομίζουν ότι δεν σε νοιάζει για το παιδί. Αυτό είναι υπέρ σου.

Είσαι σίγουρος ότι μπορώ να μείνω εδώ για τόσο καιρό;

Είδες, πόσο αρέσει στην Τίτα, να σου μαθαίνει, πως να βγάζεις φωτογραφίες.

Την ξέρεις. Δεν μπορώ να πω, ποιά θα δείξει περισσότερη υπομονή.

"..με τέτοια ακρίβεια, που πολλοί θα αναγνώριζαν και ως ρεκόρ,

περισσότεροι από 30.000 Ουρουγουανοί, εργάτες και τεχνικοί,

λένε στους άλλους και μοιράζονται τις εμπειρίες τους...

...για οτιδήποτε μπορεί να εφαρμοστεί σε άλλες κατασκευές, σ'όλη τη χώρα."

Είχα ορκιστεί ότι δεν θα τους έβλεπα ποτέ πια.

"Καλέστε το 1307 στις Ένοπλες Δυνάμεις.

"Σε μια επιχείρηση, που εξελίχθηκε χθες,

στο Μοντεβιδέο, εναντίον μιας ανατρεπτικής ομάδας,

ο Χουάν Πάμπλο Γκαρασόουτο, ένας απ'τους ηγέτες της,

σκοτώθηκε, πάνω στη συμπλοκή.

Κατά τη διάρκεια της επιδρομής, ο Χοσέ Μαρία Γκονζάλεζ Ροντό...

...και ο Χουάν Κάρλος Εράντο Ντίαζ, ή Πέλος, συνελήφθησαν.

Επειδή σχετίζονταν μ'αυτή την ανατρεπτική ομάδα,

πρέπει να συλλάβουμε τις: Γκρασιέλα Γκαμιζερία Ανδράδε,

ή Γκονζάλεζ, ή Γαλικιανή,

Ουρουγουανή, άγαμη, 19 ετών, φοιτήτρια της Ιατρικής,

με μαύρα μαλλιά, ανοιχτόχρωμα μάτια και λευκό δέρμα.

Τελευταία γνωστή διεύθυνση: Πιέδρας 2010, Μοντεβιδέο.

Λιλιάνα Περέϊρα Ετσαβαρία, Ουρουγουανή, παντρεμένη..."

Αυτές οι άρρωστες ψυχές, δεν μου δίνουν, ούτε μια μέρα να ηρεμήσω.

"...φοιτήτρια των Καλών Τεχνών, ξανθά μαλλιά, πράσινα μάτια, λευκό δέρμα.

Τελευταία γνωστή διεύθυνση: Βιέχα 2812, Μοντεβιδέο.

Μαρία Ντελ Κάρμεν Ροδρίγκεζ Ροδρίγκεζ, 20 ετών,

φοιτήτρια της Ιατρικής, ψευδώνυμο: η Νέγρα, μαύρα μαλλιά,

καστανά μάτια, λευκό δέρμα.

Τελευταία γνωστή διεύθυνση: Πέδρο Φιγκάρι 1518, Μοντεβιδέο."

Αυτή είναι η τελευταία.

Η καλύτερη μαρμελάδα σύκο, σ'ολόκληρο τον κόσμο.

Πάω να φέρω κουτάλια. Μην έρθουν, για να μας πιάσουν...

...και μας φάνε και τη μαρμελάδα, αυτοί οι μπάσταρδοι.

Αυτό θα ήταν το τέλος.

Γλυκό μουνάκι...θα σε φάω ολόκληρο.

Ακίνητη, αλλιώς θα σου ρίξω.

Είμαι η Λιλιάνα Περέϊρα! Μ'απαγάγουν!

- Νόμιζες ότι θα ξεφύγεις, έτσι; - Μ'απαγάγουν!

- Μ'απαγάγουν! - Θα'χεις το χρόνο, να μου πεις, όλα όσα θες.

Τι κοιτάτε εσείς; Καθίστε στις θέσεις σας.

Πήγαινε πίσω με τους άλλους.

Είμαι η Λιλιάνα Περέϊρα! Μ'απαγάγουν!

- Πάμε. Πάμε. - Μείνε εκεί που είσαι. Πάμε.

Πάμε.

ΚΑΤΩ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

Να δούμε αν κι εδώ, μας κάνεις, την έξυπνη.

Προχώρα.

Άντε πάμε. Πάμε. Πάμε...

Μην τεμπελιάζεις, κούκλα.

Ξέρεις ποιός είμαι;

Σε ρώτησα, αν ξέρεις ποιός είμαι;

Όχι.

Πως γίνεται να μην ξέρεις;

Πως γίνεται να μην ξέρεις; Όλοι σας εδώ, ξέρετε ποιός είμαι.

Είμαι ο Ταγματάρχης του Στρατού, Εμίλιο Γκαρόνε.

Τι γράφει εδώ;

Ξέρεις να διαβάζεις;

Κούκλα, κατάλαβε το, καλά...

...πως θα μιλήσεις.

Με το καλό ή με το άγριο, θα μιλήσεις.

Όλοι είναι γενναίοι στην αρχή, αλλά τελικά, όλοι μιλούν.

Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να μας βοηθήσεις, να το συμπληρώσουμε.

Οι σημαδεμένοι, είναι αυτοί που πιάστηκαν, όπως εσύ.

Και ανάλογα με τη συμπεριφορά τους, μπορούν να καταλήξουν κάπως έτσι.

Μάλλον, δεν σ'έχουν πληροφορήσει σωστά,

Λιλιάνα, ή Ξανθιά, ή Λίλα, ή όπως σκατά σε λένε.

