Original subtitles

Downloaded from YTS.MX

Official YIFY movies site: YTS.MX

Wybrać grota!

Jest: wybrać grota!

- Bramżagiel! - Jest: bramżagiel!

Luzuj grota!

Jest: luzuj grota!

Przebrasować reje!

- Czy oficerowie z Vidara już zeszli? - Tam są.

- Pan z Vidara? - Tak.

Odchodzi od nas. Wraca do domu.

- Do domu? - Do Anglii.

Rozwiązać i zawrzeć nową?

Nie, w ogóle rozwiązać.

- Czy coś się stało? - Nie, chce wrócić do kraju.

Minęło 18 miesięcy.

Nie jestem niewdzięcznikiem.

Ten czas wypełniły nowe doświadczenia,

ale czuję...

Nie wiem, jak to wyrazić...

Czuję, że nie da się wycisnąć z tego żadnej prawdy.

Jakiej prawdy?

Cóż, jeśli tak pan czuje, lepiej odejść.

Nie chcę zatrzymywać pana siłą

i mam nadzieję, że uda się panu znaleźć to, czego pan szuka.

Tak się składa,

że w ciągu najbliższych trzech, czterech dni

nie odpływa żaden statek do Anglii.

- To dla pana. - Dziękuję.

Boże, Boże, co tam znowu?

Widzę, że nie jest pan zbyt zajęty.

Może mi pan dać ten sam pokój, co poprzednio?

Tylko na parę dni.

- I zechciałby pan zapłacić z góry? - Oczywiście, że nie!

Niesłychane! To bezczelność!

O, Boże drogi, niechże się pan tak nie unosi.

- Pytam każdego. - Nie wierzę w to!

Ale mam zamiar!

Gdybyście panowie płacili z góry, to zmusiłbym też Hamiltona.

Zawsze schodzi na ląd całkiem spłukany.

A nawet jak ma pieniądze, to nie chce płacić.

Nie wiem, co mam z nim począć.

Wymyśla mi!

Powiada, że nie mogę wyrzucić białego człowieka na ulicę.

Jest tu ktoś, kogo znam?

Kapitan Giles. Właśnie wrócił z rejsu po Morzu Sulu.

I takich dwóch jeszcze jakichś... i Hamilton.

No tak, Hamilton.

- Dzień dobry, kapitanie. - Dzień dobry.

Dzień dobry panom.

Zszedł pan na ląd na kilkudniowy urlop.

Nie. Opuściłem statek na dobre.

Jest pan więc wolnym człowiekiem.

Sądzę, że mogę się za takiego uważać.

Dziś od 11:00.

Co za upał! Odbiera apetyt!

Poszedł zapolować na pańskie stanowisko.

On mnie wpędzi do grobu.

Nic nie płaci, a kapitanat portu nie słucha moich wyjaśnień.

Oby dostał to pańskie stanowisko.

Byłaby chociaż nadzieja.

Proszę się nie łudzić, nie dostanie go.

Mój następca jest już na pokładzie.

- Któż to taki? - Oficer z jachtu jakiegoś radży.

Pewnie wczoraj wieczór poznawał życie.

Pamiętam go, jak przybył tu pierwszy raz, parę lat temu.

Zdaje się, że było to wczoraj. Miły był chłopak.

Ach, ci mili chłopcy.

Nie, nie to miałem na myśli.

Tylko że niektórzy rozklejają się tu bardzo szybko.

To przez ten nieludzki upał.

O, nie. Widzi pan, tutaj na Wschodzie białym ułatwia się życie.

I w porządku. Chodzi tylko o to, by pozostać białym.

A ci mili chłopcy nie zawsze wiedzą jak.

- Dlaczego zszedł pan ze statku? - Dlaczego? Pan tego nie aprobuje!

Ja? O..., nie.

Ale ogólnie...

ja też się zresztą rozklejam.

Czuję, na przykład, że muszę się chwilkę zdrzemnąć.

Tak to jest na lądzie. Bardzo zły zwyczaj.

Naprawdę bardzo to zły zwyczaj.

Spotkałem wczoraj pańskiego kapitana.

Żałuje, że pan odszedł.

Powiada, że z nikim się tak dobrze nie zgadzał.

I ja, szczerze mówiąc, ceniłem sobie, ceniłem bardzo...

i statek, i jego dowódcę, chyba najbardziej w życiu.

A więc...?

Czy nie mówiłem panu, kapitanie, że chcę wrócić do kraju?

Tak, słyszałem tego rodzaju rzeczy już niejeden raz.

I cóż z tego?!

Tym razem stanie się pan tego świadkiem.

Właśnie, ma pan całkowicie rację.

Ale zaraz... Ja tylko chciałem powiedzieć...

Co on właściwie chciał powiedzieć?

Nie wiem.

Nie można być jednak zbyt surowym dla tego biedaka.

Na pewno czuje się paskudnie.

A jutro będzie się czuł jeszcze gorzej.

W każdym razie będzie miał w panu opiekuna.

Co pan opowiada?

Nie mam najmniejszej potrzeby spieszyć się.

Jasne, że będą szczęśliwi, jak uda im się dostać dżentelmena.

To oczywiste. Ale że pan Conrad w każdej chwili...

Ten młody dureń?

Tylko dlatego, że udało mu się być pierwszym oficerem u Kenta.

To po prostu śmieszne!

Ja wcale nie jestem pewien, czy to takie śmieszne.

Oni o panu mówią!

Bzdury! Z jakimś tam przybłędą nie będę rywalizował!

Mam bardzo dużo czasu!

A cóż to za impertynent?! To niesłychane.

Czy pan nie naraził mu się w jakiś sposób?

Nie zamieniłem z nim słowa.

Nawet nie wiem, co on rozumie przez rywalizację.

Starał się o moją dawną posadę i po prostu nie dostał jej.

Tak, nic nie wskórał u Kenta.

Kent wciąż żałuje, że go pan opuścił.

