Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
> www.kinomania.org
tekst polski: Caffrey korekta: Shylock
L I L Y
Lily!
Podnoś się! Muszę jechać na zakupy.
Udaję martwego królika.
Wstawaj, jestem spóźniona.
Poudawaj uciekającego zająca.
Co ty masz na sobie?
Nie podoba mi się, gdy tak wychodzisz. Załóż coś innego.
Do zobaczenia.
- Miłej zabawy! - Pa, skarbie!
Kocham cię!
Mamo!
Odmówmy ostatnią modlitwę,
zanim trafi ona na łono Pana.
Panie, niech Francoise spoczywa w spokoju. Amen.
Kochana mamo,
niech spłyną łzy, aby kwiaty twe zakwitły.
Kochana mamo,
odeszłaś za wcześnie,
ale zawsze będę miała cię w mym sercu.
Odnajdę szczęście, które mi tak często wpajałaś.
Teraz już spoczywasz pod pokrzywami i dmuchawcami,
bez mojej myszki i bez siostry, która mą ostoją.
Dziękuję za wszystko.
- Główna arteria mózgu... - Pnia mózgu!
Tak, pnia mózgu.
Pięć minut wcześniej wszystko było w porządku.
Pień pękł, a jej głowa została zalana,
niczym podczas ulewy.
Mózg został zmiażdżony, jak w za ciasnym pudełku.
Ale nie cierpiała.
Ty tak mówisz.
Na pewno bardzo cierpiała.
Nie wydaje mi się. To trwało bardzo krótko.
Nie byłaś w jej głowie.
Przepraszam.
Dzięki, to miłe z twojej strony.
Gdyby wcześniej otrzymała pomoc, może nadal by żyła.
Przez godzinę siedziała i wpatrywała się w matkę.
- Ja zadzwoniłem po karetkę. - Nie tak głośno.
- Powinnaś coś zjeść. - Nie jestem głodna.
To coś wypij. Może sok.
Przyniosę ci.
- Nieźle. - Umieram z głodu.
Właśnie widzę.
Ty też nosisz czarne, bardzo głupie.
Wyglądam na głupka?
Nigdy nie wyglądasz.
Jedz wolniej.
Bardzo by się ucieszyła, że oni wszyscy tu przyszli.
Żartujesz?
Przyszli tu się nażreć.
Większości z nich nawet nie znała.
- Jak się wabi? - Victor.
- Ale czy to nie suczka? - Tak.
Podoba mi się jej sierść.
Zjesz to wszystko?
Mama przecież nie zje.
Clara? Moi rodzice wychodzą.
Tu masz numer do mnie, do pracy.
Na komórkę masz? Dam ci też do Pierre'a.
Gdyby coś się działo, to dzwoń.
Dziękuję, Mireille.
- Przychodź na kilka godzin dziennie. - Dobrze.
Nie powinna być sama przez cały dzień.
W weekendy z nią będziemy.
- Co nie, Pierre? - Tak, kochanie.
Tak zrobimy.
Kochałam twoją mamę.
Lily?
Co to robisz?
To mi nie przeszkadza. Mogę mieszkać sama.
Na pewno?
To jest... jakby to powiedzieć? Inspirujące.
Gdy wyjechałaś na studia, mama powiedziała:
"To będzie dla Clary bardzo inspirujące."
Naprawdę?
Gdyby coś się działo, to zadzwonię do Paula.
Wątpię, by ci pomógł.
Wolałabym, żebyś dzwoniła do Mireille.
Jeśli wyjedziecie w piątek,
to będzie piątek...
Piątek, sobota, niedziela i poniedziałek.
Razem cztery noce.
To nie jest dużo.
Przyjedziemy w piątek i wyjedziemy w poniedziałek.
A przed nami długi weekend.
Świetnie.
Lubię długie weekendy.
Nie w dzień pogrzebu.
Wyjeżdżamy. Gdzie jesteś?
