Original subtitles

Μετάφραση-Απόδοση: zamandy-P.Faliro-Athens.

- Θα πιεις λίγη βότκα; - Όχι, δεν πίνω βότκα κάθε μέρα.

Είμαι εξουθενωμένος,νταντά.

Είμαι στο πόδι από την αυγή μέχρι το σούρουπο. Δεν ξέρω τι θα πει ξεκούραση.

Πέφτω το βράδυ για ύπνο και φοβάμαι μήπως με τραβολογήσουν νυχτιάτικα για επίσκεψη σε ασθενή.

Την τρίτη βδομάδα της Σαρακοστής πήγα στο Mαλιτσκόϊ. Είχε πέσει μια επιδημία εκεί.

Ήταν επιδημικός τυφοειδής πυρετός....

Όλοι οι αγρότες ήταν ξαπλωμένοι στην αράδα στις καλύβες τους.Μέσα στη βρώμα και τον καπνό ...

Ακόμα και τη στιγμή που γυρνούσα στο σπίτι δεν υπήρχε ξεκούραση για μένα

Μου έφεραν έναν κλειδούχο από τους σιδηροδρόμους.

Τον ξάπλωσα....

στο χειρουργικό τραπέζι...

και πέθανε κατευθείαν στην αγκαλιά μου την ώρα που του έβαζα το χλωροφόρμιο

Ακριβώς τη στιγμή που δεν έπρεπε.

Κάθισα, έκλεισα τα μάτια μου και σκέφτηκα:

Θα θυμηθούν οι απόγονοί μας εκατό... διακόσια χρόνια αργότερα

να πουν μια καλή κουβέντα;

Όχι, γιαγιάκα, θα το ξεχάσουν ...

Ο άνθρωπος είναι ξεχασιάρης, ο Θεός όμως θυμάται.

Σ' ευχαριστώ πολύ,μόλις είπες μια μεγάλη αλήθεια.

- Κοιμήθηκες; - Ναι, πάρα πολύ.

Από τότε που ήρθαν ο καθηγητής και η γυναίκα του,

η καθημερινή μας ζωή φαίνεται πως αποσυντονίζεται.

Κοιμάμαι λάθος ώρα, πίνω κρασί, και τρώω όλων των ειδών τα σκουπίδια για δείπνο.

Πριν έρθουν συνηθίζαμε να τρώμε στη μία, όπως όλος ο κόσμος,

αλλά τώρα τρώμε στις επτά ...

Κοίτα να δεις! Το σαμοβάρι είναι στο τραπέζι δύο ώρες τώρα, και είναι όλοι τους έξω για βόλτα!

Εντάξει,μη νευριάζεις. Να'τοι έρχονται.

Εξαιρετικά, εξαιρετικά, υπέροχα, δεν είναι;

Έχεις την καλοσύνη να μου φέρεις το τσάι μου στη βιβλιοθήκη, σε παρακαλώ.

Έχω λίγη δουλειά ακόμα να κάνω.

Η καρδιά μου σκιρτά από την ανείπωτη ευτυχία ....

Ο καιρός είναι μαγευτικός, τα πουλιά κελαηδάνε ...

ζούμε όλοι μονιασμένοι και ευτυχισμένοι ...

... Τι παραπάνω να πεθυμάει η ψυχή; ...

Έλα, Ιβάν, πες μας κάτι.

- Τι να σας πω; - Δεν έχεις κανένα νέο για μας;

Μια από τα ίδια, μπορεί και χειρότερα, γιατί έχω γίνει τεμπέλης.

Η μαμά συνεχίζει να φλυαρεί για τη χειραφέτηση των γυναικών.

κοιτώντας με το ένα μάτι τον τάφο της , ψάχνοντας πάντα

το χάραμα μιας καινούργιας ζωής.

- Και ο καθηγητής; - Ο καθηγητής...

Θα σου πω κάτι ...

Ο άνθρωπος γράφει για την τέχνη εδώ και είκοσι πέντε χρόνια,

και δεν ξέρει ούτε τα στοιχειώδη για το θέμα.

Είκοσι πέντε χρόνια τώρα αναμασάει σκέψεις άλλων ανδρών για το ρεαλισμό, το νατουραλισμό

και όλες αυτές τις ιστορίες.

Διαβάζει 25 χρόνια και γράφει για πράγματα που οι έξυπνοι τα ξέρουν εδώ και καιρό και οι ηλίθιοι δεν ενδιαφέρονται.

Είκοσι πέντε χρόνια τώρα κάνει την τρίχα τριχιά.

- Νομίζω πως τον ζηλεύεις. - Ναι.Τον ζηλεύω.Δες τι επιτυχία είχε με τις γυναίκες!

Η δεύτερη γυναίκα του, εξαιρετικής ομορφιάς, τον παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία ,

και του παρέδωσε όλη τη λάμψη της ομορφιάς της και την ελευθερίας της ....

Γιατί; Για ποιο λόγο;

- Του είναι πιστή; - Ναι, δυστυχώς του είναι.

- Γιατί δυστυχώς; - Γιατί τέτοια πίστη είναι ψεύτικη.

Θεωρείται ανήθικο για μια γυναίκα να απατάει το γέρο σύζυγό της που τον σιχαίνεται,

αλλά είναι ηθικό να πνίγει τη νιότη στα στήθια της και να ξεπουλά

κάθε ζωντανό πόθο της καρδιά της; - Δε μου αρέσει έτσι που μιλάς.

’κου, όποιος προδίδει τον άντρα ή τη γυναίκα του είναι άπιστος

και μπορεί άνετα να προδώσει και τη χώρα του. - Σταμάτα.

Περιμένουν κάτι χωριάτες εκεί έξω. Πήγαινε να δεις τι θέλουν.

Έχω έρθει για να δω τον άντρα σου. Μου έγραψες ότι ήταν άρρωστος

ότι είχε ρευματισμούς και εγώ δεν ξέρω τι άλλο, αλλά μου φαίνεται να είναι εύρωστος και υγιής.

Χθες το βράδυ παραπονέθηκε για πόνους στα πόδια του, αλλά σήμερα δείχνει καλά πάλι.

- Αυτό το τσάι είναι κρύο! - Ναι, το σαμοβάρι ήταν κρύο.

Δεν πειράζει, Ιβάν Ιβάνοβιτς, θα πιούμε παγωμένο τσάι, τότε.

Με συγχωρείς, το όνομά μου δεν είναι Ιβάν Ιβάνοβιτς, αλλά Ιλία Ίλιτς.

Ιλία Ίλιτς Τελάγκιν, ή Βάφλα, όπως με φωνάζουν μερικές φορές.

Από τα σημάδια που έχω στο πρόσωπό μου.

Μας βοηθάει πολύ, είναι το δεξί μας χέρι.

Ξέχασα να πω στον Αλέξανδρο..... Έχω χάσει τη μνήμη μου.

Έλαβα ένα γράμμα σήμερα από τον Πάβελ Αλεξέγιεβιτς στο Χαρκόφ.

Μου έστειλε το καινούργιο του βιβλίο.

Είναι παράξενο. Αποδομεί ο ίδιος τις δικές του θεωρίες που υπερασπιζόταν πριν επτά χρόνια.Είναι άθλιες!

