Original subtitles

Zaginęła 10-latka.

Nagle wybiegł strażnik.

Podobny do mojego chłopaka.

-Chcemy z nim porozmawiać. -Nie! To nie był on.

Ta twarz... Jak się nazywa?

Darius.

Darius Kempa.

Pani Braun...

EMMA ZNIKNŁĘA 09:32:17 TEMU

Jesteśmy w mieszkaniu Kempy.

W porządku.

-Dziękuję. -Popełnia pani błąd.

-Nie pierwszy dziś. -Nie w tym rzecz.

-Musi pani dotrwać do końca. -Muszę złapać brata.

Kochałam horrory.

Co?

Uwielbiałam się bać. Ta niepewność i potem strach.

Zawsze dobrze potem spałam. Teraz już nie mogę.

Co się zmieniło?

Wiem, jak to jest, gdy horror się nie kończy.

Ma pani szansę wpłynąć na zakończenie.

Proszę zostać albo pani też nie będzie mogła spać.

Co pani na to?

-Profesor Felsner? -Sprawdziłam przeszłość Dariusa.

Felsner to dziekan jego wydziału. Powinni się znać.

-Tak. -Profesor tu jest.

To jeden ze świadków?

Dziwne. Prawda?

Co tu robi?

Może sama go pani spyta.

-Do dzieła. -Nie mogę.

Poznałam profesora kilka lat temu.

Jest znanym badaczem traumy.

Moje pytania odbiją się jak od ściany albo gorzej.

Dlatego to pani je zada.

Żebyśmy wiedzieli, czy współpracuje z Kempą.

OŚMIORO ŚWIADKÓW

-Trafiłem w odpowiednie miejsce? -Tak.

Felsner.

Dr Jasmin Braun.

Dr Braun?

Jestem zaskoczony pani obecnością.

I nawzajem.

-Przypomni mi pani, kiedy to było? -Konferencja poświęcona

-psychologii i mózgowi, w 2012. -Wygłosiła pani wykład.

"Procesy poznawcze i zniekształcenia w multisensorycznych

-wspomnieniach autobiograficznych". -Ma pan dobrą pamięć.

-Jestem tu, by ocenić wspomnienia... -Nie pracuje pani naukowo?

Senator włączył mnie do śledztwa. Mam oceniać zeznania świadków.

Sama ich pani odpytuje, a nie pracuje z protokołami?

-To wyjątkowe okoliczności. -Rozumiem.

Dziwi mnie tylko, że policja potrzebuje

wsparcia zewnętrznych doradców...

Wiedzą, że kontakt osobisty wpływa

-na wyniki oceny? -Naturalnie.

Opracowaliśmy strategię...

Uspokoiła mnie pani.

Jak wprowadzi pani w życie tę strategię?

Przepraszam...

Zboczenie zawodowe. Na pewno chce pani porozmawiać o swoim problemie.

Co to ma być?

-Jakim problemie? -O tym incydencie.

-O wybuchu. -Oczywiście. Co sobie...

Nic nie pamiętam.

-Naprawdę? -Tak.

Frustrujące. Prawda?

A jak ja się czuję?

Chętnie bym pani wszystko opowiedział,

ale mój pobyt w muzeum jest nieco mglisty.

Co pamiętam?

Z moim karnetem

nie musiałem stać w kolejce.

Oglądałem właśnie eksponat,

gdy coś obok mnie huknęło.

Doznałem wstrząsu.

Przez dym byłem zdezorientowany, a huk dokonał dzieła.

Chyba pamiętam, że się potknąłem...

Upadłem.

Widziałem, jak podłoga się do mnie zbliża. Pamiętam to dokładnie.

Pewnie z powodu kortyzolu w krwioobiegu.

Pewne pani by to lepiej wyjaśniła.

-Co było potem? -Jakiś pracownik muzeum

pomógł mi wstać i wepchnięto nas do sali obok.

