Original subtitles

(พลิกบทบาท ทายาทหมื่นล้าน)

(พลิกบทบาท ทายาทหมื่นล้าน)

นี่คือที่สุดท้ายที่ฉันมาเที่ยวกับคุณย่า

คุณย่าบอกฉันว่า…

คุณย่าคิดว่ามีแค่ท่านที่รออยู่ฝ่ายเดียว

แต่พอได้ลองคิดดู

ท่านก็ตระหนักว่า…

นายกับพ่อของนาย

ก็คงรออยู่เหมือนกัน

เฝ้ารอคุณย่า

ท่านบอกว่าในตอนนั้นเองที่ท่านตระหนักได้

คุณย่าน่ะ

ท่านรู้สึกผิด…

มาโดยตลอด

แต่ก็นึกขอบคุณด้วย

ต่อมุนซอง

ต่อนายน่ะ

ฉันหมดเรื่องที่จะพูดแล้ว

แค่นี้แหละ

ไปกันเลยไหม

เดี๋ยวก่อน

ฉันอยากอยู่ต่ออีกหน่อย

ย่าครับ เราจะต้องได้เจอกันอีกครับ

ชื่อของผมคือรีมุนซอง อย่าลืมนะครับ

เด็กคนหนึ่ง

ที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้เจอเขาก่อนตาย

มาหาฉันค่ะ

เขาอายุรุ่นราวคราวเดียวกับคุณเลย

ฉันดีใจเหลือเกิน

ที่ได้เห็นว่าจิตใจของเขาช่างบริสุทธิ์และซื่อสัตย์

ไม่ว่าจะมุ่งไปยังที่ใดต่อจากตรงนี้

เด็กคนนั้นจะต้องเลือกทางเดินที่ถูกต้องแน่

ตอนนี้ฉันมีศรัทธาในข้อนั้น

(ตอนสุดท้าย)

ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม

อือ

- เขาว่าไง - เธอก็เห็นเขาแล้วนี่

หมอนั่น ไม่ค่อยพูดอะไรนัก

คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นเหรอ

ไม่รู้สิ ที่ต้องพูด ฉันก็พูดไปหมดแล้ว

ส่วนที่เหลือ…

ก็ขึ้นอยู่กับเขาแล้วละ

ดีแล้วละ

นี่ ทายาทตระกูลเศรษฐี มานั่งกินรามยอนแบบนี้ทำไม

โธ่เอ๊ย ไอ้ตูด เยาะเย้ยกันหรือไงวะ

แล้วไปไหนมาล่ะ

ไปเจอคุณย่าหรืออะไรทำนองนั้นแหละ

ว่าไงนะ เดี๋ยวนะ เกิดอะไรขึ้น

นี่ จะพูดอะไรก็พูดให้มันจบๆ สิ คนฟังมันอึดอัดนะ

กินๆ ไปเถอะ

ก็ได้ กินก็กิน เจ้านี่นี่

โธ่เอ๊ย

เพราะเป็นน้องชายฉันเหรอ

- เพราะแบบนั้นงั้นเหรอ - อีกทีนะ

- เธอเป็นผู้จัดการทั่วไป ดุดันกว่านี้อีก - อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ

หนึ่ง สอง

- นายมีสิทธิ์อะไร - มานี่ มา

คิดว่าเขาเป็นแจฮอนนะ หนึ่ง สอง…

ส่งอารมณ์มาเยอะกว่านี้หน่อย จริงใจและตรงไปตรงมากว่านี้ เข้าใจนะครับ

เอาละ งั้นวันนี้พอแค่นี้แหละ ทุกคนทำได้ดีมาก

- ขอบคุณค่ะ - ทำได้ดีมาก

พรุ่งนี้นะ พรุ่งนี้เจอกันนะ

ซ้อมด้วยนะ ตรงไหนยังติดขัดก็ฝึกซ้อมมา

แจฮอน ไว้เจอกันนะ

- อ้าว พี่ กลับบ้านดีๆ นะ - กลับดีๆ นะคะ

- ฉันไปนะ - อือ เจอกันพรุ่งนี้นะ

แจฮอน

นายคิดว่าเราจะเปิดการแสดงได้เหรอ

มันเลยกำหนดเปิดแสดงที่วางไว้มานานมากแล้ว

เหลืออีกไม่กี่วันก็จะหมดวัน ที่เราจองโรงละครนี้ไว้แล้ว

ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวผมไปจ่ายเงินขอเช่าต่อ

ทีมนักแสดงที่ทาบทามมาก็ด้วย

พวกเขาถามว่าจะมีวันได้ขึ้นแสดงหรือเปล่า

บอกว่าสัญญาพวกเขาคงหมดก่อนได้แสดง

ไม่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน

ถ้ามันเลยกำหนดวันในสัญญา

ผมก็จะจ่ายให้ตามที่ตกลงกันไว้ บอกพวกเขาให้รอไปก่อน

พี่ก็บอกพวกเขาไปสิ บอกพวกเขาให้รอก่อน

- แต่จะให้พูดตามตรง… - โธ่เอ๊ย เราจะเปิดการแสดง

บอกพวกเขาไปว่าเราจะทำการแสดง เราจะทำให้ได้

ไม่ว่าต้องใช้เงินเท่าไร ผมก็จะจ่าย

แค่ไปบอกให้พวกเขารอก่อนก็พอ

พี่

ขอโทษครับ

นี่คือสิ่งเดียวที่ผมจะแสดงให้คุณย่าดูได้

คุณย่าจะไปดูใช่ไหมครับ คุณย่าจะไปให้ได้ใช่ไหมครับ

ย่าจะ…

ต้อง…

คุณย่า

คุณย่าครับ

คุณย่า รอเดี๋ยวครับ คุณย่า

คุณย่า

จะทำยังไงดี คุณย่าครับ

มา

ปกติที่นี่มีเหล้าแหล่มๆ กว่าขวดนี้นะ

แต่บังเอิญวันนี้ดันไม่มีเลย ไม่มีสักขวด

ยังไงซะ นี่ก็เป็นขวดที่แพงที่สุด ที่พวกเขามีตอนนี้ เพราะงั้นก็ลองดูนะ

เอาละ

ชนแก้วหน่อย

ก็ได้

เป็นไง อร่อยใช่ไหม

- มันสำคัญด้วยเหรอว่าต้องแพง - แน่นอนสิ

สำคัญมากด้วย

แค่นี้เหรอ

แค่ไหนอะไรเหรอ

คุณต้องการอะไรจากผม

ฉันจะไปต้องการอะไรจากนายได้ล่ะ

หรือไม่จริง

อ๋อ มีอยู่อย่างนึง

ชนแก้ว

โอ้ แต๊งกิ้ว

ดูจะคืนฟอร์มแล้วสินะ

แล้วพ่อหนุ่มคนนี้ใครกันล่ะ

ไอ้ที่ควรโดน ก็โดนไปแล้ว ยังกล้าหายหัวไม่ติดต่อมาอีกเหรอ

ดื่มให้หมดเลยนะ

- นี่ แกตายแน่ - เดี๋ยวก่อน

มานี่เดี๋ยวนี้

นี่ ปล่อยฉันนะ นี่

นายด้วย มานี่เลย

ฉันบอกให้มานี่ไง เฮ้ย

ปล่อยฉันสิ ไอ้พวกโง่

ปล่อยฉันนะ นี่

นั่นมันเรื่องอะไรกัน

เธอก็เป็นปริศนาของฉันเหมือนกัน

เธอเป็นใคร ฉันก็ไม่รู้

ฉันจำเธอไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

ฉันก็อยากรู้ใจจะขาดแต่ฉันจำเธอไม่ได้เลย

ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร

คุณนี่มันเสือผู้หญิงจริงๆ สินะ

แทนที่จะเรียกว่าเสือผู้หญิง

ขอให้เรียกว่าหนุ่มโรแมนติกดีกว่านะ

โรแมนติกเหรอ

นายล่ะ

นายแต่งงานหรือยัง

เรื่องนั้น…

"เรื่องนั้น…" แค่นั้นน่ะเหรอ

มันเป็นเรื่องเจ็บปวดเหรอ

โอเค ก็ได้

ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกฉันแล้วกัน

ฉันจะช่วยเอง

ไม่เชื่อใจฉันเหรอ

ฉันพูดจริงๆ นะ

ฉันจะช่วยนายเอง

ปกติฉันไม่ทำอะไรแบบนี้นะ แต่…

สัญญากัน

ฉันเสนอแล้วก็รับๆ ไปเถอะ ฉันไม่ได้ทำแบบนี้บ่อยๆ นะ

สัญญามาเถอะ ฉันอุตส่าห์เสนอแล้ว

สัญญา

นี่ พวกมันหายไปไหนแล้ว

แล้วก็สัญญาเรื่องนี้ด้วยนะ

สัญญานะ ว่าจะปกป้องฉัน

ตกลงไหม สัญญานะ ไปกันเถอะ

ครับ ผมเองครับ

ท่านประธาน

ไปกันเถอะ

คุณย่าฟื้นแล้วเหรอคะ

เซยอน

ท่านประธานกำลังกลับไปที่บ้าน

ฉันจะพาท่านไปที่นั่น

เธอก็แจ้งทุกคนด้วยละ

เพิ่งฟื้นหยกๆ ท่านเคลื่อนไหวได้ทันทีเหรอคะ

ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก แค่รีบกลับมาที่บ้านก็พอ

ซังชอล

ครับ ท่านประธาน

ตลอดหลายปีมานี้ คงเหนื่อยแย่เลยสินะ

พูดอะไรกันครับ…

แกทำได้ดีมากแล้ว

ขอบใจนะ

ขอบคุณอะไรกัน

พี่

ลุยกันเถอะ

- จริงเหรอ - อือ

เอาละ ทุกคน

ไปกันเถอะ

การแสดงครั้งแรกและครั้งสุดท้าย การแสดงรอบสุดท้าย

ไม่มีการแสดงซ้ำอีก โอเคไหม

- โอเค - โอเค

- โอเค ไปกันเลย - โอเค มาเตรียมตัวกัน

โอเค

โอกาสสุดท้าย การแสดงเพียงคืนเดียว

พี่ครับ วันนี้แหละครับ

โอเค ไปกันเลยๆ

(เราเสียใจที่ต้องแจ้งให้คุณทราบว่ารียองฮุน)

(เสียชีวิตลงแล้วในฮัมฮึง เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2003)

