Original subtitles

Bez ciebie

już na początku zostałabym zabita.

Tak się spotkaliśmy.

Dlatego się spotkaliśmy.

Zapisano to w gwiazdach.

A my wierzyliśmy w gwiazdy.

Ty i ja.

Tam, wtedy.

Nie miało znaczenia, skąd pochodzimy, z Europy czy z Rosji.

Od Skały Plymouth wszyscy byliśmy dla ciebie tacy sami.

Wszyscy byliśmy Anglikami.

Zabawne,

że po tych wszystkich latach

zostało mi tylko jedno słowo.

Słowo Paunisów. Twoje słowo.

Miłuję cię.

W międzyczasie

chciałam zabić człowieka,

który zamordował moje dziecko.

Ty chciałeś odzyskać ziemię,

którą ci ukradziono.

Lecz różnica pomiędzy tym, czego pragnęliśmy,

a potrzebowaliśmy,

była czymś, co oboje...

musieliśmy odkryć.

1890 13 LAT WCZEŚNIEJ

Wiedziałeś, nim jeszcze ściągnąłeś spust!

Trafiłeś go, do diaska!

Ty niechybiający sukinkocie!

NOWO POWSTAŁE TERYTORIUM OKLAHOMY

WCZEŚNIEJ TERENY INDIAN

Załatwiłeś go?

Załatwiłeś!

Kto to?

To, proszę pana,

to Biegnący Jastrząb.

W '66 zgotował nam masakrę Fettermana.

To on ułożył na głazie oczy Lonniego Myersa.

A my obiecaliśmy mu zrobić to samo.

Tyle że całkiem odstrzeliłem mu twarz.

Nie szkodzi.

Kilku zostało.

Rozkaz brzmi ogarnąć ich i odesłać w drogę.

Powtórzymy to, tylko odwróć pan wzrok.

Matko!

Nie dziś.

Kto tak twierdzi?

Ja.

A czemu to?

To mój ostatni.

Jesteś jednym z nich!

Do kupy ich i ruszamy.

Jednego zabijasz, a drugiego słuchasz?

Mniej więcej.

Czego chcesz?

Przepraszam za wczoraj, ale należało mu się.

- Z dawna? - Właśnie.

Lonnie i ja mieliśmy po 16 lat, gdy się zaciągaliśmy.

To, co mu zrobili,

mogli zrobić mnie, a mogli...

dowolnemu z nas.

- Długo służysz? - Dłużej niż ty.

I co teraz?

- Północ. - Do rezerwatu?

Nebraska. Loup.

- Czemu? - Tam się urodziłem.

- To już nie ziemia Paunisów. - Nie chcę całej.

- Kilka akrów. - Których ci nie dadzą.

Ustawa o działkach.

- Nie jest dla ciebie. - Sekcja druga.

"Osoba, która odbyła służbę w armii USA, może się ubiegać".

- Ja zamierzam. - Miejsce przy kominku?

Brat Lonniego, Billy Myers. Pamiętasz go?

- Jest tam. - W Nebrasce?

Wyoming. W hrabstwie Caine, zdaje się.

Poszukaj go.

- Raczej nie. - Powiedz, że wreszcie go dostaliśmy.

Zabójcę Lonniego.

Żegnaj, sierżancie.

Z lepszym nie służyłem.

Tylko pamiętaj, że tam byłeś jednym z nas.

A tutaj,

jesteś jednym z nich.

ANGIELKA

ODCINEK I: CZEGO CHCESZ I CZEGO POTRZEBUJESZ

TYDZIEŃ PÓŹNIEJ

Wielu powitałoby panią w prawdziwej Ameryce,

lecz tylko jeden...

uczyni to szczerze.

WYSOKIE RÓWNINY, KANSAS

- Dlaczego pędził pan na złamanie karku? - Bo mu kazałem.

Dlaczego?

- Indianie. - Mówiłem.

- Jacy? - Od Tańca Ducha.

- Mówiłem. - Tańczący Indianie?

- Ich trzeba się bać? - Gdy przestaną.

- Żadnego nie widzę. - A teraz owszem.

Co zrobił?

