Original subtitles

20 września. Zmarł Wong. Objawy miał takie, jak chore zwierzę.

21 września.

Zastrzeliłem Chena. Stawał się coraz bardziej agresywny.

Jego pies doprowadza mnie do szału.

BANGKOK - Proszę państwa.

Witam.

Oto nasz anioł stróż.

Salamandra.

Przebadaliśmy skórę zwierzęcia i natrafiliśmy na trop,

wiodący, być może, do pełnej regeneracji tkanek.

Kilka słów o sobie.

Musiałem poddać się operacji kolan.

Artretyzm przykuł mnie do wózka.

Ale wczoraj zrobiłem kilka kroków - bez bólu.

Ostatnie badanie tomograficzne wykazało,

że nasz lek odmłodził także strukturę kości.

To niezły wynik.

Proszę państwa.

Odkryliśmy źródło życia.

KLUCZ SALAMANDRY

WYSPA KOH ROM MAJ

Niemożliwe!

Dobry Boże!

Możliwość przenoszenia wirusa między ludźmi potwierdzona.

Rozwalcie to w cholerę!

Występują

Słucham.

Dzień dobry, Wania.

Witam, towarzyszu generale.

Tak się odpowiada przełożonemu?

Teraz sam sobą rządzę.

No dobrze. Co tam u was?

W porządku. O co chodzi?

Znów palicie? Niezdrowo. A ta robota też nie dla was.

Czemuście sobie o mnie przypomnieli?

Mam tu rozkaz przywrócenia was do służby, pułkowniku.

- Kiedy się stawicie? - Jak załatwię sprawy.

Świetnie. Więc jutro o ósmej.

Zawracamy. Jest robota.

Cicho tam na dole!

Cieszę się, że pana słyszę, panie Hunt.

Wszystko doskonale. Oprócz finansów.

Bez obaw. Pieniądze są w drodze.

Moi ludzie porządnie się napracowali.

Spodziewają się

dodatkowego wynagrodzenia za to całe "sprzątanie".

Poradzisz sobie.

Liczę na pańską hojność.

Uważaj na dzikie koty, Rick. Nie brak ich tam.

Wyspa Koh Rom Maj. Właściwie ziemia niczyja.

Zamieszkują ją uchodźcy z Korei Północnej, Kambodży,

Birmy i Wietnamu, spokojni ludzie.

Pewnie nie wszyscy.

Zgadliście, pułkowniku.

Dawniej na wyspie szkolono partyzantów.

Czyżbyśmy tam coś zostawili?

Zaginęła badaczka międzynarodowej misji naukowej

Maria Kononowa.

- Łączność z misją zerwana. - Dawno?

Zaczynamy się niepokoić.

Kto leci?

Sam wybierzesz. Plus troje cywilów.

- Po co? - Bez dyskusji.

Lekarz, asystentka i informatyk.

Dobrze znamy południowo-wschodnią Azję.

Ludzi mamy sprawdzonych. Nie będzie problemów.

One zawsze zjawiają się nieproszone. Cywilni specjaliści, mówicie?

Więc nie chodzi tylko o panienkę.

Lecimy klasą biznes?

BAZA WOJSKOWA, TAJLANDIA

Dziękuję.

Podać im jeszcze po dawce interferonu, na wszelki wypadek?

Pewnie.

Nie chcesz ze mną rozmawiać?

Jeśli tak bardzo ci zawadzam,

dlaczego zgodziłeś się na mój udział w ekspedycji?

Oboje wiemy, że jesteś najlepszą specjalistką w tej dziedzinie.

Nie miałem wyboru.

Wadim, minęły już cztery lata.

Przestań zadręczać i siebie i mnie. Trzeba zapomnieć i żyć dalej.

Nie potrafię...

Fajny sprzęt! Mogę obejrzeć?

Tylko nie zrób sobie krzywdy!

Niepotrzebnie daliśmy mu pospać.

Dali ci zjeść i wypić? Idź się upomnij.

- Nudno tu z wami! - Włącz muzyczkę.

- Nie ma łączności. - Trzymaj!

To co ma być? Jakiś pop czy coś dla duszy?

Iwanycz jakiś nieswój.

Pomoże wam koreański wywiad. Ma tam swoje sprawy.

