Original subtitles

"Niczym sam przez się ten oczom widzialny Czarnej żałoby strój konwencjonalny;

Wietrzne z trudnością wydawane tchnienie, Obficie z oczu ciekące strumienie,

Żałość na widok stawiana obliczem,

- Miną, gestami..." - Lukas.

- Tak? - Przepraszam. Nie rób tylu pauz.

To wyjątkowa sytuacja, mówisz szybciej.

Muszę patrzeć, co się stanie.

- Pilnować, żeby... - Co się stanie? Chcesz ją zabić!

Pieprzy się z bratem twojego ojca! Jeszcze raz.

"Jedź więc, rozrządzaj według woli czasem I łaską naszą. Do ciebie się teraz

- Zwracam..." - "Co to jest za człowiek,

Którego boleść brzmi z taką przesadą?

Którego objaw żalu zatrzymuje

Gwiazdy w ich biegu i obraca one

W słuchaczy osłupiałych?

To ja jestem

Hamlet,

syn Danii."

Sven!

Cześć!

Nie zaraź się,

mam raka.

- Myślałem, że to duch. - Dobrze wyglądasz.

Nie przytyłeś.

Peruka z "Małego Księcia"?

Możesz

grać?

Zapytaj reżysera.

Jestem gotowy.

"Jeżeli się to stanie teraz, nie stanie się później,

jeżeli się później nie stanie, stanie się teraz;

jeżeli nie teraz, to musi się stać później;

wszystko polega na tym,

żeby być w pogotowiu."

Lepiej wyglądasz.

Dzięki dawczyni.

Transplantacja ci pomogła.

To zaprzecza produktywności.

Dlaczego spuścił mnie na drzewo?

Mam dosyć. Mam grać tak, jak ty.

- Spokojnie. - Nie chcę grać pod dyktando.

- Dobrze go znasz. - Pieprzyć to.

Podoba ci się? Mam jeszcze jedną ze "Świętoszka".

Niebieska jest fajna.

Napisałaś coś?

Jestem chętny.

Na razie nie.

Dwudziestopięcioletni pisarz stworzył 3 sztuki.

Nie potrzebujesz mnie.

Jak on to sobie wyobraża?

Czuje się lepiej.

Spójrz na niego.

- Nie da rady. - Na scenie odżywa.

Nie wytrzyma kwadransa.

Musi odpocząć.

Za miesiąc premiera!

To nie jest nowa sztuka. Grał ją 200, 250 razy.

357.

Daj mu kilka dni.

Jesteś uparta, jak twój brat.

Gra 3 godziny!

Są sceny walki.

Masz Lukasa.

Jest świetny, ale da rady.

- Bo ma być kopią Svena. Koszmar aktora. - Kopią? Nie zacznę od nowa.

To potrwa. I tak mamy problem.

Nudzę cię?

Nie widzieliśmy się 3 lata. Tęsknisz za Szwajcarią?

Górami, jodłami, świeżym powietrzem?

Jesteś szczęśliwa?

Bardzo.

- A ty? - Tak.

Bardzo.

Masz odpocząć.

Chcę chodzić na próby.

- Masz 3 tygodnie. - Nie po to miałem transplantację,

żeby nie grać.

Dupek z niego.

- Chcesz iść? - Nie mogę być sam.

Zwłaszcza nocą.

Co z Johannesem?

To przeszłość. Johannes jest w Hamburgu, gra.

Może wsiąść w pociąg i u ciebie przenocować.

Było, minęło.

Otwarte!

- Cześć. - To wy.

- Mamo... - Już idę.

- Co robisz? Miałaś tylko odkurzyć. - Właśnie.

Co to?

Miałam posprzątać.

Znalazłam materiały.

Nie musiałaś.

Ojciec zostawił archiwalia.

W piwnicy jest szafa pełna kostiumów.

Sprzedaj je na pchlim targu. Kogoś zainteresują.

Nie wiecie, co przeżyliśmy.

- Pracowaliśmy z Brechtem... - Zadekiem, Peterem Steinem, Grüberem...

Mam. Znalazłam! Lisa, patrz!

Spodoba ci się. Chodź.

Postarzałem się.

Wcale nie.

Śliczne! Patrz. Z premiery "Człowiek jak człowiek".

Byliście uroczy.

Zachowałaś zdjęcia.

Byliśmy mali.

David się nie zmienił.

Dlaczego go zostawiłaś?

- Byliście świetną parą. - Mamo...

Jesteś zbyt wymagająca.

Kochałam ojca. Nie możesz wymagać, by człowiek teatru był ci wierny.

- Nie chcę dzielić łóżka z innymi. - Przesadzasz.

Nie chcę się zastanawiać co i z kim robił.

- W przeciwieństwie do ciebie, mam życie. - Czyżby?

Piszesz jedno arcydzieło po drugim?

Wszystko krytykujesz.

Wcale nie.

Nie rozumiem twojej sztuki. Sven był cudowny, ale tekst...

