Original subtitles

Czas zgonu Anny Bergdahl jest błędny.

Słyszałam plotki, ale miałam nadzieję, że śledztwo

- nie jest w aż tak desperackim stanie. - Mogłaby pani...

Bergdahl...

Czas zgonu to 30 października,

- niedziela rano, pomiędzy drugą a piątą. - To błąd.

To nauka ścisła, a nie jakieś nieudolne zgadywanki.

Cóż, Annę nagrały kamery monitoringu

na dworcu autobusowym w Helsinkach w niedzielę.

A może to zombie?

Dzieje się tu coś bardzo dziwnego.

To prawda.

Dzięki.

Ślad po Annie ginie w niedzielę po południu

na dworcu autobusowym w Helsinkach.

Czyli znów w grę wchodzi każdy scenariusz?

- Roope jest potencjalnym podejrzanym? - Nie.

Całą niedzielę był w kasynie.

Widać go na monitoringu.

Chciałam ci to pokazać. Patrz.

Andreas Wolf. Co to za kobieta?

Jego dziewczyna, Hilde Schultz.

Gotowi? Raz, dwa, trzy.

To moja dziewczyna.

Pewnie razem nurkowali.

I to ona jest na filmie, który widział Alex.

Przesłuchano ją?

Nie. Zmarła prawie miesiąc temu.

Jak?

Według KBŚ przez nagłe problemy zdrowotne.

Pewnie dlatego Wolf był w takim stanie.

Jest więcej filmów?

Nie.

No cóż... To już nie jest nasza sprawa.

Nikogo nie ma.

Parę razy dzwoniłam do Uska.

Myślę, że nie może spać.

Rozumiem to, zwłaszcza że jego córki...

Musiałam mu powiedzieć, że powinien je zawieźć do matki.

- Mówił, dokąd się wybiera? - Nie.

Czy w sprawie Anny coś...

Zabito ją ponad dobę później, niż myśleliśmy.

Dlatego musimy z wszystkimi porozmawiać ponownie.

Kiedy wróciła pani po weekendzie za miastem?

Byłam w domu tuż przed wiadomościami o 22 w niedzielę.

Widziała pani kogoś w ogrodzie? W oknach paliły się światła?

Było cicho.

Jarkko pewnie pracował. Tego dnia otworzył się jeden z jego kwiatów.

- Usko miał być w Hämeenlinnie. - Miał?

Był w Hämeenlinnie. Tu go nie było. Anny też nie widziałam.

- Wie pani, czy Jarkko jest w domu? - Nie, w pracy.

- Rozumiem. - Ile potrwa śledztwo?

Dziękuję.

O której kończysz?

O 19.30.

OK. Czekaj.

Masz klucze. Jakbym późno wrócił.

Dzięki.

Zajmę się tym. Pa.

Pa.

Nie radzę. Jest trująca.

Agawa amerykańska.

W ten sposób chroni wodę, którą zgromadziła.

Cały tamten weekend czekałem, aż zakwitnie.

- I kiedy zakwitła? - Trochę po 1 w nocy w niedzielę.

Mam to na filmie.

- Był pan w niedzielę w domu? - Wieczorem poszedłem się zdrzemnąć.

Zostawiłem włączoną kamerę.

Wróciłem tu trochę po 23.

W samą porę.

- Pewnie kwitnie dość rzadko? - Tylko raz.

Ma niemal 60 lat, a zakwitła teraz.

Kiedy za 25 dni skończy kwitnąć, cała roślina umrze.

Zauważył pan coś po powrocie do domu?

Nie.

Poza tym... że kiedy się obudziłem,

słyszałem chyba lecącą wodę i jakieś grzechotanie.

Ale może po prostu w głowie słyszałem szumiącą wodę stąd.

Coś jeszcze? Muszę się zająć kamerą.

Nie.

Cześć. Jak tam?

Dowiedziałeś się czegoś?

Nie.

Pogadam z gościem, który był z Alexem w barze.

Tak sobie myślę...

Wpadłbyś dzisiaj na kolację?

Mamy pizzę mrożoną.

Emil prosił, żebym cię zaprosiła.

Fajny pomysł, ale dziś nie mogę. OK. To innym razem.

Tak.

