Original subtitles

Met De Boeck Rudy. -Rudy, met Joos. Zit jij neer?

Ik zit neer. -Ja.

Er zal een serieuze coördinatie moeten gebeuren.

Dus Politie Gent laat weten, in verband met die zaak...

Ja. -Die schietpartij.

In Gent op de Antwerpsesteenweg... -Daar woont hij.

Daar woont hij. Daar zijn al twee doden.

Ook twee doden? -En er zijn verschillende brandhaarden.

Hola. -Dus Politie Gent vraagt:

Wie gaat dat hier serieus coördineren? Want dat is... Dat is hier al de moeite.

Er is nieuws in de zaak van de schietpartijen

die vannacht in Gent en Aalst het leven hebben gekost aan in totaal vier vrouwen.

Het totale aantal slachtoffers van vannacht zou dus komen te staan op zes,

waarvan vier doden en twee zwaargewonden.

De Tolstraat in Nieuwerkerken is al urenlang helemaal afgesloten.

Politie en parket zijn nog altijd ter plaatse.

Rond vier uur vannacht schoot een man hier twee vrouwen neer.

Eén man raakte zwaargewond, twee kinderen zijn ongedeerd gebleven.

Een halfuur eerder vond de brandweer van Gent

twee lijken in een uitgebrande woning in Sint-Amandsberg.

Ook die zouden zijn neergeschoten. Politie en parket zijn bijzonder zwijgzaam,

maar hebben sterke aanwijzingen dat de twee schietpartijen

met elkaar in verband staan. De dader is nog altijd voortvluchtig.

Hij stopt na enkele kilometers na de moord in Nieuwerkerken

en hij parkeert zijn auto.

Hij ziet iemand, een vrouw, naar haar wagen stappen, parkeert zijn wagen.

Hij gaat onmiddellijk naar de vrouw en doet daar een carjacking.

Voor mij is dat een teken

dat hij eigenlijk nog uit handen wilde blijven van de politie,

om zijn laatste wapenfeit, letterlijk en figuurlijk, te gaan plegen in Gent.

De vrouw heeft hem op zijn aanwijzen en in feite op zijn eis naar Gent gevoerd,

waar ze aankwamen op de Gasmeterlaan.

Dit was dan toevallig in de buurt van de woning

waar de vermeende minnaar van zijn echtgenote zou wonen.

Hij heeft daar geparkeerd, op de Gasmeterlaan,

en hij heeft aangebeld bij die woning.

Om maar de koelbloedigheid aan te tonen,

dat je dus aan een woning komt, aanbelt, wetende wat je missie is.

Daar doet een meisje open van twaalf jaar. Het zusje van het latere slachtoffer.

En hij vraagt naar Erbey. En zij zegt: Hij is boven op zijn kamer.

Ze toont zelfs nog waar die kamer is,

omdat ze veronderstelt: Dat is iemand die mijn broer kent.

Op de eerste verdieping komt hij daar de moeder van Erbey tegen.

Hij richt zijn pistool op haar en zegt dat ze moet maken dat ze wegkomt.

Hij gaat onmiddellijk door naar de tweede verdieping, waar hij Erbey ziet.

Hij heeft mij dan wakker gemaakt.

En hij zei dan: Jij bent bij mij thuis gekomen, of zoiets.

Het schijnt dat ik gezegd heb: Wie bent u? Ik ken u niet.

Dan heeft hij zelfs niet geluisterd. Hij heeft direct twee schoten gelost.

Mijn vader was juist daar. Mijn vader was in shock.

Hij is dan weggelopen en mijn vader stond daar stil.

Met een mes. -Hij was echt gechoqueerd.

Hij kon niets meer doen. -Hij kon zelfs niet meer praten.

De verstomming binnen dat gezin moet enorm geweest zijn,

want Calli is gewoon weer de trap af gekomen

en heeft de woning verlaten, zonder meer.

En opeens, rond halfacht, hoor ik mijn moeder roepen,

terwijl ze bij mij aanbelt. Ik woon hier in de straat.

En: Ja, je broer is neergeschoten.

Ik dacht: Hoe? Dat kan niet.

Daarna ben ik direct naar boven gegaan. Ik heb hem direct gevraagd: Wie is het?

Mijn broer zei alleen: Ik weet het niet, en hij is flauwgevallen.

Het schot is via de nek het lichaam binnengedrongen,

waardoor een van de bovenste wervels is geraakt.

De kogel is via mijn kaakbeen van richting veranderd naar mijn ruggenmerg.

C3-C4.

En ja, de kogel is daar blijven zitten. En ik heb dat letsel aan mijn ruggenmerg.

De man in kwestie heeft het schot overleefd.

Maar die leeft als een zwaar gehandicapte man.

Hij kan enkel nog zijn hoofd bewegen en bedient ook op die manier een rolstoel.

Die man kan niet alleen zijn.

Om het je voor te stellen: Als die man hoest en hij verslikt zich,

dan stikt hij gewoon.

We zitten nu op de Rooigemlaan.

Dat is de weg van bij mij thuis naar de kazerne.

Kijk, daar is de brug over het water, om zo uit te komen op de Gasmeterlaan.

De site van de federale gerechtelijke politie ligt daar zeer dicht in de buurt

en is geen gebruikelijke plaats om je te gaan aangeven.