- Nie znosisz mojego dzieła. - Co to za tytuł, "Amniotik"?

Sztuka o rozterkach drobnomieszczanina. Luksusowe problemy.

Dla ciebie teatr to wyłącznie Brecht. Teatr polityczny. Zwariowałaś?

O to mi chodzi!

Ojciec mawiał, że teatr nie zmieni świata.

- Coś się przypaliło? - Cholera!

Mamo! Słucham. Jutro wracam do domu.

- Już, już. - Drobny wypadek.

- Babcia całuje. - Daj nóż.

- Cudnie. - Ten duży.

- Dasz tatę? - I mały garnek.

- Dobrze, kochanie. - Rozpuszczę czekoladę.

Dasz tatę?

Sven ją uwielbia. Gorące!

Nie!

Nie jedz tego świństwa.

Za gorące.

- Zatniesz się. - Cholera!

Wcale nie.

Boże.

- Poćwiczymy? - Daj spokój.

"Jakże się miewa mój łaskawy książę Hamlet?"

"Dobrze, dzięki Bogu." Akt drugi, scena druga, strona 17.

- "Idźcie go tam poszukać." - "Będzie czekał, aż przyjdziecie."

Akt czwarty, scena druga, strona 44.

"Hamlecie, własne twoje bezpieczeństwo..."

- Tego nie mówi Hamlet, a król. - Znam wszystkie kwestie. Nawet Ofelii.

Nudziłem się w tym sterylnym pokoju.

"Wara odtąd mężczyznom żenić się;"

"Ci, co się już pożenili, jednego

wyjąwszy, niech żyją zdrowi."

"-Reszta..." - Inaczej.

- Jasne. Co dalej? - "I ja, ze wszystkich kobiet

najnędzniejsza, Com ssała nektar słodkich jego ślubów,

Skazanam teraz widzieć tę wspaniałą, Wybraną duszę, jak spękany dzwonek."

Pamiętaj. Dwie butelki mleka proteinowego dziennie. On nie je.

Mleko jest kaloryczne. Obiecałaś.

Svena tu nie ma.

To jego leki. Wystarczą na 3 tygodnie. Pilnuj, żeby brał je codziennie.

Gdzie jest rozpiska wizyt lekarskich?

Nie grzeb w torebce damy.

W tym tygodniu idzie do dermatologa.

Czwartek, piętnasta.

Za tydzień hematolog. To ważne. W środę o dziesiątej rano lekarz ogólny.

- Za wcześnie. - Bierz mniej nasennych.

- Po dwunastej. - Nie przesunę wizyty. Musisz z nim iść.

Cholera!

Sven?

Głupie rolki!

- Wszystko dobrze? - Kto je tu położył?

Chciałam je schować.

Słuchaj! Znalazłam pluszaka, starego misia.

- Pokażę ci. - To jakiś chory tor przeszkód.

- Chciałaś, żebym skręcił sobie kark? - Nie krzycz!

Mam się tobą zająć, a nie umiem zająć się nawet sobą.

- Nie prosiłem cię. Chcę tylko spokoju. - Robię, co mogę. Spójrz na siebie!

Można się przestraszyć.

Popatrz w lustro. Okropny widok.

Przez ciebie mi niedobrze!

Powiem ci coś.

Nie będę patrzeć, jak się rozpadasz.

Wolę sama wykitować.

Nie masz prawa mi tego robić! Nie masz!

Cholera!

Robię, co mogę.

To on?

Dziś nie lata.

Halo? Hematologia?

Tak. Dzwoniłam w sprawie brata, Svena Braunschweiga.

Doktor Eberhardt, z Berlina.

Wysłał jego dokumenty.

- Mąż cię nie odbierze? - Uroczy. Słucham?

- Musisz tu przemeblować. - Mamy dużo miejsca.

- Stoisz w miejscu? - Nie.

Poznaję kolejność karteczek.

Scena masturbacji. Nowa.

Nie chcę pisać o parze, która się nie znosi,

kłóci się

i odkrywa seksualność, by zagłuszyć nudę.

Ciekawe.

To było w innym życiu.

Zmieniłam się.

Chcę czegoś nowego.

Ciekawe.

Leż płasko!

- Gdzie mama? - Tu jestem!

- Tęskniłam za wami. Byliście na nartach? - Tak.

- Na Berneuse? - Gdzie Sven?

- Jaki Sven? Nie wiem. - Gdzie on jest?

- Nie wiem. Poszukamy go? - Tak!

Ciekawe. Jest pod stołem?

- A może w butach? - Nie!

- Kto to? - Sven!

Znasz go.

- Cześć! - Przyjrzyj się.

Prawdziwe?

Pewnie. To moja grzywa.

Spokojnie!

Cześć.

Zostaw moją siostrę!

- Linne Lu, Noah, idziecie się kąpać? - Zjem cię!

Myjemy się!

Weź go ode mnie!

- I co? Podróż udana? - Tak.

