Original subtitles

Jeszcze bardziej szalona komedia letnia

SŁOŃCE, SIANO I PARĘ RAZY PO GĘBIE

- Cześć. - Hej.

- Dzień dobry. - Dzień dobry... Cześć...

- Gdzie to się wybieramy, Blaženko? - Do biura, coś im chcę pokazać.

- A co to? Pokaż i nam! - Zaproszenia na ślub, mama kazała roznieść.

Masz je do góry nogami, ciotka.

Ale i tak gówno widzę. Usiadłam sobie na okulary.

- Kiedy to będzie? - Niedługo, w przyszłą sobotę.

Właśnie, maluch już cię w pępek drapie!

- Uśmiać się można. - No, patrzcie!

- Cześć. - Cześć. - Można?

- Ładne. Wszystkiego najlepszego. - Dzięki.

Uśmiechały się do siebie!

- Widziałaś je? - A chętnie by się pozabijały!

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

- Też dostałaś? - Śliczne, takie złote.

Szkoda, że nie widzę. - Ile to mogło kosztować?

Tego to ja nie wiem. Jeszcze się nie muszę chajtać.

Pewnie, że nie, skoro się już dwa razy skrobała, zmora jedna!

Co się gapisz?!

Mama, nie wkurzaj mnie znowu! Wciąż mam sobie nerwy psuć?

- Długo mam tu sterczeć? Wychodź, ale już! - Nie!

Pan doktor się pogniewa, pojedzie i będziesz miała za swoje!

No to niech jedzie, boże! Nikt go tu nie zapraszał,

a to świństwo niech sam bierze! - Tylko spróbuj to wylać!

Najchętniej by babcię załatwili,

ładują we mnie najgorsze świństwa! Fuj!

- Jasne, już wylała! - Obrzydlistwo, jezusmaryja...

Tylko się zbliż, to zobaczysz! I ty też!

Sami to sobie piwo chleją, a człowiekowi dają jakiś zajzajer!

Dają ci piwo w taki upał, nawaliłaś się i rozrabiasz jak pijany zając!

Czym się miałam upić, jak mi żałujesz? Cześciej głodna jestem, niż syta!

No tak kłamać... ponoć ją głodzimy, słyszy pan doktor?

Przecie to święta prawda! Już ja to wiem najlepiej!

Jestem stara baba, chcecie się mnie pozbyć,

więc mnie wciąż karmicie takimi pomyjami!

Że ci, mamo, język nie uschnie!

Człowiek od ust sobie odejmuje, a ona takie rzeczy wygaduje!

A może nie? Nawet dziś, zupa była taka kwaśna!

Przecież to była kwaśnica! A kwaśnica ma być kwaśna.

Zastanów się, czego właściwie chcesz?! - Nie gadaj, tego się żreć nie dało.

- Dziwne, że wrąbałaś cały garnek. - Ale schabowego to mi nie zrobisz!

Po co ci schabowy, jak nie masz go czym gryźć?

No, nie mam... mam! Mam zęby w szufladzie kredensu.

Od 15 lat, ale do gęby ich jeszcze nie wsadziłaś! I czym byś go gryzła?

Nieważne. Ale gulaszyku dawno już nie jadłam.

Dobrze wiesz, że po gulaszu masz rozwolnienie.

- Słowo, doktorze, zawsze się po nim posra. - Nie gadaj przy tym tu...

Już ja cię znam, twego starego też znam i was wszystkich.

A co to ma znaczyć? Może i mój stary jest gówno wart, ale to mój mąż!

Pijanica z niego i z ciebie też!

- Co ty gadasz? Jeśli ktoś tu jest pijany, to ty! - Ty też!

Że też ci nie wstyd, tak przed doktorem...

Boziu, jak to się stało, że mam taką córkę!?

Zrobilaś, to masz, więc się nie skarż. Słyszy to pan doktor?

Połknij to i po dyskusji! Nie będę się z tobą bić, nie chodzisz w mojej wadze.

A tylko spróbuj wypluć!

I tak jest ciągle, doktorze.

Czuję się jak poskramiacz drapieżników, a nie jak kochająca córka!

Wrzask taki, że sąsiedzi jeszcze pomyślą, że cię tu biję albo coś!

Nie wiedzą już, jak się mnie pozbyć. Lepszy dom starców niż takie coś!

Zaliczam tu czyściec i tyle!

Babciu, przepiszę ci teraz inne lekarstwo, lepsze.

Do ślubu będziesz zdrowa jak rybka.

Sram już na twoje lekarstwa!

Tysiąc razy powtarzam, że brzydko mówić takie słowa,

ale to jak grochem o ścianę. Że ci nie wstyd, taka stara,

już powinnaś mieć trochę rozumu!

Człowiek na uszach staje, żeby ci dogodzić! A ty?

Jakbym ci nie poprawiła tej chustki, to by cię nawet widać nie było!

Znów się zapowietrzyła, chwila spokoju. Chodźmy, doktorze.

Piekliśmy już na wesele, skosztuje pan ciast Bláženy.

Proszę... człowiek nie wie, w co ma ręce włożyć, a ta...

- Dzień dobry... - No, dobry.

Doktor popatrzy, są już zaproszenia i to na złoto. Piękne, nie?

Kosztowało też nieźle.

- To ma być "k"? Chuj, a nie "k"! - Odczepże się wreszcie!

To jeszcze piękne "k", gdyby pani zobaczyła moje...

Pan po to szkoły kończył! I aptekarz to po panu przeczyta. Ale to...

Parę kopert podpisać nie umie!

Boże! "Bavorov" z małej litery! Zostaw to, durniu!

Piwo chlać to potrafisz!

- A gdzie jest piękna panna młoda? - Roznosi zaproszenia po wsi.

Prosto z Moraw, od cioci Marzeny. Proszę, doktorze...

- Pani Škopková, ja przecież nie piję. - To przecież żadne picie...

To lekarstwo. Proszę powąchać.

Napije się pan za zdrowie Blaženki.

Tobie tyle starczy, ty już piłeś.

No, doktorze... niech się pan nie boi! Ze smakiem!

- Więc symbolicznie, za Blaženkę... - I do dna!

Ale piecze!...i na drugą nóżkę!

Szkoda, że jej nie ma, coś jej przyniosłem.

Ale piękne! Ale po co ten wydatek, kwiatów mamy cały ogród.

Taka orchidea... patrz, ociec!

Blažena przecież nie zasługuje...

Co też pani; taką jakbym miał, to bym ją nosił na rękach!

Wiem. Wiem.

Dokąd tak gnasz, chłopie?

- Zapieprzam jak osioł! - Niby czemu?

Wszyscy siedzą nad rzeką, a ja z tym...

- Pospiesz się! - Nie ubędzie cię, kolego.

Jedziemy.

- Venco! Venco! - Co tam?

Mam zaproszenia, zobacz, jak nam wydrukowali!

Masz przerwę, Josef.

Super, co? Te gołąbki są jak żywe.

- I super się parzą! - Przestań, Josef patrzy.

- Odwróci się, co, Josef? - Przestań!

Mówiłam; gapi się.

Skoro tak uważasz...

Eliaszu święty, matko i córko!

Odejdź, siło nieczysta!

Na boga, co to takiego?

Apage, słyszysz?

Na pomoc!

Sodoma i Gomora! W imię boże - naprzód!

Puszczaj mnie... puść...

Właściwie to już wam dziękuję.

Do domu!

Matko boża... kto to słyszał...

Dziadku, boże, nic ci nie jest?

Anioł, prawdziwy anioł...

Co się gapisz, zwariowany dziadu?

Popatrz, jakie podrapane! Pierdolę to!

Jak nie umiesz na rowerze, to na niego nie siadaj!

Ciesz się, że cię nie rozjechałam. Co, dziadku, ołkej?

- Ołkej. - Daj, pomogę ci.

Będzie dobrze. Trochę błota...

Wery macz.

Dostaniesz w łeb!

Zbieramy się, laski.

- Podrzucę cię do wsi. - Broń boże! To parę kroków.

- Dobra, dobra. Wsiadaj i jedziemy. - Ale proszę poczekać...

Para... parasolik...

Panienko Maryjo Podsierpiańska, ty to widzisz?

- Parasolik. Jedziemy. Nóżki! - Bóg zapłać. - No, no.

I jeszcze koszyczek...

Mój rower!

Co za wariat!

- Czy to aby nie proboszcz? - Z kim jedzie?

Ołkej.

Idziemy, dziewczyny!

Łomatko, co się księdzu stało?

Jak ksiądz wygląda? Straszne!

Twarz prawie jako anioł miała,

łagodnie do mnie przemówiła,

a dłonią swą miękką

kurz z szaty mej zdjęła. - Idź popatrzeć!

Zmora jakaś...

Nasza nauczycielka! Dzień dobry, co tu robisz?

Wpadłam na jakiegoś dziadka na rowerze.

Wjechał mi pod koła. Patrz, jak go rozpieprzył!

Takie piękne auto!

Proboszcz Otík, nasza Sodoma i Gomora... Kopnął w kalendarz?

Parę siniaków i otarć. Zrób mi kawę, albo mnie szlag trafi!

- Dwie małe lemoniady. - Przecież kupiłaś je już w sklepie.

Żółtej nie mieli.

Kto to taki?

Jakaś inżynierka. Z Pragi. Jedzie do Wiednia, tędy jej po drodze.

