Original subtitles

Film powstał na podstawie prawdziwych wydarzeń.

Nazwiska bohaterów zostały zmienione,

a część scen powstała wyłącznie na użytek filmu.

SERCE W MROKU

- Co robisz? - Później wyjaśnię.

Jedźcie do babci. Szybko.

- Co? Jak to? - Rób, co mówię.

Poczekaj pod domem. Co zrobiłaś?

Dziś jest 10 października 2014, godzina 7.27.

Cześć. Wejdź.

Co się stało?

Bójka.

Z kim?

Nie wiem.

Jacyś idioci.

Chyba Polacy.

Pracownicy sezonowi.

Nic mi nie jest, pobiłem ich.

To dobrze.

Jeździłem całą noc po okolicy i pomyślałem o tobie.

Trzeba opatrzyć ranę.

Wyczyścić ją.

Dobrze się czujesz?

Jestem wściekły.

Rozumiem.

Mogłem ich zabić.

Trzeba było tak zrobić.

Skopać ich.

Przepraszam za to.

Nie szkodzi.

Spokojnie.

Już.

Marcus?

Śniadanie gotowe.

To Myra?

Ładna.

Pięknie jej urządziłaś pokój.

- Sanna tak nie umie. - Dzięki.

Zjedzmy. Zrobiłam jajecznicę.

Jeśli coś między nami będzie,

będę traktował twoją córkę jak własną.

Będzie dla mnie tak samo ważna, jak moja córka.

Wspaniale.

Wszyscy mnie nienawidzą.

- Na pewno nie. - Tak.

Nie.

Nie może tak być.

Ja cię nie nienawidzę.

Nie?

Pewnie że nie.

Na pewno?

Tak. Nie mogłabym,

nigdy.

Bez względu na wszystko. Nawet na to,

co zrobiłeś.

Pyszne.

Smakuje mi.

Sanna nie umie tak gotować.

- Nie? - Nie.

Zerwę z nią.

Tak? Czemu?

Nie wiem, nic już między nami nie iskrzy.

Nie kochaliśmy się od pół roku.

Właśnie. Człowiek ma swoje potrzeby.

Jasne.

Czy to mądre?

- Co będzie, jeśli Bengt się znajdzie... - Co?

- Sanna będzie bogata. - I co?

- Myślisz, że chodzi mi o pieniądze? - Ależ nie.

Bengt uważał, że jestem z nią dla pieniędzy.

Tak?

Przeklęty stary drań. Zasłużył na...

Nie umiałbym być z kimś dla kasy.

Wcale tak nie myślę. Nie jesteś takim typem.

A jakim?

Sama nie wiem...

Jesteś pełen pasji.

Zgadza się.

Tak myślałam.

Właśnie.

W przeciwieństwie do Sanny.

Jaka jest?

Nudna,

marudna i szalona.

Do tego histeryczka.

Niedawno wiozłem ją na oddział psychiatryczny.

Serio?

- Co się stało? - Załamała się. Miała dość.

Czego?

Jak to?

Chodziło o Bengta i jego zaginięcie?

Co jest?

Mam coś z żołądkiem.

- Dobrze się czujesz? - Tak.

- Na pewno? - Tak.

- Co to? - Nic.

Jak to?

To nasiona chia, są pełne antyoksydantów, bardzo zdrowe.

Dobrze robią na żołądek.

Nigdy nie spotkałem kogoś takiego jak ty.

Dużo wiesz,

jesteś mądra.

Dzięki.

Wciąż o tobie myślę.

Bardzo cię lubię.

A ty mnie?

Też.

Ale to teraz byłoby trudne.

Jesteś z Sanną, a ja szukam Bengta.

Najpierw trzeba rozwiązać te sprawy, zanim coś się zacznie.

- Myślę, że coś wiesz. O Bengcie. - Muszę do łazienki.

Spójrz, to kurki.

Patrz.

Marcus?

Nie jesz już?

Porozmawiamy?

Ty coś wiesz.

O Bengcie.

I chcesz mi powiedzieć.

Mówisz jak policjantka.

Nie jestem z policji,

tylko z organizacji Missing People.

Powiedz, gdzie jest Bengt.

Chcę go znaleźć.

Wtedy pozbędziesz się ciężaru.

Muszę wiedzieć, gdzie on jest.

Nie obchodzi mnie, jak się tam dostał.

Dowody i ślady zostały zniszczone z powodu upływu czasu.

Na przykład DNA. Już tego nie ma.

- Jesteś pewna? - Tak.

Czytałam o tym

i rozmawiałam z policją.

Dobra.

- Ale ja nic nie wiem. - Kłamiesz.

Widzę, że to dla ciebie ciężar. Pozbądź się go.

Poczujesz się lepiej.

Wtedy będziesz mógł zacząć od nowa i patrzeć w przyszłość.

Może pomyślimy o nowej farmie z bydłem.

Nie chcesz tego?

Ty i ja.

Opowiedz mi wszystko.

Przestań!

Nie mów mi, co mam robić.

- Wybacz. - Ani ty, ani Sanna, ani ojciec.

Wszyscy chcą mnie kontrolować,

mówić, co mam robić. Co mogę, kim jestem...

Całe moje życie tak wygląda.

Dlaczego?

Czemu nie mam prawa robić, co chcę?

Nie jestem głupi, choć wszyscy tak o mnie myślą.