Sarenko!
Uważaj!
A teraz ucieka!
Patrz!
Widziałaś jaki zrobiłaś bałagan?
Nie zatkaj odpływu...
Ty i te twoje zwierzaki!
Rób to gdzie indziej! Nie przy stole!
Jesteś beznadziejna.
- Nie jesteś moją matką. - Ale sprzątać po sobie możesz!
Ja tu rządzę.
- Jaki dziś dzień? - Środa.
180.
180 gramów.
Pantofle.
Clara.
Dzisiaj będą zielone pomidory.
- Ja tego nie jadam. - Zrobię pierożki.
Nie lubię zielonych!
Nie będą zielone, gdy je podsmażę.
Zrobią się żółte.
Zresztą i tak dziś nie jem.
Nie musisz przychodzić, jak ci się nie podoba.
Szop? Z białymi oczami?
Może był chory.
No uwierz!
Może już wcześniej był chory. Poczekaj, Lily.
Kancelaria adwokacka, dzień dobry. Kto to?
Pan Lederman do ciebie.
Wypatroszyłaś go? Umyłaś potem ręce?
To dobrze.
- Masz akta sprawy? - Mam.
Dziękuję.
Przestań, wiesz jak brzydzę się robakami.
Dobrze się odżywiasz?
Ucałuję go od ciebie. Obiecuję.
Pozdrowienia od Lily.
Proszę do środka.
Pozdrów ją też.
Jestem w biurze. Zadzwonię wieczorem.
Też cię kocham.
Całuski.
Powinniście wiedzieć...
że zmarła jej matka...
Mam nadzieję, że lubicie curry.
Ja uwielbiam!
Pierre właśnie nam powiedział. Strata matki nigdy nie jest łatwa.
Ja prawdopodobnie nigdy się z tym nie pogodzę.
Zmarła nagle. Atak serca. Beż żadnego ostrzeżenia.
To naprawdę trudne.
Przy chorobie można się na to przygotować.
Jak z twoim ojcem. Miałeś prawie rok czasu.
- Rak wątroby z przerzutami. - Jedzenie ci stygnie.
Miły wieczór.
Pogasisz światła? Położę się.
- Cześć Paulo! - Cześć.
Zapraszam cię do siebie.
Teraz, gdy mama odeszła, możemy to robić w moim pokoju.
Najlepiej jak przyjdziesz przed wieczorem, tak koło...
szóstej, po szóstej. Jak Mireille pójdzie.
Dobry pomysł, nie?
Sam nie wiem...
Daj mi znać, jak się dowiesz.
"Dzisiaj nie dam rady".
No to jutro. Wpół do siódmej.
No, może.
To do jutra.
Cześć.
Jak na sierotę, to wyglądasz bardzo radośnie.
Wewnątrz tak to nie wygląda.
Oszalałaś?
Zejdź i się przygotuj.
Dom nie może oddychać przez tę przeklętą glicynię.
Schodź na dół!
Pośpiesz się.
Ale jest denerwująca...
Kancelaria adwokacka, dzień dobry!
Tak, Mireille.
Dobrze, jedziemy.
Pierre!
Jest problem z Lily.
Mireille właśnie dzwoniła.
Co się dzieje?
Nie wiem.
Co się stało?
Coś w nią wstąpiło.
- Zostawiłam ją tylko na chwilkę. - Samą? W mieście?
Musiałam pójść do banku.
Zaraz wróciłam.
A tu nagle zjawiła się straż pożarna.
Wyzywała ludzi w sklepie
i biła się z ekspedientką.
Biła się ze sprzedawczynią?
Musieli jej dać zastrzyk uspokajający.
Miałaś jej pilnować.
Zupa jest przepyszna. Spróbuj.
Lily?
Co robimy?
Nie idziesz spać?
Mama by na to nie pozwoliła.
Na co?
Żeby mnie więzić.