Co, do Wiednia? Otwórz mi jedną.

Znają się z Miluną?

Wyłącz radio, nie słychać ani słowa.

Nazywa się Vendulka.

Cały tata, prawda?

Toś mnie zaskoczyła!

Tak między nami to on... taki sobie.

Ale ładna jest, po tobie.

Zawsze byłaś laska.

Chłopaki na kursie za tobą szaleli.

Złote Strakonice, to były czasy!

W Pradze mam lepszą pensję, po mężu zostało mi auto,

trochę kasy, ale poza tym... nieciekawie.

Pierdolona robota...!

- Gdzie go znajdę? - Na łące albo w oborze.

Ale jest druga, pewnie będzie siedział w biurze.

- Dzień dobry. - Do widzenia.

Tylko spójrz, co zrobiłam!

- Cześć. - No, cześć...

- I tak ładne, nie? - Pokaż.

- Popatrz. - Powinni mieć jakiś wierszyk.

Z mówiłam Bedowi, że moglibyśmy mieć to Huga:

Idź z tym, kto cię miłuje. - Piękne.

Ale głupek mi na to odpowiedział, że to by się nieźle nabiegał.

Może jest trochę prawdy z tym bieganiem. Patrz!

- Co? Kto to? - Nie wiem.

Pokaż to!

Pisałeś przecież, że się z nią rozszedłeś.

Że przyjedziesz po nas, weźmiesz do siebie. Znów gadanina?

Pisałem, ale... zwyczajnie, nie udało się, ona...

- Ona jest taka delikatna, więc... - Delikatna! A twoje dziecko to nie? A ja?

- Raz nas już zdradziłeś. - Ja zdradziłem?

Moja wina, żeś poszła z tym nadzianym dziadem?

Zwykły hodowlaniec nie był dla ciebie dobry!

To ona! Stań gdzie indziej, głupio tak tu...

- Miałeś lepszy gust. Chętnie ją poznam. - Chyba zwariowałaś!

- Dzień dobry, panno Ewo. - Dzień dobry.

- Daj mi kilka dni. - A potem się ze mną ożenisz?

- Ożenię. Ale z Ewcią sam to obgadam. - Z Ewcią?

- Wrócisz z Wiednia, ja będę już wolny i wtedy... - Biedaczka.

- Osiemnastego. - No to cześć.

Ale jeśli do tego czasu tego nie załatwisz, to będziesz biedny.

Zrobię ci wstyd, jakiego ta wieś nie widziała.

No to cześć, ty "Ewciu".

No to pięknie.

Ale plasnęło!

- Jeszcze raz: kto to był? - Nie świruj.

Przyznaj się. No to jak?

Gábina... znaczy, inżynierka Tejfarová.

- Nie znam. Skąd? - Z kursu prawa jazdy.

Chodziliśmy do niej ja, Venca i Miluna, przecież wiesz.

- No nie wiem. Kręcisz z nią? - Ja? No wiesz!

W takim razie co to jest?

No... przyjacielski pocałunek na do widzenia.

Wszędzie na świecie znajomi całują się przy pożegnaniu.

Może na świecie, ale nie w Hošticích!

Skąd wie, jak mam na imię? - Jakie imię?

Zwróciła się do mnie: panno Ewo. Wie nawet, że jestem niezamężna.

Przedstawiłem cię. Mówiłem, że się z tobą ożenię.

- A co to jest? - To jest... Vendulka.

Więc instruktorka Tejfarová jeździ po okolicy i każdemu napotkanemu

pokazuje zdjęcie swego dziecka?

To zdjęcie Gábina, znaczy inżynierka Tejfarová

zostawiła dla... - Dla kogo?

Dla Vency od Konopníków.

Dziwnym przypadkiem - u ciebie, co?

Żeni się, nie? Głupio jej było teraz mu ją dawać, więc poprosiła mnie,

żebym mu przekazał, że o nim myślą.

To już wszystko czy coś jeszcze?

Biedna Blažena!

Po co palicie lampę w południe?

Ewciu, wciąż gadam o oszczędzaniu... - Witam prezesa.

Cześć. Gdzie wszyscy są?

- Co, znów jakaś afera? - Ależ skąd.

- "Tacie - Vendulka". Kto to? - Lepiej usiądź, prezesie.

Venca od Konopníków ma dziecko z jakąś inżynierką ze Strakonic.

To ona, a to jest to dziecko.

Niezła sztuka, trzeba przyznać. Spójrz, Bedo.

No, jest niezła, jest...

wdową, tak, jest wdową. Gdy zaszła w ciążę,

chajtnęła się z nadzianym dziadem z Pragi i on wyciągnął kopyta i...

Naprawdę to dziecko Vency?

Ale nikomu ani mru-mru!

Szybko, kobity!

Poczekajcie... znów będę ostatnia.

- Bártová, poczekaj! - Poczekam na miejscu.

Venca? Co znów Kelišová plecie?

Żeby tak mnie RFN pochłonęło, jeśli kłamię!

Ewcia ze spółdzielni to potwierdziła i pokazała mi zdjęcie.

Z tą tlenioną bezwstydnicą, co księdza potrąciła.

Biedna Blažena!

Ten Venca zawsze był miejscowy ogier. Wciąż to powtarzam.

Takie cudzołóstwo! I w grzechu chce zawrzeć inny związek małżeński,

gdzie już też...

Sodoma i Gomora. Siostry, czyńcie swą powinność.

Dziewczyny, na stanowiska!

Sama ci powiedziała, z kim ma to dziecko?

- Obiecałam, że nikomu nie powiem. - Miluno, nie świruj.

Powiedz mi, nic się nie stanie. Też ci wszystko mówię. Nie bądź świnia.

Naprawdę, nie mogę.

Beda mi powiedział, że to dziecko ma z Vencą.

Nie... nienienie!

...za zawarte zgodnie z prawem...

No, skoro i tak to wyszło, to...

Wiedziałam, że tego mego głąba nie byłoby na to stać.

- Stawiam, Miluno. O, przepraszam. - To nic. Ciesz się.

- Biedna Blažena, nie? - Biedaczka, ale cóż.

Jezus, nie wypiję tego. Jak ja się cieszę!

Co, ciotka?

Daj mi gumę do żucia, żebym mogła iść do domu!

Co?

Jakie dziecko?! Co ty pleciesz, ciotka?

- No skoro plotę... - Dobrze, już dobrze.

Z jakąś inżynierką ze szkoły jazdy. Niby że z Pragi.

- Że jak? - Miluna ci więcej powie. Gadała z nią.

Niemożliwe... niemożliwe!

- Dokąd to, Mařenko? - Tylko nie Mařenko!

- Rzucili tortową. - Zeżryj sama tę tortową!

A ten twój łobuz niech mnie omija! Taki wstyd!

Krew się tu dziś poleje!

Cholernico zatracona!

Matoušková, znowu?! Dwa razy już cię zestrzelili!

Znowu gówno mam! Ona nawet mnie by zbiła z nóg.

- Pogotowie BBC. - Zlot czarownic. O w pizdrut!

Jak to jest z tym dzieckiem? Mów prawdę, albo ci przestawię buzię!

Nie pokrzykuj na mnie, spytaj gdzie indziej.

Ty gadałaś z tą dziwką z Pragi!

Z inżynierką Tejfarovou. Gadałam, a co?

Jak co! Czyje to dziecko, pytam?

Już mówiłam. Spytaj zięciunia.

- Zięciunia? - Béda też z nią rozmawiał.

Zostawiła dla Vency zdjęcie i wiadomość. To jest ta Vendulka.

- Mój boże... - Pokaż, "mój boże". O Jezu.

Podobna jak dwie krople wody.

- Spójrz tylko. - Czyli to prawda.

Do wieczora.

- Dzień dobry. - Dobry, dobry...

Co jest?

To do wieczora.

Cześć.

Co to za tłum na dworze?

- Gdzieś była? - Przecież u Vency.

- Więc ją znasz?! - Pewnie, to...

Znasz!

Powie mi ktoś, co zaszło?!

- Zapytaj mamy. - Co się stało?

Swojego Vency zapytaj! Niech się bydlak pochwali!

Że ma dwuletniego bachora z jakąś kurwą z Pragi!

- Co? - Mamo, a co to jest kurwa?

Ty gnojku jeden!

- Bzdura, ile razy mam powtarzać? - Wstydził byś się tak się wypierać.

Własnej matce w oczy łgać!

Sama mówiła Milunie. Spytaj w PGRze. Przyjechała autem i szukała go.

I zostawiła zdjęcie!

Identyczny byłeś jako berbeć! Patrz na ten nosek!

Dajże spokój z noskiem...

- Ociec, powiedz jej coś. - Mi ma coś mówić?!

Ty miałbyś dostać po pysku! Nie przeżyję tej hańby!

Mało mu było z Miluną, a teraz jeszcze i to!

- To plotki! Idę do niego. - Spróbuj a nogi ci połamię!

Po co masz tam łazić, niech sam się przyzna!

Niby do czego?! Mówię, że między nami nic nie było, to nic nie było!

A z Miluną a Bédą sobie porozmawiam!

- Dokąd to?! - Do niego. Mam dość!

- Z powrotem, mówię! Blaženo! - Blaženo!

- Blaženo! - Zostań, mówię!

Nie...