Nazwał pana nawet dobrym marynarzem.

Chyba nie ma się pan o co gniewać.

Postanowiłem już, że wracam do kraju. Mówiłem panu.

Tak, mówił mi pan o tym zamiarze.

- Ma pan coś na widoku? - Nic konkretnego.

- Przejazd ma pan już opłacony? - Nie, na razie nie.

Sądzę, że będzie dość czasu na to jutro.

O! Więc jeszcze nie?!

Sądzę zatem, że powinien pan wiedzieć,

iż coś się tutaj knuje.

Czy nasz ochmistrz rozmawiał z panem dzisiaj?

Nie, i wcale nie chcę, żeby ze mną rozmawiał.

A przecież rano pojawił się tu goniec z kapitanatu portu, z listem w ręku.

To była urzędowa koperta.

Jak to jest w zwyczaju tych ludzi,

pokazał list pierwszemu białemu, którego spotkał.

Przypadkiem był to ten oficer z jachtu radży.

Jak panu wiadomo, w tej chwili nic pod słońcem

nie może go zainteresować.

Odesłał więc gońca dalej.

Chłopak ten kręcił się po werandzie

i dotarł w końcu do mnie.

To jakiś dziwny traf, doprawdy, że akurat dziś nie wyszedłem.

Otóż list był zaadresowany do ochmistrza.

Jak pan myśli? Co kapitan portu, Ellis, mógł pisać do ochmistrza?

Nie wiem, i nie obchodzi mnie to.

Słyszał pan jednak tych dwóch.

Niech idą obaj do diabła! Nie chcę ich znać!

Ale co pan o tym myśli?

O Hamiltonie nawet nie warto mówić.

To bezczelny próżniak.

Nie warto też zaprzątać sobie głowy jego słowami.

Nie mam zamiaru przywiązywać wagi do opinii,

jaką sobie o mnie wyrobił.

To by mnie mogło co najwyżej ośmieszyć.

- Nie zrozumiał pan. - Doprawdy?

Bardzo mnie to cieszy.

W związku z tym, cośmy tu przed chwilą usłyszeli,

sądzę, że należy to zrobić.

Należy zrobić! Co zrobić?

Ależ zrobić to, co panu właśnie radzę.

Zapytać ochmistrza, o co chodziło w liście z kapitanatu portu.

Wprost go zapytać.

- Ale mówił pan o Hamiltonie! - No właśnie!

Trzeba przeszkodzić! Dobrze panu radzę.

Niech pan spyta ochmistrza.

Zobaczy pan, jak się będzie skręcał.

Uważam tego człowieka za lichego ochmistrza,

za impertynenta, za głupca!

Ale to jeszcze nie są powody, żebym miał mu ucierać nosa!

Ucierać nosa? Cóż by to panu dało?

Tego już za wiele. Za wiele, kapitanie.

Nie wiem, o co panu chodzi.

Tak, to jest pajac, oczywiście. Niech pan go spyta. Tylko tyle.

Chwileczkę! Poczekaj pan chwilę!

Dlaczego nie odpowiada pan, kiedy się do pana mówi!?

Okazuje się, że dziś rano przysłano do pana z kapitanatu portu

jakieś oficjalne pismo, tak czy nie?

Nie mogłem pana rano nigdzie znaleźć.

Nie mam obowiązku biegać za panem po mieście.

A któż panu każe!?

Ale teraz chcę wiedzieć, co jest w tym liście.

No, nic dla pana.

Bo pan mówił, że wraca do kraju.

A skoro pan wraca do kraju, dlaczego miałbym...

Proszę mi dać ten list! Słyszy pan?!

Nie uwierzyłby pan, kapitanie, to jest zawiadomienie,

że poszukuje się dla jakiegoś statku kapitana!

Najzwyczajniej czeka tu gdzieś dowództwo,

a ten człowiek po prostu chowa list do kieszeni.

Jest godzina trzecia. Zdąży pan, jeśli pan nie straci czasu.

- Zdążę dokąd? - Do kapitanatu portu!

Trzeba się tym zająć.

- To nic dla mnie! - Ach, tak!

Kent słusznie mówił, że jest pan dość dziwny.

Jeszcze mi pan pewnie powie, że dowództwo jest panu obojętne.

Dowództwo?

I to po wszystkich trudach, jakie sobie zadałem.

Trudach? Jakich trudach?

- Chce się pan z nim widzieć? - A jak pan sądzi? Czy warto?

Wielkie nieba! Pytał dzisiaj o pana, i to dwa razy!

Pytał dwa razy! W takim razie chyba wejdę.

Musi pan! Musi pan!

Gdzie się pan podziewał do tej pory?!

Słyszałem, że potrzebny jest dowódca dla żaglowca.

Ponieważ jestem żeglarzem, pomyślałem, że...

Pan jeden dostanie to dowództwo,

nawet gdyby tu było 20 chętnych.

Ale nie ma obawy! Wszyscy się tego boją, w tym właśnie rzecz!

Boją się? Czego?

Czego? Boją się żagli!

Boją się białej załogi!

Za dużo kłopotów, za dużo pracy!

Za długo tu są. Chcą jedynie wygodnego życia.

- Już myślałem, że i pan stchórzył. - Nie zwlekałem ani chwili.

Toteż ma pan tu dobrą opinię.

Miło mi to słyszeć z pańskich ust.

Ale wiedząc, że jest pan tu potrzebny, nie zgłaszał się pan.

Ten wasz ochmistrz nie ośmieliłby się zlekceważyć polecenia kapitanatu.

Gdzież, do diabła, ukrywał się pan cały dzień!?

Niech pan siada.

Chwileczkę.

- Bierze więc pan dowództwo? - Tak jest, oczywiście.

To jest pańska nominacja. Oficjalna nominacja.

Armator musi respektować warunki, które pan przyjmuje.

Tak.

- Kiedy pan będzie gotów do drogi? - Dzisiaj, nawet zaraz.

