Original subtitles

Każde wspomnienie jest fałszywe.

Przeżywamy coś i natychmiast pamięć płata nam figle.

Ale nawet takie fałszywe wspomnienie

wywołuje prawdziwy ból.

Nieważne, jak często cofam się pamięcią.

To wspomnienie pozostaje takie samo.

Tylko staje się coraz okrutniejsze. Niemal nie do zniesienia.

Jestem doktorem psychologii.

Specjalizuję się w badaniu wspomnień.

Często staję w sądzie jako biegła.

Przesłuchania prowadzone przez komisarzy Doepfnera i Straub

trwały 12 miesięcy. Z protokołów wynika...

Czasem wykazuję, jak policjanci

celowo lub przypadkiem manipulują zeznaniami świadków.

-Wracaj na studia! -Wypuszczą pedofila

-na ulice. -Proszę o spokój!

Nagle policjanci

uznali mnie za wroga, bo postawiłam

pod znakiem zapytania ich metody śledcze.

Z naukowego punktu widzenia interesuje mnie

kwestia, czy wspomnienia dzieci są

prawdziwe. Wina oskarżonego jest nieistotna.

Akurat niedługo potem miałam pomóc policji w sprawie porwania.

Następnego dnia mój brat miał wyemigrować do Australii.

Chciałam z nim pogadać.

Ale do rozmowy nie doszło.

Pani Braun?

Senator landu Konrad prosi panią o pomoc.

-To jakiś żart? Nie znam go? -Zniknęła 10-latka.

Chodzi o obecność przy przesłuchaniach.

Żelazna zasada badań nad pamięcią głosi, że nigdy osobiście

nie przesłuchuje się świadków, bo zakłamuje to

rezultaty.

Jednak uprowadzono córkę senatora Konrada.

Z Muzeum Historii Naturalnej. Na oczach świadków.

Sprawcy odpalili bombę dymną,

co spowodowało chaos.

Mimo to, wszystko we mnie krzyczało: "Nie rób tego!'

Ale nie jestem taka.

Odmowa oznaczałałby pozostawienie dziewczynki bez pomocy.

OŚMIORO ŚWIADKÓW

Niektórych kolegów zna pani z sali sądowej.

-Czemu senator poprosił o mnie? -Pewnie czyta prasę.

-Chcę z nim porozmawiać. -Jest w drodze z Portugalii.

-Jego samolot ma opóźnienie. -A matka dziewczynki?

Rok temu zginęła w wypadku.

-To świadkowie? -Tak.

-Nie odseparowano ich od siebie? -Nie są podejrzani.

-Trzeba to zrobić. -To informacja dla komisarza

-Dietza. -Proszę go zawiadomić.

-O czym? -Jasmin Braun. Wezwano mnie.

Trzeba odseparować świadków od siebie.

W takich sytuacjach mózg jest podatny na manipulacje

i mogą w nim powstawać niechciane asocjacje.

Rozumiem. Powiedz im.

Wszystkie radiowozy.

To daje pani dostęp do wszystkich akt.

4-8-4-0.

Nie wymaga wyjaśnień.

Zeznania opiekunki Emmy, Carli Perery

są bardzo rudymentarne.

-Serio? -Tak.

Zaznaczę istotne fragmenty i przy ponownym przesłuchaniu...

Niech pani sama ją przepyta.

Wykluczone.

Badając procesy pamięciowe

pracuję z transkrypcjami, nie z ludźmi.

Proszę zmienić sposób pracy.

Przepraszam.

Zrobiłam coś, co nie przystoi naukowcowi.

Straciłam dystans emocjonalny.

Gdybym tylko wiedziała, że skończy się to katastrofą...

Co jest?

-Proszę mówić teraz. -To rozsądne?

-Co? -Kolejna osoba z kręgów Konrada.

-To może się źle skończyć. -Ja za to odpowiadam.

Jak w Templinie?

Właśnie tak.

Teraz też uratujemy życie.

Dziecka. Bez wątpliwości.

Pisze się pani?

-Nagrywacie? -Jasne.

Świadkowie będą siedzieć tam.

Miej oko na przesłuchanie. W razie kłopotów, daj znać.

Oczywiście.