Tak w ogóle to rozmawiałem z Emilem

o takich starych komiksach, które mógłbym mu dać.

Przynieść mu je?

Na pewno się ucieszy.

Mogę przyjść dziś?

Pewnie.

Koło 17–18?

OK.

- Pa. - Pa.

Lennart Siirala?

Sakari Nurmi, policja.

Muszę pana o coś zapytać.

Za chwilę przyjdę.

Muszę jeszcze raz spytać o imprezę Tempa.

Myślę, że już wszystko powiedziałem.

Razem z Alexem wyszliście z klubu Sirius i poszliście do baru

- na ulicy lso Roobertinkatu. Zgadza się? - Tak, z ludźmi z imprezy.

- Z kim konkretnie? - Nie znałem ich.

Zeznał pan,

że Alex opuścił bar około północy. Zgadza się?

Tak. Pieszo?

Nie przypominam sobie.

- Wie pan, dokąd poszedł? - Pewnie do domu.

Jest pan pewien?

Mieliśmy się spotkać

w nowym barze na Hernesaari, ale Alex tam nie dotarł.

Wiedział pan, że Anna Bergdahl i Alex mieli romans?

Powiem panu tyle,

że Alexem interesuje się wiele kobiet.

- Czyli nie jest pan zdziwiony? - Co mam panu powiedzieć?

- Czy Alex był pijany, kiedy wychodził? - Nie sądzę.

Ale ja chyba byłem. Prawie nic nie pamiętam.

A pamięta pan, czy do kogoś dzwonił przed wyjściem?

Tak, pożyczył ode mnie telefon. Jego się rozładował.

Sprawdzi pan, do kogo dzwonił?

- Mogę też zabrać telefon ze sobą. - Dobrze.

Dziękuję.

- Słucham cię. - Sprawdź, czyj to numer.

- 0400 863 555. - OK.

Kiedy w niedzielę dzwoniłam, mówiłeś, że jesteś w domu.

- A byłeś? - Zostaw to.

Proszę, powiedz mi, co robiłeś w niedzielę.

Nie mam nic do powiedzenia.

Uwierz mi. Nie mam nic wspólnego ze śmiercią Anny.

- Zaufaj mi. - Zaufać ci?

Wiesz, jak idiotycznie to brzmi w tej sytuacji?

Alex jest przekonany, że wyniki testów są nieprawdziwe.

Że Veikkama z VTT przekupiono.

Może to po prostu pomyłka.

Tak czy owak, dalej jesteśmy zainteresowani kupnem.

Rozmawiałam z Alexem.

Na chwilę obecną nie jesteśmy gotowi na sprzedaż Tempa.

Sugeruję, żebyście jeszcze raz to poważnie przemyśleli.

Do usłyszenia.

- Nie mam panu nic do powiedzenia. - To zajmie chwilę.

- Dobrze, proszę mówić. - Wyniki VTT są błędne.

Ktoś je sfałszował albo się pomylił.

To wyniki oficjalne. Dostarczone oficjalną drogą.

Nie do wydrążonego drzewa w środku nocy.

- Nie o to mi chodzi. - Proszę raz posłuchać.

Naprawdę chciałbym panu pomóc,

mimo że jestem przeciwny tej utopii.

Ale to oficjalne wyniki testów.

Musieliśmy je opublikować.

Proszę zaproponować przesunięcie głosowania o tydzień.

Zlecę przeprowadzenie nowych badań przez międzynarodową...

Nie zrobię tego.

- OK, ile? - Jak to „ile”?

Po ile chodzą „oficjalne wyniki testów”?

- Co pan sugeruje? - Jestem bezpośredni.

- Ile pan zapłacił Veikkamowi? - Jasna cholera.

Pojebało pana.

- Veikkamo. - Mówi Alex Hoikkala, dzień dobry.

Halo?

Myślę, że nie mam panu nic do powiedzenia, więc żegnam.

Proszę zaczekać. To pana zainteresuje.

Nie sądzę.

Wiem, że sfałszował pan wyniki testów.

Ktoś panu płaci. Kto? Koniec rozmowy.

Złapią pana, a ja dopilnuję,

żeby już nigdy żadnych badań pan nie przeprowadził.Kto panu płaci?

Louhivuori, prawda?

Słucham.

Cześć, Linda.