Προφανώς, νομίζεις ότι αν δεν με κοιτάς, θα σ'αφήσω να φύγεις, ε;

Ο μόνος τρόπος να βγεις από'δώ είναι αν το επιτρέψω. Κατανοητό;

Και θα το επιτρέψω μόνο, αν αρχίσεις να μας βοηθάς τώρα.

Κατανοητό;

Να'τη, έρχεται.

Έλα'δώ κοκαλιάρικο. Βγάλ'τα. Όλα.

Μη σπαταλάς τον χρόνο μου. Βγάλ'τα. Έλα...

Βγάλ'τα όλα, σου λέω. Δεν ακούς;

Δεν ακούς; Βγάλ'τα όλα, σου λέω.

Βγάλ'τα όλα, σου λέω.

Θα ξεράσεις ακόμα και το γάλα που βύζαξες απ'τη μάνα σου, Ξανθιά!

Έλα, Ξανθιά, έλα...

Μίλα, Ξανθιά, μίλα...

Έλα, ξεκίνα. Θα μιλήσεις;

Δεν θα μιλήσεις;

Αφήστε με να φύγω.

Εντάξει, βάλε λίγη μουσική, μαέστρο.

Ποιός είναι ο σύνδεσμος σου;

Μη με κοροϊδεύεις, μαλακισμένη τσούλα.

Που είναι το σπίτι με τη συκιά;

Δεν ξέρω! Δεν ξέρω! Δεν ξέρω...

Ποιός μένει στο σπίτι με τη συκιά;

- Μίλα, παλιοπουτάνα! - Δεν ξέρω! Δεν ξέρω...

Θα μιλήσεις, μαλακισμένη. Όλοι μιλάνε.

Εσένα πως νομίζεις ότι σε βρήκαμε;

Δεν ξέρω!

Που είναι το σπίτι με τη συκιά;

- Δεν ξέρω για ποιό πράγμα μιλάτε! - Μίλα!

Μην τολμήσεις να το βγάλεις.

Να θυμάσαι ότι εδώ, η υπακοή, είναι η κύρια αρετή, μικρή μου.

Φέρτε μου το κοκκαλιάρικο αγόρι και το κορίτσι, που πιάσαμε χθες.

Μην τους κοιτάς.

Στη γραμμή!

Πόσο ήσυχοι και καθαροί είστε σήμερα.

Φαίνεται ότι μας περιμένατε, σωστά;

Για να δούμε, τι έχουμε εδώ.

Κρυώνεις; Κρυώνεις;

Ο μπαμπάς θα σε ζεστάνει.

Ποιά σ'αρέσει; Έλα. Μπορείς να διαλέξεις.

Κάτσε ήσυχα.

Σ'αρέσει; Πες μου ότι σ'αρέσει.

Φέρτε επάνω την Ξανθιά. Αυτή δίπλα στις μοτοσυκλέτες.

Έλα.

Λιλιάνα, Λιλιάνα...

Είσαι όμορφη.

Έξυπνη.

Μεγαλωμένη σε πλούσια οικογένεια.

Έχεις έναν όμορφο γιο.

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω πως έμπλεξες τόσο ανόητα...

Αντί να αφοσιωθείς στο σπίτι σου,

στον άντρα σου,

σε κάποιον εραστή...

Γυναίκες σαν εσένα, είναι γεννημένες για άλλα πράγματα.

Πες τους ότι είμαι άρρωστη και πρέπει να πάω στο νοσοκομείο.

Δεν μπορώ να τους το πω αυτό.

Το ζήτημα είναι πως είσαι δυνατή, Λιλιάνα.

Αλλά, πρέπει ν'αλλάξεις στάση.

Αν γίνεις φίλη μαζί τους, θα'χεις προνόμια.

Αλλά για να γίνεις, θα πρέπει να συνεργαστείς.

Αν συμπεριφερθείς καλά,

θα μπορέσεις να βγεις έξω και να δεις τον γιο σου.

Σ'το υπόσχομαι.

Μην κάνεις την έξυπνη.

Πρέπει να διαλέξεις.

Κάνε αυτό που σου λένε και θα'σαι ελεύθερη να δεις τον γιο σου,

αλλιώς, μπορεί να'ρθει εδώ και να δει, τι κάνουν στη μαμά του.

Κάνεις λάθος.

Αυτή η μαλακισμένη νομίζει ότι είμαι ηλίθιος.

Νομίζεις ότι είμαι ηλίθιος, ότι μπορείς να με ξεγελάσεις τόσο εύκολα;

Που είναι το σπίτι με τη συκιά, γαμώτο;

Θα μιλήσεις μαλακισμένη. Θα μιλήσεις...

...αλλιώς θα σε ξεσκίσω. Κατάλαβες;

Θα με κοιτάς, όταν σου μιλάω, μαλακισμένη!

Ποιοί μένουν στο σπίτι με τη συκιά; Ποιοί φτιάχνουν τα διαβατήρια;

Δεν ξέρω. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω.

"Η αλήθεια είναι..."

"Η αλήθεια" λέει. Τώρα θα δεις ποιά είναι η αλήθεια.

Θα θέλεις να πεθάνεις, αλλά δεν θα'ναι τόσο εύκολο.

Πολλοί από σας, θέλουν να πεθάνουν εδώ, κάθε βράδυ.

Κι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, εκτός, αν το θελήσω εγώ. Το'πιάσες;

Δέσ'την εκεί.

- Άνοιξε τα πόδια σου, Ξανθιά. - Άνοιξε τα ποδαράκια σου. Έτσι...

Έτσι.

Ναι...

Πες μου, είσαι άνετα;

Βγείτε, όλοι έξω! Εσύ, βάλε μουσική.