- Na diabła mi ichni przewodnik? - To polityka, Wania. Nie wnikaj.

Tak jest. No pięknie...

Coś nie tak?

Wszystko. Miejscowe oddziały są bardzo ruchliwe.

Zostawiamy ciężki sprzęt.

A to ciekawe!

Nie ja decyduję.

W porządku. To dla nas nie pierwszyzna.

Niech chłopcy odpoczną.

Rano śmigłowcem na wyspę, a dalej - wodą.

Będą na nas czekać.

Panie deputowany, jesteśmy na miejscu.

Słyszałem.

Deputowany Yu Kon Sak popełnił samobójstwo.

Spokojnie.

Napijesz się?

Znajdujemy się tu.

Mów po angielsku. Będzie szybciej.

Jesteśmy tu. Tutaj jest obóz misji międzynarodowej.

- Musimy wrócić przed zmrokiem. - Czemu?

Taki jest warunek.

Agencie Hyun Wu, będziemy działać stosownie do sytuacji.

Mam rozkazy.

Moi przełożeni są w Moskwie.

Wybacz.

- Chłopaki, niedobrze mi. - Kot, daj mu wody.

Ochlap sobie twarz.

Dzięki.

Padnij!

Do diabła!

- Wszyscy za burtę! - Zasłona!

- Nie umiem pływać! - To się naucz!

Prędzej! Do wody!

Pospieszcie się!

Julia?

Jesteś cała? Już po wszystkim. Oddychaj przez nos.

Max, już dobrze. Weź się w garść.

- Czemu chcieli nas zabić? - Prędzej! Nie ociągać się!

Kot, Fiedia, pilnujcie cywilów.

- Mów. - Drzwi były otwarte.

Brak śladów włamania. Wezwała nas sprzątaczka.

- Długo u nich pracuje? - Siedem lat.

- Czyli długo. - Słucham?

Nieważne.

Jest coś na górze?

Nic nie znaleźliśmy.

To dobrze. W taki upał nie chce się łazić po schodach.

Cześć, stary! Czy jakbyś miał taki dom,

- chciałbyś popełnić samobójstwo? - Wolałbym dożyć setki.

Ludzie wariują od forsy.

Nie nadążysz za bogaczami. Czy im czegoś brak?

To już ósmy w tym miesiącu. Co tu się stało?

Najwyraźniej udusił rodzinę i się zastrzelił.

- Macie broń? - Glock, kaliber 45, z tłumikiem.

Pewnie nie chciał przeszkadzać sąsiadom.

Nikt niczego nie słyszał.

Wczoraj deputowany, dziś - jego asystent z rodziną.

Czysta robota.

Dość.

Dalej nie dam rady. Róbcie, co chcecie. Ja zostaję.

Wstawaj, Max. Idziemy.

- Dokąd? - Co się dzieje?

Ja już nie mogę.

- Powiedz mu coś. - I tak nas dopadną.

- Co za różnica, kiedy? - Nie mów tak.

Zmęczyłeś się? Możesz iść?

Nie możesz tu zostać.

Wiesz, co robią z jeńcami?

Nie dbam o to.

Przesłuchują. I torturują.

- Trzymaj. - Co to?

Po co masz się męczyć?

Cześć, bracie!

Kot!

Fiedia!

Już mi lepiej. Weź to ode mnie. Idę z wami. Jestem gotów.

To trucizna?

Witaminy.

Tędy, proszę.

Dobry wieczór, panie Hunt. Mogę zadać kilka pytań?

Jeśli to nie potrwa długo.

Ma pan bardzo sprawną ochronę.

Moja wizytówka.

Policja kryminalna?

Ciekawe.

Interesujące stworzenie.

- Czym to się karmi? - Przejdźmy do rzeczy.

Oczywiście.

To nic poważnego. Rutynowe pytania.

Znani są panu ci ludzie?

Deputowany Yu był moim przyjacielem.

Jesteśmy wstrząśnięci jego śmiercią.

Straszna tragedia.

Następnego dnia zginął jego asystent.

- Doprawdy? - Najpierw udusił żonę i syna.

Potem się zastrzelił. Mogę usiąść?

Proszę.

Nie dziwi pana, że szanowany polityk

nagle odebrał sobie życie i to w tak dramatyczny sposób?