- Po moim trupie! - Mamusiu...

Komediantka!

A ksiądz im proponował kościelny ślub!

Blážo! to jakieś plotki, ja naprawdę...

- To czyje to dziecko? - Skąd mam wiedzieć?!

Jego, a czyje?! Są dowody!

Jedno zdjęcie nic nie znaczy, a Venca przysiągł.

Właściwy człowiek do przysiąg! Mówię, że nigdzie nie pójdziesz.

- Skończ to przedstawienie. - Jakie przedstawienie?

- Cała wieś przy bramie. - Niech patrzą!

Nawet w telewizji nie zobaczą tego, co tutaj!

I po ptokach.

Specjalnie to robi, tydzień przed ślubem!

Co specjalnie? Bronię czci mojej córki i całej naszej rodziny

przed tym... nawet nie chcę mówić, kim!

Powiedz, powiedz! Nie wiadomo, jak to było,

czy nie potrzebowaliście Vency jako... "plastra"!

- Przestań gadać! - Pewnie! Kto wie, czy to twoje dziecko?

I skąd je ma! O pomstę do nieba woła, kogo wciąż mają w tej swojej chałupie!

Coś powiedziała? Powtórz!

Czuję krew, proszę księdza.

Przestańcie, kobity, lepiej mnie podsadźcie.

Nic dziwnego, wciąż było: pan inżynier to, pan inżynier tamto.

Wpychałaś mu dziewczynę do łóżka! - Że co?!

- Uspokój się, olej ją. - Uduszę ją! Oczerniasz moją córkę!

Chodź! Myślisz, że się ciebie ktoś boi?

Powąchaj, pachnie cmentarzem!

Gdzie jesteście? Trzymajcie mnie, bo zrobię z niej dwie, jeszcze brzydsze!

Już będzie mieć atak, wariatka, nagły atak!

Czyli jest w tym coś z prawdy.

Wiwat!

Kobiety, trzymajcie mnie!

- Znów cię mam wozić po lekarzach? - Puście mnie!

Zostaw ją. Zdenerwujesz się, a wiesz, że serce masz do dupy.

Nie wytrzymam dłużej. Zawsze w gotowości, psze księdza!

Nie pozwól się sprowokować!

Gnojek jeden!

Mamo!

A ten wasz... może się żenić z tą praską wywłoką!

To i tak nie była partia dla ciebie, Blážo.

- Blážo! - Nie poniżaj się!

I tak będziesz płacić alimenty! - Żadnych alimentów!

Dopiero jak się okaże, kto jest ojcem!

- Daj spokój, mamo! - Jasne! Pani inżynierka to jest ktoś!

Auto ma z Pewexu, forsy jak lodu.

W końcu zrobimy przybudówkę!

Nie wyobrażaj sobie! I tak przebijemy waszą przybudówkę!

Wy tynki - my kafelki!

Wy inżynierkę, a my...

jeszcze wam oczy wyjdą!

Tak, Konopníková, i dupa...

Ale się przestraszyłam!

Miluno, jak to właściwie było?

Co? Jak było?

Ach, z tamtą? Przyjechała...

mogło być koło drugiej. Wypiła kawę i...

Chcę wiedzieć, co mówiła! Kawę...

No co, że teraz mieszka w Pradze, a jej stary, że umarł czy tak jakoś.

Że zarabia sporo... - A to dziecko?

Taka mała... nazywa się Vendulka.

W życiu bym nie przypuszczała, że ty z Tejfarką...

Jeszcze ty zacznij pieprzyć! Wszystkich przekupiła, czy jak?

Przepraszam pana!

Przepraszam.

Gdyby tu była, to bym ją chyba...

Mówiła, że jedzie do Wiednia.

Chyba na 10 dni. - 10 dni...

A ty naprawdę z nią... nie teges?

Przeleciała każdego faceta na kursie, Przecież ją znasz.

- Co ty powiesz... - Ale ja naprawdę z nią nic...

zapadłbym się najchętniej pod ziemię.

Dla mnie to jasne. Dziecko może być każdego, a ona zrzuciła to na ciebie.

Co ty zrobisz? Z Blaženą koniec, a z nią sie chyba nie ożenisz.

Byłbyś największym idiotą. Więc...

Daj mi spokój!

Jesteś gorsza od tych dewotek!

Mogłam się domyśleć, że to dziecko ma z tobą!

Ze mną! To ci dopiero! Popatrz, jak wyglądam ja, a jak ona!

- Mnie może chcieć jedynie jakaś... - Jaka, proszę, powiedz!?

Zwariowana PGR-ówka z piętnastoma dioptriami.

Tak, zwariowana i z dioptriami.

Coś ci powiedzieć, to od razu lepiej zadzwonić do radia.

Po wsi plotkować, to tak, ale ugotować coś porządnego...

- Przecież wczoraj były mielone! - Ciągle są mielone albo rizotto!

- To jest zdrowe... - Pewnie.

Sam siebie się pytam, po co właściwie chcę się żenić?

- Przecież niczego nie potrzebuję. - Ale z ciebie świnia.

Teraz nie mogę spojrzeć Vency w oczy. Wciąż powtarzam: zamknij dziób!

Nie, ty musisz roznieść to po całej wsi.

Jak ja wyglądam? Wyobraź sobie, że jesteś na miejscu Blaženy.

Wolałabym się utopić, powiesić i otruć.

- Zacznij jeszcze z tym! - Miałbyś spokój ode mnie.

No i widzisz.

Prawda, że jej nigdy...

że nigdy Ewuni nie powiesz?

- Nie ma czego. - Jak to? To Gábina...

znaczy pani nauczycielka serio mówiła, że to dziecko Vency?

Przecież nie z tobą! Ale by sobie wybrała.

Właśnie, mi powiedziała to samo.

Więc widzisz.

- Co jest? Jakieś problemy? - Nie, to nic.

- Zgaś wreszcie to światło. - A ty wreszcie zaśnij.

- Zobaczysz, że ożeni się z tą inżynierką! - Tak, tak...

A tą Blaženą mogą się wypchać!

Teraz nie zasnę. Konopnica, megiera jedna!

Chyba wezmę drugą tabletkę.

Człowiek się gapi w ciemność całą noc.

Jezuchryste, taki wstyd!

Na całą wieś!

A ty nie chrap, kiedy myślę i oka nie mogę zmrużyć!

- A co mam robić w nocy? - Myśleć ze mną, nie?

- Przecież myślę z tobą. - Słyszę, jak ty myślisz!

Najchętniej bym się wyprowadziła.

Tutaj ludzie nas rozniosą na językach.

I tak nas tu wszyscy znają.

Taka śliczna dziewczynka, a ten chłopak nic nie powie, ciamajda.

A ta inżynierka - szykowna jest. Mi by odpowiadała.

Keliška też ją widziała; gdzie Blaženie do niej.

Ale tego jej nie wybaczę.

Że ja dziewczynie chłopów podtykam!

Ty wywłoko... a on - że niby plaster!

Blažena jeszcze znajdzie dobrą partię!

Moja w tym głowa, wstydu nam nie zrobi.

A ty zzzieleniejesz z wściekłości,

ty inżenierko trójkolorowa... jedna!

I już! No i nie usnę.

Ojczyzno błoga...

Wyślesz wszędzie telegramy: "ślub odłożony z powodu choroby".

Co się bedziemy usprawiedliwiać?

Jeteśmy, mamuś.

Ostrożnie, o tak...

- Tu masz listę adresów, zapamiętasz? - Oj tak...

- I do obiadu masz wrócić, żadnego łażenia! - Oj, tak...

Leż sobie, mamuś, i jak mówiłam: sąsiedzi dla nas nie istnieją.

Nawet tam nie patrz! Skończyliśmy z nimi na wieki! - E, e?

Są e e. Jirka się tobą zajmie. Oprzyj się... Jirko!

- Ja jadę z tatą! - Nie, chodź mi pomóc z babcią!

Obrócę ją dla pewności.

Mówię, obrócić! Nogami do wózka!

Cały tatuś!

- Powoli, łobuzie! - Znów ja, ciągle! Ale mi wakacje!

Nie kop w babcię! Zaraz dostaniesz parę szybkich!

- Już znowu węszy, piekielnica! - Cholera.

Tu masz adresy i nie zapomnij, napiszesz:

"ślubu nie będzie, teściowa zwariowała".

- Rozumiesz? - Rozumiem.

Jak wariatka, to wariatka.

Masz, nażryj się!

Może się przyda dla pani inżynierki.

Nie potrzebujemy waszego barachła. I pisz co chcesz w tych telegramach.

Taki śliczny wózek zniszczyć!

Wolę do śmierci siedzieć po ciemku!

Pierdolimy tę waszą porcelanę!

Łobuzy! Łomatko, co za podłość!

Obróć mnie zaraz! No, chodź tu!

Babciu, ale ty jesteś ciężka jak czołg.

O, jakie rupiecie dali człowiekowi! I jeszcze prawie nie działa!

Boże, rozwali go!

Sama se go oglądaj! Nie prosimy cię o to!

Gotowe! Tata już dał w łapę w Elektrze, będziemy mieć kolorowy telewizor!

Wolę to dać kurom, kogutom, świniom i reszcie bydlątek!

- Nie, ta jest nasza! - Moja, moja!

Nasza!

- Kobiety, w imię boże, opamiętajcie się! - Co jest, ojcze?!