Co takiego zrobił, Drew?

Nie wiem, panie Watts, co zrobił obesraniec.

Już mówię.

Wszedł do mojego hotelu i poprosił o drinka.

Użył nawet słowa "proszę".

Nie chodzi o jego maniery, łaskawa pani,

- a kolor skóry. - Kto go pobił?

Zawsze do usług.

Znasz angielski?

Co mogę zrobić?

- Jesteś sama? - Tak.

- Nie masz nikogo? - Nie.

- To nic. - Bo jestem kobietą?

Nie twoja walka, nie walcz.

10 dolarów za odcięcie go,

10 za obmycie i 10 za wyprawienie w drogę.

- Mnóstwo forsy. - Wygląda na to, że jej pan potrzebuje.

Nie jestem nieobeznana z interesami, po prostu nie przywykłam się targować.

- Nie zamierzam się targować. - A zatem zgoda?

Czekam jedynie, by wreszcie zdała sobie pani sprawę,

w jak opłakanej sytuacji raczyła się pani znaleźć.

Całą drogę taka pyskata?

Ujadała jak pies za powozem.

Zawróć no ten dyliżans.

Wracasz.

- Gdzie? - Do Ellsworth.

- Nie jadę z Ellsworth. - Nic bliżej piekła nie znam.

Dojdziesz?

- Do konia? - Do niego.

- A torba? - Zapłata za przejazd.

Już zabrałeś mi konia.

I mogę zabrać wart 25 dolarów skalp.

Decyduj.

Każ jej włożyć.

Widziałem.

- Jakiś czas temu. - Cholera.

Czemu zawsze musicie wszystko widzieć pierwsi?

Może też widziałem, tylko nie czułem potrzeby o tym gadać?

Chodzi o nas?

W życiu im nie uciekniemy.

Bita karta.

Po co zgodziłem się wracać?

Właśnie.

Indianie?

Jeśli tak, lepiej dla ciebie, jeśli zdejmiesz.

Niezła próba.

- Zwiadowca? - Były.

Apaczem nie jesteś. Paunis?

Wędrowałem z Paunisami.

- Jak cię zwą? - Eli Whipp.

Nie, głupcze. Paunisi.

Wilk... Ranny.

Gdzie zdobyłeś imię?

- W Kanionie Masakry. - Wojna z Siuksami?

Powiedz w takim razie, których Indian lubisz?

Bo walczysz przeciw wszystkim.

- Przed wami też mieliśmy wrogów. - I rozum, by przejść na naszą stronę.

Ale nie tyle, by pojąć, że robimy wam to, co tamci.

Mniej w tobie ranionego wilka niż wybatożonego psa, prawda?

Skąd masz angielskie nazwisko?

Nigdy niczego nie zakładaj z góry.

To nie Indianie.

Ale kłopotów narobią.

Taki ze mnie wynalazca.

Wypróbowane?

Nie, ale tak czy siak zobaczą, że mam jaja.

A niech tam!

Wróg mojego wroga...

Na pewno coś o tym wiesz, Paunisie.

- Ile kul? - 10.

Dwa poszły na zająca preriowego.

- Spudłowałeś? - A pewnie!

Przyjaciele?

- Dokąd? - Do Ellsworth.

Deczko późno.

Zaczynam się przekonywać.

- A ten? - Aresztowany.

- Za co? - Zabił kobietę.

Angielkę.

Nie wygląda na więźnia.

Nie byłem pewien, kto nas goni. Uznałem, że przyda mi się pomoc.

- My go weźmiemy. - Dokąd?

Na najbliższe drzewo.

I ciebie w razie kłopotów.

Liczyłem, że zgarnę nagrodę.

Martwy Indianin to najlepsza.

- Nie zabiłem Angielki. - Nie musiałeś.

- Chętnie zrobię to tu. - Chwileczkę!

Prowadzę interes.

Nie rozsmarujecie mi draba po całym wozie.

- Trzeba go było nie brać. - Siedzę wyżej. Mam większe szanse.

Tak myślisz?

- W zakładach to trzy do jednego. - Co powiedziałeś?