Być może nie wszystko będzie w porządku na tym statku.

Kapitan zmarł nagle, na morzu,

i statek doprowadził do Bangkoku pierwszy oficer, pan Burns.

- Czemu do Bangkoku, nie tu? - Zna pan te strony.

Żadnych białych oficerów, brak telegrafu.

To doświadczony żeglarz, ten pan Burns,

ale, jak sądzę...,

nie dość, by być dowódcą,

z czym on by się pewnością nie zgodził.

Parowiec Melita odpływa do Bangkoku dzisiaj o siódmej wieczór.

Zwrócę się zaraz do kapitana, by pana przyjął i...

zaczekał na pana do dziesiątej.

Panie Rowley! Niech szalupa portowa czeka pod parą.

Trzeba zabrać pana kapitana na pokład Melity.

- Około pół do dziesiątej. - Tak jest.

No, to jest pan na swoim.

Przyjęty oficjalnie, na moją odpowiedzialność.

Żegnam. Powodzenia.

Dziękuję.

Bardzo dziękuję.

Coś takiego! Jego własna szalupa!

- Co też pan mu zadał?! - To dla mnie?

- Ależ tak! - Nie sądziłem, że chodzi o mnie!

O, tak! A ostatnią osobą, która dostała tę szalupę, był książę.

Książę!

Nie będę miał spokoju,

dopóki nie wyprowadzę swego statku na Ocean Indyjski.

Jest spory kawał drogi od Bangkoku do oceanu.

Znam wody archipelagu całkiem nieźle.

- Z wyjątkiem Zatoki Syjamskiej. - Zatoka Syjamska...

- Zabawna sadzawka. Do widzenia. - Do widzenia. Do widzenia, kapitanie.

- Pan jest naszym pasażerem? - Tak jest.

Przygotować się do przyjęcia pasażera!

Jest, kapitanie!

Szybciej! Mamy opóźnienie! Czekaliśmy trzy godziny na pana!

Mieliśmy wyjść o siódmej, jak pan wie!

Nie, nie wiem.

Niech mnie diabli, jeśli czekałbym jeszcze 5 minut!

Wszystko jedno, czy mnie ktoś prosił czy nie!

To pańska sprawa.

Ja nie prosiłem, żeby pan czekał.

Myślę, że pan się nie spodziewa kolacji.

Mój statek to nie pływający pensjonat!

Jest pan pierwszym pasażerem, jakiego wziąłem w życiu

i ufam Najwyższemu, że ostatnim.

Panie Kapitanie! Panie Kapitanie!

To ten. To jest pański statek.

Zaraz się z nim zrównamy.

Myślę, że się panu podoba, kapitanie.

Jestem nowym kapitanem.

- Gdzie pierwszy oficer? - Chyba w ładowni.

Widziałem go, jak schodził jakieś 10 minut temu.

Powiem mu, że pan kapitan już przyszedł.

Burns, pierwszy oficer.

Zróbmy obchód. Proszę prowadzić.

Tak...

- Pan Miles, drugi oficer. - Młody.

Frenchy, zręczny i bardzo chętny do pracy.

Francuz?

Gambril, bardzo rzetelny.

Cubrick. Niedoświadczony, ale szybko się uczy.

Ransome, kucharz.

- Kucharz? Z takimi warunkami? - Ma chore serce.

- Są jacyś chorzy na statku? - Nie ma.

- Ludzie nie wyglądają dobrze. - Ostatni rejs był ciężki.

- A lekarz już tu był? - Jeszcze nie.

Proszę zawiadomić brytyjski konsulat,

że oczekujemy wizyty ich lekarza.

Tak jest.

A, panie Burns, każe pan rozpiąć płócienny tent,

...żeby chronił od słońca, tak?

Widzę, że utrzymuje pan statek we wzorowym porządku.

Dobrze chodzi, co?

Myślę, że może wyjść.

Co się stało?

Nie wie pan, choć jest pan już dwa lata na statku?

Statkowi, jak człowiekowi, należy dać szansę,

by pokazał, co potrafi.

A ten statek takiej szansy nie miał.

Odkąd na nim służę.

- Poprzedni kapitan... - Nie miał szczęścia?

Nie, nie był pechowcem, nie można by tego powiedzieć.

Ale nie chciał chyba robić użytku ze swego szczęścia.

Gdzie on umarł?

Tu, w salonie. Dokładnie tu, gdzie pan siedzi.

- Pytam, gdzie go pan pochował. - U wejścia do Zatoki Syjamskiej.

Znałem go dobrze. Wiedziałem, że z nim źle.

Któregoś dnia w czasie przedpołudniowej wachty

zebrałem załogę na pokładzie śródokręcia

i powiedziałam, żeby poszli pożegnać się ze swoim kapitanem.

- Był przytomny? - Nie mówił nic.

Ale wodził za nimi oczami.

Jaki on był?

- Gdzie są skrzypce? - Wyrzucił je za burtę.

Wyrzucił skrzypce za burtę?

Kapitan jakoś zaplątał się z tą kobietą.

Kiedyś zginął na cały tydzień.

Potem zjawił się nagle w środku nocy,

wyprowadził statek w morze o świcie

i wziął kurs na Hong Kong.

Szliśmy przeciwko monsunowi.

Statkiem bez wystarczającego balastu.

To był obłąkany pomysł.

- Ale... - Szalony!

Nie zamierzał doprowadzić statku do portu.

Nie pisał do armatorów. Nigdy nie pisał do swojej starej żony.

Ani myślał.

Postanowił sobie, że zerwie ze wszystkimi i ze wszystkim.

No, i w końcu zamknął się tutaj.

Wbił się w róg tej kanapy...

i wygrywał na skrzypcach...,

a w każdym razie wydobywał z nich jakieś dzikie dźwięki.

Nie dbał wcale o interesy, ukończenie rejsu, o frachty... O nic.