Myślcie o tym dziecięciu nienarodzonym

i grzechu większego nie czyńcie!

Tu nie ma o czym gadać, księże! Jako matka, nie oddam

swego jedynego, nieszczęsnego dziecka na pastwę takiej...

Ona by pewnie biła naszego Vencę!

Gówno, nie nieszczęsne dziecko! Kawał drania!

Ciąga się z każdą wywłoką... Nieszczęsna to jest Blažena!

Za jakie grzechy ma mieć męża kurwiarza?

Co za wyrażenia, boże... nic nie słyszałem.

Wystrzegajcie się pochopnych decyzji.

Niech młodzi sami sobie wyjaśnią i zadecydują...

Tu nie ma o czym decydować! Nie będzie ślubu, jakem Konopníková!

Będzie ślub! Tego kwiatu jest pół światu!

Nie pozwolę na hańbę własnej córki!

Oko wam zbieleje, jakiego narzeczonego jej załatwię.

Dalej tak nie można, Cecylko.

To już woła o pomstę do nieba!

Jak to wyjaśnię tam, na górze, gdy wezwą mnie, bym dał świadectwo?

Nie; trzeba to zbadać i wyjaśnić. I to zaraz!

Venco... Venco...!

Na chwilkę!

Na pomoc! Na boga żywego, co to jest?!

Co ksiądz wyprawia?!

Wyłączcie mnie! Ratunku!

Ludzie! Zdejmijcie mnie!

Cud, wasza wielebność!... Ksiądz świeci!

Cecylko... ludzie! Zdejmijcie mnie!

Cud!

W porządku?

Niech się ksiądz oprze, ostrożnie.

Cały jest ksiądz?

Bóg ci zapłać. Wystraszyłem się, aż...

- Ksiądz coś chciał? - Pogódźcie się, na boga.

To nienarodzone dziecię nie zasługuje, byś nim gardził.

Nikim nie gardzę, a poza tym - to nasza sprawa.

Niech mnie ksiądz złapie. Ostrożnie.

Zrobię ksiądzu ciepły okład.

I zrobimy... zrobimy...

No, nie indycz się... daj mi to! Daj!

Chodź tu! Gdzie idziesz? Gamoniu, daj mi to!

Babciu!

Znasz to?

Co to? Znów jakieś głupoty? Nie, nie!

To taka zabawa, wiesz?

Kładziesz... i podrywasz! Rozumiesz? Spróbuj, babcia!

Moment, moment. Kładziesz i... podrywasz!

Ale fajnie, ale fajnie!

- A teraz patrz! - Nie! moje! Gówniarzu, oddaj to, gamoniu!

Wszystko mi zabierają, gamonie jedne!

- Babcia, chcę ci tylko coś pokazać! - No to patrzę.

Patrz; bierzesz kamień, zawijasz w 20 koron,

obwiązujesz kilka razy...

...i rzucasz!

Jak się przyczaisz, na pewno kogoś złapiesz. Jesteś za?

Jestem... przyczaję się...

Ja sobie skoczę z chłopakami nad jezioro, a ty się przyczaj.

Bierzemy papierek... kamyczek...

zawiniemy i owiniemy... obwiążemy...

Nie rycz, to tylko głupie gadanie.

Dobra, ale kto ma tego wysłuchiwać?

Venca też nie przyszedł, nic o tym nie powiedział...

- Daj to. - Jeszcze potrzebuję.

Może nie mógł, rodzice was pilnują.

Jakoś to będzie, zobaczysz. Venca nie jest przecież tego...

No nie. Ale każdy mówi, jakie to dziecko do niego podobne.

Nie chcę go już widzieć, gnojka...

- Jestem taka nieszczęśliwa... - No, już.

Spadaj, Josef. Muszę z nią pogadać.

Nie, zostań, Pepo. Niech on spada, zdrajca!

Blaženo, nie świruj. O mnie i Tejfarce to naprawdę głupie plotki.

Zostaw mnie. Nie wierzę w ani jedno twoje słowo.

Jak dowiem się, kto to wszystko wymyślił, zabiję na miejscu.

Wszystko mi jedno, niech mnie zamkną na dożywocie. No chodź!

Idź sobie, nie chcę cię widzieć!

Czego się drzesz?

Na co czekasz, Venco? Słyszałeś, nie?

- Mówisz do mnie, tak? - No pewnie.

A to drań! Pepo, z ciebie kawał chłopa!

A ty się nie drzyj, bo dostaniesz i powód się zaraz znajdzie!

Pepí, wpadnij po południu na kawkę,

pogadalibyśmy o tym i owym. Chciałam jeszcze cię spytać...

Gdzie to autko!? O, jest!

Całe podwórko zagrodzi tym łóżkiem!

Ale jaja!

Ale dowcipy... dziwię się mamie!

Taka stara i że się ani trochę nie wstydzi.

Dał się złapać, dał się złapać...

Ksiądz sobie wyobrazi, że ta bezbożnica Škopková

znalazła już jakiegoś zastępczego narzeczonego.

Wyżej.

- Kogo? - Grubego Josefa.

Grubego Jo...?

Piękny skandal, nie? A teraz płuczemy, wasza wielebność.

Przecież nie będzie ksiądz tak ciągle popiskiwał.

- Škopková, idę! - Chodź, chodź.

Wejdź, Pepo... Nie... wstydź się.

Dom jest zapisany na Blážę.

Z własnym ogrodem.

A na koncie... 90 tysięcy!

To tylko ona.

Wiem, co to jest lumbago. To trzeba porządnie...

Mamo, chodź szybko popatrzeć!

- Co znów?... - Ruszaj się!

Musisz coś zobaczyć.

No wiesz, ociec. Rozumiesz coś z tego? Wygląda to, jak gdyby...

Ale tak... na odwrót?! - Nie? Nawet ja tego nie znam.

Ona by mnie i tak nie chciała. Jestem dla niej za gruby.

Gruby? W którym miejscu? To, Pepí, zostaw mnie.

To jak; kawka, winko czy coś mocniejszego?

- Co ty gadasz? To niemożliwe! - Naprawdę, baby mówiły.

Patrz, jak dłubie w talerzu. Wyjdziesz za Josefa i koniec gadania.

- Wolę być samotną matką. - Jasne, wstyd pod naszym dachem.

Mają nas palcem pokazywać, tak?

Josef, taki porządny człowiek. Nie chodzi do knajpy, piwa nie chleje,

ma spółdzielcze mieszkanie, a jak odpicowane!

Auto, video, czego ci jeszcze trzeba?

Majątek to nie wszystko.

A ty milcz! Akurat to zrozumiesz! Piwo masz zamiast mózgu!

- No wiesz! - Jakie "no wiesz"?

- Jest gruby! - Gruby... ale dobry!

Myślisz, że ktoś cię zechce z bębnem?

A że jest trochę przy kości... patrz, jakie tłuściochy są w telewizji.

A czemu? Bo się im dobrze wiedzie!

Ja już...

- I nie kocham go! - Że niby go nie kocha!

Wyjdziesz za niego i koniec, rozumiesz?

Człowiek nie może zjeść w spokoju.

Nawet się zdąży na czas.

Rano mi każesz wszystko odwoływać, a teraz...

A na tego drania obok nawet nie zerkniesz!

Już się Konopnica w oborze chwaliła, że w domu będą mieć inżynierkę.

Mogą mieć i trzy! Ty wyjdziesz za porządnego człowieka!

I już ani slowa!

Pić, pić! Umrę z pragnienia!

Jesteśmy tu tylko po to,

by grzech wykrywać,

stawiać mu czoła i likwidować.

- Że co? - Że musimy likwidować.

Ponieważ napisano:

pilnuj, by chwast nieczysty

nie zatruł pola pilnie strzeżonego, Kelišová,

i zadusił źdźbła wschodzącego.

Cecylko, nalej grog, a ja puszczę video.

Pieśń o Bernardecie.

- Musisz tak wciąż mlaskać? - Nie bij mnie, też mlaskaj!

- Nie masz czym, nie? - Babo jedna...

Nie lękaj się, drogie dziecko, chodź do mnie,

nie obawiaj się, podejdź bliżej...

Pindzio, głupku, to ja. Leżeć! Masz tu...

Blaženo!

Co to było? Slyszysz?

Przecież nie chrapię, jeszcze nie zasnąłem.

Otwórz, to ja.

Nie rób jaj, Blážo. Blážo...

Ja ci dam jaja, ty gamoniu jeden!

Pokaż się tu jeszcze raz, to zobaczysz!

Pindzio, bierz go!

Ojczyste me...

Prezesie...

Umiem jeszcze wierszyk. Szło tak:

Szedłem kiedyś do Jarka...

patrzę - leży marka.

Wiele dni tam spędziła, bo NRDowska była.

Lepiej odbierz i nie pleć, bo cię zamkną.

Już po mnie przyszli! Tak, słucham?

To nie koszary, tylko PGR. Co?

Dzień dobry, moment... już proszę... telewizja!

Tak... przy telefonie...

- Telewizja Czechosłowacka. - Telewizja, wielkie rzeczy.

Osiemnastego... sprawdź.

Tak, towarzyszko, to sobota, ale my pracujemy też w sobotę.

Dlatego, że są żniwa.

Dobrze, to przyjedźcie.

No Rádl... prezes, we własnej osobie.