Μουσική, μαέστρο.

Αυτό δεν γύρευες, παλιοπουτάνα; Παλιοβρώμα...

ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΠΟΥΝΤΑ ΝΤΕ ΡΕΓΙΕΣ, ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ.

"Το Κομπρέ, ήταν σε μια απόσταση 20 μιλίων,

όπως το βλέπαμε, απ'τον σιδηρόδρομο,

όταν πηγαίναμε εκεί, κάθε χρόνο, τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Δεν υπήρχε παρά μόνο, μια εκκλησία, που αποτελούσε την επιτομή της πόλης.

Αναπαριστάνοντάς το, μιλώντας γι'αυτό...

...και ατενίζοντας το, στον ορίζοντα...

...και καθώς το πλησίαζε κανείς, αυτό μαζεύονταν...

...στο μακρύ σκούρο μανδύα του,

για να προστατευτεί απ'τον άνεμο, στην ανοιχτή πεδιάδα,

όπως ακριβώς μαζεύει ο βοσκός τα πρόβατά του...

...και οι μάλλινοι γκρι τοίχοι, στα σχέδια των σπιτιών...

...των οποίων, ένα τμήμα περιέκλειε, τις μεσαιωνικές τους επάλξεις,

τριγύρω από ένα περίγραμμα σχολαστικά κυκλικό,

όπως αυτό, μιας μικρής πόλης, σ'έναν πρωτόγονο πίνακα.

Το να ζεις στο Κομπρέ, ήταν ασήμαντο και καταθλιπτικό, όπως οι δρόμοι του."

Είναι εντάξει;

Κράτα το, αλλά όχι τόσο σφιχτά. Σαν αυτό.

Θα πρέπει να είναι χαλαρό. Είναι εντάξει. Συνέχισε από πάνω.

"...ήταν τόσο σκοτεινά που κάποιος, μόλις έδυε ο ήλιος,

έπρεπε να τραβηχτεί, πίσω απ'τα πέπλα, των παραθύρων, στο καθιστικό του."

Τι είναι αυτά τα "πέπλα;"

- Μπορεί να είναι κουρτίνες. - Ναι, σαν στόρια ή κάτι τέτοιο.

"Οι δρόμοι με τα επίσημα ονόματα των Αγίων.

Η Οδός Σαντ-Ιλέρ, η Οδός Σαντ-Ζακ.

Αυτοί οι δρόμοι του Κομπρέ, υπάρχουν σε κάποιο...

...απομακρυσμένο τμήμα της μνήμης μου,

βαμμένοι με χρώματα, τόσο διαφορετικά απ'αυτά...

...που ο κόσμος στολίστηκε για μένα, σήμερα,

που στην πραγματικότητα, το καθένα,

αλλά και όλα μαζί, μου φαίνονται τώρα,

πιο ασήμαντα κι απ'τις λάμψεις του μαγικού μου φαναριού.

Η Θεία μου, ξάδερφη του παππού μου,

στο σπίτι του οποίου, μέναμε μαζί,

ήταν εκείνη η θεία, που...

...μετά τον θάνατο του συζύγου της, του Θείου Οκτάβιου,

είχε σταδιακά αρνηθεί να εγκαταλείψει, πρώτα το Κομπρέ, μετά το σπίτι της,

μετά την κρεβατοκάμαρά της και τέλος το κρεβάτι της.

Και που τώρα δεν κατέβαινε ποτέ, αλλά ξάπλωνε συνεχώς..."

Σκασμός.

Γκλόρια.

Δεν έχει αγγίξει ούτε το πιρούνι.

Δεν έχει φάει τίποτα.

Σκασμός!

Πλησιάζουν στην πύλη.

Ωχ, όχι. Θα με φωνάξουν και δεν θα'μαι έτοιμη ακόμα.

Περίμενε. Είσαι όμορφη. Στέγνωσαν. Τελείωσα.

Σήκωσε το κεφάλι σου. Φαίνεσαι χλωμή.

Ναι. Δεν θέλω να με βλέπουν έτσι.

Δες αυτό.

- Σ'αρέσει; - Ναι, αλλά δεν έχει λαιμό.

Δεν θα μ'αφήσουν να το φορέσω.

Ας δοκιμάσουμε αυτό.

Γκλόρια!

Η αδερφή σου είναι εκεί, με τον Ενρίκε.

Τον Ενρίκε; Μεγάλωσε;

Μεγάλωσε πολύ.

Για να δω. Νομίζω ότι μου ταιριάζει.

- Μου κάνει; - Είναι όμορφο.

- Έτσι νομίζω. - Μ'αρέσει.

- Μπορώ να δω για λίγο; - Ναι, φυσικά.

Δεν βλέπω τη μητέρα μου.

Πάντα βρίσκει μια δικαιολογία, για να μην τον φέρνει εδώ.

Ποτέ δεν τον φέρνει εδώ. Ούτε μου γράφει.

717.

881.

887.

808.

711.

901.

- 715. - Λίλα! Έλα, εσένα φωνάζουν!

Ο Πούφι! Ο Πούφι!

- Φαίνομαι ωραία; - Πανέμορφη.

Ντιεγκίτο. Με θυμάσαι; Είμαι η μαμά.

Είσαι θυμωμένος;

Είσαι θυμωμένος μαζί μου;

...πέντε, έξι, εφτά, οκτώ,

- ...εννιά. - Εννιά; Ξέρεις να μετράς.

Νιώσε την κρύα μου μύτη... Κοίτα...

Σου'φερα αυτό. Κοίτα.

Είναι μια μικρή έκπληξη.