Δεν υπάρχει τίποτα το άθλιο σ'αυτό. Πιες το τσάι σου, μαμά.

- Μα θέλω να μιλήσω. - Τα τελευταία 50 χρόνια μιλάμε

και διαβάζουμε βιβλία! Ήρθε η ώρα να μπει ένα τέλος.

Φαίνεται ότι δε θέλεις ποτέ να ακούσεις αυτά που έχω να πω.

Με συγχωρείς, Ζαν, αλλά έχεις αλλάξει τόσο πολύ τελευταία που δύσκολα σε αναγνωρίζω.

Ήσουν άνθρωπος με σταθερές απόψεις και είχες μια λαμπερή προσωπικότητα ...

Α, μάλιστα. Είχα μια λαμπερή προσωπικότητα ,.

που δε φώτιζε κανέναν ....

Είχα λαμπερή προσωπικότητα! Το πιο αιχμηρό που θα μπορούσες να πεις.

Θείε Βάνια, είναι θλιβερό!

Μιλάς σαν οι παλιές σου απόψεις να ήταν κατά κάποιο τρόπο μεμπτές,

Ξεχνάς πως η κάθε άποψη, από μόνη της ...

δεν αποτελεί παρά νεκρό γράμμα .. Έπρεπε να έχεις κάνει κάτι.

Να κάνω κάτι! Δεν έχει ο καθένας τη δυνατότητα να είναι το "αεικίνητο" στο γράψιμο.

σαν τον "Κο "καθηγητή σου. - Τι εννοείς;

Γιαγιά! Θείε Βάνια! Σας ικετεύω! ...

Σιωπώ. Ζητώ συγνώμη και σιωπώ ..

Ωραία μέρα! Δεν κάνει πολλή ζέστη.

Ιδανική μέρα για να κρεμαστείς.

- Τι ήθελαν οι χωριάτες, νταντά; - Τα ίδια και τα ίδια, τις ίδιες παλιές ανοησίες.

Είναι ο γιατρός εδώ; Με συγχωρείτε, κύριε, αλλά με έστειλαν να σας πάρω.

- Από πού είσαι; - Από το εργοστάσιο.

Εντάξει.

Ανάθεμα, είναι θλιβερό.

- Έλα για δείπνο μετά το εργοστάσιο. - Όχι, θα είναι πολύ αργά.

Φέρε μου ένα ποτήρι βότκα, εντάξει;

Θα χαιρόμουν πραγματικά πολύ, αν περνούσες να με δεις κάποια μέρα.

Η γη μου είναι μικρή, αλλά είναι περιτριγυρισμένη από δάση.

Έχω ακούσει ότι ήσουν πάντα μεγάλος λάτρης του δάσους.

Όποιος βοηθάει στη διάσωσή τους προσφέρει μεγάλο καλό, αυτό όμως δε διακόπτει την πραγματική σου ενασχόληση;

Μόνο ο Θεός ξέρει ποια είναι η πραγματική ενασχόληση του κάθε ανθρώπου.

- Το βρίσκεις ενδιαφέρον; - Ναι, πολύ.

Υποψιάζομαι ότι τα δάση δε σε ενδιαφέρουν τόσο πολύ. Σκέπτομαι πως μάλλον τα βρίσκεις μονότονα.

Ω, όχι, η δουλειά είναι συναρπαστική.

Ο Μιχήλ Λίβοβιτς λέει ότι μαθαίνουν την ανθρωπότητα να νιώσει την ομορφιά

Ότι τα δάση είναι τα στολίδια της γης και συντείνουν ώστε το κλίμα να είναι ήπιο.

Σε χώρες όπου το κλίμα είναι ηπιότερο οι άνθρωποι είναι πιο καλοί και ευγενικοί.

Οι κάτοικοι σ' αυτές τις χώρες είναι όμορφοι, προσιτοί, ευαίσθητοι,

είναι χαριτωμένοι όταν μιλάνε και όταν κινούνται.

Η Τέχνη και η Επιστήμη ανθίζουν σ'αυτούς τους λαούς.

Η φιλοσοφία τους έχει να κάνει με τη χαρά, ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τις γυναίκες είναι εξαιρετικά πολιτισμένος.

Μπράβο, μπράβο!

’σε με, αγαπητέ φίλε, να συνεχίσω να βάζω καυσόξυλα στις σόμπες μου και να χτίζω υπόστεγα με σανίδες.

Εσύ, στις σόμπες σου μπορείς να καις τύρφη. Εγώ δεν έχω καμία αντίρρηση, φυσικά,

όταν η υλοτομία γίνεται από ανάγκη, αλλά γιατί καταστρέφουν τα δάση;

Τα δάση της Ρωσίας τρέμουν κάτω από τα χτυπήματα του τσεκουριού. Εκατομμύρια δέντρα έχουν χαθεί.

Και γιατί; Επειδή οι άνθρωποι είναι τεμπέληδες και ηλίθιοι

ώστε να σκύψουν κάτω και να πάρουν τα καύσιμά τους από το έδαφος.

Τα λέω σωστά, κυρία;

Ποιος άλλλος , παρά ένας ηλίθιος βάρβαρος θα έκαιγε τόση ομορφιά στη σόμπα του

και θα κατέστρεφε αυτό που δεν μπορεί να δημιουργήσει; Τα δάση εξαφανίζονται, τα ποτάμια ξεραίνονται, ....

το παιχνίδι πάει προς το τέλος του, το κλίμα αλλάζει δραματικά, και η γη γίνεται φτωχότερη και ασχημότερη μέρα με τη μέρα.

Διέκρινα κάποια ειρωνεία στο μάτι σου, δεν παίρνεις στα σοβαρά τα λόγια μου...

Και μπορεί κάλλιστα να είναι ανοησίες,

όταν όμως ακούω το θρόισμα από τα καινούργια δεντράκια

που φύτεψα με τα ίδια μου τα χέρια....

Νιώθω σαν να έβαλα κι εγώ ένα μικρό λιθαράκι στη βελτίωση του κλίματος.

Όταν φυτεύεις μια καινούργια σημύδα και μετά τη βλέπεις να ...

Είναι ώρα..... να φεύγω. Αντίο.

Ποιος είναι;

Όχι,κάνει ζέστη.

Ονειρεύτηκα μόλις τώρα ότι το αριστερό μου πόδι ανήκε σε κάποιον άλλο,

και πονούσε τόσο πολύ , που ξύπνησα.

Όχι, δε νομίζω πως είναι ποδάγρα, μοιάζει περισσότερο με ρευματισμούς. Τι ώρα είναι;

Θέλω να ψάξεις στη βιβλιοθήκη αύριο για τα έργα του Μπατούσκοφ. Νομίζω ότι τα έχουμε.

- Γιατί δυσκολεύομαι στην αναπνοή; - Είσαι κουρασμένος, είσαι δεύτερη νύχτα άυπνος.

Λένε ότι ο Τουργκένιεφ έπαθε στηθάγχη στην καρδιά από ποδάγρα.

Φοβάμαι ότι θα πάθω κι εγώ στηθάγχη.