Nikt cię nie więzi.
Możesz wyjść, kiedy chcesz.
Dobrej nocy.
Siostra czy nie,
ma nierówno pod sufitem.
Gdyby mnie ktoś pytał...
Lily, wróciłam!
Przyniosłam bezy.
Wzięłam wolne na jutrzejsze popołudnie.
Możemy pójść do zoo.
Lubisz zwierzęta, prawda?
Słyszysz mnie?
Dzień dobry.
Poproszę szklankę wody.
Kosztuje 20 centów.
Nie mam 20 centów.
Mogę dostać szklankę wody?
Tu masz swoją wodę!
A teraz, wynoś się stąd.
- Wynocha! - Chce mi się pić!
Chce mi się pić!
Nic ci nie jest?
Nigdy tak więcej nie rób.
Kocham cię, mamo.
Tak się bałam.
Wracajmy do domu.
Poczekam na zewnątrz.
Załóż to.
Uważaj... karnisz spadnie ci na głowę.
Czemu przeniosłaś się do pokoju mamy?
Wkurzyłoby ją to.
Będziemy bliżej.
Poza tym, łóżko jest większe.
Chcesz pieprzyć się z Pierrem w łóżku mamy?
Dobra.
Dokąd idziesz?
Zaczekaj na mnie!
Pięknie tu!
Wykąpmy się.
- Nie mam kostiumu. - Nie potrzebujesz.
Świetna!
- Na pewno? - Doskonała.
Może trochę zimna.
Odświeżająca, ale nie za bardzo.
Przyzwyczaisz się.
Widzisz? Jest super!
Dziękuję!
Dalej, tchórzu!
20.
- Jak długo? - 20. Nieźle.
Jeszcze raz.
...13, 14, 15, 16
25!
- Kiedyś wytrzymałam 36. - No weź!
Chyba jak sama liczyłaś.
Nikt nie widział, ale ja wiem.
Wyglądam jak naleśnik.
Zgłodniałam.
- Zrobimy sobie naleśniki? - Pewnie. - Z czekoladą!
I z odrobiną dżemu truskawkowego na górze, tak żeby spływał.
Przestań. To niezdrowe.
- Nie mamy kokosa. - Nie.
Nie ciągnę?
Nie.
Dobrze ci idzie. Gdy mama to robiła, zawsze bolało.
Zaraz wracam.
Halo?
- Dobrze. - Czy to Pierre?
Tak.
Powiedz, żeby mi przywiózł zegarek.
Z Myszką Miki.
Albo nie ma po co przyjeżdżać!
Słyszałeś? Nie mam pojęcia.
Chce zegarek z Myszką Miki.
Jest w świetnej formie.
Wszystko dobrze.
Tęsknię.
Kiedy przyjedziesz?
Dobrze. Dbaj tam o siebie.
Ja ciebie też kocham. Do zobaczenia!
"Nagle coś delikatnie połaskotało szyję Pixtona."
Jestem dla ciebie ciężarem.
Wolałabyś być z Pierrem.
Nonsens!
Tęsknię za Pierrem. To naturalne.
Rozłąka bywa trudna.
Nie mieć nikogo jest trudniejsze.
"Pixton z niepokojem się odwrócił
i zobaczył uśmiechającą się do niego małą myszkę.
Pixton zapytał ją... "
Dzień dobry, proszę księdza!
Witajcie Lily i Claro!
Nie przeszkadzam?
Absolutnie nie.
- Mogę na słowo? - Oczywiście. Wszystko w porządku?
Tak. A u ciebie?
Nie byłaś ostatnio na cmentarzu.
Chodzi o to, że twoja siostra...
Rozumiem jej zachowanie.
Jest taka...
żarliwa, żywiołowa.
Chce uhonorować matkę.
Ale chodzi o to, że...
Jakby to powiedzieć... Ludzie się skarżą.
- Co zrobiła? - Nic poważnego.