Τ'όνομά του είναι Πούφι. Σ'αρέσει;

Κάθε φορά που θα τον βλέπεις, θα με θυμάσαι.

Γιατί εγώ, πάντα σε σκέφτομαι, Ντιέγκο.

Όπως και τον Πούφι, από'δω και πέρα.

- Πεινάς; - Όχι. Δεν πεινάω, Κύριε.

Πες στη γιαγιά σου, να σε φέρει πάλι εδώ.

Δώσ'μου, μια αγκαλιά. Δώσ'μου, μια αγκαλιά...

Σηκωθείτε. Βγείτε έξω.

Βγείτε έξω!

Προσοχή!

Νομίζατε ότι μας ξεφορτωθήκατε;

Αν το πιστεύετε αυτό, κάνετε μεγάλο λάθος.

Ενημερώνομαι, για όλα όσα κάνετε, ή δεν κάνετε, σ'αυτό το μέρος.

Να είστε όλες σας σίγουρες, ότι θα είστε πάντα, στο μυαλό μου.

Σας έχω εδώ.

Μην το ξεχνάτε. Να το θυμάστε, μέρα-νύχτα.

Δεν ξεχνώ τίποτα.

Κι αν σε κάποια από σας, λείπει, το κεντρικό μας γραφείο,

τότε δεν θα'χει το παραμικρό πρόβλημα, να επιστρέψει εκεί. Σωστά, Σίλβα;

Φυσικά.

Όπως ήρθατε εδώ, μπορείτε να γυρίσετε και πίσω.

Άντε, μπείτε μέσα. Μπείτε μέσα.

Μπείτε μέσα.

- Δεν υπάρχει τίποτα. - Για να δούμε.

Ούτε εδώ έχει μικρόφωνα.

Οι μπάσταρδοι! Πήραν τη φωτογραφία της οικογένειάς μου.

Είναι μόνο υλικά πράγματα. Μην τους αφήνεις, να σε βλέπουν αδύναμη.

Δεν μπορώ.

Δεν μπορώ.

Να είσαι δυνατή. Μην κλαις.

Δεν μπορώ.

Μήλα.

Σοκολάτες.

Είναι ένα άλογο Τομπιάνο.

- Όχι. Είναι ένα Οβέρο. - Όχι. Τα Οβέρο έχουν λευκές κηλίδες.

Το αντίθετο. Είναι Τομπιάνο.

Τα Οβέρο είναι Τομπιάνο με κίτρινες κηλίδες.

Σκέψου την καημένη τη μητέρα σου.

Ήρθε απ'το Σάλτο και δεν την άφησαν να μπει.

Πρέπει να φανείς δυνατή. Να δώσεις την ψυχή σου.

Εντάξει, οι λευκές κηλίδες σε κίτρινα δέρματα είναι για τα Τομπιάνο.

- Μα αυτό είναι γκρι. - Τότε δεν ξέρω.

Κοίτα.

Τι ωραίο μέρος.

Γαλικία.

Η θεία Τίτα, θέλει να μοιραστεί μαζί σας, τα όμορφα μέρη που επισκέπτεται.

Οι Γαλικιανοί ξέφυγαν!

Ο Βενεράντο και η Τίτα είναι ελεύθεροι.

Οι μυστηριώδεις ένοικοι του σπιτιού με τη συκιά.

- Το ακούτε; - Ναι.

Κοιτάξτε, ένα πουλάκι βγήκε απ'το αυγό.

Έλα να δεις.

- Αλήθεια; - Ναι.

- Τι χαριτωμένο. - Τόσο μικρούλι. - Μικρούλι...

Όχι, όχι, μην το αγγίζεις. Η μητέρα του μπορεί να μην το δεχτεί.

Έλα εδώ. Κοίταξέ το.

Για να δω.

Τι χαριτωμένο.

- Τι νούμερο θα του δώσουν; - Το 999.

887.

863.

799.

- 711. - 745.

881.

715.

790.

- Είστε στο στρατόπεδο; - Ναι, ήρθαμε πριν 3 μέρες.

Λιλιάνα, Τομέας Ε.

- Ρίτα. - Μπλάνκα.

Εμείς κάνουμε μόνο δουλειές που μας βοηθούν, να ζούμε καλύτερα εδώ.

Δεν εργαζόμαστε εθελοντικά γι'αυτούς.

Όμως, οι μέρες κυλάνε αργά.

Αν απασχοληθούμε με κάτι, ο χρόνος θα περάσει πιο γρήγορα.

Κάποιες είναι εδώ χρόνια, αλλά καμία, δεν προσφέρεται εθελοντικά.

Αλλά, αν συνεργαστούμε λίγο... ...ίσως μας βοηθήσει κάποιος...

Στη δουλειά σας! Στη δουλειά σας!

Εσάς τις δύο, αν σας αναφέρω στον αξιωματικό,

θα κάνετε ένα μήνα, να δείτε τον ήλιο.

Εγώ είμαι μαζί σου.

802.

802!

Η Μαργαρίτα.

Κουνήσου.

Είχες αυτό το βιβλίο την προηγούμενη εβδομάδα;

Ναι.

Μάλιστα, Κύριε Αξιωματικέ.

Ώστε εσύ ήσουν αυτή, που υπογράμμισε το βιβλίο.

Όχι, Κύριε Αξιωματικέ. Δεν το υπογράμμισα.

Ψάχνουν για κάποια δικαιολογία για να μας βάλουν στην απομόνωση.

Ποιά άλλη είχε αυτό το βιβλίο, τις τελευταίες δύο εβδομάδες;

Γιατί κάποια, πρέπει να το υπογράμμισε, σωστά;

Καμία άλλη. Μόνο εγώ, Κύριε Αξιωματικέ.