- Zrobię ci miejsce. - Dam sobie radę.

Zostaniesz na dwa tygodnie? Trzy?

Tak krótko, jak się da.

Odpoczniesz tutaj.

Leysin słynie z sanatoriów. Leczono tu gruźlików.

Spędzali tu dużo czasu, zanim odkryto szczepionkę.

Zjesz z nami?

Co robisz? Za ścianą śpi Sven.

Mamy iść do hotelu?

Co to?

Noah miał koszmar.

Pójdę.

- Nieważne. - A jeśli nie uśnie?

Daj spokój.

Pójdę.

- Proszę pana... - Dyrektorze.

Panie dyrektorze. Włożyć mundurek?

Pomińmy grę wstępną.

Obżartuch.

Wczoraj dzwoniłam w sprawie mojego brata, Svena Braunschweiga.

Właśnie.

Mówi pani po niemiecku? Dobrze.

Nie znam medycznych terminów.

Słucham?

Dwie chemie.

Leczenie indukcyjne i przeszczep szpiku.

Przepraszam bardzo.

Mogę oddzwonić?

Dziękuję.

Naszych uczniów wysyłamy na wiele konkursów,

by mogli się sprawdzić.

Chcę przedstawić moją żonę, Lisę Nielsen.

Mieszkamy w Leysin wraz z naszymi dziećmi.

LAS jest częścią naszej rodziny.

Miło mi.

Zapraszam na muzyczną przerwę. Nasz uczeń, Antonio,

zagra nokturn Chopina na wyjątkowym instrumencie.

Fortepian ten należał do Igora Strawińskiego.

Podobno to na tym fortepianie skomponował "Święto Wiosny". Prosimy.

Tworzymy wielką rodzinę.

Państwa dzieci będą czuły się tu jak w domu.

"Dom" oznacza też miejsce, w którym się od siebie wymaga,

uczy się.

Dlatego nasi podopieczni sami robią pranie.

Chodzą na kurs gotowania

i biorą udział w konkursach kulinarnych.

Zaskoczył mnie pan tym praniem.

Świetny pomysł! Pasuje do naszego profilu.

Nie pozwolimy, by uważano ich za rozpuszczone dzieciaki,

które nie potrafią uprasować koszuli.

To bardzo nowoczesne. Gratuluję.

- Musi pan przyjąć ofertę. - Zobaczymy.

Ofertę?

Nie podjął pan decyzji? Pani mąż musi się zgodzić.

O czym ty do cholery mówisz?

Dostałem propozycję odnowienia kontraktu.

Dobrze.

- Mamy sporo czasu. - Odnowić na rok, dwa lata?

Pięć.

Pięć?

- Pięć? - Przykro mi. Myślałam, że pani wie.

- Nalegałam. - To nie problem.

Dopiero co się dowiedziałem. Nie zdążyłem ci powiedzieć.

- 5 lat to za długo. - Minimum.

Musimy zdobyć klientów. Koreańczycy i Chińczycy

ciężko pracowali, by wysłać dzieci do dobrych placówek. Potrzeba czasu.

- To skomplikowane. - Wiem.

Mówiliśmy, że wrócimy do Berlina.

Przyjadę tu, o ile wrócimy do Berlina.

Tak zrobimy.

- Jedzenie! - To jedna z najlepszych szkół świata.

Oszczędzaj siły na sponsorów.

W Berlinie nic się nie dzieje.

Potrzebuję czasu.

Muszę pomyśleć.

- Też mam plany. - Jakie?

Pisać możesz wszędzie.

Dramaturgowie mogą żyć gdziekolwiek. Masz inne plany?

Kiedy deadline?

- Nie wiem. Niedługo. - Czyli?

Jestem na szczycie listy kandydatów.

Znajdziemy rozwiązanie.

Jemy!

- Nie jestem głodny. - Noah!

Linne-Lu!

Chciałbym skupić się na duchu współpracy. Sukces Matthew był możliwy

dzięki sukcesowi drużyny kolarskiej naszego college'u.

W tym roku spisała się na medal.

Matthew, zapraszam.

Jakie pytanie? Prosiłam, byście porównali "Listy do młodego poety"

z "Sonetami do Orfeusza".

Przez dwa miesiące analizowaliśmy budowę klasycznych wierszy.

- Mam dość Rilkego. - Zauważyłam.

- Cicho tu. - Spokojnie.

Przerażające. Tu jest jedna ulica. Jak ty tu wytrzymujesz?

Spodoba się Davidowi?

Nie.

A to?

Nie zapomni o tobie.

Dobrze piszesz.

Szczególnie krótkie opowiadania.

Przejrzałeś moje teksty w komputerze?

Tak. Opowiadanie o uzależnionym od kodeiny uczniu z internatu

jest naprawdę świetne.

Nie. Nie nadaje się.

Nieprawda. Zrób z tego sztukę. Napisz monolog aleksandrynem.

- Kto jeszcze pisze aleksandrynem? - Już nie tworzę.

