Original subtitles

Zaginęła 10-latka.

Proszę zostać, by mogła pani spać.

Profesor Felsner? Nie mogę.

Znam go.

Dr Braun?

Co chce pani osiągnąć, udając policjantkę?

Panuje pani nad sytuacją? Jeśli chcą mnie

wykończyć, niech przyślą kogoś lepszego niż cholerna wariatka.

-Darius Kempa. Pana student. -Chyba tam był.

Narzekał, że mógłby już jechać na urlop na Rugię.

-O czym pani myśli? -Jak łatwo można tam ukryć dziecko?

-Popatrzcie na adres. -Kempa jest jej sąsiadem.

OŚMIORO ŚWIADKÓW

EMMA ZNIKNŁĘA 10:17:04 TEMU

Dajcie sąsiadkę Kempy do biblioteki.

To dla niego. On wie co i jak.

Pizza...

Na Rugię wysłano posiłki.

Mamy tu sąsiadkę Kempy.

Połóż tam.

To nie może być przypadek. Spytamy ją o to.

Najważniejszy w mojej pracy jest dystans wobec świadków.

Dlatego czytam tylko transkrypty. Wypowiedź agresywnego buca

mózg przepracowuje inaczej od słów miłej

starszej pani, która na pozór nie mogłaby nikogo skrzywdzić.

Dzień dobry.

Prowadzi pani pensjonat na Rugii. W Sassnitz, Kurplatz 15?

-Zgadza się. -Pamięta pani

-tego mężczyznę? -Naturalnie.

David... Nie.

Darius. Tak?

-Nie znam nazwiska. -Ustaliliśmy,

że mieszkał przy pani ulicy.

Był miłym młodym człowiekiem.

Mój syn go lubił. Dobrze się rozumieli.

Chyba mieszkał w jednym z domów letniskowych Sychowskich.

I to dość długo.

Tak. Pod trzynastką.

Widziałam go niedawno.

A jakie pani miała z nim relacje?

Dlaczego teraz mnie pani o to pyta?

Czemu właściwie przyjechała pani na tę wystawę?

Kilka tygodni temu dostałam list od firmy

zajmującej się badaniem rynku.

Zostałam wybrana jako osoba ankietowana.

Chodziło o podróż do Berlina i obejrzenie tej wystawy.

Wszystko było opłacone: podróż, hotel i wejście.

I potem miałam ocenić całą wycieczkę.

Ma pani nadal ten list?

Tak... Chwileczkę.

-Mogła pani sama wybrać termin? -Nie. To było

-ustalone z góry. -Dziękuję.

To wygląda jak śmieciowa reklama?

Wysyłają je, bo jednak ktoś je otwiera.

-Przyniosę. -Proszę odebrać.

To mój syn, Paul.

Chce wiedzieć, gdzie jestem.

-Proszę mu powiedzieć. -Jest w porządku.

To chyba pilne.

Po co syn ma się martwić?

Syn jest

-szczególny. -Zaopiekuję się komórką.

-Proszę to zostawić! -Nic się nie dzieje.

Telefon nie będzie już nas rozpraszać. Prawda?

Naturalnie.

Jak sobie pani życzy.

W jakim sensie "szczególny"?

-O co pani pyta? -Powiedziała pani tak o swoim synu.

Tak...

Ma szczególny umysł.

I specjalne potrzeby.

Chociaż radzi sobie sam.

Ale...

W niektórych sytuacjach reaguje inaczej niż reszta.

-Gdzie jest teraz? -W hotelu.

Mam nadzieję. Byliśmy tam umówieni.

-Jest sam? -Tak.

-Może kogoś do niego wyślemy? -Nie!

Proszę wyjść. To pilne!

Przepraszam na chwilę.

Może jednak zadzwoni pani do syna.

-To może potrwać. -Nie ma potrzeby.

-Da sobie radę sam. -Zaraz wracam.

"Mamy Emmę Konrad. Wypuścimy ją,

jeśli winni śmierci Laury Rohloff przyznają się do winy.

Emmie kończy się czas".

Tę wiadomość dostała berlińska gazeta.

-Pytają, czy coś jest na rzeczy. -Przyszła z komórki

-na kartę. Namierzyliśmy ją. -Kto to wysłał?

-Ktoś z muzeum. -To może być wspólnik.