Και δεν το υπογράμμισα.

15 μέρες στην απομόνωση, για την καταστροφή ενός βιβλίου,

που είναι περιουσία, του σωφρονιστικού καταστήματος.

802, μάζεψε τα πράγματα σου!

715!

Τι τρέχει μ'εσένα; Είπα 715.

Έχω νέα για σένα.

Σήμερα, ο δικαστής ανακοίνωσε επίσημα,

ότι χάνεις την επιμέλεια του γιου σου.

Θα λάβεις γραπτή ειδοποίηση.

Από'δώ και πέρα, η επιμέλεια, θα ασκείται μόνο απ'τον πατέρα,

που είναι καλός πολίτης.

Τίποτα άλλο;

Απ'όσο γνωρίζω, αυτό σημαίνει ότι δεν θα σ'τον ξαναφέρουν, να τον δεις.

Ότι σπέρνεις, θερίζεις.

Έτσι γίνεται σ'αυτόν τον κόσμο.

Καληνύχτα, Μαργαρίτα!

- Καληνύχτα, Μαργαρίτα! - Σκασμός!

- Καληνύχτα, Μαργαρίτα! - Καληνύχτα. - Σκασμός!

Μπορείς να μου δώσεις το σαπούνι;

Δεν είμαστε κουφές, 715. Δεν χρειάζεται να φωνάζεις.

Σκασμός!

Απαγορεύεται το τραγούδι, εδώ.

Σκάσε κι εσύ, αλλιώς δεν θα βγεις ούτε σ'ένα χρόνο.

Τι ήταν αυτά που άφησες;

Ψίχουλα από φρυγανιά και λίγα κουκούτσια.

Μ'αυτά θα κάνει χειροτεχνίες και θα καταλάβει ότι είμαστε μαζί της.

Δεν φοβάσαι μην σε πιάσουν και βάλουν και σένα σ'αυτή την τρύπα;

Νομίζεις πως δεν βρισκόμαστε σε μια τρύπα;

Αυτό το έφτιαξα για σένα.

Σ'ευχαριστώ.

Μην κλαις.

- Αυτό είναι για σένα. - Σ'ευχαριστώ.

Τι ωραίο. Έφτιαξα κι εγώ κάτι για σένα.

Για να φας κάτι νόστιμο πριν φύγεις.

Ωραία.

Θα ήθελες λίγο;

Πάρε λίγο κέϊκ. Είναι νόστιμο.

Προσοχή Μοντεβιδέο, έρχεται η Γκλόρια, μετά από 6 χρόνια φυλακή.

Λοιπόν, θέλω να σας δω όλες έξω, σύντομα, εντάξει; Εντάξει;

Μάθε για τους αγνοούμενους συντρόφους μας, στην Αργεντινή.

- Ναι. - Ναι.

Μη μας ξεχνάς.

Να επισκέφτεσαι τη μητέρα μου, για να μας φέρνει τα νέα σου.

Ναι, φυσικά.

Για τον Ενρίκε.

Καλή τύχη.

Μπείτε μέσα.

Προχώρα! Ή θες να μείνεις εδώ;

Η ιεροτελεστία του θερισμού, ολοκληρώνεται...

...μόνο στα σιταροχώραφα των μεγαλοϊδιοκτητών.

Είτε αυτοί είναι Ινδιάνοι, είτε είναι Μεστίζοι.

Επειδή οι περισσότεροι Ινδιάνοι, έχουν μικρές φάρμες...

...και μαζεύουν τη συγκομιδή τους, ως οικογένεια.

Και όσον αφορά την ιεροτελεστία κάνουν μόνο τα απαραίτητα.

Θα διηγηθώ, την ιστορία του θερισμού...

Τι κάνουν αυτοί οι μπάσταρδοι;

Μας κλείνουν, οι γαμημένοι μπάσταρδοι.

Κράτα το μια στιγμή.

Καλημέρα, αγαπητή μου φίλη. Πως είσαι;

Σήμερα, νιώθω λίγο πράσινη.

- Θα ήθελες να πεις λίγο τσάϊ; - Να πιείς. - Να πιείς...

Θα περάσω όλο το απόγευμα μαζί σου.

Θα περάσω όλο το απόγευμα και μερικά χρόνια μαζί σου.

Μερικά χρόνια, θα περάσουν γρήγορα.

Αυτό το τσάϊ είναι πολύ καλό.

Είναι η Μόνικα!

Σταματήστε! Σταματήστε, όλες! Σταματήστε...

Άνοιξε την πόρτα! Άνοιξε την...

Μόνικα! Μόνικα! Μόνικα! Μόνικα...

Είναι το 702! Είναι το 702!

Βγείτε έξω! Βγείτε έξω!

Βγείτε έξω!

Ελάτε! Ελάτε! Βγείτε έξω!

- Βγείτε... - Σκάσε!

Επείγον! Επείγον!

Βγες έξω!

Σου είπα να βγεις έξω, γαμώτο!

Μόνικα! Μόνικα...

Είναι το 702! Είναι το 702! Είναι επείγον!

788 και 715.

788 και 715!

Έχω μια ειδική εργασία...

...και σκέφτηκα εσάς τις δύο.

Πρέπει να επενδύσετε αυτό το κουτί, μ'αυτή τη σημαία.

Θέλω να το κάνω δώρο, οπότε πρέπει να'ναι έτοιμο, ως αύριο το απόγευμα.

Θα διαπιστώσουμε την ικανότητα σας στις χειροτεχνίες...

...που αποκτήσατε, όλο αυτό το διάστημα.