Νομίζω πως με μισείτε όλοι σας.

- Εσύ με μισείς περισσότερο απ' όλους. - Με βασανίζεις.

Όλους τους βασανίζω. Φυσικά.

- Είναι ανυπόφορο! Πες μου, τι θέλεις να κάνω; - Τίποτα.

Τότε, πάψε σε παρακαλώ.

Είναι αστείο...

Ακούν όλοι τον Ιβάν Πέτροβιτς και τη γριά ηλίθια μάνα του, τη Μαρία Βασίλεβνα,

και από τη στιγμή που εγώ θα κουνήσω τα χείλη μου,

αισθάνεστε όλοι σας ότι σας φέρομαι άσχημα. Δεν αντέχετε ούτε τον ήχο της φωνής μου .. -Μάλλον θα βρέξει.

Πατέρα, κάλεσες το Δρα ’στροφ

και τώρα που ήρθε αρνείσαι να τον δεις. Δεν είναι ωραίο να βάζεις σε μπελάδες κάποιον, για το τίποτα.

Δεν πρόκειται να μιλήσω σ' αυτό τον τρελό!

Κάνε ότι νομίζεις. Το ίδιο μου κάνει.

Τι ώρα είναι;

Είναι αποπνικτικά εδώ μέσα. Σόνια, δώσε μου εκείνο το μπουκάλι απ'το τραπέζι.

Όχι,όχι εκείνο! Δεν μπορώ να σου ζητήσω να κάνεις κάτι;

Μη δυστροπείς μαζί μου. Μπορεί σε κάποιους να αρέσει, αλλά όχι σε μένα και να με συγχωρείς γι'αυτό.

Εκτός αυτού, δεν έχω το χρόνο. Πρέπει να σηκωθώ νωρίς.

Έρχεται καταιγίδα.

Να την!

Έλενα, Σόνια, πηγαίνετε στο κρεβάτι.

- Ήρθα να σας αντικαταστήσω. - Μη με αφήνετε μόνο μαζί του!

- Μα πρέπει να ξεκουραστούν. - ’σ'τες τότε να πάνε για ύπνο, αλλά θα πας κι εσύ!

Για χάρη της παλιάς φιλία μας μη διαμαρτύρεσαι που σε διώχνω ..

- Της παλιάς φιλία μας! - Πάψε, Θείε Βάνια!

- Φυσικά

Είναι γελοίο.

Πρέπει να πας για ύπνο, γιαγιάκα, είναι αργά.

Κανείς δε θα πάει για ύπνο. Όλοι είναι τσακισμένοι, μόνο εγώ απολαμβάνω την τέλεια ευτυχία.

Τι συμβαίνει, κύριε; Πονάει; Τόσο καιρό την έχεις την αρρώστεια.

Και η συγχωρεμένη μάνα της Σόνιας έμενε ξύπνια, και θυσιαζόταν για σένα ..

Σε αγαπούσε πολύ βαθιά.

Οι γέροι άνθρωποι, όπως και οι νέοι νιώθουν την ανάγκη του οίκτου.

Έλα, αφεντικό, να σου δωσω λίγο τσάι από φλαμούρι και να σου ζεστάνω το πονεμένο πόδι σου ..

Θα προσεύχομαι στο Θεό για σένα.

Πήγαινε, Μαρίνα.

- Με έχει κουράσει εντελώς. - Εσένα σε κούρασε εκείνος, κι εγώ κουράστηκα από τον εαυτό μου.

Η μητέρα σου μισεί περισσότερο απ' όλους τον καθηγητή.

Ο καθηγητής είναι εξοργισμένος, δε με εμπιστεύεται, κι εσένα σε φοβάται.

Η Σόνια είναι θυμωμένη με τον πατέρα της, και δύο εβδομάδες τώρα δε μου μιλάει.

Εσύ μισείς τον άντρα μου και απεχθάνεσαι τη μητέρα σου.

Εγώ είμαι ... σε αυτό το σπίτι ...

Σε αυτό το σπίτι η ζωή σου πήγε στα χαμένα.

- Αγάπη μου! - Φύγε!

Σε λίγο η βροχή θα σταματήσει, και όλη η φύση θα ξυπνήσει ολόφρεσκη.

Μόνο εγώ δεν ανανεώνομαι από την καταιγίδα ..

Τι θα κάνω με τη ζωή μου και τον έρωτά μου;

Τι θα κάνω;

Αυτό το υπέροχο συναίσθημά μου θα χαθεί, σαν τις ακτίνες του ήλιου που πέφτουν σε σκοτεινό βάραθρο.

Νιώθω άβολα όταν μου μιλάς για την αγάπη σου και δεν ξέρω τι να σου απαντήσω.

Τι περιμένεις;

Ποια καταραμένη φιλοσοφία στέκεται εμπόδιο στο δρόμο σου;

- Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω ... - Ιβάν Πετρόβιτς, είσαι μεθυσμένος!

Ίσως. Μπορεί.

- Γιατί το κάνεις αυτό; - Επειδή έτσι παίρνω μια γεύση από τη ζωή.

Πήγαινε στο κρεβάτι, με κούρασες.

Καρδούλα μου, ομορφιά μου.

’σε με!

Έχει γίνει πια πικρό. Παράτα με.

Τι συμβαίνει; Φαίνεσαι στενοχωρημένος. Μήπως επειδή λυπάσαι για τον καθηγητή;

’σε με ήσυχο.

- Ή είσαι ερωτευμένος με τη γυναίκα του καθηγητή; - Είναι φίλη μου.

- Κιόλας; - Τι εννοείς «κιόλας»;

Μια γυναίκα γίνεται φίλη με έναν άντρα

αφού πρώτα γνωριστούν

και γίνει μετά η αγαπημένη του

-Τότε πλέον γίνονται φίλοι. - Τι χυδαία φιλοσοφία!

Ναι, οφείλω να ομολογήσω ότι γίνομαι συνεχώς όλο και πιο χυδαίος.

Εξάλλου, όπως βλέπεις, είμαι ένας μεθύστακας.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η τόλμη μου και το θράσος μου δεν γνωρίζουν όρια.

Αισθάνομαι ικανός για όλα.

Έχω κάνει τις πιο δύσκολες εγχειρήσεις και τα κατάφερα υπέροχα.

Και όλοι σας δείχνετε να σερνόσαστε στα πόδια μου, σαν μιλιούνια από έντομα

ή μικρόβια ...

Βάφλα...Παίξε!

Λογικέψου. Όλοι στο σπίτι κοιμούνται.

"Δε θα σου πω τίποτα.

"Δε θα σ' ενοχλήσω καθόλου.

"Και για όσα σκέφτομαι

"Ποτέ δε θα τολμήσω να μιλήσω.

"Ολημερίς όλα τα νυχτολούλουδα κοιμόντουσαν,

"Σαν όμως ανέτειλε ο ήλιος πίσω από τους λόφους,

"¨Ανοιξαν απαλά τα πέταλά τους

"Κι η δική μου καρδιά άνθισε ξανά

"Στο κουρασμένο, πονεμένο μου στήθος.

"Η νυχτερινή αύρα αρχίζει να ξεμακραίνει, κι εγώ σπαρταράω ...