Moje ciało nadal było w stanie gotowości.

Tętno szalało, a ja trochę pochodziłem,

by pozbyć się adrenaliny.

Pamiętam,

że ludzie za mną zaczęli się zastanawiać, co się stało.

Ale nie zwracałem na nich uwagi.

To chyba wszystko.

Rozumiem.

Skoro tak,

chciałabym się cofnąć nieco dalej.

To znaczy?

Do pracy na uniwersytecie.

-Może pan na chwilę zamknąć oczy? -Nie.

Nie?

Rozumiem, że chce pani zastosować wypracowaną metodę,

ale dla mnie wyłączanie zmysłów z naukowego punktu widzenia,

-za pozwoleniem, to totalna bzdura. -Przeprowadzono wiele badań,

-które udowodniły... -Tyle samo wykazało coś przeciwnego.

Gdy zamknę oczy, zacznie

działać wyobraźnia, a chodzi o fakty.

-Powiedziałem, co wiem. -Ja o tym decyduję.

Ciekawe...

Jak planuje pani wyegzekwować tę decyzję?

-Przestanie pan robić uniki? -Nie robię.

Chcę pani pomóc.

-Zatem... -Powinniśmy

porozmawiać o tym,

co chce pani osiągnąć, udając policjantkę.

Chcę przywołać wspomnienia o sprawcy.

Chwila... O sprawcy?

Chodzi mi o coś, co pomoże nam w tej sprawie.

Musi się pani skupić.

-Proszę przestać robić uniki. -Nie robię. Jestem zaniepokojony.

-Czym? -Pani stanem.

-To znaczy? -Jest pani rozkojarzona.

Była pani ostatnio pod wpływem silnego stresu?

-Nie po to tu jestem. -Jak się pani czuje?

Pani doktor.

Wie pani, gdzie się pani znajduje, pani doktor?

Jestem tu po to, by oceniać zeznania

-świadków. -Na pewno?

Panuje pani nad sytuacją? Porozmawiamy o tym,

co naprawdę zaszło? Wygląda pani blado.

Proszę się uspokoić.

Wszystko jest w porządku.

Uważaj!

Pani Braun?

Pani Braun?!

Chwileczkę!

Tak?

Gdzie się pani podziała? Wyszedłem na 5 minut, a pani zniknęła.

Co się stało?

Wpadłam na kogoś.

Czasem nie wiem, co się wyprawia w pani mądrej głowie.

Chodźmy.

Musimy porozmawiać.

Jaka jest pani ocena?

Czego?

Profesora Felsnera.

Kontaktuje pani?

Wydawało mi się to wyuczone. Ale to pani się zna.

To był cel wybuchu.

By przykryć wspomnienia.

Spodziewałem się kolejnego wykładu.

A jeśli weźmie pani pod uwagę to?

Ma problemy finansowe.

Właśnie się rozwodzi. Duża strata dla naszego profesora.

-Trudno mi to sobie wyobrazić. -Coś tu się nie zgadza.

Ale co?

Facet w dołku finansowym, który wie, jak manipulować świadkami.

I który na pewno za Kempę. A jeśli nasz porywacz

zaproponował mu dużą sumę? Może dlatego nie współpracuje?

To prawdpodobne.

Kempa bywał na jego wykładach. Musi go pamiętać.

Byłoby dziwne, gdyby nie pamiętał.

Proszę go przycisnąć. Jeśli się nie otworzy,

będziemy wiedzieć, że maczał palce w porwaniu.

-Poszukamy też pieniędzy. -Może to zrobić pani Schroeder?

Nie. Musi pani ocenić wspomnienia Felsnera.

Czy to jasne?

Myślę, że ma coś do mnie.

Właśnie na to liczę.

Nowy strój?

Pani metody są śmiechu warte.

-Bardziej gotów do współpracy? -A pani? Zadałem

-pani pytanie. -Rozmawiamy o panu

i o pana wspomnieniach o Dariusie Kempie.