Σε τι χρησιμεύει αυτό το κουτί;

Τι;

Σε τι χρησιμεύει αυτό το κουτί;

Δεν σε αφορά. Φτιάχνετε αυτό το κουτί και να'ναι έτοιμο μέχρι αύριο.

Δεν πρόκειται να το κάνουμε.

- Με δουλεύεις; - Όχι.

Δεν θα το κάνουμε.

Θα φτιάξετε το κουτί, αλλιώς θα πάτε 3 μήνες στην απομόνωση.

Δεν υπάρχει λόγος, να το κάνουμε εμείς.

Πάρ'τες από μπροστά μου.

Να τις πάρετε. Να τις πάρετε από'δω.

- Άντε, προχωρήστε! - Μαλακισμένες, καριόλες...

Να βγουν όλες έξω, σε παράταξη.

Όλες, έξω. Βγείτε σε παράταξη! Όλες, έξω. Έξω...

- Όλες σε παράταξη. - Έξω. Σε παράταξη! Έξω...

Νομίζω ότι έχετε ξεχάσει, ποιος είμαι εδώ μέσα.

Για να δούμε...

Δύο εθελόντριες για να επενδύσουν, σ'αυτό το κουτί, τη σημαία.

Προσοχή.

Οι εθελόντριες, ένα βήμα μπροστά.

Οι εθελόντριες, ένα βήμα μπροστά!

Ένα βήμα μπροστά, δύο από εσάς, αλλιώς...

...όλες σας, θα χάσετε το επισκεπτήριο για 3 μήνες.

Ένα βήμα μπροστά, γαμώτο!

Τρεις μήνες, χωρίς επισκεπτήριο, ταχυδρομείο και προαυλισμό.

Και κατάσχεση σ'όλα τα βιβλία και τις χειροτεχνίες, επίσης.

Όπως διατάξετε, Κύριε Ταγματάρχα.

Θέλουμε...μία μέρα... ...μέρα λιγότερο.

Εμείς θέλουμε... ...να μειώνουμε κάθε μέρα.

Εμείς θέλουμε...να μειώσουμε... ...αυξήσουμε μια μέρα.

ΙΟΥΝΙΟΣ 1982.

- Είσαι σίγουρη ότι είπε στις 4 το απόγευμα; - Ναι, είμαι σίγουρη.

Δεν ξέρεις πόσο πολύ θέλω να τον δω.

Αν δεν είχες αυτές τις ιδέες στο κεφάλι σου,

θα τον έβλεπες συνέχεια.

Αν είχα μια μητέρα, που με σεβόταν και με υποστήριζε,

θα μπορούσα να τον βλέπω περισσότερο.

Σκέφτηκες ποτέ πως ένιωθα, όταν ερχόμουν σ'αυτό το φρικτό μέρος;

Μας συμπεριφέρονταν σαν εγκληματίες.

Μας έκαναν σωματική έρευνα για να μπούμε μέσα.

Αυτό δεν ήταν το κατάλληλο μέρος για ένα παιδί.

Και φυσικά, δεν ήταν το κατάλληλο μέρος και για μένα.

Σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου.

Ο Κάρλος δεν μ'αφήνει να τον δω και δεν τον αφήνει, να μ'επισκεφτεί.

Είναι μόνο δύο ώρες, κάθε δύο εβδομάδες και δεν μου τον φέρνει.

Θες να πιείς κάτι;

Ίσως είχε κάποιο πρόβλημα. Θα σου τηλεφωνήσει κάποια στιγμή.

Δεν θέλω να τηλεφωνήσει. Δεν θέλω να τον ακούσω.

Δεν θέλω τις δικαιολογίες του. Δεν πιστεύω τίποτα.

Θέλω να δω τον γιο μου.

Είσαι άδικη. Δεν ξέρεις τι μπορεί να συνέβη.

Ξέρεις καλά, ότι δεν θα μου τον φέρει ποτέ.

Τι ζητάτε;

Απαγορεύεται να είστε εδώ.

- Θέλω να δω τον γιο μου. - Ποιός είναι ο γιος σου;

Νάτος! Κοίτα!

- Ντιέγκο! - Αυτός είναι. - Ντιέγκο!

- Ντιεγκίτο! - Ντιέγκο!

Είμαι η μαμά σου, Ντιέγκο! Ντιεγκίτο!

Κάλεσε την αστυνομία!

Καλούν την αστυνομία. Καλύτερα να μην ξανάρθεις.

Καλύτερα να πας να γαμηθείς!

Η ταυτότητά σας.

- Έχει λήξει. Θα πρέπει να ανανεωθεί. - Δεν γίνεται τίποτα;

Κοίτα την.

Εδώ είναι. Βλέπεις; Στην ώρα της.

Θέλουμε μόνο να βεβαιωθούμε ότι έχεις συμμορφωθεί...

...κι ότι δεν μας έχεις ξεχάσει.

Πόσο συχνά, πρέπει να δίνει το παρόν, η Λιλιάνα Περέϊρα;

- Κάθε 2 εβδομάδες, Ταγματάρχα Γκαρόνε. - Αντισυνταγματάρχης.

- Με συγχωρείτε. Αντισυνταγματάρχα Γκαρόνε. - Εντάξει.

Από'δώ και πέρα θα πρέπει να εμφανί- ζεται κάθε εβδομάδα. Εντάξει;

- Σημείωσε το, κάπου. - Όπως διατάξετε, Κύριε.

Κι άσ'τον Ντιεγκίτο ήσυχο, γαμώτο.

Μην προσπαθήσεις να γαμήσεις και τη δική του ζωή.

Είναι ασφαλής με τον τρόπο που ζει,

με τον πατέρα του και τους ανθρώπους, που τον αγαπούν και τον σέβονται.