เมื่อได้อ่านเรื่องของลูกบนกระดาษแผ่นนี้

ลูกคิดว่าแม่รู้สึกยังไง

มุนซองโตมาเป็นคนดีสินะ

ก่อนจะหมดลมหายใจ แม่ได้เจอมุนซอง

ช่างโล่งใจเหลือเกิน

โล่งใจจริงๆ

อีกไม่นาน…

พวกเรา…

มาเจอกันนะ

ยองฮุน

คุณย่าอยู่ข้างในเหรอครับ

อือ ท่านอยู่ข้างใน

ผมขอเข้าไปด้วยคนได้ไหมครับ

ได้อยู่แล้ว

เข้าไปได้เลย

- คุณย่าเป็นยังไงบ้างคะ - อีกเดี๋ยวท่านคงออกมา

เซยอน ตอนนี้คุณย่าของเธอคุยกับมุนซองอยู่

ให้เวลาท่านอีกนิดเถอะ

อยากพูดอะไรกับย่าก็พูดได้เลย

ย่ารับได้ ไม่เป็นไร

มีอะไรในใจ ก็พูดออกมาได้เลย

ไม่เป็นไร

ที่ผมรู้สึกกับคุณย่า…

คือความแค้นใจครับ

สัญญาของเราที่ว่าจะมาพบกันอีก

ยังจำได้ไหมครับ

การเฝ้ารอคำสัญญาที่ไม่อาจเป็นจริงได้…

มันทรมานเหลือเกินครับ

ผมเลยพูดอะไรเลวร้ายออกไป

ผมขอโทษครับ

จริงๆ แล้ว คุณพ่อ…

คิดถึงคุณย่าครับ

คุณพ่ออยากมาที่นี่

และได้พยายามแล้ว

แต่ก็ทำไม่สำเร็จครับ

นั่นคือความจริงครับ

คุณย่าก็…

อยากพูดอะไรก็พูดมาได้เลยครับ

มุนซอง

สำหรับย่า…

การที่หลานมาหาย่าถึงที่นี่

ย่ารู้สึกขอบคุณเหลือเกิน

ย่าคิดถึงหลานมาก

ไปกันเถอะ

ทุกคนรอเราอยู่

เมื่ออยู่มาจนถึงอายุปูนนี้

เราจะได้เรียนรู้หลายต่อหลายอย่าง ที่เราไม่ได้อยากรู้

เพราะย่าเหลือเวลาไม่มากแล้ว

จะให้รอต่อไปเรื่อยๆ ก็คงไม่ได้

ฟังให้ดีนะ

เซจุน

ย่ารักหลานนะ

เจ้าเซกยูตัวดี

เวลานี้ ไปอยู่ไหนของมัน

เจ้าเด็กไม่รู้จักโต

แต่ถึงอย่างนั้น เซกยูของย่า…

ย่าก็รักเจ้าเด็กนั่นเหมือนกัน

เซยอน

ค่ะ คุณย่า

ย่ารักหลานนะ

หนูก็รักคุณย่าค่ะ

แม่หนู

ค่ะ

ขอบคุณนะ

จองซุก

ค่ะ ท่านประธาน

ขอบใจนะ

ย่ามีเวลาให้คิดอยู่นาน…

แต่ก็ไม่แน่ใจ…

ว่ายังมีอะไรให้พูดได้อีกไหม

มีที่แห่งหนึ่งที่ย่าต้องไปให้ได้

พวกเราทุกคน

ไปด้วยกันนะ

โกจองแท โกจองแท แกถูกล้อมไว้หมดแล้ว ยอมแพ้แต่โดยดี

ไม่เช่นนั้น เราจะยิง ขอย้ำอีกครั้ง

โกจองแท แกถูกล้อมไว้หมดแล้ว

- ไอ้คนทรยศ - ไม่ใช่นะ ผมเปล่า

ผมไม่ได้เป็นคนแจ้งทางการ

ถ้าไม่ใช่เอ็ง แล้วหมาตัวไหนล่ะ

ก็คุณบอกว่าเขามาจากฝั่งเหนือ ฉันเลย…

- สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี - ไม่นะ

หลีกไป

ไอ้พวกสารเลว

หวังว่าที่โลกหลังความตาย…

จะไม่มีเส้นแบ่งเขตแดน

เมื่อเรา…

ได้เจอกันในอีกฝั่ง

เราต้อง…

มาดื่มด้วยกันให้ได้นะ

ขอโทษครับ

มีใครอยู่ไหมครับ

สวัสดีครับ

ครับ

ละครของคุณสนุกมากครับ

สำเนียงเกาหลีเหนือของคุณก็ดีมากด้วย

อ้อ ครับ ขอบคุณครับ

"จองซังชอล"

สนใจร่วมแสดงละครด้วยกันไหมครับ

คุณสามารถเปลี่ยนชีวิตตัวเองได้ บนเวทีที่ยิ่งใหญ่และงดงาม

คุณผู้ช่วยครับ คุณผู้ช่วย

นี่ครับ นักแสดงที่ผมเคยพูดถึงไงครับ

มารับบทภรรยาของรีมุนซอง

ฉันจางจินซุกค่ะ

แม่หนูคนนี้จะมารับบทเป็นภรรยานายเหรอ

ใช่แล้วครับ

ฟังให้ดีนะ

คาแรกเตอร์พื้นฐานของแต่ละคนเป็นยังไง พวกเธอต้องเรียนรู้เอาไว้ก่อน

คนแรก

หลานชายคนโต พัคเซจุน

ถ้าจะมีใครสักคนในบ้านนี้ที่สงสัยนายกับแม่หนูนี่

คนนี้แหละจะสงสัยเป็นคนแรก

ไอ้ตัวอันตราย

ต่อมาหลานชายคนที่สอง

พัคเซกยู

เขาเป็นคนคาดเดาไม่ได้

ฉันแน่ใจว่าเขาไม่พอใจที่จู่ๆ นายกับเธอก็โผล่มา

สไตล์ลูกเศรษฐีคนรองที่เอาแต่ใจ

เจ้าคนประหลาด

และคุณหนูผู้เป็นหลานคนเล็ก พัคเซยอน

ภายนอกอาจจะดูเหมือนผู้หญิงเก่งจอมเย่อหยิ่ง แต่ภายในเป็นคนอบอุ่นและเห็นอกเห็นใจผู้อื่น