To zupełnie niebywałe.

Czy nie dostrzegł pan w jego zachowaniu niczego niezwykłego?

Bywał przygnębiony, ale to zdarza się wielu.

Coś poza tym?

Niczego sobie nie przypominam.

Jeszcze jedno.

Znaleźliśmy to przy nim.

Co to?

Liczyłem, że pan mi powie. W pudełku było osiem ampułek

oraz kartka z instrukcjami.

Deputowany zapisał na niej pańskie nazwisko.

Widnieje tam też polecenie zniszczenia tego papieru.

Nie rozumiem.

Obawiam się, że to wina mojej słabej angielszczyzny.

Nie przesłałem tego jeszcze do badań. Nie wiem, co jest w środku.

Być może to jakiś lek. Stawką jest pańska reputacja.

Czy popełniłem błąd, nie wspominając o ampułkach w raporcie?

Być może.

To można jeszcze naprawić.

Czy to wszystko?

Proszę zadzwonić, gdyby coś pan sobie przypomniał.

Oczywiście.

Chciał pan wiedzieć, czym karmię salamandry.

Byłem ciekaw.

Niektórzy doszukują się niezwykłości tam, gdzie ich nie ma.

To zmielone robaki.

Ach, tak?

Delikatne żyjątka, bogate w białka.

Głodny?

Dziękuję, jestem jaroszem.

Irene, odprowadź pana do wyjścia.

- Do widzenia. - Wszystkiego dobrego.

Proszę za mną.

Do obozu w linii prostej jest 40 km.

- To się nie uda. - Jakieś sugestie?

Dalszy marsz jest niebezpieczny. Teren opanowany przez partyzantów.

Dało się zauważyć.

Chcesz pić?

Nie, dzięki.

- Ty dokąd? - Odlać się.

- Daj pistolet. - Jeszcze sobie coś odstrzelisz!

- Przypilnuję cię. - Nie jestem dziecko!

Max?

Idziemy!

Max!

Cicho!

Nie dziecko, mówisz?

Ech, Max...

Nic nie zrobiliście. Mogą go zabić.

Za to ty żyjesz!

Nie możemy go zostawić. Zróbmy coś! Boże!

Dosyć! Zwijamy się.

Nie płacz, Julio.

Kot...

to twoja wina.

Miałem ciężki dzień.

Jak zawsze.

- Reszty nie trzeba. - Dziękuję, panie Wanchat.

Chcesz?

Nie.

Cześć, Max.

Możesz iść?

Zdrętwiały mi nogi.

Narobiliśmy hałasu.

Dzieńdoberek!

Leż!

...któryś jest w niebie, święć się imię Twoje...

Gorąco!

Fiedia!

Padnij!

Cichy!

Bądźcie czujni!

Oddział 10 ludzi zaatakował rano obóz partyzantów.

Ostatnio widziano go pod tymi współrzędnymi. To pewnie ci,

co na rzece.

Na to wygląda.

Czego szukają?

Na pewno nie przygód. Interesuje ich laboratorium

albo obóz naukowców.

Do ośrodka badawczego są dwa dni marszu,

więc raczej chodzi o obóz. Pokaż mapę.

Proszę się rozejrzeć, profesorze.

No pięknie!

Proszę niczego nie dotykać.

Julio, weź.

Weź się w garść. Idź do namiotu i obejrzyj sprzęt.

Wesołe miasteczko!

15 października 2011 roku. Obóz międzynarodowej misji naukowej.

Nikt nie przeżył.

Brak śladów napaści z zewnątrz. Rany postrzałowe od broni śrutowej.

Rosjanie usiłują uruchomić zasilanie. Chłodnie na razie nie działają.

Znaleziono dwa ciała.

Stopień rozkładu pozwala na pobranie próbek tkanki.

Dwa świeże groby, zapewne ze szczątkami członków misji.

Zgon nastąpił dwa, trzy tygodnie temu.

- Ile czasu potrzebujecie? - Dwóch, trzech godzin.

Masz godzinę.

- Nie rozumiesz... - 59 minut.

Spójrz.

- To jest... - Zwój rdzeniowy

- ze zmianami patologicznymi. - Bardzo niedobrze.

Pozbieraj próbki. Zaraz wracam.

- Podłączyłeś się do sieci? - Ba!