Nic poważnego...
Uprzątnęłam grób mamy.
Był za duży bałagan.
Nie miałaś prawa!
To ty nie miałaś prawa!
To denerwowało ludzi.
Pieprz się!
BIURO LILY
To tu.
- Masz mój zegarek? - Mam.
Dasz mi najpierw wejść?
- Jak minął ci tydzień? - Dobrze.
Chociaż Clara była czasami niemiła.
Niemiła?
Trudno było taki znaleźć.
Nie ma za co!
Cieszę się, że jesteś.
Lily, lampa!
Podoba mi się zegarek, ale...
Miki wygląda trochę głupio.
Nie założę go.
Chciałaś taki.
Czyżby?
Chciałabym sama poprowadzić. Mama nigdy mi nie pozwalała.
A ostatecznie umarła w samochodzie.
- Długo tu siedzisz? - Tak.
Czekałam, aż skończycie.
Czego chcesz?
O której Pierre jutro wyjeżdża?
Nie wyjeżdża jutro.
Naprawdę? To mam jeszcze czas, żeby się pożegnać.
Podoba ci się moja nowa fryzura?
Potrzebujecie czegoś ze sklepu?
Szampon.
- I ciasto. - Truskawkowe!
Zapomniałam o deserze.
Lily, przestań!
To dla ciebie.
A to dla Paulo!
Pozwól im wejść.
Ręczna robota?
Kolia!
- Brelok na klucze! - Ogon zdechłego kota.
Na szczęście. To unikat.
Bardzo się cieszę!
Teraz już nigdy nie zgubisz kluczy.
Chodźmy, skarbie.
Dalej chodzisz na wyścigi konne?
Już mnie to nie bawi.
Po przejściu na emeryturę tak już ma.
Ja nie narzekam.
Pewnie wpadłeś w dołek po tylu latach pracy.
Nie, zupełnie nie.
Wolałabym żeby pracował. Jego pałętanie się jest nieznośne.
Mówię poważnie!
Twoja żona jest okropna. Zostaw ją.
Ale ja kocham swoją żonę.
Nie wierzę ci! Sposób w jaki patrzysz...
Ty też nie pracujesz?
Tak, krótka przerwa.
Żeby być z Lily.
- Nie tęsknisz za pracą? - Nie bardzo.
Ona nienawidzi swojej pracy.
Poszła na prawo tylko dla taty.
Dla niego liczyły się: prawo i medycyna.
Cała reszta to syf.
Clara wybrała prawo. Ja medycynę.
Ale jako pacjentka.
Podam deser.
Lily, uprzątniesz stół?
Takie dyndające jest obrzydliwe.
Wszyscy mamy coś dyndającego, a nie uważamy tego za obrzydliwe.
Ja podziękuję za deser.
Do widzenia, gdybyśmy się już nie widzieli.
Twój syn to zawołany jebaka.
Pa, Paulo!
Jest urocza, ale zniszczy wasze małżeństwo.
Nie zaczynaj znowu.
Widzę jak się sprawy mają...
- To wariatka! - Nie jest wariatką.
Nazywaj to jak chcesz.
My mamy swoje powody.
Pychota!
Musisz...
wymyślić coś z Lily.
Nie może tak dłużej być. Młoda para powinna mieszkać razem.
- Pierre'owi się to nie podoba. - Pilnuj swojego nosa!
- Nigdy tak nie powiedziałem. - Bądź szczery!
Pełni rolę dziecka, a powinieneś mieć własne.
Nie możemy nawet zjeść w spokoju?
Przepraszam.
Niedobrze mi.
A ty znowu milczysz.
Przestań zrzędzić, cholerny psie!
Pojechali już? Nie lubię, gdy ludzie nie chcą wracać do domu.
Victor!
Chodź tu, skarbeńku.
Jaki ma zaś problem?
To gwizdanie jest irytujące!
Szuka swojego psa.