Cześć.

Dalej bierze te same leki?

Tak.

Tydzień temu upadła i obiła sobie bok.

Nic jej nie jest, ale od tego czasu ma lekką gorączkę.

Tu jest.

- Dziękuję. - Dziękuję.

Cześć.

Boli cię?

Żyję, bo Bóg mnie nie chce.

Zabierz to. Nigdy nie lubiłam czekolady.

Jasne.

Jak się masz?

W nocy ciągle jęczą.

Kto?

Babka przemyca swojego faceta.

Pieprzą się jak króliki. Nie mogę spać.

Poprosiłam o inny pokój, ale nie chcieli mnie przenieść.

Mamo.

Wróciliśmy z Niemiec.

Jussi zmarł.

Jaki Jussi?

Mój mąż.

Miałaś męża?

Daj jej spokój.

Spodziewałem się ciebie.

Laura nie jest ci nic winna.

Mnie nie.

Masz mnie za idiotę?

Tak.

Jesteś gliną, prawda?

Tak i mogę uprzykrzyć ci życie.

Może i tak.

Ale sam masz parę trupów w szafie, więc ja bym o tym zapomniał.

Powinieneś wiedzieć, że to Laura sprzedaje herę na imprezach.

Długo już kradnie z tego kasę.

Złapali ją i teraz ma dług.

Dopilnuję, żeby spłaciła. A jak nie, to „pa, pa, Laura”.

U kogo ma dług?

Wiesz, że nie mogę powiedzieć.

Lubię mieć rzepki.

Lepiej o niej zapomnij.

- Tak? - Nazywa się Peter Stefan.

Dyrektor generalny i medyczny Villi Tranquili.

Jakiej Villi?

Villa Tranquila. Prawie jak tequila.

Pracował w szpitalu Eira.

Alex zadzwonił o północy do lekarza? Nie miał valium?

Peter Stefan jest psychiatrą.

- Dobra. Gdzie jest ta Villa Tranquila? - W Kauniainen.

Wyślę ci adres.

Z tego, co wyguglowałam,

Villa Tranquila to prywatny dom wariatów.

Bogaci mogą tam sobie pojechać odpocząć.

Widać, że Stefan nieźle na tym wychodzi.

W zeszłym roku klinika miała pół miliona zysku.

Dobra, dzięki.

Halo?

Jest tu kto?

Witam. Może w czymś pomóc?

Tak.

Szukam Petera Stefana.

To ja. A pan to kto?

Sakari Nurmi, policja helsińska.

O co chodzi?

To prywatna klinika, tak?

Tak.

Czy kojarzy pan imię Alex Hoikkala?

Czy był tu w weekend 29 października?

Nie pamiętam. Musiałbym sprawdzić. A dlaczego?

Badam sprawę morderstwa

- i Alex jest jednym z podejrzanych. - Aha.

Jeżeli nie wniesiono oskarżenia,

nie mogę ujawnić informacji medycznych.

Ale mogę pokazać panu pokój Hoikkali,

- jeśli pan chce. - Pewnie.

Dobrze.

Wezmę tylko klucze.

Alex wspominał kiedyś Annę Bergdahl?

Anna... Brzmi znajomo.

- A kim ona jest? - To ofiara.

Rozumiem. Napije się pan kawy?

Pewnie.

- Z mlekiem i cukrem? - Czarna.

Przyjeżdża tu wielu dyrektorów i artystów.

W prawo.

Mogą tu przejść leczenie

poza państwowym systemem opieki zdrowotnej.

- Co się stało? - Nie, nic.

- Tędy. - Leczenie nie jest pewnie tanie.

Nie, ale niektórzy chętnie płacą za prywatność

i spersonalizowaną opiekę. To pokój Hoikkali.

On je namalował? Tak.

Może pan otworzyć?

Niestety nie mogę.

Co to ma, kurwa, być?

Szukasz tego?

Otwieraj te drzwi. Rozumiesz, że jestem gliną?

Na spokojnie dowiemy się, kto tu jest gliną, a kto nie jest.

Halo.

Otwieraj, kurwa, te drzwi.

Jesteś w takim stanie psychicznym, że nie ma sensu kontynuować.

Wrócimy do tego, jak się uspokoisz.