"Όχι, δε θα σ' ενοχλήσω καθόλου

"Δε θα πω τίποτα ...

Θέλω ένα ποτό. Έλα, έχει μείνει ακόμα λίγο κονιάκ.

- Και μετά, θα έρθεις στο σπίτι μαζί μου. Πάμε.

Πάμε, λοιπόν;

Τι ξηρασία!

Mιχαήλ Λίβοβιτς, εσύ πιες όσο θέλεις, αλλά σε παρακαλώ θερμά να μην αφήσεις το θείο μου να πιει.

Πολύ καλά....δε θα πιούμε άλλο.

Φεύγω αμέσως. Σύμφωνοι

Βρέχει ακόμα.

Περίμενε μέχρι να ξημερώσει.

Σε παρακαλώ, μη μου ζητάς να έρθω να δω τον πατέρα σου πια ..

Σήμερα αρνήθηκε εντελώς να με δει.

Είναι ανώφελο.

- Δε θα φας κάτι; - Ναι. Μάλλον θα φάω.

Μου αρέσει να τρώω τα βράδια.

Το ξέρεις πως δε θα μπορούσα να ζήσω σε τούτο το σπίτι ούτε ένα μήνα; Θα με έπνιγε.

Είναι ο πατέρας σου, ο θείος Βάνια με τις υποχονδρίες του, η γιαγιά σου

- Και τέλος, η μητριά σου ... - Τι τρέχει με αυτήν;

Ο άνθρωπος πρέπει να έχει την απόλυτη ομορφιά:

Στο πρόσωπο, στα ρούχα, στο μυαλό, στις σκέψεις ...

Η μητριά σου είναι όμορφη μόνο να την κοιτάς, αλλά είναι ανεύθυνη,

τα βρίσκει όλα έτοιμα ...

Ωστόσο, ίσως την κρίνω πάρα πολύ αυστηρά.

- Εσύ είσαι ευχαριστημένος από τη ζωή σου ; - Μου αρέσει η ζωή σαν ζωή,

αλλά σιχαίνομαι και περιφρονώ το μίζερο, μικροπρεπή ρωσικό τρόπο ζωής.

Είναι μια ζωή βαρετή, ηλίθια, βρωμερή.

Έτσι όπως εξελίσσεται η δικιά μου προσωπική ζωή.

Θεέ! Δε βλέπω κανενός είδους λύτρωση σε όλα αυτά

Δουλεύω, το ξέρεις αυτό, όπως κανένας άλλος σε τούτη την επαρχία..

Αλλά δε βλέπω κανένα φως μπροστά μου.

- Σε παρακαλώ, μην πίνεις άλλο! - Γιατί;

Δε σου πρέπει. Είσαι καλομεγαλωμένος, η φωνή σου είναι γλυκιά.

Είσαι ακόμα - περισσότερο από οποιονδήποτε που ξέρω - όμορφος.

Γιατί θέλεις να μοιάσεις στους κοινούς ανθρώπους,

που πίνουν και χαρτοπαίζουν;

Δεν πρόκειται να ξαναπιώ.

- Υποσχέσου μου. - Σου δίνω το λόγο της τιμής μου.

Σ' ευχαριστώ.

Βλέπεις, ξαναείμαι εντελώς νηφάλιος, και θα παραμείνω έτσι μέχρι το τέλος της ζωής μου.

- Τι συμβαίνει; - Τίποτα ...

Τη Σαρακοστή ένας από τους ασθενείς μου πέθανε στη νάρκωση με το χλωροφόρμιο.

Καιρός να το ξεχάσεις αυτό.

Πες μου,γιατρέ, αν είχα μια φίλη ή μια νεότερη αδελφή

Και ήξερες ότι σε αγαπούσε ...

Τι θα έκανες;

Δε νομίζω ότι θα έκανα τίποτα.

Θα την έκανα να καταλάβει ότι δε θα μπορούσα να ανταποκριθώ στον έρωτά της.

Το μυαλό μου δεν το απασχολούν τέτοια πράγματα τώρα.

Αντίο. Με αυτό το ρυθμό θα στεκόμαστε εδώ να μιλάμε μέχρι το πρωί ..

Θα φύγω περνώντας από το καθιστικό,

γιατί φοβάμαι ότι ο θείος σου μπορεί να με κρατήσει.

Η καταιγίδα τελείωσε. Τι υπέροχος αέρας!

- Σόνια ... - Ναι ...

Πόσον καιρό θα μου κρατάς μούτρα;

Ποτέ δεν κάναμε κακό η μια στην άλλη. Γιατί να μην είμαστε φίλες;

- Εγώ ... - Έλα τώρα, μην κλαις

Θα κλάψω κι εγώ τώρα.

Είσαι θυμωμένη μαζί μου, γιατί φαίνεται πως παντρεύτηκα τον πατέρα σου για τα λεφτά του;

Μην πιστεύεις τα κουτσομπολιά που ακούς. Ορκίζομαι ότι τον παντρεύτηκα από αγνή αγάπη.

Ηρέμησε, ηρέμησε! Ας ξεχάσουμε το παρελθόν.

Μη σε βλέπει έτσι ο κόσμος. Δε γίνεται.

- Πες μου ειλικρινά, είσαι ευτυχισμένη; - Όχι...Ειλικρινά.

Θα 'θελες ο άντρας σου να ήταν πιο νέος;

- Φυσικά. - Σ' αρέσει ο γιατρός;

Ναι, πάρα πολύ μάλιστα.

Σου φαίνομαι ανόητη, έτσι;

Μίλα μου γι 'αυτόν.

Είναι γενναίος, διανοούμενος, με ξεκάθαρο εσωτερικό κόσμο. ’ντρες σαν αυτόν είναι σπάνιοι και αξίζουν την αγάπη.

Τι και αν μερικές φορές πίνει και κάνει εκρήξεις;

Ένας ευφυής άντρας δεν μπορεί να είναι άγιος, στη Ρωσία.

Εσένα σου πρέπει η ευτυχία...

Όσο για μένα...

Είμαι μια άχρηστη, ματαιόδοξη γυναίκα, μια αποτυχημένη

στη μουσική, στον έρωτα, στο σπίτι του άντρα μου.

Δεν υπάρχει ευτυχία για μένα σε τούτο τον κόσμο.

- Γιατί γελάς; - Είμαι πολλή ευτυχισμένη, πολλή ευτυχισμένη !

Μας ζήτησε ο καθηγητής να είμαστε εδώ στη μία.

Μάλλον έχει κάτι σημαντικό να ανακοινώσει.

Πιθανώς κάτι σχετικά με επιχειρήσεις.

Αυτός δεν ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις ποτέ.

- Θείε! - Εντάξει. Με συγχωρείς...

Κοίτα την. Κουνιέται πέρα-δώθε... σε απόλυτη απραξία.

Γλυκιά εικόνα, πραγματικά.

Γιατί να μαραζώνεις εδώ;

Ομορφιά μου, στις φλέβες σου τρέχει αίμα από Νύμφες του νερού.

’φησε... έστω για μια φορά τα ηνία της ζωή σου στη φύση.....

Πέσε με τα μούτρα στον έρωτα με κάποιο άλλο ξωτικό των νερών.....

