Original subtitles

Film powstał na podstawie prawdziwych wydarzeń.

Nazwiska bohaterów zostały zmienione,

a część scen powstała wyłącznie na użytek filmu.

Znaleźliście coś?

SERCE W MROKU

Cześć.

W porządku?

Gdzie wasz pies wskazał?

Chodźmy, pokażę.

Tuż przy brzegu.

Co robicie?

Co?

Niszczycie miejsce zbrodni.

Oszaleliście?

- Czekaliśmy na was 3 godziny. - Wszyscy wychodzić!

Mogliście przyjechać wcześniej.

Wynoście się!

Wszyscy!

Zapomniałem o tym.

O nie.

Zawróćmy.

- Chodźmy tam. - Co?

Co zamierzasz?

Cześć, Marcus.

Okropna pogoda.

- Jesteś Sanna? - Tak.

Cześć, Tanja Thorell z Missing People.

Skontaktowała się ze mną twoja siostra.

Co tu robisz?

Pies wytropił ludzkie szczątki w stawie.

Myślisz, że to Bengt?

Nie wiadomo, sprawdza to policja.

Może poczekasz w aucie?

Czemu?

Jako członek rodziny możesz przeżyć szok.

- Wracamy do domu. - Nie pochowaliby go tam.

A kto tak twierdzi?

- Mówiliście, że wyjechał za granicę. - Wiem, ale szukacie w złym miejscu.

W okolicy od lat 70 wiele złego się dzieje.

Są tu handlarze narkotyków. Brudne pieniądze.

Bengt coś o tym wiedział.

Myślisz, że to może mieć związek z jego zniknęciem?

Tak. Spytajcie Rogera Ronna. Dzierżawi ziemię od Bengta.

- Roger Ronn? - Wracamy do domu, Astrid marznie.

Pa.

Dzięki za radę.

Miło było cię poznać, Sanna.

Zastanawiałem się, czy nie kupić trochę bydła.

Kilka krów i młodych byków.

Czemu tyle gadasz?

Co?

Po co to mówiłeś tej idiotce?

- Wiem, co robię. - Jasne.

Pomyślisz o bydle?

Nie stać nas. Poza tym nie chcę tu zwierząt, to las.

Masz nikomu nic nie mówić o ojcu.

Powiedziałem jej tylko o Rogerze.

To taka taktyka. Zmyliłem ją.

Nie rozumiesz? Ani słowa.

Daj ją.

- Czemu? - Daj mi ją.

- Masz mi ją dać! - Nie. Przestań się wydzierać.

Czemu tak mówisz?

Co z tym zrobisz?

Znaleźliście coś?

Tak.

Serio?

Co?

Oponę, dwie puszki i reklamówki.

Odjeżdżamy. Też powinniście.

Ale pies coś wskazał.

Psy tak robią.

Ale to my sprawdzamy, czy to trup, czy coś innego.

Poza tym zadeptaliście potencjalne miejsce zbrodni.

Trzeba rozszerzyć poszukiwania.

- Poważnie? - Tak.

Od kogo ten cynk?

Nie mogę powiedzieć.

Serwisowaliśmy ją zimą, a potem tu stała.

Jest w dobrym stanie.

Nie potrzebujecie jej?

Nie stać nas na raty i na paliwo.

Tak?

Zamrozili wszystkie konta.

Nie dostaję pieniędzy na prowadzenie firmy.

Na nic mnie nie stać.

Kiepsko to wygląda.

Tak.

Nie jest łatwo prowadzić taką firmę.

- Sam nie wiem. - Opuszczę 50 tysięcy.

Ale nie wiem, czy Bengt by się zgodził na sprzedaż.

Sto tysięcy.

Poczekam, aż wróci.

Trzymaj się.

Dzięki za pomoc.

Myślałem, że mam siedzieć cicho.

Zajmij się dzieckiem.

Myślałem, że mi nie wolno.

To prywatna droga.

Roger Ronn?

- A kto pyta? - Tanja Thorell z Missing People.

Bengta tu nie ma.

Pokłóciliście się?

Pan i Bengt?

Co takiego?

Od 50 lat dzierżawimy od niego ziemię.

- Ale mogliście mieć jakiś konflikt. - Kto tak powiedział?