Przyjedźcie w sobotę rano, jak najwcześniej. Do widzenia.

- Przyjadą 18-go. - Będziemy w wiadomościach?

Gdzie tam. Będzie o zespole, dzięki któremu wygraliśmy konkurs mleczny.

Interesuje ich metoda Šimona.

Jasne, więc o nas, w biurze, znów nic!

Jest dużo słuchawek, jak chcesz, to ci Josef jakieś pożyczy.

Durny cham! Wiesz, prezesie, jak z Hubičkovou śpiewamy 'Walkirię'?

W roku '66 pokój zapanuje wszędzie a ty inżynierem będziesz...

I pójdziemy drogą do Protivina, to niecała godzina...

- Co robisz? - Widzisz? Nie muszę mieć słuchawek.

Najlepszy zespół, tak? Już to widzę!

Musisz wybrać, Škopkova czy Konopnica! Ciekawe, jak?

Jezu Chryste...

OSTATNIE DNI POMPEJÓW

- Nie, nie! - Prezesie!

Straszne! To będzie straszne.

Weźmiesz ten tydzień i kolejny;

a która więcej zrobi, ta będzie w telewizji.

Przestań, "więcej zrobi".

Jak się dowiedzą, to urwą krowom wymiona.

Jeszcze nam tu telewizji brakowało.

Aha, wy dwaj, Josef, pomyślicie o wystroju.

Transparenty, gałązki, kwiaty...

Bibułka... no, zresztą ty wiesz.

I niech baby porządnie zamiotą przed oborą, choć raz.

No, to na pewno.

Drogie "Wiadomości"...

Nie do wiary... co się dziś z wami, kobity, dzieje?

Średnia 4 litry, nawet mniej.

- Niemożliwe! - To spójrz.

Chodźcie, dziewczyny!

Gra to w ogóle?

- Tu gra. - Tu też.

No to już nie wiem. A one?

Normalnie, 19.

- Nawet 19, 70. - To jakiś głupi numer!

Tak się nigdy nie dostaniemy do telewizji.

- Baby, idziemy! - Kobity, na boga...

- Czemu nie dają mleka? Co jest? - Przecież wam gram, jak co dzień.

- A co im puszczasz? - Wasze kasety, to, co mam.

Heavy metal, folk, operetka... nie, opera. - A tamtym co puszczasz?

- To samo! Powiedzże coś! - Idziemy, moje panie.

Chodźcie, dziewczyny.

Znajdziemy winnego.

Chodźcie, dziewczęta.

Od pierwszego odchodzę z obory, a Škopkova niech się nażre!

Ależ, towarzyszki... dziewczęta...

Nie będzie mnie nikt wciąż obrażał i ośmieszał!

Nikt cię nawet nie zauważa, paplo!

Pilnuj lepiej swoich krów!

Słyszysz, prezesie? Ja mam pilnować?

Równie dobrze mogła rzucić klątwę!

Spójrz, jak patrzy spod byka!

- Że co?! - Kobiety, miejcie trochę rozumu!

Co pomyślą w telewizji czy w rejonie, że tu robicie takie szopki?!

Niech myślą co chcą. Nie jestem chciwa, jak niektóre.

Nie muszę się pokazywać, ale nie będzie byle kto mną pomiatał!

Kto cię poniewiera? Spójrz na siebie, ty się nadajesz do tej telewizji!

Grunt, że ty się tam zmieścisz! Weź z sobą familię!

Socjalistyczna rodzinka! Škopek wciąż na cyku, babka straszy w wyrze,

córka zhańbiona... - Ty, o mojej córce? Ludzie!

A kto ją zhańbił, co? Chodź no tu...

Starczy! I cisza! Nie macie co robić?!

- Marsz na miejsca! - Dziewczyny, chodźcie.

Myślisz, że on w tym macał palce?

A kto? Teraz przecież trzyma z nimi.

- Škopková! - Wejdź, Pepí. Dobry wieczór.

- Mówiłaś, że muzyka grała. - O to chodzi, nic nie szło udowodnić.

A zanim tam wpadły, wszystko znów przemieszałem. Rozumiesz?

Nie.

Krowom, co się dobrze doją na orkiestrze dętej, włączyłem operę.

A tym symfonicznym wrzuciłem niezłego rocka!

Należało się jej! Oglądać ją w TV! Wyrzuciłabym z okna ten telewizor!

Jedz... weź sobie wszystko.

A co z Blážą? Nie chcę mnie, co? Jestem gruby...

A tam, gruby. Facet jesteś! Chce czy nie chce! Chodź!

Jesteś tam, Blaženo? Otwieraj zaraz!

Ma areszt domowy.

Blaženko, to ja, Pepa.

Otworzysz?!

Po co się zamykasz? To był ostatni raz, mówię! No?

- Cześć. - Cześć.

No, dzieci!

- Masz. - Dzięki.

Przez okno nie uciekniesz.

- Co znów? - Poruszasz się jak buldożer!

Widzisz?

Chodź popatrzeć. Już, szybko!

- Zamknęła ich razem, rajfurka jedna! - Ale ta Bláža szybka.

Daj z nią sobie spokój, ożeń się z Gábinką:

inżynierka, jeździ za granicę, ma auto z Pewexu i kupę forsy.

Durniu!

Nie rycz, mówię. Wcale się nie ciebie nie gniewam.

- Wciąż go kocham. Głupia, nie? - Wcale nie.

Pepo, kochany z ciebie chłopak, ale ja...

- Wiem... - Co powiesz mamie?

Po prostu, powiem, że jestem dla ciebie za gruby. Škopková!

Olej ją i już. Mnie nie przeszkadza, że masz dziecko z inną.

Przecież nie mam z nikim dziecka!

Mówię, że nic między mną a Tejfarkou nie było.

Wiem przecież... ty mój dzikusie.

Nie ją miałam na myśli.

Trzecia pompka rozpieprzona.

- Taki wstyd! Jak ja się pokażę ludziom?! - E tam, wciąż wstyd!

Mówiłem, że jest dla niej za gruby. - Gruby, chudy - gdzie znajdę teraz innego?

Sama znajdzie, jak zechce.

Nie jest dzieckiem. - Takiego jak ten, pewnie!

- Jadę, na razie. - "Jadę, na razie", cały on,

a człowiek ma sam myśleć.

Ale nie dbać o nich - to zgniją w brudzie i z głodu.

Wszystko im jedno! "Jadę, na razie"!

Już idę...

Długo mam tu sterczeć i się denerwować? Wyłaź, wiem, że się tam chowasz!

Nie mam czasu na te hocki - klocki.

A to co znowu? Kamienie w łóżku?

Za za okropieństwo! Po co ci w łóżku kamienie?

- ...zabieracie i niczego nie mam! - Co zabieramy? Czego nie masz?

Masz autka, masz "Płomyczek", gazetę, książkę!

Kto ma zwariować? To ja przez ciebie zwariuję!

- To moje! - Co twoje? Czyje, pokaż!

Wytrąć mi to jeszcze z ręki! Naprawdę, mamuś, dostaniesz lanie!

Wezwę doktora! I to z zastrzykiem, słyszysz?

Doktora!

Doktora! No, doktora...

Bajko, moja bajko... ze mną chodź...

Ewciu, złotko, muszę od ciebie zadzwonić.

Szukasz doktora? Pojechał do starej Potužnici.

Tak daleko? Jakoś tam się dowlokę. Pa.

Zapraszam, doktorze, proszę... jak w domu...

A to co znowu?

On do niej... boże, rzuca strzałkami! Ostrymi!

A gdyby trafił w oko, to kalectwo już do śmierci!

Niech mu pani da spokój, dzieci powinny się bawić.

Na chwilę ich zostawisz, a zaraz coś wymyślą!

A z tobą się policzę! Nie zleję cię przy doktorze, powiedziałby, że to niezdrowe.

Proszę wejść, doktorze, i żadne zdejmowanie butów.

Uczciwie mówię, jak jest, zna doktor sytuację:

jeśli naprawdę zależy panu na niej - jest pańska. Ślub może być w sobotę.

- Nie chce mi się wierzyć. - Czemu? Skoro mówię, to tak jest.

- To dla mnie nadmiar szczęścia. - Szczęścia? Przecież to ślub z Blaženą.

Możesz mi teraz tykat! Jaka Škopková? Jestem Mařena a ty Kadel, prawda?

- Jeszcze po jednym! - Nie, wiesz, że nie piję!

Ale to za Blážę i wasze szczęście.

Doktorze... Kadel: za Mařenkę, za Blážę, za szczęście!

Myślisz, że by mnie Blaženka trochę pokochała?

Musi! Marzyła o tobie od zawsze. Kto by pomyślał,

taka szalona dziewczyna - i doktor. Smacznego, to weselne...

- A nie jestem dla niej za stary? - Ty za stary?

W kwiecie wieku! Przystojniak! - Ależ, dałabyś spokój...

Naprawdę, inteligentny, przystojny...

Ty gówniarzu przeklęty!

Ja mu jeszcze...

Ludzie kochani... wasza wielebność...

- Takie głębokie rany... - ...zusmaryja, zaraz tu zdechnę!

To Sodoma i gomora, Cecylko.

Trzeci narzeczony w tym tygodniu.

Wygląda to jak sprawozdanie o populacji narzeczonych na ziemiach czeskich.

Po to przecież przelewałam krew.