- Wiem. Od 3 czerwca. - Skąd wiesz, od kiedy nie piszę?

Datujesz swoje teksty.

Wtedy otrzymałem diagnozę.

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

Dostałem diagnozę podczas spektaklu "Miarka za miarkę".

- To wszystko? - Tak.

17,70.

Lekarz powiedział: "Mieloidalny".

Dawał mi kilka miesięcy.

Ale biliśmy się.

I to nieźle.

Dziękuję. Do widzenia.

Nie Szwajcaria utrudnia ci pisanie, a 3 czerwca.

Uciekajmy stąd.

- Jaki królewna lubi kolor? - Błękit.

- Królewski? - Tak.

Oto złoto-błękitna korona.

Oczywiście.

- Śpij spokojnie. - Poczytasz mi "Jasia i Małgosię"?

Jest późno.

- Pośpiewamy? - Tak.

Zabawne,

że mama nam to śpiewała.

Jesteśmy rodziną ateistów.

Ateistów?

To ludzie, którzy w nic nie wierzą.

Dobranoc.

Nie wierzą, że istnieje życie po śmierci.

Tak.

Dobranoc.

Zostaw go. Wkurzy się, że piszesz co godzinę.

12 dni i żadnej wiadomości.

Mawiałeś, że aktor ma nie prowokować, a wzbudzać pożądanie. Przewietrzysz się.

Weźmiesz kurtkę? Włożysz?

Proszę.

- To egzema? - Nie. Nerwy.

- Masz krem? - To nic takiego.

Mam wypróbować twoje cudowne krople?

Idź na dół.

4 krople na godzinę. 30 sekund pod językiem.

Czuję alkohol! Zdrowie!

Uleczony.

Wypiłeś całą butelkę? Cholera.

Kurde.

Przepraszam.

Czekajcie!

Nieźle, co?

- Fajnie. Co słychać na zadupiu? - Nic. Jest jak w sanatorium.

Zdrowo śpię, zdrowo jem i zdrowo sram.

Nudzę się.

Czekam na znak od ciebie i jadę.

Dowiedziałem się trochę o tutejszych sanatoriach.

A może

- Hamlet miałby gruźlicę? - Sven...

Przeszedłby leczenie.

Gimnastyka a'la eurytmia.

Zaszły zmiany. Będzie inaczej, niż planowaliśmy.

Zmienił się termin?

- Nie. - A co?

Cóż.

Jest beznadziejnie. Musiałem podjąć decyzję.

Spektakl odwołany.

Co?

Nie gramy "Hamleta".

Robimy "Niecierpliwość serca". Będzie dobrze. Aktorzy są świetni.

Żartujesz.

Gramy. Jestem gotowy.

Nie rozumiem.

- Co z Lukasem? - Nim się nie przejmuj.

- I tak było niezręcznie. - Lukas gra wtedy, gdy ja nie mogę.

"Hamleta" stworzyliśmy razem.

Będę grać tylko z tobą.

Przykro mi.

Inaczej się nie da.

Jesteś za słaby.

Świetnie się czuję.

Nie ściemniaj. Wytrzymasz premierę i się rozpadniesz.

Chcę nam tego oszczędzić.

Spektakl jest jak maraton. Nie mogę ryzykować.

Sven.

Nie miałem wyboru.

Pokaż się.

Sven?

Sven?

Proszę, pokaż się.

Sven.

Mam w bucie śnieg.

Nie ma Svena.

Co?

Nie ma go.

- Na pewno? - Tak.

Co? Zobaczmy.

Nie rozumiem. Milczy.

Musi wszystko przemyśleć.

Tak?

On taki nie jest.

Daj mu przestrzeń. Nie myśl o najgorszym.

Idziemy?

Nie możesz iść sam?

Nie.

Jest niedziela. Chciałabym wreszcie odpocząć.

Przeproś Boba, zrozumie.

Idą wszystkie żony. Weź się w garść!

Dlatego chcę stąd uciec.

Codziennie biorę się w garść.

Mówisz jak twój brat.

- Sven? - Cześć.

Cześć.

Już. Przestań.

Przepraszam.

Co ty robisz? Co do cholery?

Wynocha!

- Dzieci są zachwycone. - A wasze? Zapisaliście je?

- Nie zamierzamy. - Córka jest za mała.

Nadaje się, żeby chodzić do grupy dla młodszych dzieci.

Wiemy. Znamy tę szkołę.

- Podjął pan dyrektor decyzję? - Pani prezydent?

Trzeba ustalić szczegóły.

Dostaliśmy zgłoszenie.

- Naprawdę? Od kogo? - Carlsona...

- Albo Johnsona. - Brytyjczyka.

- Ma imponujące CV. - Świetne pochodzenie.

Prowadzi amerykańską szkołę w Brukseli.

- Nic dziwnego, że chce się przeprowadzić. - Musiałeś?

Byliśmy tam.

Dziękuję, Bob.