Otwieraj, kurwa, te drzwi!

Krzyki nic nie dadzą. Drzwi są dźwiękoszczelne.

Coś ty, kurwa, wsypał mi do kawy?

- Odbiera pan opony czy zostawia? - Ani jedno, ani drugie.

- Kervinen? - Tak.

Nie jestem tu po opony.

Aha. A po co?

Słyszałem, że możecie tu mieć sprzęt.

Kto to panu powiedział?

Znajomy.

Potrzebuję nazwiska.

A jakie to ma znaczenie?

Na pewno znajdzie pan odpowiednie opony w innym sklepie.

Ale ja nie szukam opon.

Sprzedaję tylko znajomym.

Potrzebuję pistoletu. Nie do wyśledzenia. Słyszałem, że może tu być.

- Jesteś gliną czy tylko jebanym kretynem? - Nie jestem gliną.

- Daleko mi do glin. - Wynocha!

Mam pieniądze.

Dobra. Jasne.

Tato, jak długo tu zostaniemy?

Chcę wrócić do szkoły.

Może jeszcze parę dni? Wzięłyście lekcje od koleżanek, prawda?

Tak.

Wszyscy pytają, dlaczego nie ma nas w szkole.

Nie zwracajcie na to uwagi.

- Ja nie chcę wracać do szkoły. - A ja chcę.

Będę miała zaległości z plastyki.

- A kogo to obchodzi? - Mnie oczywiście.

- Hej. - Cześć.

Kryć się.

Rzuć broń!

Sakari Nurmi. Proszę zostawić wiadomość.

Giń!

Sakari mówił, że wpadnie, ale nie odbiera.

Henna.

Muszę jechać coś załatwić.

Słyszysz?

Jak tam w nowej szkole?

Jak tam jest?

Poszłaś?

Nie.

Zapisałam cię, ale nie poszłaś.

- Nie mogę wyjść. - Jak to nie możesz?

Nie mogę wyjść, bo wszyscy się gapią.

- Jak to? - Gapią się na mnie.

Nie zadawaj głupich pytań.

Cały dzień siedziałaś w domu?

Tak.

Nie powinnaś iść do psychologa?

Mówisz, że mi odbiło?

Nie. Ale rozmowa z kimś może pomóc.

- Na pewno z nikim nie porozmawiam. - Porozmawiamy wieczorem.

Co się dzieje z Henną?

Nie wiem.

Może włączę ci film?

Pojadę sprawdzić, gdzie jest Nurmi.

OK. Dzień dobry.

Jest Nurmi?

Nie.

- Wie pani, gdzie jest? - Nie.

- Poprosi pani, żeby do mnie zadzwonił? - Jak pani na imię?

Koleżanka z pracy. Sofia Karppi.

Koleżanka z pracy?

Tak.

OK. Do widzenia.

Halo?

Gdzie jesteś?

Właśnie wyszłam.

- Jesteś w barze? - Niedługo będę.

Wiesz, gdzie jest Nurmi?

Nie.

- A kiedy go widziałaś? - W ciągu dnia.

Potem dzwonił i pytał o jakiegoś lekarza.

Jakiego lekarza?

Alex Hoikkala zadzwonił do lekarza w sobotę wieczorem.

Do Petera Stefana,

dyrektora medycznego Villi Tranquili.

OK. Przyjedź po mnie. Jestem pod mieszkaniem Nurmiego.

Ale właśnie miałam...

Jedziesz ze mną.

Nie, ja...

No dobrze.

Witaj ponownie.

Uspokoiłeś się?

Możesz je rozpiąć?

Jeszcze nie, bo jesteś wściekły.

Skąd ta wściekłość?

Bo przywiązałeś mnie do tego jebanego łóżka.

Myślę, że nie to jest przyczyną.

Wiele osób do niego przywiązałem.

Niektórzy się cieszą. Inni czują ulgę.

Jeszcze inni się smucą albo boją.

Ale ty jesteś wściekły. Dlaczego?

Twoi rodzice żyją?

A co?

Nie mogłem znaleźć ich numerów na twoim telefonie.

Doszedłem do wniosku, że nie żyją. Mam rację?

Zrobimy tak. Porozmawiasz ze mną.

A później ja porozmawiam z tobą.

