All language subtitles for Lore.2012.BRRip.XviD.MP3-RARBG

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic Download
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish Download
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Tłumaczenie (nieudolne): Peterlin

Raz.

Dwa.

Trzy.

Cztery.

Pięć, sześć.

Siedem.

Niebo.

Siedem.

Sześć, pięć.

Cztery.

Trzy.

Dwa.

Raz.

Piekło.

Jeden.

Dwa.

Trzy.

Cztery.

Pięć, sześć.

Siedem.

Niebo.

Siedem.

Sześć, pięć.

Cztery.

Trzy.

Dwa.

Możemy zabrać tylko tyle, ile wejdzie na ciężarówkę.

Nie mówię o tej cholernej ciężarówce!

Hej, oto i ona.

Moja dziewczynka.

Chodź tu!

Jesteś mokra.

Bardzo się zmieniłaś.

Nie, nie bardzo.

Nie poznałbym cię na ulicy.

Ja bym ciebie poznała, tato.

Co za ulga!

Lore, obudź bliźniaków.

Musimy się pakować.

Tato,

jedziesz z nami?

Nie odpowiesz jej?

Tylko sześć talerzy i filiżanek, ale weź srebra.

Wszystkie.

Lieschen, co robisz?

Pomóż siostrze.

Kazałam ci pakować szkło?

Masz mnie słuchać.

Ma na imię Peter,

tak jak ty, tato.

Weź go, ma mokro.

Podnieś to, Günter!

- Gapa! - Sam jesteś gapa!

Ustawa o zapobieganiu dziedzicznym chorobom potomstwa POUFNE

Tato?

Przyniosę jej wodę.

Pani Richter zajmie się nią do naszego powrotu.

Wracaj do matki.

Proszę, idź już.

Wysiadać, dziewczyny!

Czy tu będzie lepiej?

Znajdą nas.

Biegiem!

Uważaj, do cholery!

Jesteś takim tchórzem.

Wrócisz, tato?

Heil Hitler.

Twoja mama już wstała?

Tak.

Weź to.

Młodzież chce maszerować

Poprzez cały kraj

Młodzież chce maszerować

Któż zostałby w domu?

- To Führer. - Nie dotykaj tego.

Chodź.

Chodźmy stąd.

Zbliża się, mamo, prawda?

Co?

Ostateczne zwycięstwo.

Połóż dzieci spać.

Niedługo wrócę.

Ruszaj na Wschód, waleczna armio!

Wolność celem,

zwycięstwo sztandarem!

Wodzu, rozkazuj!

Pójdziemy za tobą!

Wolność celem,

zwycięstwo sztandarem!

Wodzu, rozkazuj!

Pójdziemy za tobą!

Mamo? Pójdziemy za tobą!

Pójdziemy za tobą!

Mamo.

Teraz wojska pędzą na wschód,

w głąb rosyjskiej ziemi.

Nie zbliżaj się do mnie! w głąb rosyjskiej ziemi.

w głąb rosyjskiej ziemi.

Towarzysze, do broni!

Co się stało? Towarzysze, do broni!

Towarzysze, do broni!

Zwycięstwo będzie nasze!

Przykryj to kocem.

Proszę, przykryj to, mamo.

Nie dotykaj mnie!

Dlaczego na mnie patrzysz?

Przestań.

Rozumiesz?

On odszedł.

To koniec.

On nie żyje, Lore.

Tata?

Tata.

Nasz Führer, Lore.

Nie żyje.

Mamo?

Nie ma jedzenia dla Petera.

Dzień dobry.

Szczęść Boże.

Czy moglibyśmy kupić trochę jedzenia?

- Czy wasza mama nadal tu jest? - Tak, oczywiście.

Myśleliśmy, że wsadzili ją do więzienia.

Muszę spotkać się z waszym ojcem.

Jeśli nie wrócę za trzy dni,

musicie jechać do babci.

Idźcie na stację kolejową i kupcie bilety do Hamburga.

A stamtąd do Husum.

A potem brzegiem morza.

Pamiętasz, Lore?

Hamburg jest daleko.

Jeśli nie pójdę dobrowolnie, przyjdą i mnie zabiorą.

Najpierw płać pieniędzmi.

W dużej walizce jest biżuteria.

Pójdziesz do więzienia?

