Original subtitles

Film powstał na podstawie prawdziwych wydarzeń.

Nazwiska bohaterów zostały zmienione,

a część scen powstała wyłącznie na użytek filmu.

Tu Bengt Ljungqvist.

Nie mogę odebrać, więc zostaw wiadomość po sygnale, oddzwonię.

Cześć, tato.

Przepraszam za wczorajszą kłótnię.

Kiedy wrócisz do domu?

Idziesz?

Chodź.

Chodź!

SERCE W MROKU

Jak się czujesz?

Pytam o dziecko.

Niedobrze ci?

Podobno trzeba ssać lód.

Masz lód? Przyniosę.

Jak się masz?

Dobrze.

- Jest z tobą ojciec? - Nie.

Nie mogę się do niego dodzwonić.

Potrzebuję jego pomocy przy kranie, który cieknie. Obiecał, że zajrzy.

Gdzie jest?

Wyjechał.

Dokąd?

Nie wiem.

Dziwne.

Nie działa.

500 koron i takie badziewie!

- Będziesz tak siedziała? - Nie znam się na tym.

Myślisz, że ja się znam?

- Ustawiłeś na maksa? - Pewnie, że tak!

Może to my powinniśmy się zabić.

Przestań.

Będzie dobrze.

Dużo miejsca

dla ciebie i dziecka. Nie musisz pracować.

Ale chcę.

Jasne.

Na własnych warunkach.

Zatrudnij ludzi.

Będzie dobrze, obiecuję.

Dzień dobry.

- O co chodzi? - Chcę nadal szukać.

- Przecież już przeszukaliście wszystko. - Ale nie farmę.

My już to zrobiliśmy.

Co pan myśli o Sannie i Marcusie?

- Co? - Coś ukrywają.

Byłam tam, ale...

Przecież mówiłem, żeby się trzymać od farmy i jej właściciela z daleka.

Nie wiedziałam, że to córka.

Co za różnica?

Są podejrzani?

Przeszukaliśmy farmę dawno temu.

Bengta tam nie było.

Nie wiemy, czy nie żyje.

Ja wiem.

Mają motyw. Sanna i Marcus.

Bengt miał duży majątek, który przejęli.

I nie są zainteresowani szukaniem go.

Nigdy czegoś takiego nie widziałam.

Jasne.

Nie zależy panu?

Druga córka Emelie tak uważa.

Trudno pracować nad starą sprawą, w której nie ma żadnych dowodów.

Wykorzystajcie mnie,

mam czas.

Nie jest pani z policji.

- Nie, ale... - Wie pani, co jest najważniejsze?

Corpus delicti.

- Co to takiego? - Corpus delicti.

Nie ma ciała, nie ma przestępstwa.

Missing People wykonali kawał dobrej roboty.

Ale wystarczy.

Wracajcie do swoich zajęć,

a nam pozwólcie wykonywać naszą pracę.

Przeklęte auto.

- Uważaj. - Spokojnie.

Myśl o dziecku.

Jest jeszcze małe.

Jasne.

Dobrze wygląda.

Prawda?

Znasz się na tym.

Kto to?

Nikt.

Czemu ojciec nie dzwoni?

Czasem tak się zachowuje, zwłaszcza po kłótni.

Pokłóciliście się zanim wyjechał?

O co?

O farmę.

Czemu nic nie mówiłaś?

Nie wiem.

Muszę się położyć.

Mogę jutro przyjechać?

Lepiej nie.

Dlaczego?

Zmieniamy łańcuchy w pile.

Ty i Marcus?

Mieszka z tobą?

Nie, przychodzi mi pomagać.

To chyba dobrze?

Dobra, odezwę się.

Czy to Missing People?

Tak.

Znalazłem ten numer na Facebooku.

Babcia zaginęła kilka dni temu...

Nie mam czasu, zadzwoń do kogoś innego.

Tam są też inne numery.

Detektyw Andersson. Mieszka tu Sanna?

Tak.