Jeśli chcesz, opowiem ci o Alexie i Annie.

Co chcesz wiedzieć?

Jak umarli twoi rodzice?

Pracowali dla ONZ.

Byliśmy w Kongu.

Rok 2003.

Byliśmy tam, kiedy zaczęły się zamieszki.

Zabito ich w łóżku.

Ile miałeś lat?

Trzynaście.

Czujesz się winny, prawda?

To naturalne.

Byłeś już u psychiatry, prawda?

Tak, w domu dziecka.

Masz żal? O co?

Żal do rodziców.

Teraz moja kolej.

Czyli wiesz coś o Annie i Alexie.

Alex mi powiedział.

Powiem, jak odpowiesz

na parę pytań.

To Peter Stefan.

To jakiś kiepski żart?

Mój partner Sakari Nurmi przyjechał tu po południu.

Zaginął, jak mówiłam.

Nic o tym nie wiem.

Alex Hoikkala to pański pacjent, tak?

To informacje prywatne. I tak je zdobędę.

Jest tu samochód Nurmiego!

Proszę tu zaczekać.

Interesuje mnie dom dziecka.

Była w nim przemoc?

Wykorzystywanie seksualne?

Tak.

Dyrektor domu dziecka przebierał się za Mikołaja

i rżnął nas w dupę.

Byliśmy jego reniferami.

Skoro nie jesteś zaangażowany w tę rozmowę,

powinniśmy pewnie pomówić o tym.

Znalazłem to w twoim samochodzie.

Martwię się, że coś sobie zrobisz.

Odłóż to.

Jak to jest kogoś zastrzelić...

Policja! Rzuć broń!

Słyszysz? Rzuć to!

Głowa w dół.

Tak jest.

Nic ci nie jest?

Pecuniae an tribirota?

Co?

Pieniądze czy trycykl? Dał ci jakieś prochy?

Antero Tuomi, gość, który udawał Petera Stefana,

od lat leczy się na schizofrenię paranoidalną.

Zaczął myśleć, że jest lekarzem w klinice.

I miał okazję wypróbować swoje umiejętności na tobie.

Peltola sobie z nim poradzi?

Tak, bez problemu.

Jest dobrze zapakowany.

OK.

Gość z innowacyjnym podejściem.

Do tego wytrawny kieszonkowiec.

Widać, że ma talent.

Bawi cię to?

Tak.

Robię się głodny.

Proszę.

- Kurczę, dzięki. - Nie ma za co.

Alex Hoikkala opuścił klinikę w poniedziałek.

Może powinniśmy dać mu spokój.

Dlaczego tam był?

Ma chorobę afektywną dwubiegunową. Bierze leki.

Siemanko, uszanowanko.

Ta też powinna być na lekach.

Jak tam?

Śpi.

Pigułki od doktora go powaliły.

To dobrze.

Dostałam mejla od patolożki.

Nie może określić dokładnego czasu zgonu Anny Bergdahl.

Według niej na ciało Anny nałożono jakąś substancję chemiczną.

Substancję chemiczną?

Tak.

Henna, wyjdź stamtąd.

Tak?

Jestem na cmentarzu.

Chyba nie mogę odmówić.

Przepraszam, ale czasem tak bywa.

Co pan robił w niedzielę?

- Teraz jestem podejrzany? - Musimy pytać wszystkich.

- Co pan robił w niedzielę? - Tysiąc razy to mówiłem.

Zabrałem córki do mamy. Wróciliśmy w poniedziałek.

Ile razy mam powtarzać?

Przepraszam, że śledztwo tak długo trwa.

To rozwiąż tę sprawę! Co tak stoisz?

Idź znaleźć mordercę!

Anna i Alex mieli romans, prawda?

Skąd ta myśl?

Dlaczego go nie aresztujecie?

Cześć.

Gdzie byłaś?

Martwiłem się.

U Roopego.

I...

pieprzyłam się z nim.

Myślałam, że poczuję się lepiej.

I poczułaś się?

Nie.

Ani trochę.

W lodówce jest śniadanie.

Pierdol się.

Abonent, do którego dzwonisz, jest niedostępny.

Veikkamo!

Veikkamo.

Wiem, że jesteś w domu.

Wyjdź i wszystko sobie wyjaśnimy.