เจ้าคนดี

ไม่สิ พี่สาวใจดี

ผมพูดแบบนี้เพราะคุณย่าไม่อยู่ที่นี่ด้วย

ถ้าไม่รู้สถานการณ์ของคุณย่า ผมก็คงไม่มาที่นี่หรอกครับ

ครอบครัวจะเป็นคนครอบครัวได้ก็ขึ้นอยู่กับว่า เราใช้เวลาร่วมกันแค่ไหน จริงไหมครับ

แต่ครอบครัวเดียวที่ผมเหลืออยู่คือคุณย่า

ผมแค่อยากทำหน้าที่ของหลานชาย อย่างน้อยก็ก่อนที่ท่านจะจากโลกนี้ไปครับ

คุณย่า มันอร่อยมากเลยครับ

งั้นเหรอ

หลานชอบเหรอ

คุณย่าครับ…

ชอบมากๆ เลยครับ หรือจะเป็นเพราะน้ำในเกาหลีใต้นะ

ย่าสร้างโรงแรมมาได้ก็เพราะขายกุกบับนี่แหละ

ทำได้ดีมาก

แสดงได้ดีมาก ตั้งใจทำให้ดีต่อไปนะ

เยี่ยมยอด

- แต่คุณลุงหลุดนะคะ - ใช่ไหมล่ะ

- ฉันหลุดอะไร - หลุดบท หลุดบทไงครับ

หลุดคาแรกเตอร์ของตัวละคร

พูดเรื่องอะไรกัน

พูดสำเนียงเกาหลีเหนือต่อไป ฉันจ้างให้มาทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอ

ขอโทษครับ เราจะตั้งใจทำให้ดีครับ

คุณย่าน่าจะขี่หลังผมตั้งนานแล้วว่าไหมครับ

ปู่ของหลานบอกย่าไว้

ว่าเขาจะข้ามน้ำมาแล้วมาเจอกับย่าตรงนั้น

เมื่อมองสุดขอบฟ้าไกลอย่างเลื่อนลอย

ย่ารู้สึกเหมือนว่าปู่…

และพ่อของหลาน อาจจะข้ามน้ำข้ามทะเลมาโดยเรือสักลำ

ย่าจินตนาการเห็นภาพพวกเขายืนเคียงคู่กัน

อยู่ที่หัวเรือลำที่นั่งมา

ยามที่พระอาทิตย์ตกดินไปอย่างรวดเร็ว

เราหนีกันดีไหม

แค่ต้องเดินออกจากประตูบานนั้นไปเอง

พี่จะได้กลับไปเป็นยูแจฮอน ฉันก็จะกลับไปเป็นซอยุนฮี

ไม่หรอก

ฉัน…

อยากทำให้ดีที่สุดไปจนนาทีสุดท้าย

ฉันอยากเห็นคุณย่า…

จากโลกนี้ไปพร้อมกับความทรงจำทั้งหมดนี้ ที่เราได้สร้างร่วมกัน

คุณย่าครับ ไปขึ้นเวทีกันครับ

ท่านประธาน…

ลำบากมากเลยสินะ

ตอนนี้ผมจะเริ่มอ่านพินัยกรรม ของท่านประธานจากึมซุนเลยนะครับ

"ทรัพย์สินทั้งหมดสิบเปอร์เซ็นต์ของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าขอมอบให้จองซังชอลและยุนจองซุก

ส่วนที่เหลือให้แบ่งให้กับทายาททุกคน โดยเท่าเทียมกัน ตามรายชื่อดังนี้…

พัคเซจุน พัคเซกยู พัคเซยอน

รีมุนซอง"

เนื้อหาของพินัยกรรมนั้นเรียบง่ายแบบนี้ แต่มีเงื่อนไขพิเศษหนึ่งข้อครับ

"จนกว่ารีมุนซองจะได้ เป็นพลเมืองของสาธารณรัฐเกาหลี

ทรัพย์สมบัติในส่วนของรีมุนซอง

จะอยู่ในการดูแลของจองซังชอล"