Powiedziałem,

że to trzy...

do...

- jednego. - Biorę.

A niech to!

To mnie akurat bardzo ucieszyło.

- Kobieta naprawdę jest martwa? - Będzie.

- Zrzucisz to na mnie? - Taki był plan.

Wtedy cię jeszcze nie znałem.

To cię zabije.

Przynajmniej zdążę jeszcze pomyśleć.

Deborah Crawford.

Skąd ja znam to imię?

Masz rację.

Niektórych rzeczy lepiej nie pamiętać.

W tym świetle i sukni przypomina mi pani żonę.

Krwawiąca?

Też.

- Gdzie ona jest? - Chce pani wylać żale?

- Nie mam żalu. - A ja żony.

Pan mnie zabije.

Ja nie...

Znaczy owszem, ale z zupełnie innych powodów.

Jestem...

taka...

- wściekła. - Tak.

Ciekawi mnie z jakiej przyczyny.

Ktoś zabił moje dziecko.

A teraz ja zabiję jego.

Chyba nie.

Właściwie na pewno nie. To się nie stanie.

Bo takim właśnie człowiekiem jest.

Skąd wiedział?

Wyczuwa najdrobniejsze drżenie.

Czasem myślę, że tak głęboko ukrył ten swój mózg,

że diabeł ominął go i wskoczył mu w serce.

Tak właśnie nauczyłem się skradać.

Nie usłyszała mnie pani, prawda?

- Gdzie? - Wszędzie.

- Miałam tyle możliwości. - Zastanawia mnie Southampton.

Było najbliżej.

Przez Liverpool zawsze jest szybciej.

Za to w Hawanie musiało być przyjemnie.

Nowy Orlean?

Ominęła pani St. Louis, a szkoda, bo mają tam przepiękny most.

Włóczenie się z taką ilością gotówki

to jak proszenie się o kłopoty.

Kilka razy musieliśmy zapobiec pani niechybnej śmierci.

Po co tyle zachodu?

Chciał, żeby koniec nastał tutaj.

- Jesteśmy na pustkowiu. - Prawdziwa Ameryka.

Sprawdzę, czy nie wyrośnie na pani krzew bawełny.

Będzie pani jego częścią.

Jeśli to jakieś pocieszenie, też go nienawidzę.

Zyski i straty znaczą dla niego tyle co wpis w rejestrze.

Pani też gdzieś tam jest.

Ja jestem. W garniturze z Savile Row i trzewikach od Burlingtona.

Odpicował mnie niczym gówniarza na niedzielne modły.

I za to go nienawidzę.

Właśnie tak.

Niech mnie pan puści.

Tak po prawdzie nauczyłem się akceptować umniejszenie.

Ograniczać myśli jedynie do kontraktu.

Kontraktu, którego, choć okrutnie cuchnie siarką,

z dość dużą ochotą przestrzegam.

Do tego dochodzą oczywiście ukryte koszty.

Miewam je co jakiś czas, bo daje mi to sposobność

napluć mu do zupy.

Żałosne, lecz taki los.

Cóż pozostało wiernemu słudze?

Chce mnie pan zgwałcić?

Jeśli chodzi o kwestię przyzwolenia pozostaję realistą.

Radzę zerżnąć konia.

Przydatna myśl.

Noc już zapada.

Gotowane jądra.

Zabiję pana.

Naprawdę są wyśmienite.

Nie teraz, nie wtedy...

ale zabiję.

W tym celu musiałaby pani wrócić z martwych.

Wrócę.

Może w takim razie wróciłaby pani jako koń?

Uwaga na wielkie.

Jest pani zaskakującą kobietą.

Pan za to nie zaskakuje wcale.

Graj dalej.

Uciekniesz, to wytropię. Żyłem z tego.

- Gdzie drugi? - Chodźmy stąd.

Nie wróciłem po ciebie.

Ktoś chce się z tobą spotkać.

- Kto? - On.

Puść mnie!

Moja torba.

- Co? - Gdzie?

Skrzynia! Szefa.

Niech wisi.

- Mogę już przestać grać? - Nie.

Palce bolą.

Mam bąble.

