Original subtitles

Zaginęła 10-latka.

Czemu mam pani uwierzyć? Możecie podsłuchiwać.

Daję słowo. Co się tu dzieje?

-Łamie pan porozumienie. -Zawarte przez panią.

To niedopuszczalne!

-Co to? -Pen z insuliną.

Emma może zapaść w śpiączkę.

I umrzeć?

Po wybuchu podeszła do mnie dziewczyna.

Szukała chłopaka. Czekała na niego przed toaletą.

Wszedł tam, ale nie wyszedł.

EMMA ZAGINĘŁA 08:44:59 TEMU

Pani Stern: nienotowana, mamy adres.

Co powiedziała o Aminie Halbie? Pani doktor?

"Musi mi pan pomóc. Mój chłopak zniknął. Był z panem w toalecie.

-Coś się stało"? -To nie był Amin.

Nie. Czyli

pani Stern czekała na korytarzu, a porywacz przebrany za strażnika

wyszedł z WC i przeszedł obok.

-Widziała go z bliska. -Może go opisać?

To idę.

Panie Dietz? Żadnych sugerujących pytań ani cytowania zeznań innych.

I niech pan nie wymienia nazwiska "Halba".

Znam się na tym. Potrzebujemy tylko rysopisu sprawcy.

Powinna współpracować.

Proszę powiedzieć wprost, o co chodzi.

OŚMIORO ŚWIADKÓW

Thereso, może zacznijmy od końca.

Proszę, nie.

Jak sobie pani życzy.

Proszę powiedzieć, co pani pamięta, nawet jeśli nie wydaje się to ważne.

Trafiła pani do sali obok.

Było tam mnóstwo ludzi.

-A wcześniej? -Dym.

Zaczęło syczeć, a potem napłynął dym. Nie wiem skąd.

-I co dalej? -Wyszłam na korytarz. Myślałam,

że mój chłopak tam poszedł.

A co stało się wcześniej?

Czekałam na niego na korytarzu, przed toaletą.

A przed tym...

Chwileczkę...

Nagle wybiegł strażnik. Omal mnie nie przewrócił.

Jak wyglądał?

Strażnik?

Był tu. To ten

z brodą.

Pamięta pani inne szczegóły?

Nie zwracałam uwagi. Szukałam chłopaka.

W porządku.

-Lubi pani rysować? -Czy lubię?

To pomaga lepiej oddać wspomnienia wzrokowe.

Co mam narysować?

To, co pamięta pani z tamtej sytuacji.

Niech pani sama wybierze.

Tutaj stała...

gablota.

A ja byłam tu.

Przepraszam. Fatalnie rysuję.

Nieprawda. To bardzo ciekawe.

Serio?

Te oczy utkwiły pani w pamięci.

Fakt.

-Ale to dość dziwne. -Dlaczego?

Bo jest podobny do... mojego chłopaka.

Z brodą.

-Jestem nieco walnięta. -Wezmę rysunek.

Jasne.

Gdzie on właściwie jest?

Pani partner?

On...

Chyba w domu.

Nie był z panią na tamtej sali?

Nie. Musieliśmy się minąć.

Pewnie wyszedł,

nim wszystko pozamykali.

-To wolny duch. -Dostanę nazwisko i numer telefonu?

Po co?

Może coś zauważył. Chętnie go spytam.

Nie mogę.

Prowadzimy śledztwo.

Naturalnie.

Wiem...

Ale po prostu...

jeśli tam...

jest, to pewnie...

nie sam.

Mówię o domu.

Kto wie, czy wolno mu było pójść do muzeum.

To skomplikowane.

-Powie mi pani... -Jeśli go zdradzę, nie wybaczy mi!

Zniszczę wszystko i mnie znienawidzi!

Nie, nie i nie!

-W życiu nie słyszałam takich bzdur. -Co jest bzdurnego w romansie?

Myślę o całej sytuacji.

Koleś zabiera kochankę do muzeum, idzie do kibla, wkłada przebranie

i porywa dziecko? Idiotyzm.

-Musimy z nim porozmawiać. -Widział pan, jak zareagowała.

Nie bierze pod uwagę, że przebrany strażnik może być jej chłopakiem.