Marcus Tingstrom.

Jasne.

Od pokoleń ich rodziny ze sobą walczą.

O co?

Już nikt tego nie pamięta.

Ale zawsze się ze sobą kłócili.

Sanna i Marcus są razem.

Nikt tego nie wiedział, a już na pewno nie Bengt.

Wkurzył się?

Można tak powiedzieć.

Co pan wie o Marcusie?

Lepiej trzymać się od niego z daleka.

- Czemu? - Jest niebezpieczny.

Jak to?

Agresywny,

ma broń.

Sanna!

Cześć.

Cześć.

- Co tu robisz? - A co się robi w sklepie?

Jak się masz?

W porządku.

Serio?

Trochę kłopotów w domu.

Jakich?

Z dziewczyną.

Jasne, rozumiem.

Też miałam małe dziecko.

Nie mogłam spać, puchłam,

cycki miałam jak dwa balony.

Daj znać, jeśli będziesz chciał pogadać.

Dzięki. Ułoży się.

Sprawdziłam tego Rogera Ronna.

Miałeś rację, coś z nim nie tak.

- Dzięki za dobrą radę. - Jasne.

Chętnie pogadam.

O zniknięciu Bengta i nie tylko.

Może.

Odrzuca pana kartę.

Proszę spróbować.

Nic.

Ja zapłacę.

- Nie. - Żaden problem.

- Dzięki. Karta się zablokowała. - Zdarza się.

Wszystko oddam.

Spoko, ufam ci.

Dzięki.

Jutro będę w Eketorp, zajrzę do was. Pogadamy.

- Do domu? - Tak.

Nic z tego.

Czemu?

Daj mi swój numer.

Mój numer?

- Tak. - Jasne.

Daj telefon.

Nie wytrzymam dłużej.

Czego?

Wszystkiego.

Stało się coś?

Podobno niedawno urodziłaś.

Jakiś rok temu.

Córka?

Wspaniale.

Wielka zmiana.

Jak ci idzie?

Chyba dobrze.

Wysypiasz się?

Czasem.

To dobrze.

Co się dzieje?

Coś w pracy albo w rodzinie?

Mój ojciec zaginął.

Jak dawno?

Dwa lata temu.

Nie wiem, co się stało.

To straszne.

- Obowiązuje panią tajemnica? - Tak. Co chcesz mi powiedzieć?

Nic.

Dam ci coś na depresję, jeśli chcesz.

Co robisz?

San?

Nie powinnaś pracować po lekach.

Zajmę się Astrid, spokojnie.

Co mam zrobić?

Sanna?

Przyszłaś.

Tak.

Co za miejsce!

Wszystko należy do Bengta. I Sanny.

Może jego zniknięcie ma z tym coś wspólnego.

Mówisz o motywie?

Właśnie.

Jasne.

Mają aż tak dużo lasów?

Bardzo dużo.

Ale to długoterminowa inwestycja. Czekasz 50 lat.

Ja wolę zwierzęta. Żeby coś się działo.

To mądre.

Co chcesz mieć? Krowy?

Tak, ale nie mleczne. To mało opłacalne.

Wolę bydło na mięso.

Mądrze.

Dorastałem na farmie.

Widzę.

To ja zajmowałem się tam zwierzętami.

Tęsknisz za tym?

Tak,

ale chciałbym to robić na większą skalę.

Byki i świnie.

Dobry pomysł.

Powiedz to Sannie.

Ona nie chce?

Jest taka jak ojciec. Tylko las i las.

Kto chce patrzeć, jak drzewa rosną?

Racja. To nie jest seksowne.

Sanna!

Czytaj.

Nie chcę.

"Żądamy, żeby Roger Ronn podpisał nową umowę dzierżawy.

Żeby Sanna i Marcus wynieśli się z farmy Bengta.

Bo skrzywdzimy ich córkę..."

Co to? Kto grozi naszej córce?

Ja to napisałem.

Co?

Dam ten list policji.

Po co?

Żeby podejrzewali Rogera.

Co ty na to? Ta babka z Missing People uwierzyła, że to on.

Przestań.

Ale tak będzie lepiej.

Znajdą ciało i będą podejrzewać Rogera.