Zamierzał się tak błąkać po świecie,

dopóki nie zgubi statku i całej załogi.

Tak. Kapitan zszedł ze świata w samo południe.

Tego dnia odmówiłem nad nim modlitwę,

skierowałem statek na północ i przyprowadziłem tutaj.

Ja przyprowadziłem.

Wątpliwe, czy przyszedłby sam.

A dlaczego nie wybrał pan Singapuru?

Najbliższy port...

Niech pan posłucha.

Musi pan zrozumieć, że nie ubiegałem się o to dowództwo.

Zaproponowano mi je. l ja je przyjąłem.

Chcę doprowadzić statek do portu macierzystego

i może pan być pewny,

że uczynię wszystko, by każdy członek załogi

zrobił w tym celu to, co do niego należy.

Tyle na razie chciałem panu powiedzieć.

Gdyby nie żona i dziecko w domu,

poprosiłbym z całą pewnością o zwolnienie

w tej samej chwili, w której pan wszedł na pokład.

A ja, panie Burns, wcale bym pana nie zwolnił.

Podpisał pan umowę, jako pierwszy oficer na tym statku,

i póki ona nie wygaśnie w porcie końcowego wyładunku,

oczekuję pełnienia obowiązków

i wspomagania mnie doświadczeniem w miarę pańskich umiejętności.

Cieszę się, że pana widzę, kapitanie! Co słychać?

Zmęczony pan, co?

Mam trochę kłopotów z waszym ładunkiem.

- Ach, tak. Proszę usiąść. - Dziękuję.

Proszę bardzo, proszę.

- Służę cygarem, kapitanie. - Dziękuję.

Konieczne mi są worki. 1100 sztuk.

A może jednak? Całkiem niezłe cygara.

To wszystko jest wliczone w rachunek, rzecz prosta.

Potrzebuję 1100 worków, bym mógł zabrać ładunek.

Powiedziano mi, że to niemożliwe, by je tu kupić,

ale dla pana nie będzie to chyba jakaś większa trudność?

Drogi panie kapitanie.

Nie byliśmy wcale zobowiązani uprzedzać pana

co do ewentualnych braków,

zwłaszcza przed podpisaniem tej umowy czarterowej.

Kto by się mógł takiej rzeczy spodziewać po dwudziestu latach!

Ten chłystek Jacobus chce mi teraz sprokurować nową figurę!

To pańską rzeczą

było zabezpieczyć się przed ewentualną zwłoką, proszę.

Nie ja to podpisywałam.

Ale pan Burns!

Cóż ja na to poradzę?

- A czy starał się pan już u Jacobusa? - Nie.

To jest największy kupiec tutaj. On może pomóc.

Zamelduj swemu panu: kapitan Joseph Conrad Korzeniowski.

- Kapitan Joseph Conrad... - ...Korzeniowski do pana Jacobusa.

Kapitan Joseph Conrad KOZNIOWSKI...

Wynoś się!

Czyżby jakaś pomyłka? Czy to biuro pana Jacobusa?

- Proszę wejść! - Proszę, niech pan wejdzie!

Skoro pan już jest. Zawsze to samo. Nie wiedziałem.

Siadaj pan.

Mój armator zalecił mi zgłosić się do pana.

Potrzebuję trochę worków do ładunku.

A, o to chodzi!

Nie zrozumiałem, co ten głupiec powiedział.

Nieważne.

To może oduczy tego łotra przeszkadzać mi o tej porze dnia.

Siadajże pan!

Pan Burns jest najwyraźniej chory.

Leży i ma gorączkę.

I steward czuje się gorzej.

Ale ja go na razie zastąpię.

Jesteście kucharzem, macie i tak dość roboty!

Zrobię, co będzie trzeba zrobić. Tylko trochę wolniej.

Co się stało, panie Burns?

Czy człowiek nie ma prawa do godziny odpoczynku,

kiedy go boli głowa?

Ransome!

Moglibyście dopilnować,

żeby moje drzwi były cały czas otwarte?

Oczywiście.

Proszę!

Obawiam się, panie kapitanie,

że nie będę mógł doglądać chorego, tak jak należałoby.

Tak czy inaczej, większą część czasu muszę spędzać w kambuzie.

Nie martwcie się. Przeniesiemy pana Burnsa na ląd.

Doktor jest na pokładzie.

Pańskie zarządzenia odnośnie załogi

wydają mi się bardzo rozsądne, drogi kapitanie.

I ludzie, jak zresztą widać, respektują je całkowicie.

Myślę, że pozostaje tylko przestrzeganie pańskich zaleceń,

dopóki nie wyprowadzę statku w morze.

W morze? Zapewne...

Zajmie mi parę dni,

nim się uporam z umową, którą pan Burns podpisał.

Mam kłopoty z ładunkiem.

To poważne, doktorze?

Tak. Poważne. Objawy febry. Być może cholera.

Może nie dożyć jutra.

To niezły chłopak, ten pański steward.

Ma pan kogoś, kto podejmie jego obowiązki?

- Chyba kucharz je przejmie. - Co takiego? Kucharz?

- To znaczy Ransome. - Tak, Ransome.

A co? Czy on się nie nadaje?

Nie, tylko chodzi o to, że ma chore serce.

Należy oszczędzać mu wysiłku.

A pan Burns? Jakie są jego szanse?

No, nie jest za dobrze. Wymaga opieki lekarskiej.

Zabieram go na ląd.

Dopiął pan wreszcie swego. Pozbywa się mnie pan.

Nigdy nie mylił się pan, tak jak teraz, panie Burns.

- Gdzie leży pan Burns? - Tutaj.

Nie chciał mnie pan na statku. Chce się pan mnie pozbyć.

Chce mi pan udowodnić,

że z umową postąpiłem jak głupiec.

Ja nie chcę niczego udowadniać.

Ale z drugiej strony nie mogę czekać,

aż febra położy mi wszystkich ludzi.

Muszę wyjść jak najszybciej w morze.