Βούτηξε με το κεφάλι σε μια βαθιά πηγή,

και άσε τον Κύριο καθηγητή , μα και όλους μας με λυμένα τα χέρια.

Παράτα με!

Εντάξει, ομορφιά μου, ζητώ συγνώμη.

Σαν δείγμα ειρήνης θα σου φέρω μερικά λουλούδια που μάζεψα για σένα σήμερα το πρωί.

Σεπτέμβριος ήδη! Πού είναι ο γιατρός;

Γράφει στο δωμάτιο του θείου Βάνια.

- Θέλω να σου μιλήσω. - Σχετικά με τι;

Την περασμένη Κυριακή, φεύγοντας από την εκκλησία

’κουσα κάποιους ανθρώπους να ψιθυρίζουν: Είναι τίμια και καλόκαρδη

Κρίμα που είναι τόσο άσχημη. - Έχεις ωραία μαλλιά.

Όταν μια γυναίκα είναι άσχημη πάντα λένε ότι έχει όμορφα μαλλιά ή όμορφα μάτια.

Τον αγαπάω έξι χρόνια τώρα, πιο πολύ κιαπό τη μάνα μου.

Κοιτάζω την πόρτα, μου φαίνεται πως τον βλέπω να έρχεται.

Είναι εδώ κάθε μέρα πια, αλλά δε με κοιτάζει ποτέ, δεν προσέχει την παρουσία μου.

Με πονάει. Η περηφάνεια μου έχει τσαλακωθεί εντελώς.

Είπα χθες στο θείο Βάνια πως αδυνατώ να ελέγξω τον εαυτό μου, και το ξέρουν όλοι οι υπηρέτες

- Το ξέρουν όλοι ότι τον αγαπώ. - Εκείνος το ξέρει;

Όχι,δε μου έδωσε ποτέ σημασία.

Είναι παράξενος άνθρωπος. ’κου, Σόνια, μου επιτρέπεις να του μιλήσω;

Τελικά, να είσαι και μέσα στην αβεβαιότητα όλα αυτά τα χρόνια! ...

- ’σε με να το κάνω ... - Θα μου πεις όλη την αλήθεια;

Φυσικά . Έχε μου εμπιστοσύνη, αγαπημένη.

Όχι, καλύτερα να μην ξέρουμε, για να κρατάμε ζωντανή την ελπίδα.

Καλημέρα.Τι κάνεις;

Υποσχέθηκε να μου δείξεις τη δουλειά σου. Έχεις χρόνο τώρα; -Βεβαίως.

- Πού γεννήθηκες; - Στην Αγία Πετρούπολη.

- Και πού σπούδασες; - Εδώ στο Ωδείο.

Ίσως να μη σε ενδιαφέρει και πολύ. Να τολμήσω να το πω;

Είναι αλήθεια πως δεν ξέρω και πολλά για τα δέντρα, αλλά έχω διαβάσει πολλά γι 'αυτό.

Εδώ έχω το μικρό ήσυχο καταφύγιό μου.

Όταν είμαι τελείως εξουθενωμένος για να συνεχίσω , παρατάω τα πάντα

και έρχομαι βιαστικά εδώ να ξεχαστώ απ'τη δουλειά μου για μια-δυο ώρες.

Κοίτα εδώ!...

Αυτός είναι ένας χάρτης της χώρας μας, όπως ήταν πριν από πενήντα χρόνια ...

Ο μισός χάρτης είναι καλυμμένος με δάση.

Τα δάση κατοικούνταν από ελάφια και αγριοκάτσικα, ζούσαν εδώ μεγάλα κοπάδια με κύκνους και πάπιες ...

Τώρα, κοίτα λίγο αργότερα ....

Αντιμετωπίζουμε μια υποβάθμιση της χώρας μας.

Κοίτα...

Στασιμότητα, αδιαφορία.

’γνοια και αδιαφορία για την πείνα, τις αρρώστιες, μια άρρωστη ανθρωπότητα

που αντιδρά ενστικτωδώς σε ο,τιδήποτε μπορεί να την κορέσει, ακόμα και την πείνα της.

Βλέπω όμως στο πρόσωπό σου ότι δε σε ενδιαφέρουν αυτά.

Έχω άγνοια γι' αυτά τα πράγματα!

Δεν υπάρχει τίποτα να ξέρεις. Απλά δεν είναι ενδιαφέρον, αυτό είναι όλο.

Ειλικρινά, οι σκέψεις μου ήταν αλλού.

- Συγχώρεσέ με! Θέλω να σου κάνω κάποιες ερωτήσεις. - Ερωτήσεις;

Κάθισε κάτω.

Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω.

Πρόκειται για την προγονή μου, τη Σόνια.

Σου αρέσει;

Ναι, τη σέβομαι.

Σου αρέσει.....ως γυναίκα;

Όχι.

Εκείνη υποφέρει.

Πρέπει να το λάβεις υπόψη σου αυτό, και να μην έρχεσαι πια εδώ.

Ο χρόνος μου εδώ πέρασε πια ...

Δυσάρεστη συζήτηση!

Ας ξεχάσουμε τα πάντα, σαν να μην ειπώθηκε τίποτα.

Και ... φύγε.

Αν μου είχες μιλήσει πριν από ένα μήνα...

Πιθανόν να το σκεπτόμουν.

αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τώρα γιατί έπρεπε να με ρωτήσεις τώρα.

Γλυκιά μου, μη με κοιτάς έτσι. Είμαι γέρικο αρπακτικό!

Και θέλεις κουφάρια;

Έναν ολόκληρο μήνα τώρα δεν έχω κάνει τίποτα, παρα να σε αναζητώ ανυπόμονα ...

Έχω παρατήσει τα πάντα για σένα, και σου αρέσει που το βλέπεις ..

- Έχεις τρελαθεί! - Φοβάσαι!

- Περισσότερο απ 'όσο νομίζεις. - Θα φύγω σήμερα.

Δε θα ξανάρθω εδώ.

Όμως πού μπορούμε να βρεθούμε, πες μου, πες μου;

Μπορεί να έρθει κάποιος, πες μου γρήγορα.

Κοίτα .... Ένα φιλί.

- Σου ορκίζομαι .... - Τι θα αλλάξει; Δε χρειάζεται να ορκίζεσαι!

Λυπήσου με! ’σε με.

- Να είσαι στο δάσος αύριο στις δύο. - Όχι.

- Είναι τρομερό! - Τίποτα ....δεν πειράζει.

Το βλέπεις. Φεύγουμε με τον άντρα μου σήμερα.

Ακούς;Σου μιλάω, σήμερα, αμέσως!

Όμορφος καιρός σήμερα, αγαπητέ μου Ιβάν Πετρόβιτς.

Ειλικρινά, είχαμε πολύ όμορφο φθινόπωρο, αλλά ο χειμώνας....

Η μέρες όμως μικραίνουν ..

Πού είναι οι άλλοι;

Το μισώ αυτό το σπίτι. Είναι ολόκληρος λαβύρινθος.

- Τι σου είπε; - Θα σου πω αργότερα.