Prześlij to wszystko na ten adres.

- To pilne. - Już się robi.

Słyszysz?

Goście jadą.

- Zbierz ludzi. - Rozkaz.

Musimy stąd iść!

- Chwilę! - Nie ma czasu.

Poszło.

- Świetnie. - Rozłącz się.

Jazda!

Julia, wstawaj!

Spadamy!

Z lewej!

Trafili mnie.

Co z tobą?

Kot jest ranny!

Otoczyli nas.

Zabierz ich. Dogonię was.

Dobra!

Trochę sobie pobiegamy!

Ruski?

Pewnie nie rozumiesz.

Brać go!

Niestety, muszę cię zabić. Nie mam wyboru.

Iwanycz.

To moja wina?

Nie, dobrze się spisałeś.

Fiedia, zajdziesz do mojej matki?

Oszczędzaj siły.

Połóżcie go.

Trzymaj się, Kot! Musisz wytrzymać.

Wszystko będzie dobrze, tylko wytrzymaj.

Wrócimy, pojedziemy do mnie, do Władika.

Tam piękna przyroda, ryby. A kobitki jakie śliczne!

Zostawcie mnie.

Chłopaki, co on?

- Zostawcie... - Kot!

Co z tobą?

Mamy dobrych lekarzy! Zaraz po nas przylecą i postawią cię na nogi.

Tylko nie zasypiaj! Proszę cię! Nie śpij!

Cześć!

Witaj, Sasza.

Ręka nie boli?

Czasem, kiedy idzie na deszcz.

To normalne.

- Czemu mnie ściągnąłeś? - Znasz badania doktor Kononowej?

Pewnie.

Przejrzyj to.

Najnowsze dane.

Czemu tak nieoficjalnie?

Na wyspie są moi ludzie. Chcę wiedzieć,

czy można ich stamtąd zabrać.

Jako przedstawiciel strony koreańskiej

- powinienem przerwać waszą misję. - Co?

Nalegam na ewakuację.

Lotnisko zamknięte. Wszystkie rejsy odwołane. Rozumiesz?

To ty nie rozumiesz! Wirus jest niebezpieczny.

Jeśli ktoś z nas się zarazi, nie wrócimy bez ogólnej kwarantanny.

- Jaki to wirus? - Nieważne. Uwierz specjaliście...

Słuchajcie, profesorze!

Straciłem już jednego człowieka. Bez tajemnic, zrozumiano?

To tajne informacje.

Nie dla mnie. Mów.

Przestańcie!

Oni nic nie rozumieją. Mają prawo wiedzieć.

Mamy dziennik wideo uczestników misji.

14 września. Kononowa poszła do wsi w dole strumienia.

18 września. Maria dotąd nie wróciła.

Wokół wsi kręcili się żołnierze. Tak twierdzi Wong, rybak.

21 września. Zastrzeliłem Chena.

Stawał się coraz bardziej agresywny.

Jego pies doprowadza mnie do szału.

Nie wiem, jaki dziś dzień, gdzie się wszyscy podziali

ani kiedy ostatnio spałem.

Szlag! Jestem chory i mam wszystkiego dość.

To był kierownik misji.

Istnieje groźba globalnej epidemii.

Chwileczkę.

Skoro jest wirus, powinna być terapia.

Gdybyśmy mieli próbkę wirusa sprzed mutacji,

moglibyśmy sporządzić szczepionkę. Bez tego to potrwa lata

i nie będzie żadnej gwarancji, jak z AIDS.

Jakieś propozycje?

Na wybrzeżu jest zabezpieczona radiostacja.

Gdzie?

W tym miejscu.

Rozdzielamy się, Cichy.

Zostajesz z grupą. A ja z Fiedią zajrzę do wsi,

- w której przepadła Masza. - W porządku.

- Idę z wami. - Po co?

Jeśli żyje, może być zarażona.

Znacie się na chorobach wirusowych?

Kość nietknięta. Do wesela się zagoi.

Dobra z ciebie kobieta.

Wybacz.

Uważaj na siebie.

Chcę ci powiedzieć...

Co?

Nic.

Pogadamy, jak wrócę.

Dobrze.

Więc przeniesiono wirus z salamandry na człowieka.

Opracowano nową broń biologiczną?