Dat is geen politiedienst die eerste vaststellingen doet.

De federale gerechtelijke politie, daar is een poort en een wachtpost.

Maar voor de rest gebeurt daar nooit een aangifte.

Ik heb ondertussen op mijn weg naar hier wel al de radio gehoord

over de feiten die zich hebben afgespeeld hier in Gent, in Nieuwerkerken.

En hier, ergens ter hoogte van die fietsen,

passeer ik een man in een zwarte leren jas.

Hij wandelt op zijn gemak.

En ik parkeer hier mijn auto.

En wanneer ik begin te zoeken naar mijn dienstkaart, staat die man hier naast mij.

Ik zie hoe hij uit zijn rechterzak zijn wapen haalt.

Hij legt dat daar op die boord.

Hij doet een stap achteruit en steekt zijn handen in de lucht.

Ondertussen zie ik de postoverste. Zij kijkt naar mij, wij hebben zoiets van:

Wat gebeurt er hier nu?

Dan ben ik onmiddellijk uitgestapt.

Dus ik neem hem hier mee. Dat wapen ligt daar.

Ik neem hem hier mee aan zijn schouder. Hij gaat gedwee mee.

En ondertussen roep ik naar de wachtoverste: Bel de Moord.

Want ik had niks bij me. Geen boeien, geen wapen, ik had niks bij me.

Ik was die ochtend bij mijn collega's koffie aan het drinken.

En mijn collega werd gebeld.

Het was muisstil. Ze legt de telefoon neer en zegt: Er is iets aan de wachtpost.

Ik zet hem hier zo, tegen de muur.

Dit was hier nog niet. Dus ik zet hem hier gewoon tegen de muur.

Ik werkte in een andere site,

dus ik had dan ook mijn wapen en mijn handboeien bij me.

Ik ben onmiddellijk naar beneden gelopen

en die man stond daar, handen omhoog en benen gespreid.

Terwijl ik hier met hem loop, vraag ik hem al: Wat scheelt er?

Hij zegt onmiddellijk: Ik heb doodgeschoten.

Heel eenvoudig: Ik heb doodgeschoten.

Verder heeft hij niks gezegd en heb ik hem niks gevraagd.

Dan was het onmiddellijk duidelijk:

handboeien aandoen bij die man om ervoor te zorgen dat hij niets meer kan doen.

Op een bepaald moment steek ik mijn hand in de zak waar hij zijn wapen had zitten.

Ik haal mijn hand eruit en ik zie dat hij vol bloed hangt.

Het is pas als je goed bezig bent, dat je begint te denken:

Zou dat kunnen? Zou dat die mens van Gent zijn? Zou dat die...

Een wapen, bloed.

Ik ben dan met die man onmiddellijk weggegaan naar boven, naar het bureau.

Wanneer Jo hem overgenomen heeft, is hij langs hier gekomen. Trap op.

Wij vroegen aan die man: Wie ben jij? En hij zei: Ik ben Osman Calli.

Ik zeg: Vanwaar kom je ergens?

En hij zei spontaan: Ik kom van over brug, rechts.

Over brug, links. Ik zeg: Over brug? Vanwaar kom je dan in feite?

'Ja, daar ook iemand doodgeschoten.'

Ik zeg: Wat is dat hier?

Ik zeg onmiddellijk tegen mijn collega's: Dat moet de Gasmeterlaan zijn.

Hij zegt: Inderdaad, Gasmeterlaan. Hij bevestigt dat onmiddellijk.

Ik ga met die man verder en hij zegt:

Ik feiten gepleegd die op de radio zijn geweest.

Dan gaan we hier door de deur, de gang van de unit Moord in, de unit Zwaar Geweld,

en dan verder naar het bureau waar hij verhoord wordt

en het verdere gerechtelijke vervolg ondergaat.

De triptiek zijnde: DNA, eventueel sporen op kledij, vingerafdrukken, verhoren.

Alles zoals de normale procedure voorschrijft.

Hij liet het achterste van zijn tong niet zien. Hij was zeer beredeneerd.

Hij was een dader met een voorgekauwd verhaal.

Die ook onmiddellijk voor een stuk zijn misprijzen liet blijken

voor het politionele en gerechtelijke apparaat.

In het begin van het onderzoek was het dat Teslime een man had binnengelaten,

of misschien meerdere keren een man had binnengelaten.

Dat zij een verdoken relatie zou hebben.

Want Osman Calli verklaarde dat hij een vriend van hem had aangezocht

om op straat te kijken of er geen mannen in het huis binnengingen,

wanneer hij er niet was.

Hij had dus bevestiging gekregen van zijn vriend

dat er een man was binnengegaan in zijn woning op 10 november 2004.

Toen hij thuiskwam, heeft hij zijn vrouw wakker gemaakt.

Hij heeft dan met een mes oppervlakkige inkervingen gemaakt op haar aangezicht.

En daarop zou zij een naam, Erbay, genoemd hebben aan hem.

Osman Calli heeft in zijn verhoor gezegd dat in die drie of twee dagen,

woensdag, donderdag, hij dan naar de Wondelgemstraat in Gent is geweest.

Hij heeft daar geïnformeerd naar die man.

En een vriend van hem heeft een zekere Erbey aangeduid.