Δείχνεις ανήσυχη. Φοβάσαι;

Συνοπτικά είπε ότι δε θα ξανάρθει εδώ πια ..

Πού είναι οι άλλοι;

Είναι όλοι δισκορπισμένοι στα δωμάτια και δε βρίσκεις κανέναν.

Φώναξε σε παρακαλώ, τη Μαρία Βασίλεβνα.

Παρακαλώ, κύριοι, καθίστε.

Παρακαλώ, κύριοι, παρακαλώ. Σόνια.

- Μάλλον εμένα δε με χρειάζεσαι ... - Σε χρειάζομαι πιο πολύ απ'τον καθένα.

- Μα γιατί είσαι θυμωμένος;

Αν οφείλεται σε μένα, σου ζητώ να με συγχωρέσεις.

Κυρίες και κύριοι, θα ξεκινήσω, παρακαλώ να δώσετε προσοχή ...

Είμαι ένας βιβλιοφάγος και λόγιος, και δεν είμαι εξοικειωμένος με πρακτικά θέματα.

Θέλω να ζητήσω τη βοήθεια και τις συμβουλές σας....

Πάνω σε αυτό το πολύ σημαντικό θέμα.

Καθώς είμαι γέρος και άρρωστος, αντιλαμβάνομαι ότι έχει έρθει η ώρα

να κληροδοτήσω την περιουσία μου προς όφελος της οικογένειάς μου ..

Η ζωή μου είναι σχεδόν τελειώνει, και δε σκέφτομαι τον εαυτό μου,

αλλά έχω μια νέα σε ηλικία σύζυγο και κόρη.

Δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω στην επαρχία.

Δεν είμαστε πλασμένοι για αγροτική ζωή.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να ζήσουμε στην πόλη με το εισόδημα που δίνουν τα κτήματα.

Αποφεύγοντας όλες τις λεπτομέρειες, προτίθεμαι να πουλήσω τα κτήματα.

Αν μετά επενδύσουμε τα κεφάλαια μας σε ομόλογα,

κατά πάσα πιθανότητα θα κερδίσουμε αρκετές χιλιάδες ρούβλια, με τα οποία

μπορούμε να αγοράσουμε ένα εξοχικό(ντάτσα) στη Φινλανδία.

Τι είπε;

- Περίμενε! Για επανάλαβε αυτό που είπες πριν. - Να αγοράσουμε ένα εξοχικό στη Φινλανδία.

- Όχι,όχι τη Φινλανδία.....είπες κάτι άλλο. - Προτίθεμαι να πουλήσω αυτό το μέρος.

Αυτό ήταν! Θα πουλήσεις τα κτήματα, ε;

Υπέροχα. Ιδέες πλουσίων.

Και τι σκοπεύεις να κάνεις με τη γριά μητέρα μου, εμένα και τη Σόνια;

Αυτό θα αποφασιστεί εν ευθέτω χρόνο.

Πίστευα πάντα σαν ηλίθιος ότι τα κτήματα ανήκαν στη Σόνια.

Ο πατέρας μου τα αγόρασε ως γαμήλιο δώρο για την αδελφή μου, τη μητέρα της Σόνιας.

Φυσικά ανήκουν στη Σόνια. Το αρνήθηκε ποτέ κανείς;

Δε θέλω να τα πουλήσω χωρίς τη συγκατάθεση της Σόνιας.

Είναι τελείως απίστευτο.

Ζαν,μην αντιτίθεσαι στον Αλέξανδρο. Εμπιστεύσου τον; Ξέρει καλύτερα από εμάς τι είναι σωστό και τι είναι λάθος.

Είτε έχω τρελαθεί ή ....

Δεν ισχυρίζομαι ότι η πρότασή μου είναι ιδανική.

Αν είστε όλοι αντίθετοι, δε θα επιμείνω.

Δε σας ζητώ να επιδείξετε αισθήματα σεβασμού , αλλά συνυπολογίζω και κάποιους

οικογενειακούς δεσμούς. Ο κουνιάδος του αδελφού μου του Γρηγόρη που ίσως γνωρίζετε ...

Το τίμημα ήταν ενενήντα πέντε χιλιάδες ρούβλια. Ο πατέρας μου πλήρωσε εβδομήντα

και άφησε ένα χρέος είκοσι πέντε χιλιάδων ρουβλίων. Ακούστε τώρα!

Η αγορά δε θα γινόταν,αν εγώ δεν είχα παραιτηθεί από το μερίδιό μου

υπέρ της αδελφής μου.

Αποκλειστικά χάρη στις δικές μου προσωπικές προσπάθειες, τα κτήματα δεν τα βαραίνουν καθόλου χρέη.

Μετανιώνω που ξεκίνησα αυτή τη συζήτηση.

Είκοσι πέντε χρόνια τώρα εγώ κι η Σόνια κουμαντάραμε αυτό τον τόπο,

Κάναμε συμφωνίες, πουλήσαμε λάδια, μπιζέλια και τυρί

Δεν είχαμε την πολυτέλεια να χαλάμε, αλλά αποταμιεύαμε και τη δεκάρα για να τα στείλουμε σε εσάς

Όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δε σκέφτηκες καν να προσθέσεις ένα ρούβλι.

Ένα μόνο ρούβλι!

Τι ξέρω εγώ από τέτοια πράγματα, Ιβάν; Δεν είμαι πρακτικός άνθρωπος.

Εσύ λέγε ό,τι θέλεις.

Εγώ γιατί δεν έκλεψα;

Με περιφρονείτε όλοι σας επειδή δεν έκλεψα;

Είκοσι πέντε χρόνια τώρα κάθομαι με τη μάνα μου σαν τυφλοπόντικας σε λαγούμι.

Μέρα-νύχτα δουλεύαμε, τις νύχτες μας τις χαλάσαμε στα βιβλία και τα χαρτιά σου.

Η κάθε μας σκέψη και ελπίδα αφορούσε αποκλειστικά εσένα.

Αναφερόμαστε στο όνομά σου με σεβασμό.

Δεν καταλαβαίνω. Τι θέλεις από μένα;

Σε αντιμετωπίζαμε σχεδόν σαν υπεράνθρωπο,

ξέραμε τα άρθρα σου απέξω.

Τώρα όμως βλέπω πια καθαρά.

Γράφεις για την τέχνη, χωρίς να ξέρεις τίποτα σχετικά.

Τα βιβλία σου δεν αξίζουν ούτε ένα χάλκινο καπίκι. Είσαι μια φάρσα!

Δεν μπορεί κάποιος να τον σταματήσει; Εγώ φεύγω!

- Σε διατάζω να σταματήσεις αυτή η στιγμή! - Σταμάτα!

Αρνούμαι! Περίμενε! Δεν τελείωσα ακόμα!

Μου κατέστρεψες τη ζωή μου. Δεν έζησα ποτέ μου.

Τα καλύτερα χρόνια μου πήγαν στα χαμένα, καταστράφηκαν για χάρη σου.

Είσαι ο πιο μισητός εχθρός μου!

Δεν το αντέχω αυτό! Δεν το αντέχω.

Με ποιο δικαίωμα χρησιμοποιείς τέτοια γλώσσα για το πρόσωπό μου;

Αν αυτή η περιουσία είναι δική σου, τότε πάρ'την, και άσε με εμένα να καταστραφώ!