Carla Perera?

-Jestem dr Jasmin Braun. -Nie potrzebuję lekarza.

To stopień naukowy.

Mam doktorat z psychologii.

Proszę usiąść.

"Procesy poznawcze i zniekształcenia

we wspomnieniach autobiograficznych". Moja praca doktorska.

Pomagam w poszukiwaniach Emmy.

Zacznę od krótkiej ewaluacji, a potem

omówimy pani wspomnienia. W porządku?

-To pozwoli odnaleźć Emmę? -Być może. Pani Perera...

Carla. Tylko

-Carla. -Dobrze...

Proszę opisać własnymi słowami, co się wydarzyło.

Emma została porwana.

Nie uciekłaby, jeśli o to pani chodzi.

Jestem tu po to, by ocenić pani wspomnienia.

Co znaczy - ocenić?

Wspomnienia nie oddają rzeczywistości. W istocie

każde jest obarczone błędem. Moim zadaniem jest ocena,

jak dużym.

-Skoro tak... -Stwierdziła pani,

że Emma została porwana. Dlaczego?

Dla okupu. Z przyczyn politycznych. Z takim ojcem to dość oczywiste.

Zna pani inny powód dla którego, ktoś miałby szantażować dra Konrada?

Znam pana senatora jedynie jako ojca Emmy.

Nie rozmawiajmy o jego pracy tylko o córce.

Nie mam pojęcia, co robi.

Pochodzi pani z Kolumbii?

Z Bogoty.

W aktach nie ma nic o pani życiu w Kolumbii.

Nikt o to nie pytał. Dla pani kolegów sprawa była jasna.

Niania z Kolumbii, dorastała w slamsach,

-szuka szczęścia w bogatej Europie. -Dobrze mówi pani po niemiecku.

Choć jest tu pani krótko. Czyli miała pani niemiecki w szkole.

To nie pasuje do dziecka ze slamsów.

Przybyłyście na wystawę około piętnastej.

Proszę jak najdokładniej opisać tę wizytę.

Wszystko, co pani pamięta.

Dobrze...

Miałyśmy odebrać Maltego...

Pana Konrada.

Ojciec i córka mają rytuał. Gdy on wraca z delegacji,

Emma jedzie po niego na lotnisko. Upiera się przy tym.

Chyba chce...

się upewnić, że na pewno wróci.

Gdy samolot się spóźnia, mała zasypia na tylnym siedzeniu.

Próbowaliśmy ją od tego odzwyczaić, ale...

Tak czy siak, jego samolot miał wylądować po południu.

Miałyśmy sporo czasu.

Weszłyście do muzeum przed trzecią.

I co pani pamięta?

Emma chciała koniecznie obejrzeć pewną mumię.

Weszłyśmy.

Spojrzałam na komórkę i nagle usłyszałam...

głośny trzask.

Wszędzie unosił się żółty dym. Ludzie zaczęli krzyczeć

i biegać w popłochu. Ochrona zapędziła nas do jakiegoś pokoju.

Kiedy znów można było coś zobaczyć,

Emma zniknęła.

-Nagle usłyszała pani głośny trzask? -Tak.

Albo raczej huk.

Zatem zerknęła pani na komórkę i usłyszała głośny huk.

Gdy podniosła pani wzrok, Emmy nie było.

Wszędzie unosił się dym.

W tamtym momencie zwróciła pani

-na kogoś uwagę? -Nie.

To znaczy...

Sama już nie wiem.

Nie pamiętam.

A pamięta pani coś sprzed wybuchu?

Bardzo chcę pomóc odnaleźć Emmę, ale czemu nie pyta pani o to,

-co chce pani wiedzieć? -Zbyt konkretne pytania mogą

wpływać na pamięć. Gdybym spytała, czy na zakupach widziała pani faceta

w czarnym płaszczu, mózg wywołałby tę postać.

I bez trudu by go pani sobie wyobraziła.

To pytanie podsunęłoby myśl, że i tym razem mogło chodzić

o niego i pomoże pani Emmie, przypominając go sobie.

I stworzyłybyśmy wątpliwe wspomnienie. Stąd moja metoda.

-Ale to zajmuje dużo czasu. -Zatem go nie marnujmy.