In het Turkse milieu hebben ze de naam Erbey laten vallen

en dan is de bal aan het rollen gegaan:

Wij kennen een Erbey, het zal hij wel zijn.

Hij woont daar. Zonder eigenlijk veel te checken of na te gaan.

Dan kwam de politie bij mij in het ziekenhuis. Ik was in de Revalidatie.

En ze waren zo... een beetje droevig.

Ik zei: Is er iets gebeurd of zo met familie van mij?

En ze zeiden tegen mij: Jongen, je moest eens weten.

We hebben gevonden waarom hij naar jou is gekomen.

In het onderzoek komt dan tot uiting dat dat eigenlijk de verkeerde persoon is.

Calli heeft zich vergist van persoon. Dus de man met wie ze zoveel contact had

en die vermoedelijk wel de woning eens binnengegaan zal zijn,

blijkt dus een andere persoon te zijn.

Wat wij kunnen vaststellen, is dat er

meer dan 540 telefonische contacten geweest zijn tussen Teslime en Erbay.

De voornaam verschilt met één lettertje: Erbey, Erbay.

Dus hij heeft zich letterlijk één lettertje vergist van voornaam

en dus de verkeerde jongen neergeschoten.

Hoewel die man onmiddellijk gezegd heeft:

Ik heb daar niks mee te maken. Ik weet niet wie jij bent, wie je echtgenote is.

Maar Osman Calli kan dat opgevat hebben als: Het is normaal dat hij ontkent,

want in ons milieu gaat niemand dat bekennen natuurlijk.

Erbey had dus geen enkele link met de familie van Calli.

Geen enkele link met Teslime. Hij kende die mensen ook niet.

Om je de onbezonnenheid van de handelingen van Calli maar voor te stellen.

Hij heeft zich gewoon vergist van persoon.

Hij moest Erbay Kara hebben.

Het telefonieonderzoek was heel belangrijk.

Wij vonden daar honderden contacten met Erbay.

Na veel zoekwerk hebben wij die man kunnen identificeren,

hebben wij die man ook verhoord.

Die man heeft nooit iets toegegeven op dat vlak.

Die Erbay Kara was nog maar zes maanden of zo in Gent.

De meeste mensen kenden hem via zijn bijnaam.

En de bijnaam was gewoon vanwaar hij kwam uit Turkije.

Çorumlu, zeiden ze tegen hem.

Ik woon hier al dertig jaar. Iedereen kent mij, Erbey.

En het toeval is: Er is geen andere Erbey in Gent.

Ik ben de enige.

Had zij een relatie?

Het onderzoek heeft dat nooit 100 procent kunnen aantonen.

En ik weet het persoonlijk... Ik zou mijn hand niet in het vuur steken.

Ik vind hier dat de realiteit de fictie overtreft.

Zo'n scenario zou je niet kunnen schrijven voor een film.

Maar hier gebeurt het, dat er iemand zomaar neergeschoten wordt in zijn woning.

Daar binnengaan als een bezoeker, op het gemak, naar boven gaan, uitvoeren.

En dan tot de vaststelling moeten komen dat je je vergist hebt.

Osman Calli, als hij daarmee geconfronteerd werd tijdens zijn verhoren,

kon dat bijna niet aanvaarden, eigenlijk.

Dat was niet juist, wat de onderzoekers zeiden.

Onze vaststellingen waren niet juist.

Niettegenstaande onze technische vaststellingen

bleef hij erbij dat dat toch de man geweest moet zijn die hij zocht.

Hij zei: Als zou blijken dat ik de verkeerde man heb neergeschoten,

dan kan ik niet leven met die schande. Dan verhang ik mezelf.

Hij kon daar absoluut niet mee leven

dat hij een onschuldige man neergeschoten zou hebben.

Osman verklaarde dat hij hem niet wilde doodschieten,

maar enkel wilde neerschieten.

En dat hij dan zou gelden als voorbeeld voor de Turkse gemeenschap.

Wij hebben daar in feite toch onze vragen bij.

Ik denk dat het zeker zijn intentie was om te doden.

In ieder geval, het wapen dat hij hanteert, is dodelijk genoeg.

Dat is overal zijn intentie geweest, maar zijn eer en zijn ego kennende,

het feit dat het mislukt is, geeft hij daar toch een draai aan:

Het was de bedoeling dat het mislukte,

om hem dan levenslang een voorbeeld te laten zijn.

Zijn eigen mislukking omzetten in een heldendaad.

Er waren veel mensen die ik daarna gehoord heb

die het bijna goedkeurden, wat hij gedaan had.

Dat vond ik zeer spijtig. Dat sommige mensen nog altijd...

dachten dat wij dat verdiend hadden.

Ik heb dat veel gehoord. -Dat was spijtig.

In de bus. -Ja.

Maar ze kenden mij niet. Ze kenden mij niet en ze zeiden dat gewoon.

Nu, nog altijd, zeggen ze: Ja, spijtig voor Erbey,

maar die man heeft ook gelijk, want zijn vrouw ging vreemd.

Ja.

Osman Calli is afkomstig uit de streek rond Emirdag in Turkije.

Dat is ongeveer het midden van Turkije, wat een tamelijk rurale streek is.

In Gent zijn er veel mensen uit de streek rond Emirdag.