Który mógł wpłynąć na innych świadków.

Koledzy wszystkich przeszukują. Na razie bez skutku.

-Co pani robi? -A pani Meller?

Macie numer?

To nie jej.

-Skąd to żądanie teraz? -Może chcieli nas

-zmęczyć. -To któraś z tych osób.

Ustaliliście, kim była ta Laura Rohloff?

Szukamy w systemie ewentualnych akt takiej sprawy.

Jej wyjaśnienie wydaje się ważne dla porywaczy. Może

-nigdy nie było śledztwa. -Co teraz,

-gdy przedstawiono żądanie? -Kempa ma priorytet.

Gdy go znajdziemy, znajdziemy Emmę. Czekamy na wieści od firm

wynajmujących auta. Gdy znajdziemy wóz, pójdzie szybko.

-I badamy sprawę śmierci dziewczyny. -Mam coś.

-Laura Rohloff zmarła w Sassnitz. -Akurat tam?

Może pani Meller coś o tym wie?

Od dawna mieszka pani w Sassnitz?

Od urodzenia.

Koledzy znaleźli artykuł w gazecie.

W sierpniu 1995 doszło w Sassnitz do tragicznego

zgonu. Pamięta pani tę sprawę?

12-latka, która zmarła,

-miała na imię... -Laura.

Zgadza się.

Laura Rohloff była w Sassnitz z rodziną na wakacjach.

Rodzice zostawili córki pod opieką właścicielki pensjonatu

i pojechali na wycieczkę do Stralsundu.

Podobno Laura bawiła się w ogrodzie.

Potem skarżyła się na mdłości i wymiotowała.

Nic więcej nie mówiła.

Rodzice myśleli, że zbyt długo siedziała na słońcu.

Dwa dni później nagle zmarła.

Sekcja wykazała pęknięcie czaszki i krwiaki na ramionach.

Podejrzewano, że skądś spadła i uderzyła się w głowę.

I że to nie stało się w ogrodzie pensjonatu.

Czy państwo Rohloff zatrzymali się wtedy u pani?

Po co mi pani to opowiada? To było straszne nieszczęście.

Porywacze przysłali wiadomość. Za uwolnienie

dziewczynki żądają wyjaśnienia sprawy śmierci Laury.

Wie pani, o co im może chodzić?

Pomoże nam pani?

Ktoś zwabił panią do muzeum dokładnie w dniu porwania.

Może ten ktoś chce panią w coś wmieszać.

Jestem po pani stronie.

Rohloffowie już wcześniej zostawiali u nas dzieci.

Bawiły się w ogrodzie.

Byli stałymi gośćmi i nigdy nie było z nimi problemów.

Wiedzieli, że nie mogę ciągle pilnować ich córki.

Pewnie...

wymknęła się z ogrodu.

Policjanci też tak mówili.

Ale nie mogli ustalić, gdzie wypadek miał miejsce.

Na pewno nie zdarzyło się to u mnie, w pensjonacie.

Przetrząsnęli całą

wyspę.

Krążyły najdziwniejsze plotki.

To był zły czas.

Czemu porywacz uważa, że w ogóle coś trzeba wyjaśniać?

To się wydarzyło ponad 25 lat temu. Całą wieczność.

-Ale ma związek z dniem obecnym. -Nie zawiniłam śmierci Laury

ani nie wiem teraz więcej niż wtedy.

Jak pani myśli? Co się właściwie dzieje?

Ktoś próbuje mnie wciągnąć w to wszystko.

Opublikowano jeszcze kilka sensacyjnych artykułów. Sugerowały,

że popełniono przestępstwo.

Że zrobił to mężczyzna, który zwabiał dziewczynki.

-Była też sprawa dwa lata wcześniej. -Chcę adwokata.

Pytam panią jako świadka.

-A może powinnam o czymś wiedzieć? -Domagam się adwokata.

Nie byle którego, tylko dra Maeusera ze Stralsundu.

To 3,5 godziny jazdy z Berlina. Jeśli w ogóle ten pan

jest osiągalny. A porwana dziewczynka nie ma takiego czasu.

Jest poważnie chora.

Proszę mi zapisać jego numer.

Co jest z nią nie tak?

Chwileczkę...

Prokuratura prowadziła śledztwo

przeciw niej za niedopełnienie obowiązku opieki. Umorzono je.