Μη δημιουργείς κι άλλους μπελάδες.

Αν θες κι άλλους μπελάδες, θα με βρεις μπροστά σου.

Ελπίζω να ήμουν αρκετά σαφής.

Κυρία, δεν θα σας έχω όλη τη μέρα.

Ο επόμενος!

ΣΥΝΟΡΑ ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗΣ - ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ.

Ταυτότητά;

Η ταυτότητά σας;

Ταυτότητά;

ΜΟΝΤΕΒΙΔΕΟ, ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ. 2012.

Εμείς...

...σου ζητάμε να μην το κάνεις.

Δεν θα σου συμβεί κάτι,

αν δεν κάνεις τίποτα.

Και για μας, θα ήταν ένα απίστευτο σκάνδαλο, για να τ'αντέξουμε.

Σου ζητάω, σου ζητάμε...

...να μην πάρεις μέρος σ'αυτό το θέαμα,

που δεν θα κάνει καλό, σε κανέναν.

Δεν πρόκειται να το συζητήσω μαζί σου, Ντιέγκο.

Φυσικά...ούτε και μαζί σου.

Αυτή η απόφαση, ανήκει μόνο σ'εμένα...

...και στις συντρόφισσες μου, φυσικά.

Και σε κανέναν άλλο.

Είναι ολοφάνερο, ότι η επιστροφή σου, δεν βελτιώνει τα πράγματα.

Δεν θέλεις να συζητήσεις, την απόφασή σου, μαζί μας.

Αλλά θέλω να ξέρεις, ότι δεν κατα- λαβαίνω, γιατί όλη αυτή η επίδειξη.

Δεν ξέρεις τίποτα γι'αυτό.

Κι όταν κάποιος, δεν ξέρει τίποτα,

όπως συμβαίνει μ'εσένα,

το πιο έντιμο πράγμα, που έχει να κάνει, είναι να σωπαίνει.

Όλοι οι δικηγόροι έχουν εγκριθεί, σωστά;

Γκρασιέλα, σε παρακαλώ. Ήταν το πρώτο πράγμα που κάναμε.

Τι θα λέγατε, να οργανώναμε τη διαδικασία της συνέντευξης;

Προχώρα. Θα κρατάω σημειώσεις.

Με αλφαβητική σειρά, σύμφωνα με τα επώνυμα. Εντάξει;

Θα μπορούσε να είναι και αλφαβητική, σύμφωνα με τα μικρά ονόματα.

Εντάξει, αλλά πάντα, γίνεται με τα επώνυμα.

Τώρα, κάποια θα προτείνει να βάλουμε μια αριθμητική σειρά.

Όχι. Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά...

Τότε συμφωνείτε να ξεκινήσει η Σάρα;

Ναι. Συμφωνούμε.

- Ποιά θα διαβάσει τη δήλωση; - Η Λιλιάνα, έχει καλή φωνή.

Όχι. Καλύτερα η Σουζάνα.

Καπνίζεις, ακόμα, κι αυτό σου δίνει μια υπέροχη φωνή.

Λοιπόν, η Σουζάνα;

Η Σουζάνα, εντάξει.

Μετά τη Σουζάνα;

Ποιά θα είναι μετά, κορίτσια;

- Μετά συνεχίζει η Σάρα. - Η Σάρα.

- Μετά η Γκρασιέλα. - Εγώ. Μετά η Λίλα.

Καλημέρα σε όλους. Ευχαριστούμε για την παρουσία σας.

Στις 28 Οκτωβρίου του 2012, ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου,

υποβάλαμε μια καταγγελία εναντίον μιας ομάδας κρατικών οργάνων,

που κατά τη διάρκεια της τελευταίας δικτατορίας,

είχε μεγάλη συμμετοχή στη συλλήψεις...

...καθώς και στην άσκηση πίεσης, απέναντι στις καταγγέλουσες,

στις διάφορες φυλακές, από τις οποίες, περάσαμε.

Θεωρούμε ως υπεύθυνους, όλους τους κατηγορούμενους,

που με ενέργειες ή παραλείψεις τους,

έχουν διαπράξει εγκλήματα, τα οποία θεωρούνται ως...

...εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Και αποτελούνταν, από διάφορα βασανιστήρια...

...και σεξουαλικά εγκλήματα, που επηρέασαν τη σωματική...

...και ψυχική μας υγεία,

καθώς και το αναφαίρετο...

...δικαίωμά μας, στην αξιοπρέπεια.

Το όνομά μου είναι Σάρα Μπαζόνα Γκόμεζ.

Με απήγαγαν και με κράτησαν, χωρίς να έχω καμία επικοινωνία,

στο 14ο Στρατόπεδο του Πυροβολικού,

για έξι μήνες.

Εκεί υπέστη, κάθε είδους σωματικά βασανιστήρια...

...και συστηματικούς βιασμούς,

από τον Ταγματάρχη Εμίλιο Γκαρόνε Μαρτίνεζ,

από τον Λοχαγό Γκουστάβο Σίλβα Ταουράν...

...και από τον Λοχαγό Ερνέστο Οβαζέ Λεάλ.

Το όνομά μου είναι Γκρασιέλα Γκαμιζέρια Ανδράδε.

Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1975,

καθώς έβγαινα από το Πανεπιστήμιο,

συνελήφθη, από την Στρατιωτική Αστυνομία...

...και μεταφέρθηκα στο 14ο Στρατόπεδο του Πυροβολικού.

Εκεί κρατήθηκα...

...και βασανίστηκα καθημερινά.