Nie może trzymać potwora na smyczy?
Widzieliście Victora?
Nie ma go z wami?
Dopóki nie znajdą psa, to nie pojadą.
Odile!
Zabiłam twoje maleństwo. Jest w zamrażarce.
Zrobię jej pantofle z tego małego szczura.
Dlaczego pantofle?
Bo jest lodowata i głupia!
Czy ty coś mu zrobiłaś?
Ona kocha tego psa.
Ślepy by zauważył!
- Widziałyście Victora? - Nie.
Nie do wiary!
- Co robisz przy lodówce? - Tu jest chłodno i przyjemnie.
Nie masz tam czasem psa w zamrażarce?
Zwariowałaś? Za kogo ty mnie masz?
Nawet by się nie zmieścił.
Otwórz drzwiczki!
Otwórz drzwiczki!
Przesuń się!
- Przesuń się! - Zostaw mnie!
Cholera!
Zrobiłam ci kanapkę.
W dupę ją sobie wsadź!
Mówiłaś, że zawsze ze mną będziesz, a nie na chwilę.
To zmienia wszystko.
- Pierre pojechał? - Tak.
- Co będziemy dziś robić? - Nic.
Jestem zmęczona.
Przypomina mi się, jak mama smażyła konfitury.
Dlaczego umarła?
Każdy kiedyś umiera.
Założyłam trzy pułapki na myszy.
Pomożesz mi?
Jakiego sera użyłaś?
Chyba Fribourga.
Myszy nie lubią Fribourga.
Źle trawią miękki ser. Aleś ty głupia!
Dosyć tego!
Z drogi!
Jeden złasił się na Fribourga.
- Nie wejdziesz tu? - Nie.
Czego się boisz?
Że duch taty na ciebie skoczy?
Chcesz, żebym była normalna. "Rób to, rób tamto..."
Teraz moja kolej. Właź tu!
Poczujesz się lepiej!
Tańcz ze mną!
- Chcesz ciasteczko? - Nie, dziękuję.
Zdejmuj ubranie! Będziesz się tylko głupio patrzył?
- Nie mogę. - Ale z ciebie łoś!
Pokaże ci, jak to się robi.
Uprawianie miłości to nie tylko, żeby ci stanął.
Trzeba dać rozkosz w partnerce.
Chcę ci tylko pomóc!
Moglibyście przyciszyć...
- To tylko moja siostra. - Wychodzę.
- Przy pierwszym dziecku... - Nie będziesz miała dzieci.
Bo z kim?
Z tym szparagiem?
Jesteś zazdrosna?
Jesteś.
Przestań.
Nie jestem zazdrosna. Bredzisz.
Właśnie, że jesteś.
I wiesz czemu?
Bo przesypiasz życie.
Twoje małżeństwo to kpina.
Wpadłaś w schemat.
Nie jesteś już sobą.
O czym ty mówisz?
- Przymknij się. - A nie taka jest prawda?
Nie kochacie się. Widać gołym okiem.
Diego był miłością twojego życia.
Ale nie był wystarczająco dobry dla mamy i taty.
Oni już nie żyją.
A ty nadal się w tym męczysz. Dla kogo?
Nie widzisz, że jesteś nieszczęśliwa?
Chodź!
To nie jest śmieszne.
Powiem ci, kiedy możesz się śmiać.
Cześć, Mongolita!
Cześć, Guillaume.
Cześć, Laurent.
Cześć, Paulo.
Buziaczek?
- Ja też. - Poczekaj chwilę!
Teraz możesz.
A teraz ty, Paulo.
Śmiało.
Cześć, Paulo!
Nie zmocz spodni!
Piwko?
Nie, dzięki, kręci mi się od niego w głowie.
A moja praca wymaga myślenia.
Masz, dla ciebie.
- Zresztą nie ma znaczenia czy pijesz. - Idziesz, Paulo?