Nie martw się.

Nie będę.

To jest obóz.

Tak.

Nie więzienie.

Więzienia są dla przestępców.

Weź go.

Weź go.

Weź go!

Nie zabierasz go?

Zabijają wszystkie dzieci.

Nie wrócisz, prawda?

Nie zapominaj, kim jesteś.

Nie martw się.

Wkrótce tu będą.

Ale nie możemy się bać.

Przed zwycięstwem zawsze jest cierpienie.

Podtrzymaj mu główkę.

Nie może się zanurzyć.

- Mógłby się wtedy utopić? - Tak.

W Hamburgu utopił się chłopiec. W parku Jenisch.

Jak wyglądał?

Nic nie widziałeś, uciekłeś.

Gdzie to jest?

To dom babci.

Na ścianie są niebieskie wiatraki.

Bardzo dużo.

Niedługo je zobaczysz.

Kto to jest?

Siostra mamy.

Zmarła w czasie pierwszej wojny.

Mocno kaszlała, a potem umarła.

Gdzie jest mama?

Niedaleko stąd, z tatą.

Jeśli są niedaleko, to dlaczego nie przychodzą i nas nie zabierają?

Pewnie myślą o tym, gdzie będziemy mieszkać

i...

...na jaki kolor pomalować dom.

O takich sprawach.

Dlaczego nie otworzył?

Przyłapałem go na kradzieży.

Nie wiem, jak was rodzice wychowali.

Myślicie, że możecie brać, co chcecie?

Tego się nauczyliście w Hitlerjugend?

Wstawaj!

To nie jest wasz dom! Nikt was tu nie chce!

Zajmiemy się najmłodszym, ale reszta musi się wynieść.

Puść, chcę do mamy.

Właź tam.

Wypuść go!

Niemiecki chłopiec nie kradnie, a potem nie płacze jak dziecko.

- Kiedy wróci mama? - Nigdy!

Wynoś się! Günter jest paskudnym, małym złodziejaszkiem.

Teraz musimy stąd iść.

Wszystko przez Güntera!

Powiedziała, że mamy zaczekać!

Wyłaź!

To wszystko twoja wina.

Amerykanie mają więzienia dla dzieci, takich jak ty.

Straszne miejsca, w których torturuje się dzieci.

Może mama wróci jutro.

Nie chcę iść do więzienia, Lore.

Nie, ona nie wróci.

Jest u babci.

Rozmawiałam z nią,

gdy was tu nie było.

Tata też tam jest.

Mogę zapłacić!

Ostrożnie!

Mogę zapłacić.

Chcemy jechać na stację.

Tę sukienkę uszyła twoja matka?

Jest ze sklepu.

Gdzie jest teraz wasza matka?

W Hamburgu, z babcią.

A ojciec?

Nie żyje?

Walczy.

Musi być szalony.

Nie ma już żadnych pociągów. Amerykanie wszystkie zabrali.

Tą drogą dotrzecie do Karlsruhe.

A jeśli pójdziecie za daleko, to do francuskiej granicy.

- Chcemy dostać się do Hamburga. - Idźcie przez pole, zobaczycie drogę.

Masz.

Dla dziecka.

Uwaga, uwaga!

Władzę sprawują Amerykanie.

Strzelanie z ukrycia, sabotaż i grabieże są zabronione.

Przestępstwa te będą karane śmiercią.

Zarówno Niemcy, jak i pozostali, mają natychmiast udać się do domów.

Poza domem wolno przebywać tylko między 8:00 a 10:00 i 16:00 a 18:00.

Możesz mi pomóc?

Musisz pchać.

Teraz ja chcę.

- Nie, puszczaj. - Przestańcie, co robicie?

Co robicie?

Już było potłuczone.

Nieważne, zostawcie to.

Usiądźcie tam.

Gdzie jest Günter?

Günter?

Günter?

Günter?

Przepraszam.

Na jej nogach była krew.

I tysiące mrówek.

Może mieszkają w jej ciele i pływają tam łódkami.

Nie sądzę.

Jej krew zgęstniała jak galareta.

Łódka nie dałaby rady.

Przepraszam, może pani dać nam coś do jedzenia?

Mogę dać coś w zamian.

Nie kładź tyle drewna.

Może trzeba podmuchać.