W LAS mówimy: "Wszystko wydaje się niemożliwe, dopóki tego nie zrobisz".

To miejsce wiele tobie zawdzięcza. Gratuluję wspaniałej kariery.

To absurd. Dzieci mogą się tu uczyć się za darmo.

I co dalej? Będą się przyjaźnić z synami rosyjskich oligarchów

- czy córkami przemysłowców z Kataru? - Jeśli wykorzystają szansę,

będą mieć olbrzymie możliwości i znajomości.

Ale my tacy nie jesteśmy!

Nie zmarnujemy tej szansy tylko dlatego, że nie jesteś gotowa.

- Nie jestem gotowa? - Nie.

Nie szukałeś pracy w Berlinie.

Ubiegałem się o nią w dwóch internatach. A ty?

Szukałaś nowej pracy? Nie.

Bez problemu dostanę posadę nauczycielki.

Będziesz pracować w gimnazjum na przedmieściach.

Napisz bestseller, by zarobić.

- Nie mówiłeś o pieniądzach. - Wybacz. Nie chcę mieszać w klitce.

Tu mamy wszystko.

Wrócę, a ty zostaniesz. Będzie nowocześnie.

Naprawdę?

- Tak. Wielu ludzi tak robi. - A dzieci?

Będą dojeżdżać.

Nie. Mam prowadzić szkołę i wychowywać dzieci?

I je odwiedzać.

Żartujesz? Chcę widzieć, jak rosną!

Nie jestem weekendowym tatą.

Nie o to chodziło. Sven!

Sven!

Co ty zrobiłeś?

Co zrobiłeś?

- Co? - Kocham cię, siostrzyczko.

Ja ciebie też.

Ja też.

Pomóc ci?

Jesteś moją młodszą siostrą.

Urodziłaś się 2 minuty po mnie.

2 minuty to duża różnica.

Muszę cię pilnować.

- Wszystko dobrze? - Tak. Śpi.

Liso.

Pamiętasz ten dziwny hotel w Rzymie?

- Tak. - Ten z Madonnami w rogu?

Pojedźmy tam.

Sprawdzę, czy mają wolne pokoje.

Uciekniemy stąd.

Tak?

Dzieci zostawimy u Jenny.

Nie wiem...

Pogadamy potem.

- Zjesz chleb? - Tak.

- A musli? - Nie jestem głodna.

- Zjedz coś. - Nie jestem głodna.

- Będziesz. - Nie idę do szkoły.

- Oczywiście, że idziesz. - Nie.

- Wszyscy idziemy. - Nuda!

Nie mam czasu.

- Przecież lubisz szkołę. - Niczego się tam nie nauczę.

- Później masz ulubione lekcje tańca. - Nie chcę. Są nudne.

Pójdziesz z przyjaciółmi na plac zabaw. Co innego zrobisz?

- Zostanę ze Svenem. - Chodź. I zdejmij chustę.

Nie idę.

Zostaw!

Właśnie tak.

I z drugiej strony.

Złap taśmę A

i linkę.

Gotowe.

Biegnij najszybciej, jak potrafisz.

Wybij się. Pamiętaj, czasza musi być nad tobą.

Wtedy pociągnij.

Chwila.

Co tu robisz?

- Niespodzianka. - Co słychać?

Na pewno?

Mam kaca.

To nie takie trudne?

Nie.

Musisz się rozpędzić. Resztę zrobię ja.

To jak?

Dobra.

Skup się na jednej rzeczy. Musisz biec przed siebie. Szybko.

- Jasne? - Tak.

1, 2, 3...

Już!

Szybciej, Sven! Jeszcze szybciej!

Szybciej!

Co to za góra?

Mont d'Or.

Obok jest Pic Chaussy

i lodowiec

Diablarets.

- Cholera. - Co?

- Wszystko gra? - Kręci mi się w głowie.

Skup się na horyzoncie.

- Chcę na dół. - Już?

Tak. Na dół.

Chciałem pokazać ci Lac de Bretaye.

- Cholera. - Co robisz?

- Boję się! - Spokojnie!

- Boję się! - Nie dotykaj!

Mam lęk wysokości!

Puść, Sven!

Oddychaj głęboko.

Wyluzuj.

Puść, słyszałeś?

Stary.

Napędziłeś mi stracha.

Sven? Powiedz coś.

Sven?

Cholera! Obudź się!

Obudź się! Kurde.

Proszę pani. Maska.

Maska.

Miał kiepską noc.

Kortykoidy.

Nie obwiniaj się.

Martin, to nie twoja wina.

Jego ciało odrzuciło przeszczep.

Proszę pani. Moneta.

- Słucham? - Moneta.

Zapomniałam. Przepraszam.

- Chce pani? - Tak. Dziękuję.

Bardzo dziękuję.

Już lepiej. Zrobił dziś kilka kroków.

Jeszcze nie wiadomo.

Terapia indukcyjna.

Nowa chemia.