Idziesz?
Lubicie ślimaki?
Zrób nam zdjęcie, jak się całujemy.
Przymknij się! Daj mu zrobić zdjęcie.
- Pokazać wam sztuczkę? - Znasz jakąś?
- Świetne! - Każdy tak potrafi. Nawet ja.
Ty też, Paulo?
Mogę sprawić, że ta butelka zniknie w jego tyłku.
Spokojnie!
Dalej, frajerze.
Podaj mi rękę!
Buziak!
Buziak!
- Mogę pomacać? - Pewnie.
To nic wielkiego, Paulo.
- Czego szukasz? - Zapalniczki.
Ja jej nie mam.
Jeszcze jedno piwko, Paulo?
Dokładnie!
Nie tak szybko, bo wiesz co się stanie.
Wynośmy się stąd!
Zadzwonię na policję!
- Z każdym się pieprzysz? - To tylko zabawa.
- To ma być zabawa? - No.
To się źle skończy. To niebezpieczne.
Bzdura!
Przestań już!
Moje ciało powinno być użyteczne. Bo po co by mi ono było?
Bardzo śmieszne. Wracajmy do domu.
Cholera!
- Lily, kąpiel! - Nie musisz krzyczeć.
Co to ma być? Myślisz, że to zabawne?
Zmyj to zanim wejdziesz to wanny.
Mam tego dość!
Zobacz, co narobiłaś!
Doprowadza mnie to do szału!
Możesz mi umyć plecy? Lubię, gdy to robisz, mamo Claro.
Nie nazywaj mnie tak.
To nie zakładaj jej ubrań. To makabryczne.
Wyścig?
Możesz mi umyć plecy?
Co się dzieje?
Jesteś blada. Przerażasz mnie.
- Cześć. - Dzień dobry.
Szukam Lily.
Jest w swoim biurze.
Przestraszyłaś mnie.
- Chcesz ciasteczko z czekoladą? - Chcę, żebyś zostawiła mojego syna w spokoju!
To nie twoja sprawa.
Dobrze się bawimy, a to jest najważniejsze.
Sama go spytaj.
Co tu się dzieje?
Ma przestać uwodzić mojego syna.
- Nasi mężczyźni będą następni? - Wyjdź!
- Wariatki są nimfomankami. - Wynoś się!
- Potrzeba jej twardej ręki. - Dosyć tego!
Nigdy tu nie wracaj!
Myślisz, że cię kocha? Gdybyś wiedziała, co o tobie mówi!
Jesteś wredną osobą, nawet on tak mówi!
Pierre...
To ja. Oddzwoń proszę.
Znalazłam psa.
Pod jej łóżkiem.
Jeśli o tym powiemy, to będzie tylko gorzej.
Musimy coś wymyślić.
Przyjedziesz?
Jutro mam rozprawę.
Posłuchaj mnie.
Połóż się spać. Jutro zadzwonię.
Jeśli niby marnuję sobie życie, to przez ciebie.
Byłam córką idealną tylko dlatego, że ty nie byłaś.
- Po to, by mieli łatwiej. - Poradzę sobie sama.
Duszę się przy tobie.
Wracaj do swojego Pierre'a i zostaw mnie w spokoju.
Nie rozumiesz, że cię chronię?
Przed czym?
Przed czym mnie chronisz?
Nie poradzisz sobie sama. Wprowadzasz tylko zamęt.
- Co z psem? - Jakim psem?
Zupełnie jak mama.
Najpierw podła, a potem płacze.
- Będziesz beczeć? - Jesteś beznadziejna!
Zostaw mnie w spokoju! Mam tego dość!
Powinnaś się leczyć!
Gdzie idziesz? Wracaj!
Dokąd to? Wracaj!
Wracaj tu!
Poczekaj, Lily!
Gotowi?
Jeszcze dwa domy i kończymy.
Biedny Virgile...
Dla mamy Clary, mój szczurek...