Dat is een tamelijk conservatieve streek,

met ook, laten we zeggen, tradities die daar gelden,

en waar misschien de eer van de familie belangrijker is

dan bijvoorbeeld voor Turken die uit de streek rond Istanboel komen.

Osman Calli heeft in verschillende verklaringen naar voren gebracht

dat zijn eer zwartgemaakt was, dat zijn eer gekrenkt was,

en dat hij verantwoordelijk was om die eer in feite te herstellen.

Nu, het woordje eer is in onze westerse cultuur niet zo gebruikelijk.

Wij zullen eerder spreken over onze trots.

Dat kan niet, een mens vermoorden...

Voor wat dan ook... -Voor niets, dat kan niet.

Voor eer, voor geloof, voor cultuur. Niets, niets. Dat kan niet.

Nee. Is zijn eer gered?

Met alles wat die mens gedaan heeft, is zijn eer gered?

Ik weet het niet. Misschien bij zijn cultuur of zo wel.

Maar bij mij... Bij de Belgen niet, hoor.

Zo eervol is hij zelf ook niet. Hij...

Als hij zoveel om eer gaf, ging hij zelf niet vreemd.

Hij is meerdere malen vreemdgegaan. Bij zijn vorige huwelijken ook.

Ik denk niet dat dat iets te maken heeft met eer.

Zulke mensen denken dat eer enkel bij de vrouwen...

Met de vrouw, begrijp je? -Ja, spijtig genoeg.

De vrouw moet dansen naar zijn pijpen.

De vrouwen moeten niet kijken naar andere mannen en dergelijke meer,

want er zal gesproken worden in de gemeenschap.

'Ah, je vrouw... Jouw vrouw kijkt nogal naar de mannen.'

Dat is eigenlijk dat eergevoel.

Zijn familie mag niet te schande gemaakt worden.

De goeie naam van zijn familie moet in ere blijven, daar komt het op neer.

Maar voor niets mag je een mens... Dat kan niet.

Maar in sommige culturen nog, spijtig genoeg in Turkije,

bestaat het nog altijd, zoiets als eremoord.

Osman was het vijfde kind. Daarna hadden we de broer Zeki.

Dan is in 1985 de jongste zus nog geboren, Hacer.

In feite was dat niet meer voorzien

en heeft Osman zich ontfermd over de jongste zus.

Hij heeft haar in feite opgevoed en hij was trots op zijn zus.

In het telefonieonderzoek is naar voren gekomen

dat er op een bepaald moment door het telefoontoestel van Teslime

gebeld werd naar een telefoonnummer dat we niet kenden,

waarvan we later vastgesteld hebben dat dat een imam was in Gent.

Die imam heeft toegegeven dat hij inderdaad gebeld werd door Osman Calli.

Osman Calli vroeg de imam wat er voorzien was in het geloof

in het geval dat een gehuwde vrouw haar echtgenoot bedroog.

Hij zocht daar ergens in feite raad van de imam over wat hij moest doen.

Volgens de verklaringen die later zijn afgelegd,

heeft Teslime daar wel nog gesmeekt om haar leven

en om een andere oplossing te zoeken dan te moeten sterven

voor het ontvangen van die man in de woning.

Dus ik denk dat Teslime lang gedacht heeft

dat er een einde aan zou kunnen komen zonder dat ze de dood zou moeten vinden,

wat jammer genoeg niet gebeurd is.

Die imam is geïdentificeerd. Wij hebben die verhoord.

Hij heeft verklaard dat hij eerst Osman Calli aan de lijn heeft gekregen

en hij zegt dat Osman Calli verteld had dat hij een echtgenote had

die daar bij hem zat en die hem ontrouw was,

en wat hij kon doen om de eer van zijn familie te redden.

Uit de verklaringen bleek dat het toestel op luidspreker stond.

Zo heeft de imam ook gehoord dat de vrouw zei tegen hem:

Ik word gefolterd.

Teslime heeft dan de telefoon gekregen van Osman Calli

en heeft ook met de imam kunnen bellen.

Wat dan zo stuitend was voor ons als onderzoeksrechters,

was dat Teslime die imam blijkbaar al huilend sprak

en meedeelde gemarteld te worden en dat zij zelfs vermoord zou worden.

Daarop heeft de imam gezegd dat de man dat niet mocht doen,

dat hij in België woonde en dat hij zich moest voegen

naar de Belgische wetten en regels.

En dat hij zijn vrouw niet mocht folteren.

'Nee, je moet je niet zo opwinden. Je moet haar geen pijn doen.

Je moet gewoon van haar scheiden. Vervloek haar en scheid van haar,

en maak daar niet zo'n probleem van.' En daar is het bij gebleven.

Het telefoongesprek met de imam

was toch wel een zeer speciaal gegeven in dit dossier,

omdat het voor mij frappant was

dat er iemand op de hoogte was van wat er zich afspeelde in die kelder.

De imam was duidelijk op de hoogte van de foltering die er gebeurde.

Teslime is zelf aan de lijn gekomen,

dus hij kon perfect weten dat de vrouwen in leven waren op dat moment.

Hij heeft dat niet ernstig opgevat, of niet ernstig genoeg.

Maar hij had natuurlijk wel het telefoonnummer op zijn gsm gekregen,

dus hij kon hoe dan ook aan de politie meedelen:

'Ik heb hier toch een verontrustend telefoontje gekregen

met een vrouw die aan het huilen is, die zegt dat ze gemarteld is,

die zegt dat ze vermoord zal worden.