Jeśli mnie pan tu zostawi, w tym szpitalu, ja umrę.

Czuję to! Jestem pewny, że umrę!

Nie może mnie pan tu zostawić!

Mam żonę i dziecko w Sydney.

Nie zostanę tu.

Ja umrę tu.

Sanitariusz! Na chwilę!

Wszystko tutaj jest w porządku.

Dziękuję! Za trzy dni wychodzimy w morze!

I wszystkie nasze kłopoty definitywnie się skończą.

Wychodzi pan bez pierwszego oficera?

Powinien pan prosić, by przysłali panu z Singapuru innego!

Nawet, jeśli by to miało opóźnić pańskie wyjście o tydzień.

Ani dnia dłużej!

Panie doktorze, jeśli nie oświadczy mi pan oficjalnie,

że nie wolno ruszać pana Burnsa,

zarządzę wszystko tak, żeby go przenieść jutro na pokład.

A nazajutrz o świcie wyprowadzę statek z rzeki,

nawet jeśli bym miał stać na kotwicy za płycizną,

póki nie będę gotów do wyjścia w morze.

No trudno, kapitanie.

Skoro już podjął pan w tej sprawie decyzję,

nie wierzę, że jakiekolwiek argumenty ją zmienią.

Ale uważam za swój obowiązek ostrzec pana,

że to, co chce pan uczynić, wszyscy uznają za nierozsądne.

Ucieszę się, jeśli pan Burns nie przypłaci tego życiem.

Cumę dziobową oddaj!

Cumę rufową rzuć!

Wszyscy na stanowiska manewrowe!

Do stawienia grota!

Wszyscy gotowi, panie kapitanie!

- Na kursie?! - Na kursie, panie kapitanie!

- Na reje! - Jest: na reje!

- Wybierać fały! - Wybierać fały!

- Grot staw! - Grot staw!

- W ogóle nie reaguje na ster? - Obraca się powoli na wiatr.

Staraj się wykręcić na południe.

Jest na kursie południe!

Martwa cisza, panie Burns.

To są właśnie jego sztuczki.

Leży tu gdzieś, pełen najgorszych zamiarów.

Leży na dnie i czyha.

Są w ogóle jakieś szanse, żeby chociaż się ruszyć?

Możemy jedynie dryfować, panie Burns.

- Ląd z lewej burty! - W porządku.

Zobaczyliśmy przylądek Liant, odległość 15 mil.

Pełzniemy. To źle.

Chyba lepiej, niż stać w ogóle, nie sądzi pan?

O co chodzi?

Obawiam się, że nie zostawiliśmy choroby za sobą.

Jak to, co się stało?

Wright i Cubrick zaniemogli. Rozchorowali się już obaj w nocy.

Wright ma temperaturę, a Cubrick dreszcze.

Ale mnie się wydaje, że to ta sama choroba.

Jeden z gorączką, drugi z dreszczami.

- Jak się czują? Źle? - Nie najlepiej.

Pan Miles też jest jakiś nieswój.

A dziś rano mieliśmy choć trochę wiatru?

Niestety nie, panie kapitanie.

Posunęliśmy się jednak trochę. Ląd wydaje się jakby nieco bliżej.

Jakby nieco bliżej.

Nic dziwnego, że zaraza została na statku.

Silniejszy powiew zmiótłby ją na pewno.

Cóż, jest chinina.

Pan Miles jest tutaj!

Co pan tutaj robi? Co się stało?

- Tu jest chłodniej. - Nic podobnego!

- Tylko ciemno i wilgotno. - Nie chcę, wolę tu zostać.

Chininę, Ransome.

I co?

List od doktora: "Drogi Kapitanie...,

Nie chciałem powiększyć ciężaru pańskich trosk,

ale obawiam się, jako lekarz,

że to nie jest koniec pańskich kłopotów.

Przypuszczalnie będzie pan musiał stawić czoło nawrotowi febry.

Na szczęście ma pan wystarczający zapas chininy.

To pańska nadzieja".

Wie pan, a ja... Ja czuję się o wiele lepiej.

- Wybrać grota! - Jest: wybrać grota!

- Przebrasować reje! - Jest: przebrasować reje!

Jeśli upał nie zmógł mnie dotąd,

za parę dni wstanę i będę mógł wreszcie panu pomóc, kapitanie.

Jedyna rzecz, która nam pomoże to wiatr. Porządny wiatr.

To nie to, kapitanie, nie to.

Nie będziemy mieli spokoju,

dopóki statek nie zostawi za sobą szerokości 8 stopni 20',

gdzie ten stary łotr czyha na nas.

Na cóż się zda ciągle o nim myśleć, panie Burns?

Czy umarli mogą żywić jakieś uczucia w stosunku do żywych?

Oni nie interesują się nami!

To pan go nie znał.

Nie znałem go, ale i on mnie nie znał.

To dlaczego miałby żywić jakąś urazę do mnie, co?

Tak, ale jesteśmy jeszcze my wszyscy!

Nie powinien pan tyle mówić.

To pana męczy.

Ale jest jeszcze i sam statek!

Dość, ani słowa więcej.

Jakby nas ktoś urzekł!

Tak, tak, wiem, co pan myśli.

Ale chyba nie sądzi pan, że uwierzę, iż martwy człowiek

mógłby zdezorganizować meteorologię w tej części świata.

Choć rzeczywiście coś się z nią pokręciło.

Wiatry od lądu i morza są tak słabe,

jakby ich wcale nie było.

Nie można na nich polegać nawet przez 5 minut.

Chyba już za parę dni będę miał dość siły,

żeby wyjść na pokład.

A wtedy zobaczymy.

Będzie pan tam bardzo mile widziany, panie Burns.

Wraca pan do zdrowia w takim tempie,

że wkrótce będzie pan najzdrowszym człowiekiem na statku.

Ludzie nie czują się dobrze?

- Umarł ktoś? - Nie.