Święta prawda, proszę księdza.

Kosztowało ją to sprawozdanie ze dwie setki krwi.

Puszczę ci film o męce świętego Sebastiana, Kelišová.

Pocieszy cię pewnie, że bardziej cierpiał.

- Proszę usiąść. - Ja lepiej postoję.

Męczennik.

Życie swe pragnę poświęcić Jezusowi.

To twoja decyzja. - Spodoba ci się, Mařenko.

Był taki młody i piękny. Zawsze przy tym płaczę.

Nie, nie mogę.

Odwagi. Słuchaj dowódcy. Strzelaj, strzelaj.

Panie, powierzam ci swą duszę.

Au.

O boże.

A ja coś zrobiłam...

- Nie bój, jestem z tobą. - Nie wiem, dziewczyno...

Znów się zaryglowała. Ale ja jej to wybiję z głowy!

- No, raz dwa, na górę. - Myślisz...?

- Pewnie! Jesteś przecież facet, nie? - No to włażę.

Musisz, mamuś, teraz robić takie szopki z tymi autkami?

Znowu węszy, bestia.

Hop, doktorku, Karolku mój, raz raz, doktorze!

Blaženko, to ja, Kajo.

- Chyba jej tam nie ma. - Jest; trochę głośniej, Kajo.

Blaženko, chyba cię kocham i chyba się z tobą ożenię.

Nie rób szopek, bo zaraz tam wpadnę i zobaczysz!

Żyjesz jeszcze, na boga?

Chodź, wstawaj. Żyjesz, Kajo? - Żyję, Maruš. Jeszcze.

Uratuję cię, nie bój się. Chwilkę poczekaj, a ci pomogę.

- Co tu robisz, bracie? - Nie mam ochoty tam wracać.

Problemy? Ja je mam wciąż, nimi się w ogóle nie przejmuj.

O co chodzi?

Mama znów załatwia narzeczonego dla Blaženy.

- Już nawet pana doktora? - Właził na poddasze i spadł z drabiny.

- Nie ma jej z nimi? - Dąsa się. Ale za szluga powiem ci, gdzie.

To gadaj.

Jeszcze zapałki.

Pewnie na poddaszu, gdzie by indziej.

- Nie mów, że wiesz to ode mnie, bo... - Spoko. I dzięki.

Zgaś to, kretynie.

Spójrz tylko. Cały wieczór mu nawija! I jeszcze go zrzuciła z drabiny.

Zapalimy?

Nie, próbowałam tego za młodu i źle się to skończyło.

- Nie opowiadaj. - Wyjątkowo. Staruszku...

Ale, proszę cię!

Maruš!

A żebyś się zesrała!

Maruš, co ci jest?

Jak oni doktora, to ty - inżynierkę z Pragi! I już!

Puść mnie! Puść!

Nie, nie, nie...

...albo może i tak.

Inżynierko jedna...

Chodź, pomóż mi.

- Świecę przecież... świeć, księżycu... - Przestań!

- Nasz Karolek! - Sama radość, nocą wieźć go do domu.

Nie gadaj i jedź. A powiedz tylko, że się nawaliłam!

...świeć, księżycu, świeć... świecę, jestem świetlikiem...

- Gdzie ma kluczyki? - Sprawdź, nie wiem.

- Mam mu grzebać po kieszeniach?! - Nie gadaj, tylko szukaj!

- Trzymaj go! - Przecież trzymam.

- Tak go spić, do kurwiej maci! - Ja go nie spiłam. Sam chlał.

Mógł się wyspać na kanapie w kuchni i jechać do domu jutro.

Karolku... nie możesz ich znaleźć? A ja tylko sięgnę... i mam!

Pokaż... trzymaj go!

Mudr Karel Kroupa i Blažena Škopková

zawiadamiają, że 18 sierpnia...

Tylko jedź powoli, żeby się nie porzygał.

A my sobie porozmawiamy, Blaženo, jak zejdziesz! Zdziwisz się!

W piz... cholera, no!

Jak tu stoję! Schlali go, zgwałcili, taka to rodzinka!

- Co ty mówisz, Vlasto? - Widziałam to na własne oczy!

- Tak się przecież nawet nie da! - Ale da się, da..

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

Wszystko ma swój kres. Nikomu nic złego nie życzę, ale czasem...

Umiesz milczeć, Pepo?

Chciałabym, żebyś coś dla mnie zrobił.

- Wiesz, że dla ciebie - wszystko. - Ale to wielka tajemnica.

Obrzydliwość, co się tu wyrabia! Dziewczyny!

- Załatw to z prezesem, ja tam nie wiem. - Co znowu?

Chodzi o tę telewizję. Chciałabym zaprosić ich na ślub.

Niech raz zobaczą prawilne południowoczeskie wesele!

- Mogliby nakręcić jakiś szok... - Shot.

Przecież mówię. No i ten szok mogliby puszczać w wieczornych wiadomościach.

- To będzie sensacja! Kocham śluby! - Ja też!

- Prawda, Bédo? - No...

Zdążycie chyba do 11, gdy zaczyna się ceremonia?

Co by robili w oborze? Parę ujęć: my, krowy i tyle. Powiedz sam, prezesie.

Nawet nie wiem, za kogo Blažena wychodzi?

Serio nie wiesz? Niemożliwe! Przecież naszego doktora!

- No, Kroupę... - Karolka!

Ach, Kroupę? To naprawdę... partia.

Świetne! Właśnie to jest najmodniejsze!

Co za blask strzelił tam z okna...

ono jest wschodem, a Julia jest słońcem!

Wznijdź, cudne słońce, zgładź zazdrosną lunę,

która aż zbladła z gniewu, że ty jesteś

od niej piękniejsza; o, jeśli zazdrosna, nie bądź jej służką...

...choroba, tu jest jakaś plama!

Nie szkodzi, to nylon, przepiorę i puści.

- Czemu właściwie nie wyszłaś za mąż? - Żonaty, dwójka dzieci...

...i nie znosił opery. Bydlę. Co z takim robić?

- Zmierz te buty. - Też są cudowne!

- Pasują? - No!

Ech, mieć już to za sobą. Wprawdzie mamę trafi szlag...

Nie bój się, nie trafi. Zostaw to mnie.

Dam jej do przeczytania Romeo i Julię.

Mam to na wierzchu, popatrz.

To dla niej za grube.

Oboje nas zamorduje już w pierwszym akcie.

Dziewczyno, ja i tak mam radochę.

Zawsze uwielbiałam spiski. Nie bój się, też w to jestem zaplątana.

Jeszcze tym wariackim, zakutym łbom zagramy Shakespeara...

ra, ra, ra... raczej może nie, co?

Kroupa...

nawet nie widać.

Naprawdę mam to 57 razy przepisać?

Pisz i nie gadaj! Za ten numer ze strzałkami to i tak niewiele!

A ty przestań sapać! Sapiesz jak dzika świnia.

Dajże mi wreszcie spokój!

Nie wolno mi pić piwa, oddychać też nie. Ale życie!

- Nie sap! A oddychaj sobie jak chcesz. - Daj mi spokój i pisz swoje.

- Ile razy mówiłam, żebyś nie rył tym piórem? - Szesnaście razy.

Chyba połowę Czech zapraszamy. Niemożliwe, tyle adresów...

A ile to będzie kosztowało!

Możnaby za to kupić trzy beczki piwa.

Jedyna rzecz, która cię interesuje.

- A przyszłość córki, to masz w tamtych spodniach. - Tak, tak.

Powiedz mi, co masz z tego chlania?

Jak ci powiem, to też zaczniesz chlać.

Nie ma czasu! Doktor złowiony, śpieszmy się, nim się rozmyśli, jak Pepa.

- To byś złowiła innego. - Powiedz, że i ciebie złowiłam!

Co tam piszesz? "Ślub" piszemy przez "b".

- No, tak... - Powiesz: ślub - ślubny ganitur.

Słyszę "p", piszę "b" - baranie! Czego oni ich dzisiaj uczą w szkole?

- Pić, pić, ja chcę pić! - Rany boskie... lecę, mamuś!

Jiříčku, u babci to widać najlepiej:

człowiek uczy się tylko po to, żeby pod koniec wszystkiego zapomnieć.

- Tato, a twoja mama cię też biła? - Nie, tylko twoja.

PO CODZIENNYM ZNOJU ODPOCZYWASZ W SPOKOJU

Napiszesz dziś do pani inżynierki. Słyszysz?

- Oj, tak. - Albo sama to zrobię, głąbie!

- Gdzie jest Blažena? - Z tyłu, w oborze!

- Blaženo! Blaženo! - Co? No, o co chodzi?

Jadę do miasta po dekoracje. Prezes mówił, że ma jechać ze mną.

- Ja? Czemu nie Ewcia? - Zawsze Ewcia jeździła.

Znów coś z dokumentacją, komputer się pos... tego.

Tylko zaraz macie być z powrotem.

Szczęść boże, Václavko.

W drogę?

Tak tylko, wiozę pranie do ciotki, do Bavorova.

Tędy do Bavorova?

Gruby Josef obiecał, że mnie podrzuci, więc na niego czekam...

...i głupoty gadam...

Josef? Tędy? A on tam po co?

Pewnie za dziewczynami. O, już jest!

Lepiej niech ksiądz się przesunie.

Ksiądz proboszcz! Na grzybki?