Muszę do niego iść. Ucałuj dzieci.

- Z cukrem? - Nie.

Tak.

Jak miło.

- David! - Poleciałem kolejnym samolotem.

Tak mi głupio.

Przepraszam.

To moja wina.

Czekaj.

Wolałbym, żeby było inaczej.

Dzwoniłaś do niej?

Do mamy.

Boi się latać.

A pociągi?

To dla niej typowe.

Pyszne. Pięknie przypalone.

Proszę.

Bo dostaniesz raka.

Spróbuj.

Pycha.

Ta polewa!

Najlepsza.

Im bardziej przypalone, tym więcej polewy.

Nie możesz? Daj.

Wypluj.

Co mogę dla niego zrobić?

Dzwoń, rozmawiaj o jego roli.

- Nie mogę. - Czego?

Czego?

- Nie powiedział ci? - O czym?

Co to za głupie tajemnice?

Żadne tajemnice. Nie wystawiam jego sztuki.

- Mówicie sobie wszystko. - Co?

Rozmawialiśmy w sobotę.

- W ostatnią sobotę? Nie możesz! - Niezręczna sytuacja.

Mnie też nie jest łatwo.

Muszę prowadzić teatr. Robimy "Niecierpliwość serca".

- Co? -Taka sama obsada.

Lukas gra główną rolę. On też tak woli.

Myślałem, że Sven wróci. Przykro mi.

Nie ma idealnego rozwiązania.

- Jesteś okropny. - Nie miałem wyboru.

- Miałeś! - Nie miałem! Widziałem, jak mu idzie.

Nie chciałem, żeby wykitował na scenie. Wolałem tego uniknąć.

- Nic nie rozumiesz. - Rozumiem bardzo wiele.

Wraz ze Svenem stworzyliśmy mnóstwo sztuk. Spędziliśmy

tysiące godzin podczas prób. Mieliśmy szalone pomysły.

Ale żeby pozwolić aktorowi umrzeć na scenie?

To obsceniczne. Perwersyjne!

Po co przyszedłeś? Nic tu po tobie.

Lisa!

Sven, co jest? Wszystko gra?

Boli.

Co?

Chce ci się pić?

Będzie ci chłodniej.

Sven.

- Boli. - Gdzie?

- Wszędzie. - Boże.

Będzie dobrze. Oddychaj.

Uspokój się!

Spokojnie. Zaraz przyjdą.

Oddychaj.

Pielęgniarz! Dzwoniłam!

Sala 301!

Spokojnie. Nie denerwuj się. Oddychaj.

- Chcę do domu. - Dobrze.

Pojedziemy.

Napiszę dla ciebie sztukę.

Tak.

- Dla mnie? - Tak. Napiszę. Masz być zdrowy.

- Obiecaj. - Sztuka.

Tak, napiszę monolog.

Dialog. Mówią brat i siostra.

"Jaś i Małgosia". Pamiętasz tę baśń?

Dla dorosłych. "Jaś i Małgosia".

- Las... - Są w lesie. Całkiem sami,

zostawili ich rodzice. Znajdują domek z piernika. Pamiętasz?

- Są sami... - Tak. Ale znajdują domek.

Dach jest z czekolady,

ściany z cukru.

- A wiedźma... - Cholerna.

Tak, cholerna wiedźma.

Małgosia robi wszystko,

żeby ocalić brata. Pamiętasz? Sven, nie zasypiaj.

- Wszystko dobrze? - Nie! Nie zasypiaj.

Nie zasypiaj.

Już dobrze. Już dobrze.

Idę po lekarza.

Już dobrze.

Zwiększymy dawkę Oxynormu.

Będzie dobrze.

Oddychaj.

Lekarz już idzie. Już dobrze.

Już dobrze.

Rozmawiałem z pańskim hematologiem, doktorem Eberhardtem.

Pokładał nadzieje w transplantacji.

Nie udało się.

To się zdarza. Nawet u bliźniąt.

Co teraz?

Mamy dwie możliwości.

Pierwsza to leczenie immunosupresyjne sterydami.

Ale efekty uboczne dadzą się we znaki. A pański stan nie jest najlepszy.

Tryskam energią.

Widzę.

Z powodu pańskiej olimpijskiej formy

proponuję drugą możliwość.

Fotoferezę pozaustrojową.

Fotoferezę?

Terapię o działaniu immunomodulującym.

Limfocyty poddaje się napromieniowaniu

i zwraca do krwioobiegu.

Jedno się panu nie spodoba. Będzie pan musiał spędzić

kilka tygodni w sterylnym pokoju.

Doktor Eberhardt mówił o pana niechęci do takich wnętrz.

A jeśli odmówię terapii?

Chcą go odwiedzić.

Pielęgniarki by mnie zabiły.

- Proszę. - Dzięki.

Znalazłem ci zastępstwo.

- Przejmie twoją klasę. - Dobrze. Jak się nazywa?

Nie wiem. Polecano ją.