To czemu na tym statku jest tak cicho?

Jedyny głos, jaki czasem słyszę, to pański, kapitanie.

To za mało, by mi dodać otuchy.

Najważniejszą rzeczą dla nas jest minąć półn. szer. geogr. 8° 20'.

Jak ją miniemy, wszystko będzie dobrze.

To tam pochował pan swego kapitana?

Nie sądzi pan, panie Burns,

że czas byłoby skończyć z tymi głupstwami?

Mnie nie dziwi żaden jego najbardziej diabelski kawał.

Pan już schodzi z tego świata, kapitanie.

Pan już schodzi z tego świata!

Schodzi pan z tego świata, kapitanie!

Ja schodzę z tego świata!

Tak jest!

Niewiele panu dni zostało!

Widać to po pańskiej twarzy!

Po mojej twarzy?

Dobrze, niech pan wykręci ster i idzie do diabła!

Gdyby to ode mnie zależało,

nikt z was ani ten statek nie zobaczyłby portu.

I liczę na to, że tak będzie!

A był całkiem przytomny! Chciał tego rzeczywiście!

A ja się roześmiałem,

kapitan odwrócił się do mnie plecami i zamknął się u siebie.

I odtąd nikt już nie słyszał jego głosu.

Słyszeliście, żeby znowu mówił jakieś głupstwa?

Pan Burns?

Nie, raczej nie.

Dzisiaj rano mi powiedział, że żałuje,

że musiał pochować dawnego kapitana na samej drodze statku.

- A czy to nie są głupstwa? - Czy ja wiem?

Nie zastanawiałem się nad tym.

Tak...

Znowu w ciągu nocy straciliśmy to, co zyskaliśmy wczoraj.

Panie Burns!!!

Nie ma chininy! W tych słoikach był piasek!

Położyłem pana Burnsa z powrotem do koi.

Dobrze.

No bo, panie kapitanie, pan Burns nagle wstał,

ale upadł, kiedy puścił się brzegu koi.

Tyle że już teraz nie traci przytomności.

Tak...

To ja pozmiatam ten piasek, panie kapitanie.

Ale śniadania to nie opóźni. No, może o 10 minut.

Tak, śniadanie może poczekać!

Pozmiatajcie wszystko i wyrzućcie to świństwo za burtę!

Zbierzcie ludzi na pokładzie. Trzeba im o tym powiedzieć.

- No i co? - Nie jest dobrze.

Ten przeklęty kucharz wszedł tu i odebrał mi nożyczki.

Co, on myśli, że zwariowałem?!

Boję się, że ja sam zwariuję.

Od razu czułem, że on wytnie nam jakiś diabelski kawał!

Nie?

To jak pan to wytłumaczy? Jak to się stało?

Właśnie, jak to się stało? Jak to się mogło stać, u diabła?

Przypuszczam, że musiał dostać z 15 funtów w Hajfongu za taką porcję!

- Panie Burns! - A dlaczego nie?

W tych stronach chinina jest droga, a w Tonkinie w ogóle jej nie było.

Co mu zależało, nie znał go pan? A ja tak!

I z nim walczyłem!

Nie bał się ani Boga, ani diabła, ani ludzi, wiatru, morza,

ani swego sumienia!

A w ogóle nienawidził wszystkiego i wszystkich!

Bał się jedynie śmierci, jak mi się zdaje.

A na pewno ja jestem jedynym człowiekiem,

który mu się przeciwstawił.

Stawiłem mu czoło w jego kabinie, kiedy leżał chory.

No, i dałem mu radę.

Strach go obleciał wtedy, że skręcę mu kark.

Ale ja się tylko z niego śmiałem.

Inaczej halsowalibyśmy

przeciwko północno-wschodniemu monsunowi

do końca jego życia albo i jeszcze dłużej!

Po wieczne czasy!

Krążylibyśmy jak Latający Holender na chińskich wodach!

Po co jednak zostawił tam te słoiki?

Jak to?

A czemu by nie? Stamtąd je wziął.

Myślę, że zrobił to z nawyku.

A co do zawartości: to taka sztuczka!

Dla mnie to nic nowego.

To tylko moja wina.

Moja, niczyja więcej. I wiem o tym.

Nigdy nie daruję sobie tego.

Nonsens, panie kapitanie.

Ludzie już czekają.

Trzeba powiedzieć ludziom prawdę.

Nie może się ta nowina roznosić w formie plotki.

Jest moim obowiązkiem... powiedzieć wam prawdę

o sytuacji, w jakiej jesteśmy.

Nie mamy więcej lekarstw dla chorych,

za których trzeba uznać większość z was.

Nasza apteczka jest pusta.

Nie mogę nic zrobić dla was, jeśli chodzi o środki medyczne.

Jestem przekonany, że zrozumieliście, co powiedziałem.

I wiecie, co to znaczy.

Jeśli zaś chodzi o opiekę, zrobię wszystko,

co jest w naszych warunkach możliwe.

Zamierzam iść do Singapuru.

Tam otrzymamy pomoc lekarską.

Jedyną szansę dla statku i załogi widzę w wysiłku! Wszystkich!

Chorzy i zdrowi muszą mi pomóc w wykonaniu tego zadania.

To wszystko.

Pewnie, jakoś trzeba z tego wyjść.

- Nie reaguje na ster? - Nie, nic nie reaguje.

Zostawcie ster. Idźcie się gdzieś położyć.

Dziękuję, panie kapitanie. Dziękuję.

Dlaczego jest taka cisza na tym statku?

Co się stało z tymi ludźmi?

Nie ma ani jednego, który zaśpiewałby przy pociągnięciu lin?

Ani jednego, panie Burns.

Nikomu na tym statku nie starcza już tchu na śpiewanie.

Już tak było, że nie mogłem zebrać

więcej niż trzech ludzi do roboty.

- Ale wszyscy żyją? - Żyją.

Całe szczęście. Nie dajmy się.