- Nie ma ani jednego. - Może podrzucić?

- Broń boże! - To kiedy indziej. Mam dla księdza kasetę.

- Kuszenie świętego Antonina? - Cecylka może po to wpaść po południu.

Siostrzyczki się ucieszą! Bóg zapłać!

Ja ci dam Bavorov...

No, już... chodź!

Sodoma i Gomora!

Na to będziecie mieli dość czasu, ruszajcie się, musicie się ubrać.

Sodoma i Gomora... Ale już taka prawdziwa!

Ty się też rozbieraj, stary! Nie wiem, na co czekasz.

Dajcie spokój z tymi głupotami!

Okropność...

Wiernego kochania

nie zniszczą żadne

złych ludzi działania...

Miłość sobie przysięgaliście,

słowo sobie na wieki daliście,

w każdej dobie

wiernie, wierni

w każdej dobie wierni

zostaniecie wierni sobie...

Mario panno podsierpiańska - widzisz to?

Ogłaszam, że wasze małżeństwo zostało zgodnie z prawem zawarte.

Proszę wymienić obrączki.

Pocałujcie się po raz pierwszy jako małżonkowie.

Mam u ciebie dług, Pepo, dzięki.

- Cześć. - Nie ma za co. I uważaj.

- Widzisz, holender... - Trzymaj się.

20 kilo krupczatki, w porządku,

Ryż, jajka... schabowe w lodówce... kurde, wątróbka!

Skocz, Fanka, zostawiłam ją w aucie. Przynieś, proszę.

Czyli mamy ogórki... sześć...

- Cześć. - Cześć. Coś tak długo była w tym Bavorově?

Pojutrze ślub, roboty przy tym od groma, a narzeczona lata po świecie!

Musimy jeszcze wyjść, bo...

- Chcę ci coś powiedzieć. - ...i natrzemy czosnkiem...

Nie wyjdę za doktora.

Co? Powtórz!

- Fanka trzymaj mnie! - Maruš!

- Właściwie to już nawet nie mogę. - Ja ci dam "nie mogę"!

Wyjdziesz za niego, choćbym cię miała zaciągnąć do urzędu za włosy!

Ty mnie, Blaženo, nie wkurwiaj! Zakupów za kilka tysięcy,

trzy razy szły zaproszenia - że będzie ślub, że nie będzie, że tak, że nie!

Załatwiłam ci doktora - taką partię! - a ty mówisz, że za niego nie wyjdziesz?

Wyjdziesz za niego, jakem Škopkova, żebym tak zryżała!

Jak chcesz. Chciałam dobrze.

Dobrze...

Fanka, otwórz to!

Proszę bardzo!

- Będę się strasznie wstydzić. - Za chwilkę się przyzwyczaisz.

Zawsze tak gadasz!

Skąd masz ten zegarek?

- Mówiłem ci, od Wietnamczyków, wodoodporny. - Kłamczuch.

Uwaga! Aha, a kawę chcecie?

- Ja! - Tu też...

- Przestań, świniaku, albo idę do domu! - To taka gra wstępna.

STUDIO ŚWIĘTEJ CECYLII PRZEDSTAWIA

Nigdy w życiu nie widziałam pornola.

To, co me oczy dziś ujrzały,

krwią opłakały.

Tak, siostry, prosiłem świętego Antonína o siłę milczenia.

Dla mej woli ciężka to próba,

ale muszę zażądać od was

ciągłej gotowości i czujności we dnie i w nocy,

gdyż godzina sądu nadeszła,

prawda, Matoušková?

- Amen. - Amen.

Dlatego zaczerpnijmy mądrości i siły z męki świętych,

drogie siostry.

Dla nas wszystkich będzie to niewątpliwie...

niezapomniane przeżycie.

Mój boże, mój boże.

- Że co to jest...? - Męka.

Mój boże.

Boże, boże,

obdarz mnie swą siłą, bym przezwyciężył pokusę.

- Josef, coś ty nam puścił? - Mocne, co?

No, mocne. Jakiś dziadyga wciąż się modli, żadnych cycków, latają jacyś święci...

- Ja jeszcze z tobą gdzieś pójdę. - A to moja wina?

- Może moja? - Cieszyłem się na super porno, a tu...

Jacy święci? O szlag, przejebane!

Boże, mój boże,

dochodzę.

Co ona mówi? Mój boże...

Panienko Mario, co to jest?! ...dochodzę...

Ludzie! Oni są zupełnie goli!

- Proszę księdza, to jakaś potworność! - Zatkajcie się, siostry...

Pożyczcie mi która okularów, też chcę coś widzieć.

- Na boga... - Niech ksiądz coś z tym zrobi!

Sodoma i Gomora! Już nawet u nas!

Cecylko!

Ale ja nie umiem...

No i mamy po ptokach!

- Po ptokach to chyba masz ty. - A ty masz po bobrach.

Znów prąd hugo strzelił!

W dupę kielnia, który to idiota...

Gdzie latarka? Świeczka gówno świeci.

W szufladzie kredensu.

Gdzie jesteś, stary? Ja się boję!

Czego, jestem przy tobie, więc nie truj mi dupy!

Jasny gwint, gdzie ta latarka?!

- A mnie skąd wiedzieć? - Zapal choć świecę.

- A skąd? - Nie wiem, skąd!

Jakie piękne...

Nie tak sobie wyobrażałam noc poślubną.

- Może się tu jeszcze panience nie podoba? - Nie podoba.

- A to czemu? - Bo kłuje. I to wszędzie!

- Wszędzie wszędzie? - Wszędzie wszędzie.

...przyjdź królestwo twoje, bądź wola twoja,

jako w niebie...

Ta jest jakaś rachityczna...

...tak i na ziemi...

chleba naszego powszedniego...

Nie wykopię tego, twarde, jak skała.

I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw...

Poszły! Poszły w ciul!

Świnie wredne, ja wam dam grzebać,

to z podziwu nie wyjdziecie!

Zacukała się! Proszę księdza!

- Co znów? - Słyszy to ksiądz?

Zacukała się! Akurat dziś!

Nadeszła godzina sądu, Cecilko.

WIELE SZCZĘŚCIA MŁODEJ PARZE

- Proszę księdza... - Chodź, Cecylko.

- ...jestem przecież u siebie... - Nie, ja nie piję.

Ale Cecylka nie odmówi. Na jedną nóżkę... na drugą nóżkę...

Wyjątkowo... w imię boże.

- Mam już 15 lat. - Ja ci dam 15, ty...

Proszę się częstować!

- Szkoda. - Nic się nie da zrobić. Chodźmy.

- Zamiast tego dał mu jakieś sprośności... - Niemożliwe, Pepa?

- Sama widziałam! Ganiali na golasa! - Dużo tego zobaczysz...

A ty czemu tu latasz półnaga? Dawno powinnaś być ubrana!

- Chyba nie będziesz chlać? - Zostaw ją.

- Niby czemu?! - Jest roztrzęsiona...

- Ja się jej roztrzęsę! - Ja, gdy brałam ślub...

- Dość już, garnuszku! - Co ta Liduška tam wyrabia?

- Jezusiemaryjo! - Dość już, garnuszku!

Z drogi, jadą goście! Uwaga!

No to dopiero goście!

Witam serdecznie!

Dzień dobry, mamusiu!

Jak zdrowie? Ależ ty ładnie wyglądasz...

- Czy mnie oczy mylą? - Mařenko!

Aničko, dziewczyno moja kochana!

Tak się cieszę, że przyjechaliście.

- A gdzie jest Růžena? - Jechali pociągiem.

Ach, pociągiem... wejdźcie.

Hoštice! Ale nie stajemy, mamy opóźnienie! Wysiądziecie sobie w Volyniu.

- Czemu nie stajemy? - Jedziemy na wesele!

Jeśli umiecie skakać, to trochę przyhamuję.

- Cóż, dobrze. - Co? Ja mam skakać?

Skaczemy, nie bać się... Jesteśmy spóźnieni, szybciutko!

I następny!

Růžo, nie bój się! W kierunku jazdy! Złapię cię.

Widzicie, jak fajnie? W porządku?

A czyj to ślub dzisiaj?

A niech ją szlag, zmorę wredną!

Ja to się nabiegam, coś okropnego!

Życzę jej wszystkiego najlepszego!

Coś dziś wam to powoli idzie... hop!

Mogłaś żyć w wolnym stanie...

Mogliśmy im jednak powiedzieć.

A z nimi się w ogóle da gadać?

...jak sarenka na polanie...

- Mama tego nie przeżyje. Zabije mnie. - Dajże spokój.

Tym wściekłym, zakutym łbom mała kompromitacja nie zaszkodzi.

Biedny doktor.

Nie przepisze nam już nawet kropli do ucha.

Zapraszam towarzyszy sekretarzy... proszę do środka.

Mamusiu... na boga, na chwilę cię spuścić z oka nie można!

Prosimy... zapraszamy...

- Towarzysz inżynier! - Pani Škopková...

Pofatygował się pan! Co za radość!

- A co u młodego pana inżyniera? - W wojsku. Służy ojczyźnie!

Chciałbym przedstawić... chodź, Dášo. Moja nowa żona.

Bardzo mi miło. Ależ nie trza było... weź to, stary. Zapraszam!

Na zdrówko, częstujcie się.