Jak zareaguje, gdy zaczniemy go podejrzewać?

Zatem co robimy?

Zbadam jej wspomnienia dotyczące tego związku.

Może wyciągnę z niej nazwisko.

Sprawdzę rodzinę i znajomych.

-Ktoś musi coś wiedzieć. -Do dzieła.

Chcę porozmawiać o pani związku.

-Jeśli mogę? -Czemu?

Gdy poznam pani wspomnienia, zrozumiem, co pani widziała.

To z powodu rysunku?

Proszę nie brać mnie zbyt poważnie.

Czasem z moją głową...

-coś się dzieje. -Leczy się pani?

Nie ma takiej potrzeby.

On się mną opiekuje.

Ale nie zawsze. Mówiła pani, że to skomplikowane.

-Przecież zwykle tak bywa. -Może i tak.

Dlaczego wybraliście się dziś do muzeum?

-Czemu to ważne? -Odpowiedź też jest skomplikowana?

Ostatnio chętnie tam chodzi. To zabronione?

-Skąd. -Co pani pisze?

Robię notatki.

Podejrzewa go pani?

-Z powodu bomby? -To nie moja rola.

-Oceniam wspomnienia. -Powiedziałam

-wszystko, co wiem. -Nie chce pani,

byśmy z nim rozmawiali. Może pani go spyta, co widział?

-Nie. -Też nie?

"Wybacz. Wiem, że nie powinnam dzwonić.

Mam nadzieję, że twojej laski nie ma w pobliżu. Musimy pogadać.

O naszej wycieczce".

-Chciałby pomóc w śledztwie. -A jeśli nie?

Nie zrobię tego.

Jeśli bywał tu wiele razy,

musimy przejrzeć wszystkie nagrania z monitoringu.

Mamy przynajmniej dokładny rysopis?

-Nie, dziękuję. -Właściwie to nie.

Czemu?

Facet jest jak duch.

Sprawdziłam jej znajomych, profile internetowe...

Jej mama nie ma o niczym pojęcia. Nikt go

nie widział. Nikt go nie zna.

Duchy nie porywają dzieci.

Chyba bardzo go pani kocha.

Jak zaczął się wasz związek?

-Co? -Jak się poznaliście?

Pamiętam pani?

Jasne.

Jakby to było wczoraj.

Z nami to było naprawdę...

Czyli nadal tak bywa?

Nie zna pani tego?

Znam.

No właśnie.

Proszę mi o tym opowiedzieć.

Jak pani wie, prowadzę badania pamięci.

Można to nazwać naukową ciekawością.

I to dość osobistą.

Też miałam kogoś,

kto mi bardzo pomógł.

Wiem, że pani to rozumie.

Obie są świrnięte.

Proszę mi opowiedzieć.

Niestety nie mogę. Pomyślą, że zbyt się angażuję.

Jest pani jedną z nich.

To było przy ognisku.

Jedna z tych chwil, gdy człowiek uważa, że wie, co się dzieje.

Ale coś wisiało w powietrzu.

Coś, co kazało myśleć: "Dzisiaj

zrobię wszystko inaczej".

Zatem siedzisz przy ognisku i nieoczekiwanie jest po tobie.

Właśnie tak.

To było całkiem nieoczekiwane. My...

Lało jak z cebra.

Woda wlewała się pod drzwiami. Było niewiele osób. Stałam za ladą

i po raz setny czytałam "Dumę i uprzedzenie".

Fragment, w którym do Darcy'ego dociera, że ma szansę.

I wtedy go usłyszałam. Jeszcze nim go zobaczyłam.

Usłyszałam

otwieranie drzwi,

a potem...

plaskanie butów przechodzących przez kałuże.

Na początku

byłam wkurzona, bo przeszkodzono mi przy czytaniu.

Podniosłam wzrok,

a on tam stał.

Przemoknięty do suchej nitki. Nie miał parasola ani kaptura.

Ale spojrzał na mnie

i się uśmiechnął.

Przeciągnął ręką po mokrych włosach.

Woda ciekła mu po karku.

Ale nic sobie z tego nie robił.