Ik wilde de politie daar toch van in kennis stellen.'

Dat is een misdrijf, eigenlijk, schuldig verzuim.

Hij beweert dat hij dat niet gedaan heeft

omdat hij de Nederlandse taal onvoldoende machtig was

om de hulpdiensten te verwittigen, wat een zeer flauw excuus is uiteraard

als je met een dergelijk drama, of nakend drama, geconfronteerd wordt.

Zeker als geestelijke, waarbij je toch zou mogen veronderstellen

dat de waarden en normen dezelfde zijn in elke religie.

En dat het leven toch wel een belangrijk goed is om te beschermen.

Uit de verklaring van Osman bleek dat hij dit de imam wel kwalijk nam.

Hij zegt: Als de imam de politie verwittigd had,

zou ik die feiten niet gepleegd hebben.

Maar dat is natuurlijk makkelijk gezegd.

De imam is ook onmiddellijk vertrokken uit België.

Dus hij wist waarschijnlijk wel hoe laat het was.

Ik weet niet in welke mate de Turkse gemeenschap duidelijk gemaakt heeft

dat hij daar toch wel een gigantische fout had gemaakt.

Dat kan ik moeilijk inschatten.

Het is wel zo dat hij België vlug verlaten heeft en teruggekeerd is naar Turkije.

Hij is uiteindelijk veroordeeld, maar op het moment van de uitspraak

was hij al overleden.

Volgens zijn eigen verklaringen heeft hij gezegd

dat hij brand gesticht heeft in zijn woning na het plegen van de moorden,

omdat zijn huis ook door de ontrouw van zijn echtgenote een bordeel was.

Het had geen enkele waarde meer, zijn huis of zijn thuis.

Het moest gezuiverd worden, het huis.

Dat is toch een aspect dat we bij zeer veel eremoorden terugvinden.

Dus het zuiveren van de zonden gebeurt dan door het vuur,

dat allesvernietigend is.

Dat heeft hij hier duidelijk in alle plaatsen willen doen

waar hij veronderstelde dat de vermeende minnaar aanwezig was geweest.

Het is de eer voor een stuk, want er is die culturele achtergrond,

die geesteshouding die hij heeft als Turk van Emirdag

die naar Gent gekomen is en hier werkt en dergelijke meer.

De vrouw moet onderdanig zijn.

Een motief dat religieus gedragen werd voor de feiten op de Antwerpsesteenweg

gepleegd op Teslime en Hacer had hij natuurlijk niet voor de feiten

gepleegd op Wendy Blendeman en Marie-Louise De Rop.

Dan zei hij in eerste instantie

dat er een grote, witte vogel voor zijn wagen was uitgevlogen

om hem te brengen naar Nieuwerkerken, om daar de feiten te gaan plegen.

'Twee witte duiven hebben mij naar Nieuwerkerken geleid.

En daarom moest ik dat doen.'

Wat hij daar op het gerecht gezegd heeft op het einde,

dat heeft mij niks geïnteresseerd, niks.

Achteraf is hij daarop teruggekomen

en heeft hij gezegd dat het een pure berekening was,

een afrekening met iedereen die op zijn hart getrapt had.

Hij kreeg toch al levenslang, dus wat zou hem verhinderen om nog verder te doen?

Ik denk dat dat geen normale mens is. Hij heeft geen besef.

En hij heeft zeker geen empathie...

en gevoelens en zo. -Ik denk dat hij nooit spijt heeft, ook.

Ja. -Voor wat hij heeft gedaan.

Daar ben ik zeker van.

Hij heeft spijt betuigd voor één persoon,

zijnde de grootmoeder die hij neergeschoten had

bij het binnendringen van de woning in Aalst,

toen hij geschoten had op de schim.

Dat heeft hij verschillende keren naar voren gebracht in de verklaringen.

Hij zei: Dat was een vriendelijke mevrouw.

Voor haar heeft hij verschillende keren spijt betuigd.

Maar dat heeft hij niet gedaan naar de andere slachtoffers toe.

Ze heeft nooit iets verkeerds tegen hem gezegd.

Alleen goeiendag, goeienavond. Maar toch is zij slachtoffer geworden.

En waarvoor? Zij heeft niks misdaan. Totaal niks.

Ze heeft voor zijn zoon gezorgd, dat heeft ze wel gedaan.

In de week, wanneer wij gingen werken.

Heeft ze iets misdaan? Nee. Maar ja...

Ze is er toch ook niet meer.

Calli was zeer rustig op het moment dat hij aangifte kwam doen. Zeer gelaten.

Het moment dat ik hem meenam naar de muur en hem fouilleerde,

heeft hij niet de minste weerstand geboden.

Hij heeft ook niet de minste opmerking gemaakt.

Ik zou hem eigenlijk beschrijven als heel rustig en ietwat berustend.

Zo van: Ja, het is gebeurd. Ik ben nu bij de politie. En ja, wat komt, komt wel.

Blijkbaar had hij niet de intentie om te vluchten

en was het voor hem al uitgemaakt dat hij zich zou aangeven.

Ik denk niet dat hij fier was op wat hij gedaan heeft,

maar hij wilde het ook niet wegstoppen.

Een man wiens missie voltooid is.