Jak porwie jednego, porwie wszystkich.

Może zejdzie pan i spróbuje coś zjeść, panie kapitanie?

Ransome?

Jak długo jestem na pokładzie?

- Tracę już rachubę czasu. - Już dwa tygodnie.

Dwa tygodnie minęły, jak opuściliśmy kotwicowisko.

Zdaje się, że będziemy mieli wreszcie trochę deszczu, panie kapitanie.

Panie kapitanie...

- Ktoś umarł, tak? - Nie, nie, wszyscy żyją.

- A jak tam jest na górze? - Ściemniło się nagle.

Chyba coś z tego będzie.

- Z której strony? - Wszędzie dookoła.

Sądzicie...,

że powinienem wyjść?

Tak jest, tak sądzę.

Ransome, zamknijcie drzwi od mojej kabiny!

Tak, już idę.

- Jesteście, chłopcy?! - Jesteśmy, panie kapitanie.

Wszyscy, którzy się jeszcze trzymają na nogach.

Chyba będzie trochę wiatru.

Musimy spróbować sprzątnąć górne żagle.

- Trzeba też zrzucić grota. - Tak jest.

Potem przebrasujemy reje.

- Gambril, stańcie za sterem. - Tak jest.

- Ster na środek! - Na środek, panie kapitanie!

Jest: na środek!

- Pomagaliście przy linach, tak? - Tak.

Co za pomysły, człowieku! Nie wolno wam robić takich rzeczy!

Wiem, że mi nie wolno, ale już mi lepiej.

Jesteście, chłopcy?!

Zwinąć fały z kołków i sklarować w buchtach!

- Ja się tym zajmę. - Uważajcie na siebie, Ransome.

Luzujcie szoty i sklarujcie bezan!

Tak jest!

Gambril, czy macie dość siły, żeby zapobiec wychyleniu steru,

jeśli statek zacznie iść wstecz?

Nie można ryzykować, że się coś rozwali w urządzeniu sterowym.

I tak jest już dosyć kłopotów bez tego.

Nie dam sobie wyrwać koła z rak, a co dalej, to zobaczymy.

Gotowe, panie kapitanie.

Ale moglibyśmy jeszcze zrzucić latacza.

Nie, niech łopocze.

Zrzuciliśmy wszystko, co mogliśmy.

Teraz się okaże, jak statek da sobie sam radę,

gdy wreszcie powieje wiatr.

Trzymaj mocno ster!

Nic nie szkodzi! Po co wam światło?

Lepiej, żeby było!

Tak sterujcie, żebyście czuli wiatr na karku, jak się tylko zerwie!

- Rozumiecie? - Tak jest!

W porządku!

Panie kapitanie, panie kapitanie! A górne żagle!?

Uciekaj stąd!

Przeklęty niemy statek!

Zastrachana, chodząca chyłkiem załoga!

Dlaczego nikt nie tupnie nogą, biorąc bras!

Na nic skradanie się, tu trzeba ruszyć na niego śmiało!

Jak ja kiedyś! Tu trzeba śmiałości!

Pokazać mu, że się nie boimy jego drańskich sztuczek!

Zaśpiewać mu wesołą piosenkę!

Panie Burns! Co pan, na Boga, wyprawia!

Po co pan w ogóle wylazł na pokład w tym stanie!?

Właśnie po to! Śmiałość to jedyny sposób!

Panie kapitanie!

Trzymaj się pan!

Zdaje się, że nadciąga wiatr, ale nie widzę górnych żagli!

Nie ruszajcie steru i będzie w porządku.

Uważajcie, Gambril.

Teraz starajcie się tylko trzymać wiatr cały czas na kark!

Dacie sobie radę, co?

Po gładkiej wodzie nawet dziecko może sterować tym statkiem.

Tak, zdrowe dziecko.

Nie mieliśmy jeszcze takiego wiatru,

odkąd opuściliśmy redę.

Pocieszające.

Już była pora, żebym wyszedł.

Cały czas zbierałem na to siły,

właśnie na to.

Pan to rozumie, co?

Ale teraz już czas, żeby pan zszedł i położył się.

Żebym zszedł? Co to, to nie.

Pan nie wie, jak się do tego wziąć.

No bo skąd?

Pan nie słyszał jego gadania. Włosy stawały od tego dęba.

Nie, nie, nie...

Nie był wariatem.

Nie był bardziej szalony niż ja.

Był po prostu zły do szpiku kości. Przerażająco zły.

I myśli pan, że się zmienił, tylko dlatego, że umarł?

Akurat! Jego ścierwo leży tutaj, sto sążni pod wodą.

Na szerokości północnej 8° 20'.

Ale on się nic nie zmienił.

Powinienem był wyrzucić tego dziada za burtę, jak psa.

Ale pan wie, załoga.

Czytać modlitwę za zmarłych nad takim bydlakiem,

pan sobie wyobraża?

"Nasz brat, który odszedł". Tylko się uśmiać.

A on tego nie znosił.

I jestem chyba jedynym człowiekiem,

który roześmiał mu się w twarz.

Co to? Znowu cisza.

Już czternasty dzień. Cały czas dokładnie to samo, panie Burns.

Podmuch i cisza.

A za chwilę pan zobaczy: statek obróci się bezwolnie,

zejdzie z kursu i wyceluje dziobem, diabeł wie, dokąd.

Diabeł?!

Diabeł.

Stary chytry diabeł.

A któż tam znowu oszalał?!

To pan Burns!

Weźcie go na dół, szybciej!

Szybciej, szybciej!

Znaleźliście języki w gębach!? Myślałem, że was już nie ma!

Słyszycie? Śmiać się! Śmiać się, mówię!

Jazda, wszyscy razem! Raz, dwa, trzy!

Śmiać się!

Zemdlał, panie kapitanie.

Pomóżcie mi.

Pomóżcie mi!

Chodźcie, nie utrzymam koła! Nie daję rady!