Φεύγω απ' αυτή την κόλαση πάραυτα. Πάει πολύ!

Η ζωή μου ήταν μια αποτυχία. Είμαι έξυπνος και γενναίος και δυνατός.

Αν είχα ζήσει μια φυσιολογική ζωή

Θα μπορούσα να έχω γίνει ένας άλλος Σοπενχάουερ ή Ντοστογιέφσκι.

- Μητέρα, είμαι σε απόγνωση! - ’κουσε, Αλέξανδρε!

Μητέρα! Τι θα κάνω;

Όμως όχι, μη μιλάς! Ξέρω τι θα κάνω.

Θα με θυμηθείτε!

Πείτε μου τι διάολο θέμα υπάρχει; Πάρτε με μακριά απ'αυτόν τον τρελό!

Δεν μπορώ να συνυπάρχω μαζί του κάτω από την ίδια στέγη. ’σ΄τον να πάει στο χωριό

ειδάλλως θα φύγω από 'δώ μέσα αμέσως. Δεν μπορώ να μείνω στο ίδιο σπίτι μαζί του.

Φεύγουμε σήμερα.Πρέπει να ετοιμαστούμε αμέσως.

- Τι φοβερός άνθρωπος! - Μπαμπά, πρέπει να φανείς ανεκτικός.

Ο θείος Βάνια κι εγώ είμαστε πολύ δυστυχισμένοι! Λυπήσου μας.

Ο θείος Βάνια μοχθούσε ακούραστα. δεν ξόδεψε ποτέ μια δεκάρα για μας,

τα στέλναμε όλα σε σένα.

Δε θα'θελα να το πω αυτό,

αλλά πρέπει να μας καταλάβεις.

Για όνομα του Θεού, Αλέξανδρε, πήγαινε και κουβέντιασε μαζί του

- Σε ικετεύω! - Πολύ καλά!

Δεν είμαι θυμωμένος μαζί του.

- Θα πάω. - Να είναι ευγενικός μαζί του.Προσπάθησε να τον ηρεμήσεις.

- Αχ, γιαγιάκα, γιαγιάκα! - Εντάξει, θα σταματήσουν.

Μπήκε ο διάβολος μέσα τους!

Κρατήστε τον! Έχει τρελαθεί!

- Δώσ΄το μου! - ’σε με! Πού είναι αυτός;

Α, να τος!

Δεν τον πέτυχα.

Πάλι αστόχησα; Ανάθεμα! Στο διάολο κι αυτός!

Πάρε με μακριά!

Δεν μπορώ να μείνω εδώ.

Δεν μπορώ!

Τι θα κάνω;

Αχ!Γιαγιάκα!

- Φύγε και παράτα με! - Ναι, ναι.

Έπρεπε να είχα φύγει εδώ και καιρό.

Ο γιατρός φοβάται ότι μπορεί να κάνει κακό στον εαυτό του.

- Πού είναι το πιστόλι του; - Το έκρυψα στο κελάρι.

Αν ήξερες πόσο ντρέπομαι!

- Τι να κάνω τώρα; - Τίποτα.

Μακάρι να μπορούσα να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου διαφορετικά!

Αν μπορούσα να ξυπνήσω κάποιο ήρεμο, φωτεινό πρωινό και να αισθανθώ ότι η ζωή ξαναρχίζει,

ότι το παρελθόν ξεχάστηκε και εξαφανίστηκε σαν καπνός.

Πες μου, πες μου πώς να ξαναρχίσουμε.

Τι ασυναρτησίες! Τι είδους καινούργια ζωής να αναζητήσουμε εσύ κι εγώ;

Είναι ανέλπιδο.

Μπορεί να ζήσω μέχρι τα εξήντα.Έχω ακόμα δεκατρία χρόνια μπροστά μου. Είναι πολλά!

- Πώς θα αντέξω να αντέξω τη ζωή για δεκατρία χρόνια ακόμα; - Πάψε.

Μάλλον οι επόμενες γενιές, θα μας περιφρονούν

για την αδιέξοδη και ηλίθια ζωή

που ζήσαμε.

Εκείνοι θα βρουν κάποια δρόμο προς την ευτυχία

αλλά εμείς - εσύ κι εγώ ...

Ναι, αδελφέ ...

υπήρχαν μόνο δύο αξιοσέβαστοι,

ευφυείς άντρες σε τούτη την περιοχή,

εσύ και εγώ.

Σχεδόν δέκα χρόνια από τις ζωές μας,

μας ρούφηξε, μας τράβηξε κάτω αυτή η άθλια ζωή.

Πήρες ένα μικρό μπουκάλι μορφίνης από το ιατρικό μου ερμάρι.

Αν είσαι οριστικά αποφασισμένος να βάλεις ένα τέλος στη ζωή σου,

πήγαινε στο δάσος και πυροβόλησε τον εαυτό σου εκεί.

Δώσε μου πίσω τη μορφίνη, ειδάλλως θα αρχίσουν οι κουβέντες και οι εικασίες

Δε με τρελαίνει η ιδέα να εκφωνήσω τον επικήδειό σου.

Πιστεύεις πως με ενδιαφέρει;

Ο θείος σου έκλεψε ένα μπουκάλι μορφίνης από το ιατρικό μου ερμάρι και δεν τη γυρνάει πίσω.

Πες του ότι η συμπεριφορά του είναι παράλογη. Δεν έχω χρόνο,πρέπει να φύγω.

Θείε Βάνια, πήρες τη μορφίνη;

Δωσ'την πίσω! Γιατί θέλεις να μας τρομάζεις;

Η κακοτυχία μου είναι ίσως μεγαλύτερη κι από τη δική σου

αλλά δεν είμαι βυθισμένη σε τέτοια απόγνωση.

Θα αντέξω τη θλίψη μου, θα την αντέξω

μέχρι να πεθάνω από φυσικό θάνατο.

Πρέπει κι εσύ να την αντέξεις.

Αγαπημένε θείε Βάνια.

Είμαι βέβαιη ότι μας λυπάσαι, δωσ΄την λοιπόν.

Ορίστε!

Πρέπει να πάμε στη δουλειά μας αμέσως, πρέπει να κάνουμε κάτι,

ειδάλλως δε θα μπορέσω να το αντέξω.

Ναι, στη δουλειά!Μόλις τους δούμε να φεύγουν, θα ξεκινήσουμε να δουλεύουμε.

Είσαι εδώ, Ιβάν Πετρόβιτς; Ξεκινάμε σε λίγο.

Πήγαινε στον Αλέξανδρο, θέλει να σου μιλήσει.

Πήγαινε, θείε Βάνια. Εσύ και ο μπαμπάς πρέπει να μονιάσετε.

- Φεύγω. Αντίο.. - Τόσο γρήγορα;

Αντίο..

Μου υποσχέθηκες ότι θα έφευγες κι εσύ σήμερα.

Δεν το έχω ξεχάσει.Φεύγω αμέσως.

Φοβήθηκες; Ήταν τόσο τρομερό;

Δεν μπορείς να μείνεις; Δε γίνεται; Αύριο..... στο δάσος

Όχι, είναι όλα κανονισμένα.