-Dziękuję panu. -Dziwne.

Nawet jeśli była współwinna śmierci Laury, sprawa się

przedawniła. Czemu żąda adwokata?

Może nie wie o przedawnieniu?

Miała do czynienia z wymiarem sprawiedliwości. Wie, co robi.

Muszę z nią porozmawiać.

Pani adwokat jest w drodze. Ale w burzy szybko nie dojedzie.

-Da się z nim połączyć? -Minutę temu się dało.

Po 25 latach za nic pani nie odpowie, nawet jeśli wtedy

zaniedbała pani obowiązki.

Musiałaby pani zabić, by było inaczej.

O morderstwie nie ma mowy, zatem w czym tkwi problem?

Nie musi pani obciążać samej siebie, ale jeśli coś pani ukrywa,

może pani odpowiedzieć za poplecznictwo.

Może porozmawia pani chociaż z adwokatem z Berlina?

Nie mamy czasu, by czekać na mecenasa Maeusera.

Mecenas Maeuser do pani.

Słucham?

Rozumiem.

Chce porozmawiać ze mną sam na sam.

Nie wolno wam podsłuchiwać.

Wyłączam nagrywanie.

Tak?

Pan Konrad wie o żądaniu porywacza?

Wkrótce ląduje w Berlinie.

Wysłałem po niego wóz.

Pan mecenas zgodził się, by zacząć przesłuchanie.

Proszę go dać na głośnik.

Jest pan na głośnomówiącym.

W przesłuchaniu uczestniczy pana klientka i dr Braun,

która nam pomaga. Nazywam się Dietz

i prowadzę to śledztwo. Rozmowa

będzie od teraz nagrywana.

Zgodziłem się na przesłuchanie pod warunkiem,

że będę na linii. W razie okazywania czegokolwiek

-muszę o tym wiedzieć. -Dziękujemy

i zgadzamy się na pańskie warunki. Na początku chcemy spytać,

jaki był stosunek państwa Rohloff do śledztwa przeciw pana klientce.

Może pani odpowiedzieć.

Nie... sądzę, by Rohloffowie

-stali za porwaniem. -Przepraszam...

Ale nie o to pytałem.

-To było dawno temu. -Nie musi pani cytować

rozmów. Wystarczą wrażenia. Gdy myśli pani o rodzicach Laury,

-co przychodzi pani do głowy? -Rozpacz.

Jeśli coś pamiętam, to to, jak zrozpaczeni byli rodzice.

Trudno się dziwić.

Dla mnie było to straszne, a co dopiero dla nich.

Bardzo lubiłam tę małą.

Rodzina była w moim pensjonacie czwarty albo piąty raz.

Gdy poznałam Laurę, miała

5-6 lat.

Lubiła opowiadać różne historie.

A po wypadku?

Szukali winnego.

A potem...

oznajmili, że pewnie przekonałam Laurę, by nic nie mówiła o wypadku.

Podobno po to, by zataić fakt, że na nią

nie uważałam.

Co pani robi?

-Notatki. Nie chciałam przerywać. -Panie mecenasie?

Proszę powstrzymać się od niepokojenia świadka.

-Naturalnie. -Czyli rodzice Laury myśleli,

że nakłoniła pani małą do przemilczenia wypadku?

Nikt nie rozumiał, dlaczego nic nie powiedziała.

Chyba miała wyrzuty sumienia dlatego,

że wymknęła się z ogrodu.

Gdyby ktoś wiedział, co się wydarzyło,

moglibyśmy ją uratować.

Tak poważny upadek z pęknięciem czaszki musiał skutkować

dużym bólem. Mała nie płakała? A pani nic nie zauważyła?

Szuka pani porywacza, a nie współwiny mojej klientki.

Ale porywacz uważa, że ktoś zawinił śmierci Laury.

Jeśli chcemy z nim negocjować, musimy wiedzieć więcej.

Dobrze się pani czuje?

-Pani Braun? -Tak...

To zdjęcie mnie poruszyło. Pamięta pani

gdzie je zrobiono?

To droga na plażę.

Turyści poustawiali tam znicze.

I pokładli pluszaki.

To musiało być dla pani trudne.

To było wspaniałe lato.

Idealna pogoda, mnóstwo plażowiczów. Wszystkie miejsca rezerwowane.

A potem to.