Niech pani spojrzy na to. Gdzie była

Emma przed wybuchem? Proszę...

Emma była...

tutaj.

Siedziała na ławce.

A ja byłam mniej więcej tu.

Ciekawe...

Jest pani pewna?

Tak.

Panie Dietz?

Cofnijmy się o krok. Na krótko przed trzecią kupiła pani bilety.

Coś zwróciło wtedy pani uwagę?

Proszę przypomnieć sobie krok po kroku.

Niech pani zamknie oczy. To wyeliminuje zewnętrzne bodźce.

Proszę odtworzyć tę scenę w głowie.

Wchodzicie do muzeum.

Co pani widzi?

Długą kolejkę do kasy.

Kupiłam bilety.

Kasjerka miała taką dziwną bransoletkę.

Cały czas zmieniała kolor.

Zielony, żółty,

niebieski... Na podłodze była woda.

Naprawdę?

Nakapało z parasoli i przeciwdeszczowych

peleryn.

I...

zegar nad wejściem był popsuty.

Ciekawe... Która była na nim godzina?

Za pięć pierwsza.

Wskazówka przesuwała się do przodu i do tyłu.

Za sześć pierwsza i znów za pięć pierwsza.

-Pamięta pani kolor posadzki? -To była

czerwona

podłoga z kamienia.

Kolor posadzki zaprowadzi nas do Emmy?

-Być może. -Wróćmy do sali wystawowej.

Jak poprzednio. Dym się unosi...

Co pani widzi?

Nie wiem.

Sama już nie wiem... Tylko na sekundę

straciłam Emmę z oczu.

Zrobimy krótką przerwę.

Zaraz wracam.

Dziwne, że z holu pamięta wszystko ze szczegółami.

Natomiast zniknięcie Emmy pozostawiło szczątkowe wspomnienia.

-Co to oznacza? -Bomba i późniejsze

wydarzenia wywołały u świadków stres, a co za tym idzie wyrzut kortyzolu.

Ten hormon do pewnego stopnia zwiększa wydajność mózgu.

Większość osób potrafi precyzyjnie opisać chwilę przed i po wybuchu,

bo znajdowały się w stanie podniecenia. I wszystko

działo się jakby w zwolnionym tempie.

-A pani Perera nie była podniecona? -Była. Właśnie o tym mówię.

Carla pamięta szczegóły z holu, ale prawie nic sprzed

i z po wybuchu. Czyli nie nastąpił wyrzut kortyzolu.

Wybuch bomby nie wywołał u Carli stresu?

Tak jakby w ogóle jej tam nie było.

Okłamuje nas? Może być zamieszana w porwanie?

Tego nie twierdzę. Mam oceniać wspomnienia,

-a te wydają się błędne. -Poszła do toalety?

Nie wygląda na kogoś, kto by lekceważył obowiązki.

-Ktoś pytał ją o przeszłość? -Nie. Sama ją sprawdziłam.

Bogata rodzina, ojciec - prawnik.

-Co pani podejrzewa? -Nic. Ale zareagowała emocjonalnie.

Sprawdziłem jej bilingi.

O 15.22, dziesięć minut

przed porwaniem wysłała SMS-a na telefon

-na kartę. "Youssef, gdzie jesteś?". -Wśród świadków nie ma Youssefa.

Proszę z niej wyciągnąć, czemu chciała się z nim spotkać.

To wasze zadanie.

Fakt. Nie nadaje się do tego.

Spróbuję.

-Wychodziła pani z sali wystawowej? -Nie. A co?

Np. do toalety?

-Spotkała pani kogoś? -Nie. Byłam z Emmą.

-Kim jest Youssef? -O co pani chodzi?

Napisała pani do niego SMS-a. "Gdzie jesteś, Youssef?".

-Skąd pani wie? -Z pani bilingów.

To legalne?

Jestem podejrzana?

Nigdy nie pozwoliłabym, by Emmie coś się stało. Kocham to dziecko.

Co z was za ludzie?!

Państwo policyjne!

Zakłamane świnie!

Nie powiem ani słowa bez adwokata!

Przejmuję pałeczkę.

Już dobrze.

Proszę usiąść.

To wyjątkowy wieczór.