Jest z Hamburga.

Dziękuję. Zadzwonię.

- Chcesz? - Tak.

Liso.

Podpisałem papiery. Zgodziłem się.

Co?

Miałem dwóch konkurentów. Brytyjczyka i Francuza.

- Musiałem. - Mieliśmy zadecydować razem.

Tego chciałem. Ale wciąż byłaś w szpitalu.

To normalne, ale nie mogłem się dodzwonić.

- Musiałem. - Mogłeś przyjechać. Lozanna jest blisko.

Myślałaś o czym innym.

- Nie chciałem cię denerwować. - Zadecydowałeś w moim imieniu!

Zrobiłem to dla nas.

Zobaczysz, zmienisz zdanie.

- Wiem, co myślisz. - Nie możesz.

Nie jesteś sobą.

Zaufaj mi.

Nigdy nie byłam bardziej sobą.

Nigdy.

Idziecie?

Co za niespodzianka!

Linne-Lu musi siusiu. Dzieci są głodne.

- Podróż udana? - Tak.

- Siusiu! - Chodźcie.

- Pomóc? - Weźmiesz walizkę? Poproszę.

Drzwi są po prawej.

Mogę przejść?

Spragnieni?

Jeszcze syrop.

Lubicie syrop truskawkowy?

- Tak. - Mam.

Liso, kiru?

To nie pora na aperitif.

Masz jedzenie?

Mogłaś powiedzieć, że przyjadą dzieci.

- Lubisz rolmopsy? - Co to?

- Babciu, dolejesz wody? - Dużo?

- Mało. - Mówiłeś, że chcesz dużo.

- Wystarczy. - Za dużo!

Halo?

Johannes!

Dzień dobry.

Tak, wybacz.

Pamiętam, przepraszam.

Grasz jeszcze w Hamburgu? Sven mówił, że twoja sztuka to hit.

Gratuluję.

Tak.

Wiem.

Sven chce cię zobaczyć. Jesteśmy w Szwajcarii.

To normalne, że nie odbiera.

Jak miło.

Wiem.

Przekażę mu.

Nie chcę, żeby mnie zobaczył.

Jesteś wyjątkowy.

Przyjaciele chcą cię ujrzeć.

Będą zachwyceni.

- Jesteśmy w Szwajcarii? - Tak.

- Na pewno? - Tak.

Zmierzę gorączkę.

Chcesz?

Wszystko gra?

Co piszesz?

"Dziecięce zabawy". O czym to?

- "Jaś i Małgosia" - Baśń Grimmów?

Dziwny pomysł.

Dla Davida?

Zostaw.

- Halo? - Mamo!

Kto mówi?

Martin!

Jak tam?

Mówi matka, ta wkurzająca.

Nie chce rozmawiać, nawet ze mną.

- Jestem jak powietrze - Daj.

- Dzieci jeszcze nie śpią. Chcesz je? - Daj telefon.

- Martin? - Co to za list?

Robisz sobie jaja? Piszesz listy zamiast rozmawiać?

- Nie słuchasz mnie. - Nie słucham? Pewnie, że słucham!

Ty nie chcesz gadać! Nie przyjechałaś do Berlina

ze względu na Svena.

- Zabrałaś tam rodzinę, nic mi nie mówiąc. - To ja dowiaduję się ostatnia.

Sam decydujesz o naszej przyszłości. Ty sobie robisz jaja!

Zabrałaś ze sobą dzieci!

Chciały być blisko Svena. I babci.

Bzdura! Naciskasz na mnie. Nasze dzieci nie mogą patrzeć,

- jak twój brat umiera. - Nie umiera. Wkrótce stanie na scenie.

- A dzieci... - Na scenie?

Zwariowałaś?

Nie chcę, żeby to widziały. Mają tu wrócić. Natychmiast.

- Koniec tego. - Wiem, co robię.

To ty zwariowałeś.

Nie leciałabym z moim bratem paralotnią.

Co za debilny pomysł! Niemal go zabiłeś.

Zostaw mnie w spokoju!

- Cześć. - Co tu robisz?

- Byłaś w Szwajcarii. - Ja na chwilę. Po leki.

- Proszę. - Myślałem, że nie chcesz mnie znać.

- "Dziecięce zabawy". - To początek, 30 stron.

Możesz zrobić z tego sztukę.

Jest na podstawie "Jasia i Małgosi". Związek, relacja dzieci, ich zagubienie.

Najpierw są mamione, potem oszukiwane.

- To mnie interesuje. - Nie rozumiem.

- Mam zrobić "Jasia i Małgosię"? - Przeczytaj. To nie takie naiwne.

Wystarczą dwie próby, o ile w ogóle.

- Nie mam czasu. - Zrób inscenizację w studiu albo w foyer.

- Odezwę się. - To prosta sztuka, monolog.

- Mono-dialog. Wewnętrzna podróż do... - Nie mogę.

Nie mogę.