Ludzie zaczęli myśleć,

że to było morderstwo

albo że ktoś molestował Laurę.

Że mamy do czynienia z szaleńcem

i że może być więcej ofiar.

Był ktoś, w kogo szczególnie uderzyły te oskarżenia?

Wszyscy w miasteczku odczuli skutki tej tragedii.

Ale przecież z tego powodu nikt kilkadziesiąt lat później

-nie porwałby dziecka. -A jednak ktoś

zdecydował się na tak drastyczny krok, by dociec prawdy.

Może sytuacja tej osoby w ostatnim okresie na tyle się pogorszyła,

że właśnie teraz postanowiła działać.

-Jak pani sobie poradziła? -Nigdy się nie skarżyłam,

jeśli o to pani pyta.

Musiałam zwolnić pracowników, zadłużyłam się

i harowałam jak wół, ale uratowałam

-pensjonat. -Jednocześnie

musiała pani troszczyć się o syna.

-Co to za pytanie? -Przecież syn jest osobą specjalnej

-troski. -Co z tego?

Poza pracą miała pani mało czasu. A nawet dla dziecka bez niedoborów

taka śmierć byłaby wstrząsem. Jednak dała pani radę.

-Tak. -Bez pracowników miała pani

-mniej czasu... -Jestem dobra matką!

-O co oskarża pani moją klientkę? -Absolutnie o nic.

To było proste pytanie.

Pani Meller nie będzie mówić o synu.

-Sami z nim porozmawiamy. -Nie.

To nie ma związku ze sprawą.

Mecenasie, ona znów coś pisze.

-Mówiłem... -Nic nie piszę. Szukam czegoś.

Chwileczkę.

Cytuję: "Mój syn go lubił. Dobrze się rozumieli".

To dotyczyło Paula Mellera i Dariusa Kempy, domniemanego porywacza.

-Oto związek ze sprawą. -To prawda?

Tak.

-Ale nie widziałam... -Chyba mieli

bliski kontakt. Przyjaźnili się?

Nie.

To przecież zrozumiałe, że ta sytuacja była

stresująca dla pani syna. Osoby z ograniczeniami poznawczymi

są wrażliwe na zmiany. Jak zareagował na to,

że śmierć Laury zakłóciła jego codzienną rutynę?

Proszę o nim tak nie mówić.

Pamięta pani, o czym Paul rozmawiał Dariusem Kempą?

-Najwyżej... -Nic o tym nie mów!

W takim razie przesłuchamy

Paula. Wyślemy po niego radiowóz.

Bądźcie dla niego dobrzy.

Nikomu nie robi nic złego. Nie chce nikogo skrzywdzić.

Tylko kiedy go od mnie zabierali, był zrozpaczony.

Nie możecie mu znów tego zrobić.

To było w jego interesie. Skorzystał na tym.

I on o tym wie. Ruth, nic więcej nie mów.

-Tamta sytuacja panią przerosła. -Nic nie mów.

Nasza relacja bardzo ucierpiała. Paul już nie był taki sam.

Przestał mi ufać.

Był zdezorientowany.

Nie rozumiał, czemu musiał zamieszkać w domu opieki.

Ale teraz mieszka z panią?

Odzyskałam go, ale właśnie dlatego

nie wolno mi znów go zawieść.

Jestem jego matką. Muszę go chronić.

Zaraz po jego narodzinach zostawił nas jego ojciec,

bo nie mógł sobie poradzić ze stanem syna.

A potem zabrali mi też Paula.

Nie wolno wam znów tego zrobić.

Niezależnie od tego, co Darius miał zrobić albo zrobił,

to nie ma związku z Paulem.

Cieszyłam się tylko, że ma przyjaciela.

Rozumiem to. Naprawdę.

Ale to może też znaczyć, że Paul wie, gdzie Kempa się ukrył.

-Tak? -Proszę...

Bądźcie dla niego dobrzy.

Ten cały system potrafi być przerażający.

A mało jest takich osób jak...

Konrad, które widzą, że w tym systemie tkwią ludzie.

-Konrad? -Tak.

-Senator krajowy. -Malte Konrad.

Wspaniały człowiek.

-To ojciec Emmy. -Też dorastał na Rugii.

Nadal ma tam dom.

-Wiedział pan o tym? -Oczywiście, że nie.

Tekst: Iwona Iwańska