-Dariusie Kempie? -Właśnie.

Nie słyszałem tego nazwiska.

-Musicie się znać. -Jest pani pewna?

Wiemy to.

Zatem wiecie więcej ode mnie.

-Jest pańskim studentem. -Mam ich wielu.

-Spotykacie się poza wykładami? -W zasadzie nie.

Pytam,

bo często pan tu bywa. On też.

Ale nie pamięta pan żadnego spotkania?

W tym muzeum zawsze jest tłoczno.

Może to coś da.

Podejrzewamy, że to on porwał dziewczynkę.

W życiu go nie widziałem.

Chwila.... Doprecyzuję.

Nie wiedziałem go w muzeum. Mógł być na wykładach.

Są oblegane.

-Nigdy nie pamięta pan studentów? -Tego akurat nie.

Może zamknie pan jednak oczy?

Już mówiłem, że u mnie to nic nie da.

Są obecnie w pana życiu

inne czynniki stresu, które mogą

wpływać na pańską pamięć?

Brak pani kwalifikacji, by zadawać takie pytania.

A jednak tu jestem.

Może zadzwonię po adwokata i skończymy ten cyrk?

Zrobi pan, co zechce. Ale każda sekunda zwłoki może zaważyć

na psychicznym zdrowiu ofiary. Opublikował

pan badanie tego dotyczące.

Doradzam ostrożność.

Oddaliła się pani od obszaru,

który pani bada.

Budzi to w panu obawę?

Wiem, jaką szkodę może pani wyrządzić.

-Niczego pan o mnie nie wie. -Jest pani pewna?

Panie profesorze,

dlatego ma pan ze mną problem?

To pani ma problem sama ze sobą.

A jednak siedzę tu i zadaję panu pytania.

Kończymy z tą farsą.

Jeśli chcą mnie wykończyć,

niech przyślą kogoś lepszego niż cholerna wariatka.

Słyszał to pan?

Uraziłam pana.

A miała pani taki zamiar?

Na za dużo pan sobie pozwala.

Wiem, co pani knuje.

Pana zdaniem, czemu tu jestem?

By dokopać leżącemu. Jak wszyscy.

-Nie wiem, o czym pan mówi. -Ciągle

napomyka pani o uczelni. Wspomniała pani o mych badaniach.

Badał pan kwestię strachu po przeżyciu ekstremalnego stresu.

Odgrzewane kotlety. Wiem dokładnie, do czego pani dąży.

Nie rozumiem. Co się stało z pana badaniami?

Oni sprawdzają, czy ma pan związek z porwaniem.

Ale chyba w ogóle nie o to chodzi. Prawda?

Co się wydarzyło?

Były pewne sprzeczności w metodologii badawczej.

Wszczęto dochodzenie.

-Sfałszował pan wyniki? -Chwileczkę!

Moja teoria jest przełomowa, nawet rewolucyjna.

Ale przysłali mi bezużytecznych uczestników.

To czemu miała służyć ta cała farsa?

Bo myślał pan, że musi się bronić?

Przede mną?

-Może pan w ogóle jakoś pomóc? -Nic nie wiem i chcę już iść.

-Jeszcze nie skończyliśmy. -Myli się pani. Skończyliśmy.

Wiem,

jak kontrowersyjne są te bransoletki, ale...

nic innego nie pomaga.

To się zaczęło, gdy miałam 23 lata. W zimie.

To był normalny dzień. Gdy wracałam z uczelni,

zaczęłam się ślizgać. Ulica była jak szklanka. Nie upadłam.

Ale byłam, całkowicie pewna, że umrę.

Od tamtej pory często nawiedza mnie uczucie,

że nie powinnam wtedy nawet drgnąć.

Że nic już nie jest rzeczywiste.

Kołatanie serca, poty, uczucie odrealnienia.

Wszechogarniająca panika. Bez powodu.