Potem skinął głową i poszedł do wolnego stolika.

Z którego był widok na ladę.

Od razu to zauważyłam.

I...

zajęło mi całe wieki, by zawiązać fartuch,

bo ręce mi się tak trzęsły.

A...

potem stałam przy jego stoliku i powiedziałam:

"Cześć".

A on odpowiedział: "Cześć".

Zamówił espresso cortado,

-szklankę wody i delicję. -Espresso z delicją?

Z kremowym nadzieniem.

Grzeszna przyjemność.

Jak już mu wszystko przyniosłam,

siedział i starał się na mnie nie patrzyć,

mimo że pracowałam na wprost jego stolika.

A potem, nie podnosząc wzroku, uniósł rękę.

Wiedział, że zauważę.

Podeszłam do kasy, a on

jak gdyby nigdy nic nie zostawił napiwku.

Wtedy zorientowałam się, że to część gry.

Postanowiłam do niej dołączyć. Spytałam:

"Biedny student chce, bym zapamiętała go jako skąpca?".

A on...

spojrzał mi prosto w oczy,

położył resztę na stole,

bardzo powoli wstał,

wyciągnął rękę

i mnie dotknął.

Tutaj.

Potem powiedział:

"Reszty nie trzeba.

Wydaj ją na pomoc.

Wiem coś o tym".

Nadal żywo to pani pamięta.

Jak można zapomnieć takie pierwsze spotkanie?

Dziękuję.

Kiedy zaczęliście życie intymne?

-Co to za pytanie? -Trudno na nie odpowiedzieć?

Nie pani sprawa. Nie rozmawiam o takich rzeczach z policją.

-Nie jestem z policji. -Nieważne.

-Mieliście inne wyobrażenia? -Nie!

Niech pani przestanie!

Co pani pisze? Nic nie mówię.

Nie mieliśmy innych wyobrażeń.

-Na pewno? -Tak.

Wie pani co?! Jest fantastycznie.

Posuwa mnie jak szalony, kiedy tylko zechcę.

To niech pani zapisze i się odczepi.

Stalkerka poszła za porywaczem do muzeum?

Nie ma dowodów na związek.

Poza pierwszym spotkaniem jest pustka.

Twierdzi pani, że dziewczyna

-wyobraziła sobie romans? -To nie jest

moja specjalność, ale to jak mówiła

-o seksie, każe wątpić w tę relację. -Zna faceta?

Być może. Ale stąd ta napastliwość.

Chroni nie tylko jego, tylko cały konstrukt.

-Nie powinna go kryć. -Kto może ją przekonać?

Jej chłopak. A właściwie jej wyobrażenie o nim.

-Inne opcje? -Brak.

-Halba w końcu się otworzył. -On myśli racjonalnie.

-Z nią będzie łatwiej. -Mam bardziej namieszać jej w głowie?

Poddaje się pani, gdy Emmie kończy się czas?

Chodzi o to, że obie opcje są złe.

-Bywa. -Istnieje możliwość,

-by nakłonić ją do mówienia. -Jeśli...

uda się zniszczyć jego wyobrażenie.

Jeśli sama zacznie wierzyć, że jest podłym człowiekiem.

Jak ma to wyglądać?

Pani doktor?

Jest tu pani, by uratować życie Emmy Konrad.

A nie by chronić Theresę Stern.

A może straciła pani obiektywizm, bo chorujecie na to samo?

Nie.

-Wyjaśni to pani? -Nie.

Zatem ponowię pytanie.

Jak zdyskredytować tego człowieka w oczach pani Stern?

Trzeba zaszczepić jej tę myśl.

-To znaczy? -W naszych umysłach da się

umieścić wspomnienia zdarzeń, które nie miały miejsca.

-Serio? -Udowodniłam to eksperymentalnie.

-Czego pani potrzebuje? -Prześwietliła ją pani.

Chodzi o mgliste wspomnienie z dużym ładunkiem emocjonalnym.

Wszyscy mówią, że jest miła, spokojna, zawsze o czasie...

-Ideał, poza jednym razem. -Co się wydarzyło?

Jej koleżanka o tym wspomniała. Komentarz klienta

spowodował u niej atak furii.