Jest w domu? Chcę porozmawiać.

Gdzie spał Bengt?

Na górze.

Skromne wyposażenie.

Dużo pracuje.

Jasne.

Na farmie jest sporo pracy.

Właśnie.

Jesteś tu teraz sama?

Ja jej pomagam.

Co tam jest?

Pokój gościnny.

Nowa tapeta?

Tak, pojawił się grzyb i remontowaliśmy.

Do Niemiec?

Nie mam pewności, ale wyjeżdżał tam w interesach.

Nie ma go od miesiąca?

Tak.

Nie dzwoni?

Zabrał paszport.

Twoja siostra o tym mówiła.

To ona zgłosiła zaginięcie.

Nie martwisz się?

Nie.

To znaczy trochę, ale czy powinnam?

Nie wiem.

Ludzie znikają z różnych powodów.

Znaleźliśmy BMW Bengta

na stacji kolejowej.

Jeździłaś nim?

Nie.

Dobrze.

Mogę o coś spytać?

Jasne.

Auto.

Sanna je odzyska?

Musimy je sprawdzić, ale potem je odzyska.

Choć to nie moja działka.

Po co pytałeś o auto?

Mamy już zawsze jeździć tym złomem?

- Nie, ale... - Co?

- Kupię nowe. - Kiedy?

Wkrótce.

Trzeba to przeczekać.

Kup je.

Dobrze.

I nie mów mi, co mam mówić.

Masz jedną wiadomość.

Tu Emelie.

Podobno zakończyliście poszukiwania.

Chciałam spytać, czy coś znaleźliście.

Obiecałaś zadzwonić.

Odezwij się. Pa.

Mówi Thomas Andersson z policji.

Poznaliśmy się jesienią.

Chcemy porozmawiać z tobą i Marcusem.

O czym?

Dziewczynka czy chłopiec?

Dziewczynka.

To miłe.

Kiedy poród?

Za jakieś siedem tygodni.

Początek kwietnia?

Czyli zaszłaś w ciążę dwa miesiące przed.

Przed czym?

Przed zaginięciem ojca.

Zgadza się.

Jak zareagował na wieść, że zostanie dziadkiem?

- Tak sobie. - Czemu?

Stara sprawa.

Mój dziadek i dziadek Marcusa pokłócili się o kawałek ziemi.

Zna pan tutejszych ludzi. Nigdy nie zapominają.

Ojciec nie był zachwycony, że zadaję się z Marcusem.

Dziwne,

bo Marcus mówił,

że Bengt go lubił i cieszył się, że zostanie dziadkiem.

Sprawdziliśmy konta Bengta

i znaleźliśmy coś, czego nie rozumiem. Może ty to wyjaśnisz.

7 września twój ojciec przelał 200 tysięcy koron na twoje konto.

Sama zobacz.

200 tysięcy.

Podpisane przez Bengta. 7 września 2012.

Tydzień po zaginięciu.

Chcesz mi coś powiedzieć?

Tak.

Ja to podpisałam.

Mamy wydatki na farmie.

Bez pieniędzy nic nie działa. Co miałam robić?

Wiesz, co to fałszerstwo?

Jest karalne.

Przepraszam.

Powiem ci, co teraz będzie.

Pieniądze Bengta zostaną zamrożone.

Wyznaczony zostanie księgowy.

I to do niego będziesz się zwracać po pieniądze.

Jasne?

To wszystko.

Mogę iść?

Tak.

Coś jeszcze?

Masz długie CV.

- Imałam się różnych zajęć. - Widzę.

Stylistka, modelka.

Głównie w Mediolanie i w Paryżu.

Fryzjerka, nauczycielka, strażniczka,

przewodniczka, kelnerka i pracownica restauracji.

Odeszłam, to nie było dla mnie.

- Teraz chcesz być dziennikarką? - Tak,

to idealna praca dla mnie.

Uwielbiam ludzi i ich historie.

Zawsze dążę do prawdy.

Czytając twoje CV mam wrażenie,

że nigdzie nie umiesz zagrzać miejsca.