To nie "Hamlet". Sztuka będzie trwać maksymalnie godzinę.

Posadzisz go na krześle. Przeczyta tekst.

- To proste! - Muszę uważać.

- Nie mogę nic zmieniać. - Chodzi o Svena!

O Svena!

Obiecaj, że zrobisz tę sztukę.

- Grał tu przez lata, zrób coś dla niego! - Nie rozumiesz?

- Jesteś taka uparta. - Ty nie rozumiesz.

Pożądany aktor to żywy aktor.

Jeśli nie będziesz go chcieć, zabijesz go prędzej niż choroba.

Liso...

Przykro mi.

To strucel jabłkowy?

Dawno go nie robiłam.

Pomożesz?

- Linne-Lu i Noah się bawią? - Nie, pojechali.

Skoro przyjechał Martin, zjemy razem.

- Martin tu jest? - Nie tutaj.

W zoo.

W akwarium. Ryby są fantastyczne,

dobrze im zrobią.

- Ledwo wytrzymuję. - Mamo.

- Oni mnie wykończą. - Daj klucze! Daj klucze do auta!

Nie wiem, gdzie są. Może...

Najpierw czekolada.

Dostaniesz w samolocie.

- Serio? - Tak.

- Czy żartujesz? - Dobrze.

Wystarczy.

Noah, wysiadaj.

Nie chcę.

- Linne-Lu, weź torbę. - Co z mamą?

- Zajmuje się Svenem. Przyleci jutro. - A Sven?

Niedługo.

- Chodź. - Nie chcę.

Idziemy do samolotu.

- Pomóż mi. - Nie chcę.

Pośpieszcie się.

Nie denerwuj się. Wróci.

Nie znasz go. Kiedy wpadnie na pomysł...

Wiedziałam. Ukradł ich paszporty.

Świnia!

Dzień dobry. Chcę zgłosić porwanie.

Lisa Nielsen.

Moje dzieci! Uprowadził oboje dzieci!

Mój mąż. Wziął ich paszporty i je uprowadził.

Leci do Szwajcarii.

Wysoki blondyn, szczupły.

Martin Nielsen.

- Jak był ubrany? - Chodź.

- Widziałaś go! - Chodź.

Spójrz.

A nie mówiłam?

Cześć!

- Wszystko gra? - Byliśmy na lotnisku.

- Gdzie tata? - Na dole.

Idźcie do babci, na obiad.

Martin, stój!

Musimy porozmawiać!

- Nie możesz uciec! - Uspokój się.

- Przykro mi. - Nie mów, że ci przykro!

Wszyscy tak mówicie! A nie macie pojęcia!

Pocałuj mnie w dupę! Nienawidzę cię!

Was wszystkich!

Cholera!

Cholera!

Cholera!

Pocałujcie mnie w dupę.

Nie dam rady.

"Świat jest okrutny.

A kiedy dziecko umrze,

idzie się z nim do lasu.

Dzieci siedzą pod drzewami i jedzą jagody.

Wyją jak wilki".

Las to miasto?

Na ekranie.

Miejski zgiełk,

las domów. I ty. Nie ruszasz się.

Ruszają się obrazy. Dialog obrazu i tekstu.

Krwawiłeś?

Nie.

Zostań.

Wiedziałeś, że Toradżowie w Indonezji chowają dzieci w drzewach?

Po to, żeby odrodziły się w innej formie.

- "Jaś i Małgosia" u Toradżów. - Tak.

Można by

sfilmować płody znalezione w miejskim betonie.

A kiedy dorosną, będą wieżowcami.

Tak.

Tak.

Dalej.

Zanim umrę...

- chcę polecieć na wyspę. - Skomponować menuet.

- Zrobić szpagat. - Spotkać delfina.

- Zaprosić sąsiadów. - Przelecieć drzewo.

- A jeśli umrę jutro... - Pójdę do kina.

- Zapalę skręta. - Napiszę me imię po japońsku.

- Zniknę. - Za szybko.

- Kamień w bucie, drapiąca metka. - Nie umiem pływać.

- Łoniak na zdjęciu. - Wrzucony do wody, rzucony na drogę,

wylądował na postoju przy autostradzie.

- Życzenie? - Chcę umrzeć przed tobą.

Rodzice porzucają chore dziecko w lesie.

Zagubione dzieci próbują przeżyć.

Jedzą jagody, uczą się rozpalać ogień, wyją.

Oczyszczają rany i tulą się do siebie we śnie.

Pewnego dnia spotkają mężczyznę w białej koszuli.

Zaprowadzi je do białego domu z białymi ścianami, łóżkami i lampami.

Za bielą jest mrok.

Mrok jest w nas.

Zjada nas od środka.

Ale dzieci się nie boją.

Wyrzucają wiedźmę i ją zabijają.

Dzień za dniem.

- Dzieci chcą się bawić. - Do końca.

- Bawić się. - Bawić się.

MOJA MŁODSZA SIOSTRA

Tekst: Julia Kunikowska