Dużo tam błędów, jesteś dyslektykiem.

Przynajmniej coś robię, nie leżę na kanapie i nie płaczę.

Potrzebujemy pieniędzy!

Co robisz?

Nic. Piję wino.

Ile już wypiłaś?

Czemu pytasz?

Z ciekawości.

Jakieś dwa, trzy kieliszki.

- Jaka jesteś, kiedy się napijesz? - Jaka?

Trochę

impulsywna,

szalona. I robię głupstwa.

- Chciałbym to zobaczyć. - Domyślam się.

O czym myślisz?

Teraz?

O życiu. O przyszłości.

A dokładniej?

O tym, co chcę robić.

Opowiedz.

Może przeniosłabym się na wieś.

Na wieś?

Chciałabym mieć farmę,

gdzie mogłabym poczuć wolność.

Poważnie?

Daj spokój, na farmie nie ma na nic czasu.

Masz rację. To ciężka praca.

Potrzebowałabym kogoś do pomocy.

Kogo?

Może ciebie?

Jasne.

Ale to niemożliwe.

- To tylko moje marzenia. - Jak to?

Nic z tego. Nie mam pieniędzy, a to droga inwestycja.

Może jednak się uda.

Tak? Też byś zainwestował?

Może.

Masz takie pieniądze?

Nie teraz. Wszystko jest zamrożone.

Więc w czym problem?

Póki nie znajdą Bengta, nie dostaniemy pieniędzy.

Ja go znajdę.

Jasne, ale jak?

Myślę, że chcesz mi coś powiedzieć.

Skąd taki pomysł?

Nie wiem, ty mi powiedz.

- Mogę ci zaufać? - Jasne.

Obowiązuje mnie tajemnica, bo pracuję w organizacji Missing People.

- Serio? - Tak.

Muszę kończyć.

Czekaj? Co jest?

- Marcus, czekaj. - Muszę kończyć.

- Może spotkamy się jutro? - Dobra.

W kawiarni o dziesiątej.

Jasne.

Pa.

Z kim rozmawiałeś?

Z ojcem.

O czym?

Chce, żebym mu jutro pomógł.

Kolacja czeka.

- Mogę ci zaufać? - Jasne.

Obowiązuje mnie tajemnica, bo pracuję w organizacji Missing People.

- Serio? - Tak.

Muszę kończyć.

Byłam blisko.

Pójdę z tobą jutro.

Zdenerwuje się. Muszę być sama.

Usiądę dalej.

Sama to zrobię.

Dobra. A jeśli masz rację?

Mam.

Nie powinnaś być sama.

To kawiarnia, będzie dużo ludzi.

Zdrowie.

Cześć.

Marcus?

Co robisz?

Czekaj, jest trzecia rano.

Uspokój się, chodź.

Co jest? Co robisz?

Czemu rozmawiałeś z tą dziwką?

- Wcale nie. - Nie kłam. Gadałeś z nią.

Pieprzycie się?

Co? Nie.

Tylko z nią gadam.

O czym?

O różnych rzeczach.

Pomoże nam.

W czym?

W odzyskaniu pieniędzy.

Serio?

Zastawiła na ciebie pułapkę. Żebyś jej powiedział prawdę.

- Nic z tego. - Uda jej się, wiesz czemu?

- Nie. - Bo jesteś idiotą. Kretynem!

A ty?

Nawet nie wiedziałaś, że nie dostaniesz kasy po zniknięciu ojca.

Taka jesteś mądra?

Zamordowaliśmy twojego ojca i co z tego mamy?

Nic.

Wynoś się!

- Nie. - Zrywam z tobą.

Nie chcę cię, nie rozumiesz?

Wracaj do ojca.

Do swoich ohydnych krów!

Nie zostawię Astrid.

Jeśli mi ją odbierzesz, zabiję się.

Zrób to. Nikt nie będzie za tobą tęsknił.

Ojciec miał rację, jesteś do niczego.

Cała twoja rodzina to nieudacznicy. Żerujecie na innych, jak pasożyty.

- Tak? - Jadę do ciebie teraz.

Do mnie?

Mieliśmy iść na kawę.

Jadę.

Co? Nie możesz.

tekst: Olga Krysiak