Γι'αυτό μπορώ και σε κοιτάζω κατάματα. Φεύγουμε οριστικά.

Θέλω μόνο να σου ζητήσω ένα πράγμα: Μη σκέφτεσαι αρνητικά για μένα.

Τι αστείο! Παρόλο που είμαι θυμωμένη μαζί σου....

Θα σε θυμάμαι πάντα με χαρά.

Ναι,φύγε.

Είμαι βέβαιος, με κάποιο παράξενο τρόπο, ότι αν έμενες εδώ

θα μας αγκάλιαζε μια απέραντη θλίψη.

Εγώ θα βάδιζα προς την καταστροφή μου, κι εσύ άσπρη μέρα δε θα'βλεπες.

Γι'αυτό, πήγαινε! Τέλειωσε η κωμωδία!

Σου εύχομαι ...

Για μια φορά στην ζωή σου ...

Πρέπει να φύγω.

Τι παράξενο που είναι. Συναντιόμαστε, και ξαφνικά

φαίνεται ότι πρέπει να χωρίσουμε για πάντα.

- Κάποιος έρχεται. - Τέλειωσε!

Ντροπή σε όποιον κουβαλάει κακία για το παρελθόν.

Πέρασα τόσα πολλά τις τελευταίες ώρες

που αισθάνομαι ικανός να γράψω

μια ολόκληρη πραγματεία για την πορεία της ζωής.

Ευχαρίστως δέχομαι τη συγνώμη σου, και σου ζητώ να με συγχωρήσεις κι εσύ.

Δέχομαι τη συγνώμη σου ευχαρίστως, και σου ζητάω κι εγώ να με συγχωρέσεις.

Θα σου στέλνουμε το ίδιο ποσόν όπως παλιά.

Θα είναι όλα όπως τον παλιό καιρό.

Βγάλε μια φωτογραφία, Αλέξανδρε, και στείλ'τη μου.

Ξέρεις πόσο σε αγαπώ.

Αντίο, Εξοχότατε. Μη μας ξεχάσετε.

Αντίο, μπαμπά. Να προσέχεις.

Αντίο. Δε θα σε ξαναδώ ποτέ!

Αντίο, αντίο σε όλους σας.

Πολλά ευχαριστώ για την ευχάριστη παρέα σου.

Έχω ένα βαθύ σεβασμό για τις απόψεις σου και τον ενθουσιασμό σου

αλλά επίτρεψέ μου, σαν γεροντότερος, να σου δώσω μια συμβουλή φεύγοντας:

Κάνε κάτι, φίλε μου!

Δούλεψε! Κάνε κάτι! Καλή τύχη σε όλους σας.

Πες τους να φέρουν την άμαξά μου.

- Γιατί δεν πας να τους δεις που φεύγουν; - ’σ' τους να φύγουν! Δεν μπορώ να πάω εκεί έξω.

Έφυγαν! Ο καθηγητής, υποθέτω, είναι ευχαριστημένος που φεύγει.

Δε θα έμπαινε στον πειρασμό να γυρίσει πίσω για τα περιουσιακά.

Έφυγαν.

Έφυγαν. Ο Θεός μαζί τους.

-Και τώρα, θείε, ας κάνουμε κάτι! - Να δουλέψουμε! Να δουλέψουμε!

Κατ 'αρχάς, ας κάνουμε τους λογαριασμούς. Είναι παρατημένοι, χάλια.

Όλα αυτά τα χρέη ...

Πάρε εσύ ένα και θα πάρω εγώ το άλλο.

Έφυγαν.

Είναι τόσο ζεστά και άνετα....

Σιχαίνομαι το φευγιό.

- Έχουμε και το παλαιότερο χρέος .... - Διακόσια εβδομήντα πέντε.

Είναι έτοιμη η άμαξά σας.

Πάρε αυτά.

Πρόσεχε, μη γδάρεις το χαρτοφύλακα!

- Πότε θα σε ξαναδούμε; - Μάλλον όχι πριν το καλοκαίρι. Μάλλον όχι τούτο το χειμώνα.

εκτός εάν , βέβαια , συμβεί κάτι οπότε πρέπει να με ενημερώσεις.

Σ' ευχαριστώ για την καλοσύνη σου, για τη φιλοξενία σου,

για όλα, με μια λέξη!

- Αντίο, γιαγιάκα! - Θα φύγεις χωρίς το τσάι σου;

- Δε θέλω καθόλου. - Ούτε μια σταγόνα βότκα;

Ναι, εντάξει.

Η φοράδα μου κουτσάθηκε για κάποιο λόγο.

Το πρόσεξα χθες.

Πρέπει να την πεταλώσω.

Θα την πάω στους σιδεράδες στο Ροζντεσβέσκι, στο δρόμο για το σπίτι μου.

Υποθέτω ότι θα ψήνονται απ'τη ζέστη στην Αφρική τέτοια εποχή.

Ναι, μάλλον.

Έλα.

- Φάε μια μπουκιά ψωμί μαζί. - Όχι, μου αρέσει έτσι ...

Και τώρα, αντίο.

Δε χρειάζεται να με κατευοδόσεις, γιαγιάκα.

Δέκα κιλά βούτυρο ...

Έφυγε.

Έφυγε.

Έξι, πέντε, εννέα ...

δεκαεπτά, δεκαπέντε, επτά ...

Αχ, παιδί μου, είμαι δυστυχισμένος.

Τι να κάνουμε; Πρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας.

Ναι, θα τη ζήσουμε, θείε Βάνια.

Θα ζήσουμε με τη μακριά πομπή των ημερών που έρχονται, και τα ατέλειωτα βράδια.

Θα κουβαλάμε υπομονετικά τις δοκιμασίες που μας επιβάλλει η μοίρα μας.

Θα δουλεύουμε για τους άλλους, χωρίς ξεκούραση, τώρα μα και στα γεράματα.

Και όταν φτάσουμε πια στα τελευταία μας, θα το αντιμετωπίσουμε στωικά.

Κι εκεί, πέρα από τον τάφο, θα πούμε ότι υποφέραμε και κλάψαμε,

ότι η ζωή μας ήταν πικρή, και ο Θεός θα μας λυπηθεί.

Αχ, αγαπημένε μου θείε, θα ζήσουμε

μια φωτεινή και όμορφη ζωή,

θα τη χαρούμε και θα αφήσουμε πίσω μας τις τωρινές πίκρες.

Ένα ζεστό χαμόγελο.... και θα ξεκουραστούμε.

Θα ακούσουμε τους αγγέλους. Θα δούμε τον ουρανό να λάμπει σαν κόσμημα.

Θα δούμε όλο τα δεινά και τον πόνο μας να βυθίζονται στη μεγάλη συμπόνια

που θα αγκαλιάζει τον κόσμο.

Η ζωή μας θα είναι γαλήνια και τρυφερή και γλυκιά σαν χάδι.

Το πιστεύω!Το πιστεύω!.

Θα ξεκουραστούμε.

Θα ξεκουραστούμε.

ΤΕΛΟΣ Μετάφραση-Απόδοση: zamandy_P.Faliro-Athens.