Moja idealna siostra kazała mi czekać. Uczcijmy to.

Wybacz. Właśnie skończyłam.

-To odwiedzisz mnie w Sydney. -Będę za pół godziny.

Musimy porozmawiać.

Chwila... Nic nie rozumiem.

Przyszłam tu ocenić wspomnienia.

I nagle rozmawiam ze świadkami.

Może nawet ze sprawcami.

Myślisz, że opiekunka była w to zamieszana?

Nie mnie to oceniać.

Musisz pomóc uratować dziewczynkę. Ciągnij to dalej.

Wątpię, czy dam radę.

Ja - nie.

Chyba wiem, czemu ukrywa informacje. Jej umysł je blokuje.

Jest jak osaczone zwierzę, którego mózg

przełączył się na tryb awaryjny i obsługuje tylko dwa obszary:

obronę i ucieczkę. To czysty instynkt.

Nie wyciągniecie z niej nic pomocnego. Ja - wyciągnę.

Dietz panią

prosi.

Chyba odniosła pani wrażenie, że pani nie ufam. Bardzo mi przykro.

-Wiem, jak się pani czuje. -Zabawa w dobrego i złego glinę?

Nie bawię się w to. Nie jestem policjantką.

-Czym się pani różni od nich? -Oni szukają winnych.

Nauka zajmuje się rzeczywistością. A ja w panią wierzę.

Perera nie była w to zamieszana?

Niczego nie przypuszczam ani nie podejrzewam.

Ale jeśli była, to blokuje ten fakt.

Jeśli nie, boi się pociągnięcia do odpowiedzialności.

Ta panika blokuje jej wspomnienia.

Tak czy siak, nie dowiemy się niczego.

Na wzmiankę o SMS-ie

się zacięła. Gdzie związek z blokadą wspomnień?

Chodzi o strach.

Poczuła się oskarżona. Albo boi się, że zrobiła coś,

co sprowadziło na Emmę zagrożenie. Jeśli ją

przekonam, że jej ufam,

może coś sobie przypomni.

Pięć minut. Nie posunie pani sprawy i kończymy.

Widzę młodą kobietę, która wyjechała harować na drugi koniec świata,

mimo że ojciec mógł ją utrzymywać. Jest w Bogocie znanym adwokatem.

Czemu pani tego nie chciała?

Na pewno miała pani

bardzo osobisty powód.

Nie można osiągnąć sukcesu bez brudzenia sobie rąk.

Nie chcę brać w tym udziału.

Wygląda na to, że zerwała pani z rodziną.

W pani wieku to musiało być bolesne.

-Nawet sobie pani nie wyobraża. -Fakt.

Ale badania pokazują, jakie ślady zostawiają takie wspomnienia.

Żadnej rodziny nie narazi pani na takie cierpienie.

Zwłaszcza Emmy.

Jestem tego pewna.

To, co się wydarzyło, nie jest pani winą.

-Kocham Emmę. Naprawdę. -Wiem.

Ale Youssef nigdy by nie...

Dowiedzmy się tego razem.

Proszę sobie przypomnieć. Na spokojnie.

Kto miał pomysł, by pójść do muzeum?

Wczoraj wieczorem czatowaliśmy i zaproponował,

żebyśmy spotkali się dziś w muzeum.

Pomyślałam,

że mam czas.

I że dla Emmy to będzie frajda.

Rozumiem...

Może porozmawiamy z Youssefem?

-Jak ma na nazwisko? -El Ahmadi.

Widujemy się od niedawna.

-Przyjechał tu z Maroka. -Poszukaj w bazie Youssefa

-El Ahmadiego. -Spotkaliście się?

Nie.

Nie zjawił się.

Dzwoniłam, ale miał wyłączoną komórkę.

-Jak długo pani nie było? -Nie wiem dokładnie.

Może pięć minut.

-Góra - dziesięć. -Cieszyła się pani na to spotkanie.

Dlatego pamięta pani tyle szczegółów z holu.

Może to jednak moja wina?

Pani Braun?

Dziękuję.

W naszej bazie danych mamy Youssefa El Ahmadiego.

Wszczęliśmy poszukiwania.

Tekst: Iwona Iwańska