Gdy byłem mały, baptysta dał mi białe imię.

Eli Whipp.

Wiesz dlaczego? Dobrze sobie radzę z liną.

- Nazwałeś mnie obesrańcem. - Ja?

To nie moje imię, ale tobie pasuje.

Proszę...

Nie zabiję cię.

Koń zdecyduje.

Zobaczmy, czy go napoiłeś.

Puść go.

To było...

- To było... Dziękuję. - Za co?

Gdyby nie ty, oni...

- Twoja sprawa, nie moja. - Dziękuję, że stała się twoją.

Już nie jest.

Po to wróciłeś?

- Po konia? - I po to.

Co tam jest?

- Leki. - Jesteś chory?

Tylko bez nich.

Magia.

- Nie sztuczka. - Tego nie mówiłam.

To jest kosmyk mojego syna.

- Potężny? - Tak.

Doprowadził mnie tutaj, do ciebie.

Ja jadę.

A ja co mam robić?

Wybieraj.

- Przyjechałem na dobrym koniu. - A moje rzeczy?

Weź, co potrzebujesz.

Wszystko.

Chcesz wszystko, a potrzebujesz, co zmieścisz na konia.

Dokąd jedziesz?

- Na północ. - Chcesz wiedzieć, dokąd ja?

- Nie. - Na zachód.

Hrabstwo Caine, Powder River, Wyoming.

To północ.

Miesiąc jazdy.

- Jesteś Angielką? - Tak.

- Wracaj do Anglii. - Nie mogę.

Jak chcesz.

Wiedzą, że to masz? Daleko nie zajedziesz.

To nie może być kraj wyłącznie morderców i złodziei.

- Pomożesz mi? - Nie.

- Proszę. - Mam, co chciałem.

Nie wierzę, że tylko po to wróciłeś.

Cofnęłam konia.

- Sam by się cofnął. - Ale cofnęłam.

- Twój wybór. - A po południu?

Nie twoja walka. I nie moja.

Mówię o tym, że tu jesteśmy.

A po południu ty byłeś tam, a ja leżałam tam

i obojgu groziła śmierć.

A teraz cała reszta nie żyje.

Jakby to była magia.

Bo to magia!

Nie wróciłeś tylko po torbę.

Albo torba cię przymusiła.

To moje leki. Mojego rodu.

A to moje.

Mojego syna.

On nie żyje.

A przy Powder River jest ktoś, kto usiłuje zapomnieć o jego istnieniu.

Dlatego pojadę mu o tym przypomnieć.

I będzie to ostatnia rzecz, jaką usłyszy.

- Długo tu jesteś? - Dwa tygodnie.

- Ile zabójstw widziałaś? - Cztery.

W dwa tygodnie?

Ja żyję tu od narodzin.

Straciłem ojca, matkę, żonę, synów, córki, przyjaciół i rodzinę.

Widziałem palone wioski i sam je paliłem.

Mężczyzn, kobiety i dzieci ginących na różne sposoby.

Widziałem piekło i je sprowadzałem.

I zaniosę to brzemię do kolejnego życia.

Nie oczekuj, że przejmę się jednym chłopcem.

Proszę.

Proszę.

Umiesz strzelać?

- Jeśli będę musiała. - Będziesz.

Czekali na ciebie.

- Wiedzieli, że się zjawisz? - Tak.

Wiesz, jak suszyć?

- Do Kearney z nią nie dojedziesz. - A gdzie to?

Na północ. Potem radź sobie sama.

Jednak nie tylko mordercy i złodzieje. Są też tacy jak ty.

Byłem nimi. I pewnie będę.

- Jak jest tobie? - Samemu lepiej.

Pytam o imię.

- Mam wiele. - A które lubisz?

- Żadnego. - Znów coś nas łączy.

Ja jestem Cornelia Locke. Lady.

- Czyli żona wodza? - Córka.

Nie miałam i nie będę mieć męża.

Jestem też Skorpionem.

- Co? - W gwiazdach.

W Londynie to moda.

Mój znak to zemsta.

Twój pewnie też.

Mierz w głowę.

Tekst: Wojtek Stybliński