ภาระผูกพันที่ตั้งตามพินัยกรรม ระหว่างผู้เกี่ยวข้องสองฝ่ายได้เกิดขึ้นแล้ว

ประธานจากึมซุน ผู้มีอำนาจ และผู้ช่วยจองซังชอล ผู้จัดการมรดก

ขอให้ทุกคนระลึกถึงข้อนี้ไว้ด้วยครับ

มันมีศัพท์ยากๆ เยอะเกิน คุณทนายพูดเรื่องอะไรเหรอครับ

อย่างที่คุณทนายได้บอกไปแล้ว

ฉัน ในฐานะผู้จัดการมรดก

จะเป็นผู้ดูแลทรัพย์สินของรีมุนซอง

และจนกว่ารีมุนซองจะเปลี่ยนสัญชาติ เป็นพลเมืองของสาธารณรัฐเกาหลี

เขาจะยังไม่อาจรับมรดกส่วนของเขาได้

แต่ฉันก็ไม่สามารถแตะต้อง ทรัพย์สินของเขาได้เช่นกัน

หุ้นของโรงแรมจะยังไม่มีการนำออกขาย

ทุกคนแค่ได้รับมรดกในส่วนของแต่ละคน ฉันกำลังแจ้งให้ทราบล่วงหน้า

ทีนี้ผมเข้าใจแจ่มแจ้งเลยครับ

งั้นผมก็จะยังได้เป็น หลานชายคนรองของโรงแรมนักวอนต่อไปสินะ

ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น

ย่ารู้ว่าทำไมเซจุนถึงจงเกลียดจงชังนักวอน

ย่าก็เลยเลือกที่จะไม่เข้าไปขวาง

เท่ากับที่หลานรักนักวอน

เซจุนก็เกลียดนักวอนมากเท่านั้น

การรักอะไรและเกลียดอะไร

เหมือนกับคนที่ก้าวเข้าสู่โลกหลังความตาย

มันห่างกันแค่เพียงก้าวเดียว

ใครก็ตามที่ตั้งใจจริงกว่า…

จะเป็นตัวกำหนดผลลัพธ์

คุณย่า

อาหารได้แล้วครับ

ครับ

เอาละ

วันนี้พี่เซกยู น้องใหม่ของเราจะเป็นเจ้ามือ

เอาเลยๆ กินกันเถอะ กินเลยๆ

พี่ครับ เป็นอะไรครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า

แค่มันต่างจากที่ฉันคิดไว้เลย ก็แค่นั้นแหละ

พี่ เทียบกับสมัยผมเป็นน้องใหม่แล้ว อย่างพี่น่ะ สบายสุดแล้วนะ

เออ รู้แล้วน่า

แต่มันมีแค่ซ้อมบท บ้าน ซ้อมบท บ้าน

มันเครียดนะ

ขอฉันถามหน่อยนะ เพราะฉันไม่รู้

ปกติคณะละครมีผู้ชายเยอะแบบนี้เลยเหรอ

ฉันแค่พูดเฉยๆ น่ะ

ซอยุนฮี แม่อาจไปส่งที่สนามบินไม่ได้นะ

พูดอะไรกันคะ ทำอย่างกับแม่เคยไปส่งงั้นแหละ

แม่เคยไปส่งครั้งนึงไม่ใช่เหรอ

ช่างเถอะค่ะ หนูไปเองได้

ใช่แล้ว ลูกสาวแม่ต้องอย่างนี้แหละ

มีเคสใหม่เหรอคะ แล้วเคสก่อนหน้านี้ล่ะ

อย่าถามเชียว

การขายโรงแรมนักวอนล่ม เพราะปัญหาเรื่องการแบ่งมรดก

แล้วเป็นเคสใหญ่ซะด้วยนะ

โอ๊ย น่าโมโหจริงๆ

พี่คะ ป้าคะ

- โอ้ - โอ้ ยุนฮี

- ได้ยินว่าจะไปอเมริกาแล้ว - สบายดีไหม

เราต้องเม้าท์มอยกันหน่อยแล้ว

นั่นน่ะสิ ที่นี่เหรอคะ

ของหวานของที่นี่อร่อยมากเลยนะ ได้รีวิว 4.9 แน่ะ

คุณป้าคะ

ฉันเกษียณแล้วนี่นา

ฉันเซฟร้านดังๆ ไว้ในโทรศัพท์ แล้วไปตระเวนชิมมาทุกร้านเลย

- เข้าไปข้างในกันเถอะ - ค่ะ

ดีใจจังที่พวกเธอชอบ

อยากรินให้ฉันสักแก้วไหม

ครั้งแรกที่ได้ยินว่ามีน้องชาย…

นายไม่รู้หรอกว่าฉันดีใจแค่ไหน

ฉันเคยเป็นน้องเล็กมาตลอดนี่นา

อยู่กับพี่ชายมาทั้งชีวิต

ฉันอยากให้นายอยู่ที่นี่ต่อไปนะ

จากทุกเหตุการณ์ที่ผ่านมา ฉันก็ได้ตระหนักถึงสิ่งนี้

เวลาที่เราใช้ร่วมกัน…

นั่นต่างหากคือสิ่งสำคัญ

เพราะการที่เราเป็นครอบครัวเดียวกัน มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้

เพราะสายเลือดเดียวกัน

ไม่มีวันตัดขาดกันได้

มุนซอง

มาใช้เวลาด้วยกันให้มากขึ้นนะ

นั่งลง นี่ รีบนั่งลงสิ

พี่ครับ พวกเรามากันครบแล้วครับ

อ้อ มากันแล้วเหรอ

ครับ

เอาละ

ผมขอให้ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่

เพราะอยากบอกทุกคนว่า ที่นี่จะเป็นบ้านใหม่ของทุกคน

ที่ที่พวกคุณจะใช้ซ้อมบท

และจัดการแสดงกันที่นี่ต่อไป

แล้วเช่าที่นี่ไว้กี่วันเหรอครับ

"เช่า" อะไรเหรอ

- โรงละ… - อ๋อ โอเค

เจ้าของประกาศขายโรงละครนี้อยู่ เพราะกิจการไม่ดีเท่าไร

ฉันเลยซื้อต่อไว้เอง

จริงเหรอครับ

เดี๋ยวๆ

พี่ครับ แล้วเราจะได้ทำการแสดงอะไรกันเหรอ

เรื่องนั้นฉันยัง… ว่าแต่คราวก่อนพวกนาย เปิดการแสดงเรื่องอะไรนะ

- คราวก่อนเหรอครับ - เวทีแห่งมิตรภาพครับ

- ฉันชอบเนื้อเรื่องมาก มันดีงาม - ครับ

แต่มันดันเปิดแสดงในที่ที่เล็กเกินไป แล้วก็แบบ "นี่ ฉันจะฆ่าแก"

ใครจะมาดูล่ะ

เรามาเปิดโลกทัศน์ให้กว้างกัน

เรามาทำการแสดงเรื่องสงครามเกาหลี แบบถูกต้องเหมาะสมกันไปเลย

ตามนี้นะ

ผู้อำนวยการ

ผู้อำนวยการ ผู้อำนวยการ

พี่ครับ

พี่น่าจะมาไวๆ หน่อยสิ

พี่ ผมได้ยินว่าพี่เครียด

เลยจองร้านดีๆ ไว้ให้

ฉันชอบบรรยากาศที่นี่นะ เซยอนก็ชอบร้านแบบนี้

น่าจะพาเธอมาด้วย

พี่เซยอนเป็นยังไงบ้างเหรอครับ สบายดีใช่ไหม

- ไม่รู้สิ - พี่ครับ

ผมนี่เสียมารยาทจริงๆ ผมขอแนะนำตัวนะครับ

ผมเป็นเพื่อนซี้ของแจฮอนครับ

ชายผู้ขายความไว้ใจไม่ใช่ขายรถใดๆ พัคโนฮังครับ

- พอเลย - อ๋อ นายขายความไว้ใจสินะ

ว้าว น่าประทับใจนะเนี่ย แล้วรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร

แน่นอนสิครับ แจฮอนเล่าเรื่องพี่ให้ผมฟังหมดแล้ว

- เอาเรื่องฉันมาพูดเหรอ - นิดเดียวครับ

คราวหน้าถ้ามีอะไรเกี่ยวกับรถ โทรหาผมได้เลยนะครับ ผมยินดีให้บริการ

- แต่ฉันก็มีรถเยอะแล้วนะ - นี่ๆ

เลิกขายของพี่เขาได้แล้ว หยุดเลย พี่ครับ นั่งก่อนครับ

เรื่องรถมีหลายอย่างต้องอธิบาย ซึ่งผมจะเอาไว้อธิบายคราวหน้า

- ได้สิ - ว่าแต่รถพี่ เป็นรถอะไรเหรอครับ

- รถก็แค่รถนั่นแหละ - ครับ ยานพาหนะ

มันมีกลอนอยู่นะครับ "รถ

พี่มีรถอยู่กี่คัน รถ…"

(พิธีมงคลสมรส)

โอ้

เฮ้อ

หัวฉันวิ้งไปหมดเลย

มันแปลกมากเลยนะ

ฉันไม่ได้ดื่มเหล้ามานาน ความคอแข็งหดหายไปหมดเลย

มาทำอะไรที่นี่เนี่ย นึกว่าซ้อมอยู่ซะอีก

มัวแต่ออกไปเที่ยวเล่นเหรอ

ฉันซ้อมอยู่ทุกวี่ทุกวันนะ

สัปดาห์นี้ฉันเพิ่งได้ดื่มนี่แหละ ฉันน่ะ พัคเซกยูน่ะ

สนุกไหม

ก็นะ คนในคณะก็ว่าฉันเล่นเก่งแหละ

- ใครบอกเหรอ - แจฮอนไง

นี่

แจฮอนน่ะ

ช่างเถอะ

โธ่เอ๊ย อะไรเนี่ย

ไว้ฉันจะบอกคราวหน้า ตอนนี้ฉันปวดหัว

- แล้วเธอทำอะไรอยู่เหรอ - การ์ดเชิญงานแต่ง

ไม่ใช่อะไรนะ

เพราะลุงซังชอล เธอเลยยังรักษาโรงแรมนี้ไว้ได้

เธอเลยไม่จำเป็นต้องใช้หุ้นของดงเจ ก็ไม่จำเป็นต้องแต่งกันแล้วหรือเปล่า

ใช่แล้ว

แล้วเธอยังลังเลอะไรอยู่อีกล่ะ

จะแต่งกับเขาเหรอ

- เปล่านะ - แล้วยังไง

ฉันอยากให้ดงเจรู้

คงเพราะฉันยังไม่สร่างดีเลยตามไม่ทันสินะ

พวกเธอนี่เป็นคนที่ซับซ้อนกันจริงๆ

พี่ครับ วันนี้มีธุระปะปังอะไร

ถึงได้เรียกเรามากันพร้อมหน้าแบบนี้เหรอ

รีมุนซอง

นายกลับจีนไปซะ

พูดอะไรของพี่น่ะ

หลังจากสะสางเรื่องของนายเสร็จค่อยกลับมา

แล้วฉันถึงจะช่วยนายให้มาอยู่ที่เกาหลีใต้ ผ่านระเบียบขั้นตอนที่ถูกต้อง

เดี๋ยวนะ

แทจู

นายช่วยพามุนซองกลับจีนด้วยนะ

ว่าไงนะครับ

กว่าจะไปพาหมอนี่มาฝั่งนี้ได้ พี่รู้ไหมว่าผมต้องเจออะไรมาบ้าง

แล้วถ้าเขากลับมาไม่ได้ล่ะ ผมต้องกลับไปพาเขามาอีกงั้นเหรอ

โธ่เอ๊ย

ที่เคยติดค้างนายไว้ ฉันจะจ่ายให้

แต่แหม… เรื่องนี้พี่แน่ใจเหรอครับ

โธ่เอ๊ย แต่หมอนั่นมันคาดเดาได้ที่ไหน

ผมจะไปครับ

ขอบคุณล่วงหน้านะครับ

คราวหน้าเมื่อนายกลับมา

ฉันจะไปรอต้อนรับนายนะ

ขอบคุณครับ

ไก่เพิ่มพิเศษมาแล้วครับ

ขอไก่เผ็ดหนึ่งที่ครับ

ครับ ไก่เผ็ด…

เธอจะกลับอเมริกาเหรอ

อือ

คุณย่าของเรา…

คงไปสู่สุคติแล้วใช่ไหมนะ

ถามอะไรอย่างนั้น แน่นอนอยู่แล้วสิ

แล้วได้เจอพี่เซยอนบ้างไหม

ปุบปับถามอะไรน่ะ

ก็ไม่หรอก…

ยังเลย

จะไม่ไปเจอหน่อยเหรอ

ก็น่าจะต้องเจอแหละ

แต่พี่ชอบพี่เซยอนนี่นา

พูดอะไรของเธอ

เธอรู้ได้ไง

แล้วจะชอบพี่เขาไปเรื่อยๆ เหรอ

อือ

คงไม่ง่ายหรอกนะ

ฉันว่าพี่เซยอนเห็นพี่เป็นแค่น้องชายนะ

ยัยเปี๊ยกนี่ ฉันก็ต้องเข้าหาพี่เซยอน ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งสิ