Gereinigd, laat ik het zo zeggen, in zijn hoofd.

Gesteund vanuit de overtuiging dat hij het enige juiste gedaan had.

Ja, een vrij arrogante man.

Als hij dan zegt: Men had mij maar moeten tegenhouden en dergelijke meer,

dat vind ik eigenlijk het toppunt van zijn arrogantie.

'Als jullie dat hadden gedaan of als ze gebeld had naar de politie,

dan was het beter geweest, want dan zou ik die moorden niet begaan hebben.'

Hij gaat de slachtoffers de schuld geven,

dat het hun eigen schuld is dat ze dood zijn.

Hij gaat altijd een excuus zoeken of een hogere motivering,

of een vergoelijking naar de maatschappij om zijn daden te verantwoorden,

terwijl ze ingegeven zijn door zijn eigen denkbeelden, zijn eigen ideeën,

zijn eigen wraakzucht en narcisme, uiteraard.

Volgens mij heeft Osman Calli nooit volledig open kaart gespeeld.

Hij paste altijd zijn verklaringen aan als hij in het nauw gedreven werd,

wanneer zaken niet conform de bewijzen waren die we hadden.

Dan legde hij weer een nieuwe verklaring af met andere feiten.

Als je hem dan confronteerde en zei: Dat lijkt nergens op, waarom verander je...

Hij gaf ook geen uitleg waarom hij zijn verklaring veranderde.

Op het einde zei hij soms: Het was allemaal zo chaotisch die dagen

dat ik het allemaal niet meer weet. Dat was dan op het einde zijn uitleg.

Dat is klassiek soms bij moordzaken.

Ofwel gaat de dader volledig terugkomen op zijn eerste of zijn tweede verklaring

en zeggen: Nu ga ik de volledige waarheid zeggen.

En stelt men dan vast in een moordzaak: Dat klopt.

Ofwel heb je zoals in die moordzaak

dat men enkel mondjesmaat een verklaring aanpast,

zelfs al wordt de verklaring totaal irreëel,

en men blijft daarbij. En Osman Calli was zo iemand.

Mijn collega's die hem hadden overgebracht naar het UZ,

hadden me ondertussen geïnformeerd dat hij wel eisen begon te stellen

voor hij verhoord werd.

De eerste eis was dat hij niet verhoord wilde worden

in aanwezigheid van een vrouwelijke tolk.

Dus we moesten op zoek gaan naar een mannelijke tolk Turks.

Nadien werd ik teruggebeld, dat er blijkbaar nog een tweede eis was.

Hij wilde eerst nog eens met zijn moeder praten.

Voor de feiten in Nieuwerkerken is hij zelfs niet willen uitstappen

voor de reconstructie.

Maar dan wel even een spelletje spelen: Ik ga toch meedoen. Ah, toch weer niet.

Dan zie je wel dat personen met een dergelijke persoonlijkheid,

die psychopathische trekken en antisociale persoonlijkheidskenmerken vertonen,

graag nog de touwtjes in handen houden,

omdat ze weten dat het doek definitief valt na het proces, uiteraard.

Vandaag werd de jury samengesteld en de akte van beschuldiging voorgelezen.

Osman Calli wilde met de moorden

naar eigen zeggen de eer van zijn familie redden.

Op het proces was hij vrij zwijgzaam, vond ik,

en heeft hij maar één keer zijn ware aard laten zien:

op het ogenblik dat Erbey in de zaal kwam

en hij spijt betuigde dat hij niet dood was.

Dan dacht ik: nu zien we weer de Calli die nog steeds op wraak belust is.

Ik wilde dat hij naar mij keek, zei wat hij gedaan had en waarom.

Maar spijtig genoeg was hij nogmaals zeer laf.

Hij heeft niet gekeken naar mij en ook niks gezegd.

Ik had serieuze woede, ja.

Had de politie niet naast mij gestaan, ik was naar hem toe gegaan. Ja.

Ja, ja, ja, op dat moment wel.

Zoals hij buitenkwam, leek het alsof hij trots was dat hij dat gedaan had.

'Ik ben hier de meneer.'

Dat ik in mezelf zei: Jongens, alsjeblieft. Hoe kun je daar zo...

Ik denk dat het een zeer gefrustreerde man was.

En dan de combinatie met zijn rigide opvoeding...

Een gefrustreerde man in relaties, waarbij hij telkens in zijn eer gekrenkt werd

doordat zijn huwelijken spaak liepen.

Hij beschouwde zich een beetje als belachelijk gemaakt

ten opzichte van de mannen rondom hem.

Dat hij niet mans genoeg was om de vrouw bij zich te houden.

Zelfs niet met geweld.

Dat is het kruis. En hier staat de datum onder.

De datum dat het gebeurd is.

Iedere seconde van de dag is mijn moeder bij mij.

Ik neem mijn stuur vast en ik kan het zien.

Elke dag herinnert dat aan mijn moeder.

Als ik mijn stuur vastheb, heb ik haar bij mij.

Ik heb haar altijd bij mij.

Dat is speciaal voor moemoe.

Ze zal altijd bij mij zijn. Altijd.

Het was zeer moeilijk.

De eerste tien jaar was het aanvaarding. En dat ging zeer moeilijk bij mij.

Ik ben de eerste tien jaar bijna niet weg geweest.