Cel był odmienny.

Jaki?

Widzisz...

Genom człowieka i salamandry jest w 90 procentach identyczny.

Ale one potrafią regenerować wszystkie tkanki, a my nie.

Badania tego mechanizmu wykazały, że ta funkcja

jest obecna także w naszych genach, lecz zablokowana.

Masza Kononowa to dziewczyna utalentowana i bardzo dokładna.

Badając wirus, skrupulatnie zapisywała wszelkie poboczne wskazania.

Nie od razu to dostrzegłem. Potem dotarło do mnie,

że u osób zarażonych występują blastemy identyczne

jak u salamandry.

Kononowa nie doceniła wagi tego faktu.

Więc?

Komuś udało się włączyć tę uśpioną funkcję u ssaków.

Powstał eliksir młodości.

Miliony ludzi dadzą wszystko, by zdobyć ten lek.

To znacznie bardziej chodliwy towar, niż broń biologiczna.

- A wirus? - To jego skutek uboczny.

Być może posłużył do włączenia uśpionych genów -

to nieistotne. Sęk w tym, że nie jesteśmy na niego uodpornieni.

Jakie jest ryzyko zarażenia?

Przy kontakcie z nosicielem - pół na pół.

Ale jeśli wirus przejdzie mutację,

być może nie da się go powstrzymać.

- Muszę iść. - Bardzo ci dziękuję, Sasza.

Co nam grozi?

Jeśli epidemia ogarnie gęsto zaludnione rejony, to koniec.

Zniszczyłeś zakażone próbki?

Tak.

A jeśli to się powtórzy?

Wzmocniliśmy kontrolę w ośrodku.

To wymijająca odpowiedź.

W tej sytuacji nie powinniśmy odwlekać wprowadzenia preparatu.

Na liście oczekujących jest 14000 chętnych.

Będziemy sprzedawać nieśmiertelność.

Kościół się oburzy. Możemy za to nie pójść do Nieba.

To tylko odmłodzenie. Za odpowiednią opłatą.

Wysoką, acz sensowną.

Nasi pierwsi pacjenci są ofiarami własnej niecierpliwości.

Nie ma powodu, by winił pan siebie.

I nie winię. Irene,

wrócicie oboje na wyspę i wszystko zabezpieczycie.

Dobrze.

- Liczyłem na lancz. - Innym razem.

Lancz nie ucieknie. Powodzenia!

Tak ma być?

Zupełnie nie tak.

Ja nie harcerz!

Wystarczy nauczyć się czterech węzłów.

- Ile znasz języków? - 3: angielski, francuski i włoski.

I trochę żargonu po tajsku i po koreańsku.

A ja tylko ciut żargonu - po angielsku.

Każdy stworzony jest do czegoś innego.

To prawda.

Weź.

- To do zjedzenia. - Dziękuję.

- Dla ciebie. - Tego mi trzeba!

Jak się mówi "dziękuję" po koreańsku?

Dobrze.

- Gdzie Julia? - Nad strumieniem.

Cichy, zawsze chciałeś być żołnierzem?

Jakoś samo tak wyszło. Ojciec wojował, brat też służy.

Zresztą bliźniak. W szkole pisaliśmy za siebie klasówki.

Kot uczył się razem z nami.

Kiedyś odbił bratu dziewczynę. Doszło do bójki.

Ale nic to, pogodzili się potem.

Julia!

Somalijscy piraci uprowadzili holenderski statek

- z rosyjsko-filipińską załogą. - Wiej.

- Co? - Wiej, ile sił!

Już!

Stop!

- Nie lubią tu obcych. - Oby naszych to nie spotkało.

Jest z nimi Cichy. Koreańczyk też nie od parady.

- Po co ja ją w to wciągnąłem? - Daj spokój. W drogę.

Napijesz się?

Śmiało!

Przepraszam za swoich ludzi.

Pewnie już sami prosili o wybaczenie.

Czasem ich ponosi.

Będę wdzięczny, jeśli puścisz to w niepamięć.

Znasz angielski?

Tak. Trochę.

Troszkę?

Gdzie reszta oddziału?

Nie rozumiem...

- No tak. - Nie rozumiem.

Jasne.

Dajcie go tu!

Teraz rozumiesz?

Nie lubię straszyć kobiet ani im grozić.