I strach przed powtórką.

Szukałam zdarzenia, które leży u źródła tych napadów.

Bez skutku.

Żadnych wcześniejszych chorób, wypadków, obciążeń.

Ale to, że akurat pan wywołał u mnie taki atak,

na pewno potrafi pan wyjaśnić.

Nie miałem pojęcia.

Co to ma znaczyć?

Nosiła pani tę bransoletkę już wtedy, na konferencji.

I?

OCD... Myśli obsesyjne...

Plus badanie pamięci. Dodałem dwa do dwóch.

-Zgadałem, że przeżyła pani traumę. -Strzał w ciemno?

Sprowokowała mnie pani.

Już wtedy miała pani zapał w oczach. Pragnienie, by zająć moje miejsce.

I podejrzewałem, że chce pani wykorzystać tę okazję.

Podejrzewał pan traumę i sprowokował atak?

Specjalista w tej dziedzinie? Lekarz?

Niech pan spojrzy jeszcze raz.

Potrzebujemy wszystkich informacji o Kempie.

Ma znaki szczególne, nawyki? Kolegów, z którymi dużo rozmawiał?

Dawno nie byłem na uczelni. A studentów jest mnóstwo.

Może...

pamięta pan swój ostatni wykład?

Tak. Tego dnia wysłano mnie na przymusowy urlop.

-Ale zajmowały mnie inne rzeczy. -Świetnie.

Wiele wrażeń, ładunek emocjonalny... Wróćmy do tamtego dnia.

Tak?

Może jednak zamknie pan oczy.

Proszę oddychać miarowo.

I niech pan na siłę nie wywołuje obrazów.

Niech pan zacznie od pierwszej rzeczy, którą pan usłyszał.

Telefon... w moim gabinecie.

Rano dzwoni moja...

Zwykle dzwoniła moja żona.

O tej samej porze. Gdy piłem kawę.

Udawaliśmy wtedy, że już zaczęliśmy pracę.

I rozmawialiśmy.

Czekałem, ale telefon nie zadzwonił. Dopiero trochę później.

Wiedziałem, że to nie ona. Ale i tak odebrałem.

Wezwano mnie do rektoratu.

Wiedział pan, o co chodzi?

-Nie chciałem wiedzieć. -Co jeszcze pan pamięta?

Pociłem się. To było nieprzyjemne.

Potem poszedłem do rektoratu.

Poinformowano mnie o wszystkim.

I odwołano mój wykład.

Mówił pan, że wygłosił jeszcze jeden.

Początkowo odrzuciłem zarzuty. Oraz przymusowy urlop.

Powiedziałem, że idę na zajęcia i poszedłem.

Nie mam pojęcia, o czym wykładałem.

Chwileczkę...

Chyba tam był.

Tak. Był na pewno.

Poszedłem na salę, a studenci już się rozchodzili.

Wiedzieli o odwołaniu wykładu.

Tamten zaczął narzekać.

Powiedział coś

do kolegi.

Ma pan to w głowie. Musiało to pana uderzyć.

Urlop...

Powiedział, że mógłby już jechać na urlop na wyspę Rugię.

-Że ma tam dom letniskowy. -Na Rugii?

Ofuknąłem go. Zagroziłem, że jeśli ktoś znów wspomni o urlopie,

obleję go na egzaminie.

O czym pani myśli?

Jak łatwo można tam ukryć dziecko.

Dom letniskowy.

To ma sens.

Dziękuję za pomoc, panie profesorze.

Rodzina jest ważna.

Wszystkiego dobrego.

Coś wam pokażę.

Proszę spojrzeć.

To z mieszkania Kempy.

Spójrzcie na adres.

Kurplatz 13, Sassnitz.

Wynajmuje ten dom od miesięcy.

Popatrzcie na adres tego świadka.

Kurplatz 15.

-Kempa jest jej sąsiadem. -Otóż to.

Tekst: Iwona Iwańska