Zelfs niet naar buiten. En niemand ontvangen van vrienden, kennissen.

Ik wilde niet...

Ik aanvaardde het niet dat ik in een rolstoel zat.

Om die te aanvaarden, dat was heel moeilijk.

Ik wilde niet dat ze mij zo zagen, in een rolstoel.

Dat is misschien wel fout geweest van mij.

De band is dan veel minder geworden.

Maar ja...

Maar ik heb wel een goeie familie.

Straks krijg ik wisselhouding. Om geen doorligwonden te krijgen.

Mijn vader doet dat. -Elke dag.

Al zestien jaar. 's Nachts twee keer draaien.

En nog altijd, als ik 's nachts niet goed ben, slaap ik slecht.

Dan heb ik ook altijd iemand nodig. Om mijn kussen te verleggen of zo.

Of mijn drank bij te vullen.

De Turkse Gentenaar Osman Calli

schoot op 12 november 2004 zijn vrouw en zijn zus dood in Gent.

Daarna trok Calli naar Nieuwerkerken bij Aalst,

waar hij zijn gewezen vriendin en de moeder van haar nieuwe partner vermoordde.

Twee bekenden van de slachtoffers werden eveneens neergeschoten, maar overleefden.

Ik heb in mijn requisitoir geduid naar Calli waarom ik levenslang vroeg.

En dat was in dit dossier vrij makkelijk, omdat hij zelf de berekening had gemaakt.

Dus ik heb hem dat ook gezegd: Als ik jouw berekening volg,

dan kom ik al uit bij levenslang.

Ik heb er alleen spijt van dat ik maar levenslang kan vorderen.

Het hof veroordeelt Osman Calli

voor de hiervoor omschreven en weerhouden tenlasteleggingen

A1, A2, B1, B2, C, D en E samen tot levenslange opsluiting.

Ik denk dat dat zeker terecht was, gezien de ernst van de feiten

en de mensenlevens die deze feiten gekost hebben.

Ik denk dat niemand het recht heeft

om het leven van iemand anders in eigen handen te nemen.

Ja, dat is een uitspraak die te verwachten was, want uiteraard...

we spreken over vier moorden, twee moordpogingen. Dat is niet min.

Het is een soort afsluiter, uiteindelijk, maar zoiets kun je niet afsluiten.

Ja...

Elke dag opnieuw komt het besef dat ze er niet meer is.

Het moet langer zijn.

Voor iedereen die hij neergelegd heeft, zoals in Amerika, vijf keer levenslang.

Niet één keer.

Zelfs de ergste straf is niet erg genoeg.

Wat is 25 jaar? Of 30 jaar, wat is het?

Als de koning morgen eens hoest, gaat er al ik-weet-niet-hoeveel tijd van af.

Goed gedrag, dan gaat er ik-weet-niet-hoeveel tijd van af.

Ja. Per slot van rekening zit hij zelfs maar twintig jaar meer.

Levenslang is in theorie levenslang. Het woord zegt het zelf.

In België heb je de mogelijkheid om vervroegd vrij te komen.

Maar je komt daarom niet altijd vervroegd vrij.

Er zijn gevallen in België, mensen die levenslang gekregen hebben,

of vroeger de doodstraf, omgezet in levenslang,

die nog altijd in de gevangenis zitten na 30 of 40 jaar.

Dus je komt niet altijd vrij. Je kunt vrijkomen.

Ook al vraag ik levenslang, heb ik toch in mijn achterhoofd:

Dit hoeft niet levenslang te betekenen.

Dan leg ik dat ook uit.

Dat ik vandaag als maatschappij een levenslange veroordeling vraag.

Maar op het ogenblik dat hij vraagt om vervroegd vrij te komen,

dat we daar dan ook terug als maatschappij zullen naar kijken.

Dat maakt ons ook een menselijke maatschappij, denk ik.

En dat we dat dan ook uitleggen,

waarom hij de kans waar hij recht op heeft, niet krijgt, of wel krijgt.

Van mij mag hij gewoon in de gevangenis blijven.

Doe maar. Je toont geen spijt.

Je eer... Wel, je eer kun je redden in de gevangenis, maar niet hier.

Het dochtertje van Teslime en Calli werd vertegenwoordigd door een advocate

die het schitterend heeft gebracht in de woorden van het kind.

Ze is zo dicht mogelijk bij de wensen van het kind gaan staan.

Maar op de zitting bleek dan dat ook dat kindje zelf zeer wijs was

en een zeer goede relatie onderhield met allebei haar ouders.

Zij heeft toen een pleidooi laten brengen door haar advocate

om papa zo vlug mogelijk naar huis te laten gaan.

Ze hoopte dat ze een toverstafje had, waarbij alles terug was zoals daarvoor.

Dat de tante terug was en dat ze met mama en papa kon gaan zwemmen.

Dan kom je thuis en zie je zelf je eigen kinderen en dan denk je

dat die ook zo zouden redeneren. 'Ik kan het niet meer terugdraaien,

maar laat dan alsjeblieft papa vlugger naar huis komen,

zodat we tenminste dit nog hebben, want nu ben ik alles kwijt.'