Proponuję umowę.

Jeśli powiesz mi to, co chcę wiedzieć,

wtedy nie strzelę mu w łeb.

To ma być fair?

Jak najbardziej.

Powiem ci, dlaczego.

Ponieważ, jeśli naprawdę nie wiesz tego, czego ponoć nie wiesz,

to nie będziesz miała wyrzutów sumienia, gdy zginie.

Dobra. Liczę do pięciu.

Raz, dwa, trzy...

Poszli do wsi. Nie znam jej nazwy.

Czyżby? A ja znam.

Marne te twoje informacje. Umowa nieważna.

Proszę.

Przecież obiecałeś...

Dzień dobry. Odwróć się powoli, bo odstrzelę ci łeb.

I dobranoc...

Rzuć maczetę! Rzuć, mówię!

Wadim, podejdź powoli do mnie.

Nie strzelajcie. To przyjaciel.

Masza! Nie bój się.

Przyszliśmy po ciebie.

Moi kochani!

Już dobrze. Uspokój się.

Cicho!

Nie mam lodu. Może być z wodą?

Wolę czystą.

Dobrze.

Podobno masz problemy.

Nic podobnego. Większość intruzów została zabita.

Dwoje już schwytałem, resztę wyłapią moi ludzie - i po problemie!

Czego tu szukają?

Nie obchodzi mnie to. Sama się dowiedz.

A jeśli zmierzają do laboratorium?

To zawodowcy. Nie wybiorą się w tak daleką drogę.

Zresztą nie wiedzą, gdzie jest.

Na razie. Zabieram więźniów.

W porządku. Jeden z nich jest Koreańczykiem.

Coś jeszcze?

Byłabym zapomniała.

Masz.

Zgadza się?

Badaliśmy wpływ wirusa A9F4 na zwierzętach.

Zmiany mózgowe wywoływały agresję i nastroje samobójcze.

Ale byliśmy przekonani, że ludzie nie mogą się nim zarazić.

Aż odkryliśmy pierwszego zakażonego. To był starzec z wioski.

Tubylcy mówili, że uciekł z podziemi, do których byli uprowadzani ludzie.

A potem na wieś napadli partyzanci.

To był koszmar. Więcej nie pamiętam.

Ocknęłam się tutaj.

Okryj się.

Czy to on zastawił pułapki w lesie?

Mówi, że chce wykończyć tamtych.

Zabili mu rodzinę.

Całą.

Wie, dokąd zabrali naszych?

Panie Hunt? Telefon.

Przełącz na głośnik.

Słucham, Rick.

Panie Hunt, jestem przekonany...

Rozmawiamy przez sieć komórkową.

Uważaj, co mówisz. Dobieraj słowa.

Jestem przekonany, że umie pan liczyć.

Druga połowa czeka w Bangkoku.

Co jeszcze mam zrobić?

Niech twoi ludzie

ochraniają ośrodek. Gdy doktor skończy pracę...

ośrodek musi zniknąć. Rozumiesz?

Dopilnuję tego. Coś jeszcze?

Przekaż doktorowi wyrazy szacunku. Niech pomyśli o wakacjach.

Załatwi się.

Będę wdzięczny.

Żegnam.

Świetna robota, Irene.

Możesz sobie wsadzić swoje komplementy.

Zgrywaj szefa, ale nie przede mną.

Zajmij się nimi.

Zabierzcie ich na dół. Zdejmijcie te worki.

Nikomu już nic nie powiedzą.

Doktorze Axel!

Musimy porozmawiać. Mam informacje dla pana.

- Co ty robisz? - Milczeć! Dajcie ją do celi,

a jego - do mnie.

Czemu stoimy?

Siedź!

Niech czekają we wsi. On umie prowadzić.

Jeśli nie wrócimy przed świtem, Masza wie, co robić. Przetłumacz.

Zawsze pana wykorzystywał, doktorze.

Teraz wietrzy problemy i nie zamierza się tu zjawić.

Pan wie, że mam rację.

Nie pan jest nam potrzebny, ale dowody przeciwko Huntowi.

Oto moje warunki.

Niech pan wybiera. Od tego zależy pańskie życie.

Co byś mi doradził?

W kieszeni...

znajdzie pan oficjalne propozycje wraz z gwarancjami.