Ένα βράδυ, ενώ βρισκόμουν κρεμασμένη,

ο Λοχαγός Γκουστάβο Σίλβα Ταουράν,

που σήμερα, κατέχει τον βαθμό του Στρατηγού,

εμφανίστηκε και ζήτησε από τους στρατιώτες, να με κατεβάσουν...

...και να με βάλουν σε κάποιο άλλο δωμάτιο.

Εκεί με βίασε.

Αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές, κατά τη διάρκεια της κράτησής μου.

Και μερικές φορές,

βιάστηκα, μπροστά και σε άλλους αξιωματικούς.

Ανάμεσα στους οποίους, αναγνωρίζω...

...τον Υπολοχαγό Φερνάντο Γκρόσο Γκαζόνα,

σήμερα Συνταγματάρχη.

Τον Ταγματάρχη Εμίλιο Γκαρόνε Μαρτίνεζ, σήμερα Αντισυνταγματάρχη.

Και τον Λοχαγό Ερνέστο Οβαζέ Λεάλ, σήμερα Λοχαγό ε.α.

Το όνομά μου είναι Λιλιάνα Περέϊρα Ετσαβαρία.

Συνελήφθη στις 25 Ιουλίου του 1975,

από μια ομάδα στρατιωτών, που φορούσαν πολιτικά ρούχα,

ύπο την διοίκηση, του Λοχαγού Γκουστάβο Σίλβα Ταουράν...

...και μεταφέρθηκα στο 14ο Στρατόπεδο του Πυροβολικού,

όπου βασανίστηκα συστηματικά, για αρκετούς μήνες.

Σε αρκετές περιπτώσεις, έχασα τις αισθήσεις μου...

...και με επανέφερε ο Δρ. Ιγκνάσιο Καζόσο Βαλβέρδε.

Τον οποίο γνώριζα οικογενειακώς και ήταν αυτός που καθόριζε,

αν οι κρατούμενοι μπορούσαν να συνεχίσουν,

ή αν τα βασανιστήρια, έπρεπε να αναβληθούν.

Και πολλές φορές τους επανέφερε, για να συνεχιστούν τα βασανιστήρια.

Ο Δρ. Καζόσο Βαλβέρδε,

απείλησε να φέρει τον δίχρονο γιο μου, στο στρατόπεδο,

για να παρακολουθεί τα βασανιστήρια της μητέρας του.

Στους 10 μήνες, που έμεινα στο στρατόπεδο,

βιάστηκα επανειλημμένα.

Επίσης έβλεπα, μια ομάδα αξιωματικών που υπηρετούσαν στο στρατόπεδο,

να οργανώνουν όργια,

στα οποία βίαζαν κρατούμενους, άντρες και γυναίκες,

που κρατούνταν σ'εκείνο το υπόστεγο, που ήταν η φυλακή μας.

Ανάμεσα στα άτομα που βιάστηκαν, ήταν και η Μόνικα Γκονζάλεζ Φρίας.

- Κοίτα αυτό. - Ευχαριστούμε.

- Στην υγειά σας. - Για τη ζωή. - Στην υγειά σας.

- Για τη ζωή. - Δεν μας έκλεψαν τη χαρά.

Για όσους δεν είναι εδώ, αλλά παραμένουν στη μνήμη μας.

Ποιός είναι;

Ντιέγκο;

Εσύ είσαι;

Κατεβαίνω.

- Γειά. - Γειά.

Πως είστε, Δεσποινίς Καταλίνα;

Τι κάνεις;

Πως είσαι;

Θεέ μου...

- Να της το δώσω; - Ναι, φυσικά.

Κοίτα την.

Όταν μου έδωσες τον Πούφυ,

μου είπες να τον κρύψω καλά, για να μην μου τον πάρει κανείς.

Και τον έκρυψα τόσο καλά,

που δεν μπορούσα να τον βρω, μέχρι πρόσφατα.

"Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω,

γιατί η ζωή σε σπρώχνει μπροστά,

σαν ένα ουρλιαχτό, ατελείωτο,

ατελείωτο...

Θα νιώσεις παγιδευμένος,

Θα νιώσεις χαμένος, μόνος,

ίσως να εύχεσαι, να μην είχες γεννηθεί ποτέ,

να μην είχες γεννηθεί ποτέ...

Αλλά να θυμάσαι πάντα,

αυτό που σου έγραψα μια μέρα,

ενώ σε σκεφτόμουν,

ενώ σε σκεφτόμουν,

όπως σε σκέφτομαι τώρα...

Η ζωή είναι όμορφη, θα δεις,

παρά τις στενοχώριες,

θα βρεις φίλους, θα βρεις αγάπη,

θα βρεις φίλους...

Ένας άντρας μόνος, μια γυναίκα,

ο ένας χωρίς το άλλον,

είναι σκόνη, δεν είναι τίποτα,

δεν είναι τίποτα...

Γι'αυτό πρέπει να θυμάσαι πάντα,

αυτό που σου έγραψα μια μέρα,

ενώ σε σκεφτόμουν,

ενώ σε σκεφτόμουν,

όπως σε σκέφτομαι τώρα...

Ποτέ μην υποχωρείς, ποτέ μην παραστρατείς,

ποτέ μην πεις, στην άκρη του δρόμου,

δεν μπορώ να συνεχίσω, θα μείνω εδώ,

θα μείνω εδώ...

Η ζωή είναι όμορφη, θα δεις,

παρά τις στενοχώριες,

θα βρεις φίλους, θα βρεις αγάπη,

θα βρεις φίλους...

Και πάντα, πάντα να θυμάσαι,

αυτό που σου έγραψα μια μέρα,

ενώ σε σκεφτόμουν,

ενώ σε σκεφτόμουν,

όπως σε σκέφτομαι τώρα...