Jestem mądry, silny i miły.

Ale nikt tego nie widzi.

Ja widzę.

Wiesz, że Sanna próbowała przejechać Bengta, kiedy byli razem w lesie?

Chciała go zabić.

Ale nie dała rady.

Stchórzyła. Ona umie tylko gadać.

Potem poprosiła o pomoc mnie.

Odmówiłem, ale wciąż gadała i namawiała.

Chciałem, żeby się zamknęła.

Poszedłem do nich w środku nocy.

Sanna mnie wpuściła.

Wszedłem po schodach na górę,

do jego sypialni.

Obudził się, zanim strzeliłem.

Był zaskoczony, jakby pierwszy raz ujrzał broń.

A potem...

Dobranoc.

Właśnie.

Bum.

Krew rozprysła się po ścianach.

Najzabawniejsze było oko. Wisiało z rozwalonej głowy.

Obrzydliwe.

Nigdy tego nie zapomnę.

Wciąż mi się śni.

A co potem?

Z czym?

Z ciałem.

Zakopaliśmy je.

Gdzie?

50 metrów od domu.

Pokażesz mi?

Jasne.

Muszę do łazienki.

Wszedłem po schodach na górę, do jego sypialni.

Obudził się, zanim strzeliłem.

Był zaskoczony, jakby pierwszy raz ujrzał broń. A potem... Dobranoc.

Wejdź do domu.

Nie mogę, chcę tylko zegarek ojca.

Zajrzyj do Astrid, stęskniła się za tobą.

Nie mam czasu.

Co z zegarkiem?

Na co ci on?

Na pamiątkę.

Nosił go, kiedy wróciłaś ze studiów, pamiętasz?

Był z ciebie taki dumny. Nie widziałaś tego.

Dostrzegałaś tylko złe strony.

A ty dobre.

Możliwe.

Tacy są ludzie, mają różne strony.

Zostań.

Po co?

Nie chcę być sama.

Gdzie Marcus?

Odszedł. Zerwaliśmy. Nie chcę być sama, kiedy wróci.

Powiedz, co się stało.

Co?

Z tatą.

Wtedy zostanę.

Jak to?

Pokażesz mi?

Marcus?

Tu jest farma.

Mówiłeś, że zakopaliście go niedaleko.

Za domem, czy obok? Gdzie?

- Nie możemy obejrzeć filmu? - Nie, pokaż na mapie i zakończmy to.

To gdzieś tu.

Dokładnie.

Tu jest podwórko.

Drzewo.

Dobra.

Tutaj.

Półtora metra pod ziemią.

Tam jest Bengt.

Czemu wychodzisz?

Już mówiłam, umówiłam się. Poćwiczymy razem.

To chłopak czy dziewczyna?

Co?

Z kim się umówiłaś?

Dziewczyna, Hanna.

Odbierz, do diabła!

- Tak? - Jak do Thomasa Anderssona.

- Przyjmuje od 11 do 15. - Mam ważną sprawę.

Jaką?

Wszedłem po schodach na górę,

do jego sypialni.

Obudził się, zanim strzeliłem.

Był zaskoczony, jakby pierwszy raz ujrzał broń.

A potem...

Dobranoc.

Właśnie.

Bum. Krew rozprysła się po ścianach.

Najzabawniejsze było oko. Wisiało z rozwalonej głowy.

Obrzydliwe.

Nigdy tego nie zapomnę. Wciąż mi się śni.

A co potem?

Z czym?

Z ciałem. Co zrobiliście?

Zakopaliśmy je.

Tu.

Co?

Tam jest ciało. W tym miejscu.

Półtora metra pod ziemią.

A niech mnie!

Nie ma za co.

Czekają w środku.

Nie wejdziesz?

Powinnaś.

Poczekam tu.

Na pewno?

Tak, idź.

Ale zobaczymy się później.

Staffan?

Tanja, chcemy ci podziękować.

Za to, że znalazłaś Bengta, zamknęłaś tę sprawę.

I za wskazanie winnych...

Ci dranie dostaną to, na co zasłużyli.

Właśnie. Jesteśmy ci bardzo wdzięczni.

Powinnaś za to coś dostać.

Nie wiedzieliśmy, co ci dać,

więc zebraliśmy trochę pieniędzy.

To dla ciebie. Dziękujemy.

Niewiele tego, ale zawsze coś.

Dziękuję.

Cześć.

Gracie?

W Monopol.

Mogę dołączyć?

Jasne, chodź.

Sanna?

Masz telefon.

Od kogo?

Od więźnia z innego zakładu.

Marcusa Tingstroma.

Marcus?

Tak. To Marcus Tingstrom.

Porozmawiasz z nim?

Nie.

Para skazana za zabicie Bengta Ljungqvista

Tanja Thorell rozwiązała tajemnicę z Eketorp.

Tanja Thorell.

Dzwonię z zakładu karnego Tidaholms. Pewien więzień chce z tobą rozmawiać.

Marcus Tingstrom.

Przyjmiesz rozmowę?

Jasne.

Cześć.

To ja, Marcus.

Wiem.

Co robisz?

Nic takiego, gotuję obiad.

Co słychać? Jak się masz?

Dobrze. A co u ciebie?

W porządku.

Opowiadaj.

Co?

Wszystko.

Wszystko?

Tak.

Od czego zacząć?

Sam powinieneś wiedzieć.

tekst: Olga Krysiak