Strażnik!

Przeszukać go.

Jeden fałszywy ruch i nie żyjesz.

Sprowadź tu Rosjankę. No już!

Gdzie przepustka?

Dawaj!

Stop!

Czekajcie.

Chodźcie, chłopaki!

Robota dla ciebie.

- No nie wiem... - Popróbuj.

Wadim, poradzisz sobie?

- Coś sobie przypomnę. - Spróbuj.

Kto obcy, zabij.

Chłopaki! Tam ktoś jest.

Swój!

To ty?

- W porządku? - Julia!

A gdzie Cichy?

Zabili go.

Tam jest główny komputer z danymi do stworzenia szczepionki.

Mamy szansę, lwanycz.

Są tam żołnierze?

Możliwe. Pójdę z nimi.

Nie. Prowadź ich, Fiedia.

Tylko szybko!

Robi się gorąco.

Wracaj. Przydasz im się.

Damy radę.

Pan dowodzi, profesorze.

- Powodzenia! - Do zobaczenia.

- Dzięki Bogu! - Gdzie więzień?

Przechytrzył mnie. Zabij go.

Albo nie. Sam go zabiję.

Jesteś podłym gnojkiem. Dawno miałam ci to powiedzieć.

Tędy.

Tan!

Zwołaj ludzi! Dowiedz się, kto zrobił tę zadymę.

Już blisko.

Wyszukaj dane. Max, łącz się z siecią.

To podstawa.

Połączyłeś się?

Już prawie.

To nie, to nie...

Jest! Spójrz, Wadik.

Znaczy - Wadim.

Zdaje się, że tak.

Chwilunia!

- Jesteśmy w domu. - Co?

Mamy łącze satelitarne.

Wezwij śmigłowiec na otwartym paśmie.

Gdzie oni są?

Trzymajcie się, kapitanie!

Proszę opuścić budynek. Wszczęto procedurę likwidacji.

A to co?

Nie mamy czasu. Co u ciebie?

- Dane poszły. - Świetnie.

To kobieta!

Zostaw!

To koniec...

Brak tętna. To zatrzymanie akcji serca.

Gdzieś tu był defibrylator.

- Musimy wyjść. - Uciekaj.

Nie pomożemy jej.

Uciekaj. O nas się nie martw.

- Dojdziemy. - To nie w porządku.

Uciekaj! Proszę cię.

Stój.

Iwanycz.

Nie powinieneś mnie ratować.

- Nie wiesz najważniejszego. - Mów.

Wiedzieliśmy o istnieniu laboratorium.

To był nasz główny dowód przeciwko Huntowi.

Nie spełniłem obowiązku, bo chciałem ratować Julię.

Ludzie zginęli na próżno. Powinienem był powiedzieć ci wcześniej.

Już nic nie można zrobić. Wszystko na nic!

Zawsze jest wyjście.

Co byś zrobił na moim miejscu?

Załatwiłbym Hunta bez oglądania się na prawo. Mamy mało czasu.

Uciekli szybem wentylacyjnym. Mają rannego. Jest ich trzech.

Sukinsyny!

Przygotuj ludzi. Schwytamy ich.

Panie Hunt, jak pan się czuje?

Doskonale.

Ile będzie kosztował pański preparat?

Na razie jest drogi, ale w niedalekiej przyszłości

- stanie się szerzej dostępny. - Jak pan skomentuje

zarzut okrucieństwa wobec zwierząt doświadczalnych?

Z zasady nie krzywdzę zwierząt...

i ratuję ludzi.

Śmigłowiec się spóźnia.

Chodź, legalisto!

Idą po nas.

Podejmą was z wody.

Gdy usłyszysz śmigłowiec, odpal racę, jasne?

Dowódco...

W obliczu śmierci człowiek honoru nie spuszcza głowy...

i nie zapomina, że najważniejsze w życiu są miłość i poświęcenie...

Uciekajcie!

Życzcie nam szczęścia, żeby nas diabli nie wzięli.

Ja tak nie mogę.

Boże, bądź miłościw, mnie grzesznemu!

Aleksander Ignatiewicz. Melduję, że materiały dotyczące wirusa

są w naszych rękach. Masza jest w drodze do Moskwy.

Dziękuję. Mówiłem, że się uda.