Jesteś...

Jak to powiedzieć?

Niespokojna.

Chodzi raczej o to, że lubię wyzwania.

Gdybyście mnie zatrudnili,

zostałabym

i rozwijała się.

Chcę się uczyć nowych rzeczy.

Przydałby wam się ktoś, kto zna lokalną społeczność.

Dobrze sobie radzę z ludźmi.

Wspaniale, ale mamy problem.

Jaki?

Brak ci kompetencji.

Szybko się uczę. Uwielbiam pisać.

- Mam jednak wrażenie... - Prowadziłam blog.

O małżeństwie. Był popularny. To było przed moim ślubem.

Trzeci najbardziej poczytny blog w kraju.

Nieźle.

Ile jesteś już po ślubie?

Rozwiodłam się.

Bądź silna.

Silna.

- Nie rozumie pani. - Czego?

- Potrzebujemy pieniędzy. - Wiem.

- Ale dostajesz wypłatę. - To za mało. Inwestujemy, opłacamy ludzi.

- To musi zaczekać na powrót Bengta. - A jeśli nie wróci?

- Nie trać nadziei. To niestety trwa. - Jak długo?

Jakieś 15 do 20 lat, zanim uzna się zaginionego za zmarłego.

Przykro mi, nie mogę ci pomóc.

Co robisz z traktorem ojca?

Jest też twój.

Ojciec go pożycza, bo nasz się zepsuł.

To twój teść, więcej szacunku.

Wybacz.

Jak spotkanie?

Kiepsko.

Dostałaś pieniądze?

- Nie. - Żartujesz?

Czemu?

Nic nie dostaniemy, póki nie odnajdą ojca.

Marcus, chodź tu.

Musisz mi pomóc.

Wróć do matki ziemi.

Wejdź w nią i oddychaj.

Jej korzenie wyciągną ciemność z twojego serca.

Akceptuję wszystko, co mnie spotyka.

Akceptuję wszystko, co mnie spotyka.

Jestem silna.

Jestem silna.

Daję to, co moje serce może unieść.

Daję to, co moje serce może unieść.

Powtarzaj - daję to, co moje serce może unieść.

Zakończmy na dziś.

Wybacz.

Co się dzieje?

Jesteś dziś zamyślona.

Coś cię trapi?

Bengt Ljungqvist.

Możesz?

Zaginął.

Ale myślę, że nie żyje.

Pochowali go gdzieś w lesie.

Woda.

Jaka woda?

Jest w wodzie.

Wrak.

Wrak?

Może auta?

Jest we wraku auta w wodzie?

Tak.

To widzisz?

Ale urosła.

Chcesz?

Skontaktowałam się z Missing People.

Co to?

Szukają zaginionych.

Rozmawiałam z Tanją. Spotkałyśmy się.

Co będą robić?

Przeszukają las.

Będą w Eketorp?

Tak.

Kiepski pomysł.

Dlaczego?

Musimy robić wszystko, żeby znaleźć tatę.

Oczywiście.

Ale myślę o sąsiadach.

Wszystko tu zmieniliście.

Najwyższy czas.

Wiem, ale co by powiedział ojciec?

Co zrobiliście z meblami?

Są w stodole?

Wyrzuciliśmy je.

Co?

Były stare.

Cześć.

Musisz już iść.

Co?

Muszę położyć małą spać.

Na razie.

W porządku?

Tak.

Mama.

Wciąż mam koszmary.

A ty?

Co?

Masz koszmary?

Nie.

Miło cię poznać.

Jestem Tanja.

Przekaż Sannie,

że chcę porozmawiać.

O czym?

- O ojcu. - Już mówiłem, Sanny nie ma.

Nic.

Szukajcie przy wodzie.

- Wracajmy. - Nie.

Jest wrak auta i jest woda.

Jak mówiła.

Kim jest twoje źródło?

Nie mogę powiedzieć.

Wskazuje coś.

tekst: Olga Krysiak