Ciasto. Proszę bardzo. Życzy pani sobie ciasteczko?

- Synu! - Mařenko!

Synu! Synu!

- Moja mamusia. - Witam panią doktorową. Zapraszam.

- Mařenko, przyjechaliśmy pociągiem! - Nie rycz już.

- Růžo! - To mój Vlastík. Uroczy, prawda?

Uroczy, tak... umyłbyś się! A to co? No, idźcie...

- To już takie było, naprawdę! - Zaraz ci przyłożę! Weź to i odejdź!

- Już są! Telewizja! W oborze! - Nie?! - Tak!

Tu stanie prezes, tam z tyłu damy towarzyszki...

- Tak, proszę pana? - Oszalałeś? Co to za idiotyzm?

I oczywiście odwrotnie!

Przygotujcie się, moi drodzy.

I jedziemy... kamera!

Co za kalectwo! Złamiesz jej nogę!

Ciamajda!

- Kamera! - Trzysta siedemdziesiąt.

Jak tym zadaniom sprostatą... sprostano... choroba, jeszcze raz.

Jak sprostano tym zadaniom w Hošticach koło Volynia,

przyjechaliśmy sprawdzić z kamerą.

Wygraliście ogólnokrajowy konkurs mleczny, wyprzedzając

nawet spółdzielnię w Slušovicach. Co przyczyniło się do sukcesu?

Tego, no... żeśmy postawili na młodych, nie,

co to dużo robią a mało gadają.

Pan jest autorem słynnej "metody Plánički"?

- Przepisałem mu to na maszynie. - Ja poprawiłam. "Udój" było przez "u".

Więc pan jest autorem owej metody?

- Nie, to syn. Jest w wojsku. - W wojsku? Cudowne.

Jakie jest pańskie zdanie, jako ojca?

Sądzę, że jest to wynik pracy całego kolektywu towarzyszy i towarzyszek...

Stop! Co to za gówno, kto to tu dał? Jeszcze raz!

373!

Co sądzą towarzyszki dojarki?

Towarzyszka Konopníková i towarzyszka Škopková.

Czym według was zasłynęła wasza wioska? - Uważam...

Ja chcę powiedzieć, że u nas daje się krowom słuchawki,

by słuchały różnej muzyki, i na tej podstawie się doi.

Doimy mleko i stąd mamy najwięcej mleka w kraju.

I dostaliśmy ten... a później, co jeszcze...

Hoštice słyną z tego, że kręcili u nas ten film "Słońce, siano, truskawki",

dawali go w kinach. - Wróćmy do metody -

sądzi pani, że mogłyby ją wykorzystać inne spółdzielnie?

Myślę, że tak.

Ponieważ jest w niej czynnik,

o wielkim znaczeniu dla budowy...

myślę o bydlęcej budowie...

Powiedziałam coś nie tak?

Bo chciałam tylko powiedzieć,

że u nas tak szybko idzie ta budowa,

że już dziś jest u nas lepiej, niż jutro...

...pojutrze...

...wczoraj.

Przecież wczoraj to prezes mówił!

Stop, wystarczy. Pani podziękujemy. Trzeba tu wkleić te krowy z słuchawkami.

Chyba nie odjedziecie! Cieszyliśmy się na wasz przyjazd! i panna młoda...

Zapraszam na prawdziwe, południowoczeskie wesele.

Dziewczyny, ciasta!

"ROMEO I JULIA" "NASI WARIACI"

Nadchodzi wielki dzień, chwila, której się nie zapomina.

Widzowie mogą, dzięki naszym kamerom, w nim uczestniczyć.

- Znowu rozrabiasz... ileś wypiła? - Idziemy, nie zatrzymujemy się! Proszę!

- Ten kawałek mogliśmy iść na piechotę. - Milcz! Niech widzą, że nas stać!

Uśmiechaj się!

Wsiadamy do samochodów!

Dziękuję, panie doktorze.

Wstań! Niech cię zobaczą!

- Zostaw ją, Mařenko. - Taka droga suknia, ma w niej kucać?

- Klaps! - 376!

Ślubny korowód przeszedł na razie do miejscowego zamku,

w którym mieści się sala ceremonialna Urzędu Stanu Cywilnego.

Niech wyjdą dzieci! Druhny tutaj... tu dziewczynki, tam chłopcy.

...białe po drodze...

- Dzień dobry... Dzień dobry... - Chodź, nie wygłupiaj się.

Nie opóźniajcie, telewizja to kręci!

Zaraz ci przypieprzę! Przecież telewizja to kręci!

Wysiadamy... telewizja to kręci... Może pan na mnie polegać, załatwię to.

Żeby pan doktor już szedł, ze względu na telewizję.

Nie gap się tam, bo ci wpierdolę!

Uczeszcie się, jeśli macie grzebienie, telewizja to kręci!

Robimy szpaler, szybko!

Uczeszcie się i ładnie się uśmiechać! Wieczorem patrzcie na wiadomości.

Przygotujcie się!

Uśmiechaj się, bo ci przyłożę! Słyszałaś?

377!

Akcja!

Jasny szlag!

O co chodzi? Zgłupiałeś?

Przepraszam... tylko kawałeczek...

A to kto?

- Tak dotrzymujesz słowa? - No wie pani...?!

Panna Ewcia, prawda? Bardzo mi przyjemnie.

Bédia już pani powiedział, że bierzemy ślub?

- Chyba coś ci się pomyliło! - Pomyliło, kochana, ale nie mnie.

Niech ci to zresztą Bédia sam powie. - Co się tu dzieje?

- Przepraszam, droga pani. Małą chwilkę. - Jaką chwilkę?

Ludzie, ratujcie mnie! Proszę, ludzie!

Drodzy widzowie, ratujmy więc go.

- No i co? - Wiesz co, Bédio...

Chciałm się z tobą ożenić, fakt, ale nie pozwolę robić ze siebie idioty.

- Jakiego idioty, o czym ty gadasz? - O Vendulce! Nie jest moja, ale tego Vency!

Mówiłaś to Milunie... prawda, Miluno? - Z Vencou?! Co to za pierdoły?!

Właśnie tylko Miluna wie, że jest nasza. - To nieprawda!

Uważaj, panienko, znam karate.

Powiedz coś! Nienawidzę cię!

Co?! Miluno...

Czy Gábina ci mówiła, że Vendulkę ma z Vencou czy nie?! Jak jest?

Co tu się dzieje?

A jak ma być?! Wmówiłeś jej to sam!

Ja was po prostu nie wyprowadzałam z błędu.

Zabiję cię!

- Nie dotykaj go, ty megiero! - Ja sobie go sama spiorę!

Ewciu, panuj nad sobą!

Won, gnojku!

A ty spadaj, albo ci rozbiję gębę!

Ociec, brać ją!

- Ewciu, uspokój się! - Zmusiłeś mnie...

Z mocy Urzędu Stanu Cywilnego i bożej - spokój!

- Chciałeś mi przypiąć jakiegoś bękarta? - Ja ci dam bękarta, ty! Powtórz to!

Dzieci, miejcie rozum, uspokójcie się!

Cecylko, Cecylko...

Mówiłam księdzu rano. Zacukała się... i proszę!

Mamo, nie idź. Poczekamy.

Tak, drodzy widzowie. Prawdziwe, południowoczeskie.

- Ty dziwko! - Kogo nazywasz dziwką?!

Venco! Venco, do domu! Taki wstyd!

Zostaw mnie - i ty też! Nie mam z tym nic wspólnego!

Nie pierdol, gówniaro wstrętna!

- To twoja wina! Gdybyś wierzyła Vency... - Ty się nie odzywaj. Ociec, bierz ją!

Kto gadał, że Venca się żeni z inżynierką z Pragi? Było zamknąć mordę!

- My jej nie gwałciliśmy, jak wy Josefa i doktora! - Jak śmiesz tak gadać!?

Nie bój, mamcia, dodam mu jeszcze!

Zostawcie to mnie! Cisza! Spokój!

Ty stań tutaj, a ty - czytaj.

Przykro mi, ale żadnego ślubu nie będzie.

Jak się właśnie widzę z tego aktu małżeństwa, Škopková,

panna młoda od kilku dni jest zamężna. - Że jak?!

Tak, z Vencą Konopníkiem. Z grubym Pepou byliśmy za świadków.

Za nic, raczej cię zabiję! Blažena - do domu!

Ludzie, opamiętajcie się, co powiedzą w TV?

Pepo, gdzie jesteś? Nie daj się! Jesteś prezesem!

Pomyliłaś się, Dášenko. To ja!

Nadeszła godzina sądu! Odwagi, siostry!

Panienko Mario podsierpiańska - widzisz to?

Blaženo, chodźmy stąd!

Ja nic, towarzysze... ja nic!

Jeszcze raz! Myślisz, że się ciebie boję?

No coś takiego...

- Wybaczcie, towarzyszko. - Ja ci dam "wybaczcie"!

Na boga, pani nauczycielko, jak pani wygląda?

Dzięki... chodź ze mną, doktorze,

pokażę ci, jak pięknie mi zakwitły pelargonie...

Czemużby się nie radować,

czemużby się nie radować,

skoro Pan Bóg zdrowie dał, zdrowie dał,

skoro Pan Bóg zdrowie dał!

Już się tłuką! Już się tłuką!

Od początku to mówiłam, że sobie pyski rozkwaszą! Ha ha!