Nieszczególnie.
Wiem. Nie ma problemu. Rób, co musisz.
Jak musisz jechać do Londynu, to jedź.
Widziałaś misia wiszącego w moim biurze?
- Jesteś głucha? - Nie. Nie zwróciłam uwagi.
Cieszę się, że nie jesteś głucha.
Ale kłamczucha z ciebie kiepska...
Rozumiem, Lily. Bo tata się tam powiesił.
Co byś chciała usłyszeć? Że jest świetnie?
- Nie chowam głowy w piasek. - Każdy robi, co może.
Nie do wiary!
Nie wierzę!
Znaleźliśmy drogę!
Co słychać?
Dzień dobry!
Cześć!
- Ty musisz być siostrą. - Tak.
Powitalny całus.
- Jestem Jonas. - Ma swoją furgonetkę!
To są Dan i Seb.
Co ty tam robisz?
Gdziekolwiek przyjedzie, sika. Znaczy terytorium.
- A tobie jak na imię? - Clara.
- Nie przeszkadzamy? - Żartujesz?
Możecie tu zostać, ile chcecie!
Miło tu.
Chodź, pokażę ci mój pokój.
- Więc jesteście przyjaciółmi Lily? - Można tak powiedzieć.
- Brak denerwujących sąsiadów... - Tak.
Chociaż, czasami.
Piwo?
Nie mam.
Ja mam.
Jesteśmy w pełni zaopatrzeni.
Przynieś piwo.
Możemy zrobić grilla. Mamy mnóstwo kiełbasy.
Niezła organizacja.
Poczekaj, pomogę ci.
Usiądź i się dobrze baw. To moi goście.
Serio. Usiądź. Dan, pomożesz mi?
- Co tu obie robicie? - To skomplikowane.
- A czym wy się zajmujecie? - Zbieramy na Czerwony Krzyż.
- Chcesz zobaczyć? - Dziękuję.
Mają ładne rzeczy.
To by ci pasowało, Claro.
Dla Pierre'a.
Twój przyjaciel?
Mąż.
Ostrożnie, Lily.
- Tu jest dosyć brudno. - Tak, pachnie śmiercią.
To są rzeczy po zmarłych?
W większości.
Świetnie, damy wam rzeczy mamy! I poszukam sobie czegoś w zamian.
Bierz, co będziesz chciała.
Mówią, że pracują dla Czerwonego Krzyża.
Nie mogę im kazać się wylegitymować.
Zawsze jesteś taki podejrzliwy.
Nie mam pojęcia. Zadzwonię, gdy sobie pojadą.
- Macie przedłużacz? - To delikatne!
Zobacz.
Popatrz na to!
To dla Dana! Znalazłam coś dla ciebie!
Dan i Lily dobrze się dogadują.
Na to wygląda.
Chodź, pokażę ci moje biuro!
No chodź!
Skrzyżowanie wiewiórki i kurczaka. Mamy więc "wiewiórczaka".
I moja wydra. Bliźniaki syjamskie.
Żartowałam!
Zrobić ci slipy?
- Slipy? - Dokładnie.
Futrzane!
Może to?
Na twój tyłek.
Idealnie.
Pasek różowy czy zielony?
Zielony.
Pójdzie szybko.
Będzie ci w nich ciepło.
- Nie są futrzane. - Te nie.
Futro jest pod spodem.
Ściągaj majtki.
- Podobają ci się? - Tak.
Pasują.
Jest 2 godzina.
Przepraszam, zupełnie straciłam rachubę czasu.
Nie, zupełnie nie. To był bardzo miły wieczór.
Co to za hałasy?
Lily biega wokoło. Tak, nadal tu są.
Zadzwonię, gdy się położę.
Dobra.
- Nie jest ci zimno? - Nie.
Lepiej już jedźcie.
Pojedziemy.
- Czy to Pixton? - Tak, to on.