ถึงงั้นก็ยังไม่ง่ายอยู่ดี

- เธอจะไปรู้อะไร - รู้ดีเลยละ เพราะฉันก็ชอบพี่เหมือนกัน

ฉันก็ด้วย

ฉันก็ชอบผู้ร่วมแสดงยุนเหมือนกัน

ใช่แล้ว เหมือนน้องสาวคนสำคัญ

แน่นอนสิ เธอเป็นน้องสาวคนสำคัญ สำคัญสุดๆ เลย

- ผู้ร่วมแสดงยุน… - ฉันถึงบอกว่าฉันรู้ไง

ฉันเข้าในสถานการณ์ของพี่ในตอนนี้อย่างดี

ยุนฮี…

แต่พี่พูดเองนี่นา

พี่ยังยืนยันจะเดินหน้าต่อไป

ฉันก็เหมือนกัน พี่จะไม่ห้ามฉันใช่ไหม

- อือ - คอยดูเถอะ

ไม่นานพี่ก็จะต้องโดนเฉดหัวส่ง

แล้วจะเริ่มคิดถึงและรอฉันแค่คนเดียว

ถึงไม่โดนเฉดหัว ฉันก็จะคิดถึง และเฝ้ารอให้เธอกลับมานะ

โธ่เอ๊ย พี่นี่เห็นฉันเป็นน้องจริงๆ นะเนี่ย

ฉันละเกลียดสายตาอย่างนั้นจริงๆ น่าโมโหชะมัด

นี่

คุณเสียใจเหรอ ที่ขายโรงแรมไม่สำเร็จ

- แน่นอนสิ - นึกเสียดายไหม

คนที่เข้าใจคุณย่าจริงๆ

คือเซยอนนี่นา

สุดท้ายเลยรักษาโรงแรมไว้ได้ น้องผมชนะแล้ว

ผมสู้แล้ว แต่พ่ายแพ้

เป็นโจทย์ที่ง่ายสำหรับผม

ฉันชอบคุณมากๆ ก็ตรงนี้แหละ

ฉันรักที่คุณยืดอกยอมรับผลลัพธ์ที่ออกมา โดยไม่ผูกใจเจ็บอะไร

งั้นพวกเราไปเที่ยวกันดีไหม

- ไปเที่ยวเหรอ - ไปยุโรปกันดีไหม

สวิสไหม สวิตเซอร์แลนด์น่ะ ที่รัก

- ไปสิ - โอ๊ะ จริงเหรอ

- ผมก็อยากพักเหมือนกัน - โอ๊ย ที่รัก ขอบคุณนะ

โอ๊ย สุดหล่อของฉัน

ขอบคุณมากนะ

เดี๋ยวนะ ฉันเตรียมอะไรก่อนดีนะ

ที่รัก รอเดี๋ยวนะ

ต่อไปคือเรื่องการอัปเกรด เครื่องใช้อำนวยความสะดวกค่ะ

สิ่งสำคัญที่สุดคือผลิตภัณฑ์ต้องเหมาะสมกับ…

ความภูมิฐานและภาพลักษณ์ของโรงแรม

ผลิตภัณฑ์เหล่านี้ตรงตามเงื่อนไข ที่กล่าวไว้ทุกข้อเลยค่ะ

ทุกอย่างผ่านการทดสอบแล้วด้วยค่ะ

ถึงเราจะร้องขออะไรจุกจิกแค่ไหน ทางผู้ผลิตก็ยืนยันแล้วว่า…

มีผลิตภัณฑ์พร้อมให้กับเราค่ะ

เป็นวัตถุดิบและบรรจุภัณฑ์ ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมครับ

ผลิตภัณฑ์พวกนี้เชื่อมโยง กับอัตลักษณ์ของโรงแรมเราได้เป็นอย่างดีครับ

ผมเชื่อว่ามันจะช่วยพัฒนาภาพลักษณ์ และบริการของโรงแรมเราได้ครับ

ดีนะคะ

วันนี้มีงานอะไรไหม ถ้าไม่ยุ่งอะไร มาคุยกันหน่อยสิ

ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็เอาตามนี้เลย

ไอ้นี่น่ะ

มีปัญหาเยอะเกินไป

ทำอะไรของนายน่ะ

เราเคยยกเลิกมาแล้ว

ทำอีกสักทีคงไม่ยากอะไร

เรื่องหุ้นของฉัน เธอไม่ต้องกังวล ฉันจะยกให้เธอทั้งหมด

แต่เพราะฉันไม่ชอบเป็นฝ่ายแพ้ ไม่มีการเจรจาอะไรทั้งนั้นนะ

จู่ๆ เป็นอะไรของนายขึ้นมา

ใครบางคนบอกฉันมา

ว่าสิ่งที่ฉันต้องทำคือแก้ไขอดีตที่ผิดพลั้งไป

ฉันคงไม่อยากยอมรับว่าตัวเองพลาดผิดไป

ถึงได้พยายามฝืนอะไรต่างๆ

ขอโทษนะ

เรื่องอะไร

ที่ตอนนั้นฉันปกป้องเธอกับครอบครัวของเธอ จากครอบครัวของฉันไม่ได้

ฉันรู้ว่าครอบครัวฉันไม่ให้เกียรติครอบครัวเธอ แต่ฉันกลับไม่แก้ไขอะไรสักอย่าง

ตอนนั้นฉันกลัวครอบครัวตัวเอง

ฉันขี้ขลาด

ฉันขอโทษ

ในที่สุดก็รู้สักทีสินะ แพดงเจ

นานแล้วนะที่ไม่ได้เห็น สีหน้าแบบนั้นของพัคเซยอน

ฉันจะเริ่มต้นใหม่นะ

เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม

ไว้เจอกันนะ

ได้ยินว่านายยกเลิกงานแต่งกับเซยอนแล้ว

อ๋อ เรื่องนั้นเหรอ

ผมคงเสพติดความคิดที่จะแต่งงานกับพัคเซยอนมั้ง

- พูดเรื่องอะไรของนายน่ะ - ผมจะเริ่มต้นใหม่ครับ

- คราวนี้ผมจะทำให้ถูกต้อง - แล้วเรื่องหุ้นล่ะ

ผมยกให้เซยอนหมดแล้วน่ะสิ

รู้สึกถึงรอยบาดไหม

ผมเคยบอกแล้วไงว่าให้ระวัง

ผมเคยคิดว่าพี่จับที่ด้ามดาบ

แต่พี่คงไปจับที่คมดาบแทนสินะ

พี่ครับ

มีเหตุผลอะไรที่พี่ต้องขายโรงแรมให้ได้ไหม

ตอนแรกพี่อาจเคยมีเหตุผล

แต่หลังจากที่วิ่งมานาน

ผมว่าพี่คงเริ่มหมกมุ่นกับการวิ่ง แต่ไม่ได้สนใจเหตุผล

ไม่ใช่แบบนั้นเหรอ

พูดมาเถอะครับ

ทั้งพี่ ทั้งผม ดูเหมือนเราจะตกที่นั่งเดียวกันนะ

ฉันไปนะ

เมื่อฉันกลับมา หวังว่าพี่จะได้เป็นสตาร์นะ ยูสตาร์

ไปเถอะ

เมื่อเธอกลับมา หวังว่าฉันจะเรียกเธอว่าทนายได้นะ

"โอ้โฮ ทนายซอของเรา"

หวังว่าฉันจะได้พูดคำนั้นนะ

ฉันไปนะ

นี่ ตัวปลอม

ทำไมยังมาเตร็ดเตร่อยู่แถวนี้อีก

- ทำอะไรน่ะ - นี่คือการบอกลาครั้งสุดท้ายครับ

งั้นเหรอ งั้นขอฟังคำลาสุดท้ายของนายหน่อย

นั่นแหละครับ คำลาสุดท้าย

นี่ เจ้าตัวปลอม นายชื่อจริงว่าอะไรนะ

ยูแจฮอนครับ

ยูแจฮยอนหรือแจฮอนนะ

ยูแจฮอน ฮอนครับ

ก็รู้หรอกนะ ว่านายตั้งใจกับการแสดงละคร แต่ถ้าอยากหางานพิเศษทำ ก็โทรมาแล้วกัน

อ๋อ ครับ

แล้วเจอกันนะ

เรื่องนั้นผมไม่แน่ใจนะครับ

นายนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ

คุณก็ไม่ต่างกับผมนะ

ฉันไปละ

- จะไปที่ไหนเหรอคะ - ไปสำนักงานใหญ่กันครับ

(โรงแรมนักวอน)

พี่ครับ

อ้อ มาที่นี่ได้ยังไงเหรอ

ยุ่งไหมครับ

อือ ก็นิดนึง

ผมอยาก…

ถามอะไรพี่หน่อยครับ

อะไรเหรอ

สำหรับพี่ ผมคือใครเหรอครับ

ยูแจฮอน

ทำไมเหรอ

ครับ

ยูแจฮอน

ถ้าอย่างนั้น…

อยากไปกินมื้อค่ำกับผมไหมครับ

ว้าว ฉันชอบร้านนี้จัง

พี่ครับ

พี่ครับ

ร้านนี้น่ะ

เป็นร้านหรูประจำตัวยูแจฮอนเลยนะครับ

โอ้ น่ารักจัง

นายรู้จักร้านแบบนี้ได้ยังไงเหรอ

ชนกันครับ

ดื่ม

อร่อยจริงๆ นะเนี่ย

- นี่ดีกว่าไวน์อีก จริงไหมครับ - อือ รสชาติดีมากเลย

ต้องอย่างนี้สิ

นึกแล้วว่าพี่ต้องชอบ

ว่ากันว่าคนเราจะคบกันจริงจังได้ ต้องเริ่มจากการออกเดตกินมื้อค่ำกัน

ใครพูดเหรอ

ก็แค่ฟังๆ มาน่ะครับ

คงไม่ใช่พี่เซกยูหรอกใช่ไหม

ด้วยหัวใจแห่งความโหยหาและความรักมาทั้งชีวิต

คุณย่าถึงอดทนฟันฝ่าชีวิตของท่านมาได้

ตอนนี้ท่านออกไปปิกนิกยังที่ไกลแสนไกล

การแสดงของท่านจึงปิดม่านแล้ว

บรรดาผู้ชมที่เคยนั่งในโรงละคร…

จารึกการแสดงไว้ในความทรงจำ

และออกเดินทางตามหาความสุขของตัวเอง

หลังจากถอดหน้ากากของตัวละคร ผมก็อยากเจอท่านผู้ชมคนหนึ่ง

ด้วยโฉมหน้าจริงๆ ของผมครับ

เพราะผมมีเรื่องราว

ที่ผมอยากเล่าด้วยเสียงของยูแจฮอน ไม่ใช่เสียงของรีมุนซอง

ไม่ใช่เพื่อให้พี่สาวฟัง

แต่เป็นพัคเซยอน

เพื่อให้คุณได้ฟังครับ