Tak...

Może się udać.

Podkreślam, że opracowałam metodę dla eksperymentu,

-a nie do zastosowania. -Świetnie.

-Czego jeszcze pani chce? -W kawiarni wybuchła awantura.

W sobotę, zeszłego lata.

Bella powiedziała, że odesłano panią do domu.

Nie znoszę, gdy goście są chamscy.

Gdy patrzą na człowieka z góry.

Bardzo się pani zdenerwowała i przewróciła stolik.

To...

Pamięta pani, co się wtedy stało?

Nie bardzo.

Byłam wściekła.

Proszę się odprężyć.

I zamknąć oczy. To pomoże.

Zrobiło się ciepło.

Otwarto ogródek. Był duży ruch. Przyszły rodziny z dziećmi.

-Panował hałas. -Normalka.

Lawirowała pani między stolikami. Wszyscy czegoś od pani chcieli.

Co się wtedy stało?

Podeszłam do stolika w ogródku.

Siedziało tam dwóch kolesi. Jeden coś powiedział.

Wygłosił uwagę.

Miałam zły dzień.

Podobno wpadła pani w gniew, bo tamci się z pani śmiali.

Pamięta pani, jak wyglądał?

Nie.

-Zwykły chłopak. -Co powiedział?

-To ważne? -Nie zdradziła pani

-imienia koleżance. -Nie pytałam go.

-Tylko dlatego nie pamięta go pani? -Nie wiem.

Proszę się zastanowić.

Da pani radę.

Ludzie wylegli na ulice. Piękna pogoda. Wszyscy

-chętnie pozbyli się kurtek. -Ja nie.

Wyobrażam sobie.

Co się potem stało?

Przyjęłam zamówienie,

obróciłam się,

a jeden z nich rzucił:

"Przysadzista, co"?

-Stąd przewrócony stolik? -Nie.

Powiedziała pani Belli, że ten drugi odparł:

"Nawet..." -przy bzykaniu nie zdejmie swetra".

Wtedy się pani obróciła.

Musiała pani, by przewrócić stolik.

-Jak wyglądał ten facet? -Miałam czarno przed oczami.

-Co zamówił? Espresso? -Być może.

Espresso cortado, wodę i delicję.

-Nie! -I stąd ten gniew.

-To nie był on! -Ta twarz, te duże oczy.

-Nie poznaje go pani? -Wiedziałabym.

Miał w domu zdrową dziewczynę.

Śmiał się z pani!

Nie chciała go pani rozpoznać,

ale w pani głowie to zostało!

Tego nie mówi się ukochanej osobie!

Kto robi coś takiego?!

To nieprawda.

To nie może być prawda.

Musimy z nim porozmawiać.

Może skrzywdził inne osoby.

-Jak się nazywa? -Darius.

Darius Kempa.

Nauczy mnie pani tego?

Jasne. Bierze pani doświadczenie, które rozmówca dobrze pamięta,

by stworzyć fundament. Potem mgliste wspomnienie,

z realistycznymi elementami, by uwiarygodnić historię

i tam pani wszczepia, co pani chce: zbrodnię, obelgę...

Gdy rozmówca dokona połączenia, powstanie fałszywe wspomnienie.

Gratuluję!

Fałszywe czy nie, ale poskutkowało.

Darius Kempa jest w naszej bazie.

Sprawdziliśmy rachunki z kawiarni. Często tam bywał.

Zawsze w soboty.

Tylko czemu porwał Emmę?

-Dowiecie się, jak go znajdziecie. -Rozesłaliśmy jego zdjęcie.

Wszystko w porządku?

Tak.

Ma pan już wszystko? Muszę się przespać.

-Kempa studiuje psychologię. -Jasne.

Byłoby dobrze, gdyby była pani przy przesłuchaniu.

-Miałam oceniać wspomnienia. -No tak...

Do widzenia.

Istne szaleństwo.

Była szczęśliwa w świecie fałszywych wspomnień.

Który zniszczyłam innym fałszywym wspomnieniem.

Ale to, co miało jeszcze nadejść, było o wiele straszniejsze.

Tekst: Iwona Iwańska