Jest malutki.
"Pixton usiadł na płetwach szczupaka,
który wolno przemieszczał się po powierzchni.
Najpierw spojrzał w lewo, potem w prawo.
Zapytał sam siebie: "Jak niby mam...
przedostać się stąd do drugiego dorzecza?
Wtem spostrzegł ogromną mysz."
Jaki sport uprawiasz?
Rugby.
- Ile słodzi twoja siostra? - Tylko jedną kostkę.
- Gdzie jest kawa? - Tuż przed twoim nosem.
Moja siostra jest słodka.
Dobrze się sprawiłeś.
Ubrania mamy.
Gotowe.
Dobrze się bawiłaś?
Ile byś dał za te piękne pantofle?
Nie zadzwoniłaś.
Martwiłem się.
Nie dotykaj niczego!
Lily, usiądź.
Przestań!
Co to ma być?
Spadaj!
- Czyj on jest? - To tylko pies. - Ale...
Ten pies jest odrażający!
Należy do was? Nie możecie go przywiązać?
- Nikomu nie robi krzywdy. - Ślini się wokoło!
Ślini się, bo jest gorąco.
No i co z tego?
Skandal!
Mnie też jest gorąco.
Co za wychowanie!
Polizała mnie!
- Co robisz? - Wyjeżdżamy. - To oni powinni, a nie my!
- Dokładnie. - Oni powinni sobie pójść!
Cholera!
- On nie chciał! - Wszędzie się pcha!
Egoiści!
Uspokój się.
Podaj mi ręcznik, żeby nikt widział!
Już dobrze.
Poczekaj na mnie.
Nie możemy jeszcze jechać.
Ona jest szalona.
Co za wstyd! Wszyscy się gapili.
Świetny piknik!
To nie wina Lily.
Ja wracam!
Jak nie lubicie zwierząt...
- Wystarczy już. - Ale...
- Zamknij się. - My też mamy dość!
Nie odzywaj się tak do mojej żony!
Nie do wiary!
Zostań tu.
O co chodzi?
- Masz jakiś problem? - Czytam gazetę.
- Przepraszam. Już wyjeżdżamy. - Dziękujemy.
- Przywiążcie psa. - Tak zrobimy.
Masz szczęście, że...
Przestań już. Zapomnij o tym.
Skończyłaś?
Idź spać.
Dobranoc!
Lizanie ludzi jest w porządku?
Nie, ale miała rację.
Rację?
Jak będziesz ją cały czas usprawiedliwiać, to będziemy mieć kłopoty.
Muszą być jakie granice.
Dobrze wie, że denerwuje ludzi!
Potrzebuje dyscypliny.
Wtedy zrozumie! Pogrywa sobie z nami!
A tak wszystko obraca się przeciwko mnie!
Mówiłam ci już, że jesteś idiotą?
Teraz wiesz.
- Jesteś taka, jak ona! - Nie dotykaj mnie!
Skończycie jako dwie siostry-wariatki!
- Nie dotykaj mnie! - Mam tego już dość!
Spadaj.
Spadaj.
Mógł się chociaż pożegnać. Nie ja jestem jego żoną!
Wiesz co?
Zrobisz coś, na co nie odważyli się rodzice.
Rozwód.
Clara!
Jest już czwarta. Tak nie może być, kochana.
Daj mi pospać.
To już trzeci dzień. Możesz przez to umrzeć.
Do pracy! Mamy dużo roboty.
- Zrobiłam śniadanie. - Dziękuję.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Świetne!
Pantofle pisze się przez "f".
Chrzanić to.
"Pantofle, dżem i inne takie."
Mają mały ogonek.
- A większe? - Tak...
60 Euro.
Pantofle wyprzedane! Co teraz zrobimy?
Zobaczy się.
Będziemy się martwić jutro.
tekst polski: Caffrey korekta: Shylock
> www.kinomania.org
L I L Y
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.