Je hebt mensen die levenslang gekregen hebben,

maar die bijvoorbeeld na 15 jaar,

als zij met een goed plan komen

en een schuldgevoel hebben en dergelijke, veranderd zijn als persoon,

genoegdoening gegeven hebben aan de slachtoffers en dergelijke, hoe dan ook,

nog een tweede kans verdienen in het leven, maar dat is dossier per dossier.

Ik was zelfs een beetje blij dat het al nu bijna 17 jaar is,

dat hij nog altijd binnen zit.

Nu heb ik gehoord dat hij al in 2013 overgeplaatst is naar Turkije.

Calli heeft nooit gebruikgemaakt van het Belgische strafuitvoeringssysteem,

omdat hij gevraagd heeft om zijn straf te mogen uitzitten in Turkije.

Dat is een beslissing die op het ministerie wordt genomen.

Naar het schijnt zou hij zijn straf in Turkije uitzitten.

Wanneer hij vrijkomt? Ik heb naar Gent gebeld, naar het gerecht.

Ik heb de vraag gesteld: Als hij vrijkomt en hij komt naar hier,

ik krijg een kogel door mijn hoofd en hij rijdt terug naar Turkije.

Wie gaat hem zoeken?

Geen antwoord gekregen.

Ik heb gevraagd: Jullie zouden me toch verwittigen bij een overplaatsing?

Niks gehoord.

Als hij in België niet wil leven, kan hij ook niet vervroegd vrijkomen in België.

Misschien dat dat ook wel een rol gespeeld heeft bij de beslissing:

Laat hem dan maar naar Turkije gaan.

Dan gaat het gewoon over een gevangenschap

waarbij er geen vooruitzicht van reclassering kan zijn.

Mocht hij daar vrijkomen... ik hoop dat hij daar blijft.

Dat ik hem hier nooit moet tegenkomen. Dat hoop ik echt.

Ik weet zelfs niet of hij nu vrij is in Turkije of niet.

Ik heb gehoord dat hij...

laten we zeggen, zijn straf uitgezeten zou hebben in Turkije.

Ja... Ik kan echt niet verstaan dat iemand vier mensen vermoord heeft...

al na zo weinig jaren vrij mag komen,

zonder een schadevergoeding te betalen, niks.

Ik versta dat echt niet.

In dit dossier is het een gemiste kans dat de procedure die gekozen werd

qua strafuitvoering van Calli, namelijk die overdracht aan Turkije,

dat daar de slachtoffers niet in gekend zijn.

Ik denk dat we vandaag toch zodanig geëvolueerd zijn dat iedereen inziet

dat dat belangrijk is voor een slachtoffer om nog op de hoogte te zijn

en ook nog eens als slachtoffer erkend te worden in die procedure.

Hij moet met zichzelf leven.

En ik weet niet in hoeverre dat hij daar last van heeft, psychologisch gezien.

Met zulke feiten denk ik dat hij misschien wel levenslang heeft in zijn geest.

Een moord, het kan alledaags zijn opeens. Dat is het noodlot.

Je kunt zeggen: Die mensen leven normaal, maar in alle moordzaken,

mocht een slachtoffer weten dat hij vermoord zou worden,

of slachtoffers die het overleven...

Iedereen zegt: Ik had nooit gedacht dat hij dat zou doen.

Dat raakt mij het meest bij reconstructies.

Dat je ziet dat er plannen gemaakt zijn om verder te gaan in het leven

en dat iemand beslist om dit te stoppen.

In ons beroep komen wij dat tegen. Wij leven ook normaal.

Wij hebben ook een gezin, wij hebben ook kinderen.

Maar je komt altijd in situaties die niet normaal zijn.

Waar het ook normaal was, maar die door de feiten abnormaal worden.

De wanhoop van die twee vrouwen die daar lagen.

Dan achteraf bleek het ongeboren kind... Dat rokje in de handen van de mama...

Bij Wendy ook, Wendy Blendeman, dat kindje dat op dat bed zit naast de dode moeder.

Dat zijn allemaal indrukken die toch wel belangrijk zijn. En, ja...

Die mij leren te genieten van wat we hebben.

Ja... Die mij ook wel maken tot wie ik vandaag ben, denk ik.

Ik kan niet over haar babbelen zonder dat ik begin te wenen. Dat kan ik niet.

Welk feest er ook is...

Anders was zij daarbij, nu is ze daar niet meer bij. Met haar verjaardag...

Als de datum van de feiten eraan komt, is dat voor mij ook heel moeilijk.

Ja.

Ik heb heel veel gedronken...

Ik ben daar niet trots op, want ik heb mensen gekwetst...

door te drinken.

...om dat toch een plaats te kunnen geven.

Nu ben ik daar gelukkig... Ik zeg niet dat ik een heilige ben.

Maar ik heb dat een plaats kunnen geven. Ik drink nog weleens een pintje.

Maar ik heb het verwerkt.

Ik heb alles moeten aanvaarden. Ja.

Ik probeer er niet te veel aan te denken, dat komt toch niet goed.

Het is beter om van wat ik heb toch te proberen te genieten.

Ja.

En er het beste van te maken, voor mijn familie en vrienden.

En zolang ik nog gezond ben, is het nog leefbaar.

Dankzij mijn familie en de verpleging en zo.

Zolang je ouders leven: Probeer zo veel mogelijk foto's van hen te nemen,

filmpjes van hen te maken.

Want als ze er niet meer zijn...

mis je dat heel hard.