- Jak sterować, panie kapitanie?! - Pełnym wiatrem!

Zaraz przyniosę światło!

Niech mnie pan trzyma, panie kapitanie!

Przejmę ster.

Całkiem dobrze dał pan sobie radę, mimo wszystko.

Mimo co? Znów pan myśli o swoim dawnym kapitanie?

Nie, jestem pewien, że był chory umysłowo

już na długo przed śmiercią.

Co mam zrobić z tym żaglem?

Nie mogę go ani zwinąć, ani postawić.

Niechby ta płachta trzasnęła wreszcie i rozleciała się na strzępy.

Ten hałas doprowadza mnie do szału!

Jak pan wprowadzi statek do portu sam, bez załogi?

Ten wiatr wykończył całą załogę, panie kapitanie.

Położył ich wszystkich, co do jednego.

Wy i ja jesteśmy chyba jedynymi zdrowymi ludźmi na statku.

Trzymajcie.

Frenchy twierdzi, że jeszcze się trzyma,

ale nie wiem... chyba nie bardzo.

Niezły chłopak, co?

Ale, panie kapitanie, co my zrobimy,

jeśli ten wiatr nie ucichnie choć trochę.

Już niedaleko do lądu.

Jak damy sobie radę?

Albo nas rzuci o ląd i złamie maszty,

albo spotka nas jedno i drugie.

Na razie dobrze nas niesie.

Możemy tylko sterować.

To jest statek bez załogi.

Tak, wszyscy do niczego.

Od czasu do czasu zaglądam do nich, ale...

niewiele mogę dla nich zrobić.

Ransome, ja i statek, i wszyscy na pokładzie,

zawdzięczamy wam wiele.

Naprawdę.

Panie Burns, panie Burns!

Pański śmiech to sprawił!

Siły natury są po naszej stronie!

Ląd przed nami!

Wszyscy żyją, jeśli to chce pan wiedzieć,

cała załoga.

- Bardzo źle z nimi? - Bardzo źle.

Boże święty, a to co?!

To pan Burns, mój pierwszy oficer.

- On też idzie do szpitala? - Nie, nie.

Nie zejdzie na ląd, dopóki grotmaszt stoi.

Jestem z niego bardzo dumny. Mój jedyny rekonwalescent.

- Pan też wygląda... - Nie, nie jestem chory.

Nie, ale wygląda pan dziwnie.

No cóż, przez 17 dni nie zszedłem z pokładu.

17 dni!? Ale chyba pan musiał trochę spać?!

Tak, chyba musiałem, tak myślę.

Nie wiem, ale jestem pewien,

że nie spałem przez dwie ostatnie doby.

Pewnie schodzi pan teraz na ląd, prawda?

Tak, i to zaraz!

Czeka mnie teraz mnóstwo różnych spraw.

Radzę panu, niech pan koniecznie każe sobie zrobić to lekarstwo.

Wieczorem będzie panu potrzebne.

- Cóż to takiego? - Środek nasenny.

Ach tak, tak, dziękuję panu.

Przepraszam.

Tylko mnie nie upuśćcie. Tylko mnie nie upuśćcie.

Przepraszam, panie kapitanie, ale...

ja też chciałem zejść na ląd.

Czy mógłbym otrzymać całą wypłatę?

Chyba nie chcecie nas opuścić?!

Tak, owszem, chcę odejść.

Chcę odejść i gdzieś... wypocząć.

Gdziekolwiek, choćby w szpitalu.

Ale Ransome, przecież nie mogę się tak z wami rozstać!

Muszę odejść!

I mam prawo.

Oczywiście, wypłacę wam wszystko, jak chcecie.

Ale muszę was prosić, żebyście zostali do wieczora.

Nie chcę zostawiać pana Burnsa całkowicie samego na statku

przez tyle godzin.

Rozumiem, zostanę do wieczora.

Co ja słyszę?! 21 dni z Bangkoku?!

To wszystko, co pan słyszał?

Chciałbym, żeby pan wiedział dokładnie,

w co mnie pan wpakował, panie kapitanie!

Musi pan być teraz porządnie zmęczony.

Nie, nie czuję się zmęczony.

Ale powiem panu coś: czuję się stary

i pewnie jestem.

Wy tu, na lądzie, wydajecie mi się wszyscy gromadą młodzików,

którzy nigdy nie zaznali trosk.

To przejdzie, ale istotnie wygląda pan starzej.

- Tak! - Nie, nie!

Chodzi o to, by człowiek w życiu z niczym nie przesadzał.

- Dobrym i złym. - Czyli żyć na pół pary?

Nie każdego na to stać.

Będzie pan zadowolony, jeśli zdoła pan utrzymać takie tempo.

I jeszcze jedno: trzeba umieć stawić czoło złemu losowi.

I swym błędom, swemu sumieniu.

Inaczej się nie da.

Bo z czymże innym mamy się mierzyć?

Nie jest pan bojaźliwy?

Bóg jeden wie, kapitanie.

Nic nie szkodzi.

Nauczy się pan odporności. Trzeba się nauczyć wszystkiego.

Tego właśnie wielu młodych ludzi nie chce uznać.

Ale ja nie jestem już młody.

Nie.

- Odpływa pan wkrótce? - Wracam natychmiast na statek.

Doprawdy? To słuszne. Tak trzeba.

A co pan myślał?

Że będę przez tydzień odpoczywał na lądzie?

Żadnego odpoczynku, aż wyprowadzę statek na ocean.

A i wtedy pewnie niewiele.

Do tego się wszystko sprowadza:

nikt nie zazna w tym życiu spoczynku.

Lepiej o tym nie myśleć.

Może wam się to przydać, kiedy opuścicie szpital.

- Jak się czujecie? - Nie tak źle.

Wcale nie tak źle, panie kapitanie.

Ale boję się, że to wróci.

Aż strach mnie ogarnia, kiedy myślę o tym sercu.

Nie podacie mi ręki, Ransome?