Nie tak mocno, zdmuchniesz wszystko.

Włóżcie jajka do miski. Zostawcie ogień w spokoju.

Przestań wreszcie!

Nie dmuchaj, to nic nie daje. Zjemy jajka na surowo.

Usiądzcie tutaj.

Dalej!

To mój brat, Peter.

Jest głodny.

Proszę.

Wyczyść się.

Poprosiłam, żebyś się wyczyściła.

Musiałam godzinami przyglądać się martwym Żydom, tylko po to, by dostać czerstwy chleb.

Ale masz dwa bochenki!

Mam cukrzycę i przysługują mi dwa bochenki.

A ja niczego nie mam!

Gdyby tylko Führer to wiedział!

Pokaż mi to.

Spróbuj teraz.

Ten chłopak był w szkole.

Chodźcie szybko!

Kto się boi się czarnego luda?

Kto się boi się czarnego luda?

Kim jesteś, dziecko?

Chcemy tylko coś do jedzenia.

My?

A gdzie twoja matka, ojciec?

Mam wodę.

To wszystko.

To dziecko pogryzły pluskwy.

Wszyscy nie żyją. Nic nie mam.

Mam parafinę. Co możesz mi za nią dać?

Ale to jest warte więcej niż parafina.

Masz coś jeszcze? Przyniosę wam jedzenie z wioski.

To mojej matki.

To się nie uda.

Dałaś jej za dużo.

Nie powinnaś oddawać jej obrączki.

Co jeszcze masz? Nic!

To śmierdzi!

Tak właśnie śmierdzi gówno!

Zdrap swoją skórę aż do kości, albo niech cię pluskwy zeżrą!

Nie obchodzi mnie to!

(...) Najlepszego z wszystkich wokół

Gdy zagrały surmy zbrojne

Razem poszliśmy na wojnę

Całość tworzyliśmy z pół

Całość tworzyliśmy z pół

Gdy świstały wokół kule

Te do niego i do mnie

Jedna w cel swój utrafiła

Mego brata powaliła

Upadł wprost pod nogi me

Upadł wprost pod nogi me

Gdy wyciągał do mnie rękę

Ładowałem swoją broń

Nie na długo się żegnamy

W życiu wiecznym się spotkamy

Tam uścisnę twoją dłoń

Tam uścisnę twoją dłoń

To było cudowne.

Takie piękne.

Złamaliśmy mu serce.

Tak bardzo nas kochał.

I te kłamstwa.

Amerykanie.

Te ich zdjęcia.

Aktorzy. Amerykanie ich wszystkich opłacili.

Podejdź tu, mały.

Chodź!

No dalej.

Chodź!

Wyjdź na zewnątrz!

Włóż ubranie!

Możesz tu zostać.

Mając dziecko, dostaniesz jedzenie.

Masz chłopców, tak? Bliźniaków.

Zostaw mi dziecko.

O co jej chodziło?

Co ona mówiła o Führerze?

Nic. O nic jej nie chodziło.

Führer jest smutny?

Lieschen? Proszę.

Już księżyc blask roztoczył.

Milionem gwiazdek złotych

przejrzyste niebo lśni.

Las...

Idziemy dalej.

Hej, ty!

Hej! Ty!

Zostańcie tu.

Podejdź.

Zostańcie.

Matka? Ojciec?

- Nic nie zrobiliśmy. - Co?

Nie znamy go.

- Dokumenty! - Nie mamy.

Co tu robicie?

- Co tu robicie? - On nie jest z nami.

Musicie mieć zgodę na podróż.

- Był w szkole, śledzi nas. - OK, powoli.

- Powoli. - Ja mam dokumenty.

Możecie nas podwieźć? Przynajmniej do Schweinfurtu.

- Kim jesteś? - Thomas. Jestem ich bratem.

Hej, ty!

Ty.

Chodź tu.

Jak masz na imię?

Liesel.

Liesel?

Kto to jest, Liesel?

Kto to jest?

Nasz brat.

Wyruszyliśmy z Ansbach, szukając jedzenia, i idziemy dalej.

- Gdzie są ich dokumenty? - Stracili je.

Stracili je w Buchenwaldzie.

Przeniesiono nas z Auschwitz do Buchenwaldu i byliśmy tam aż do wyzwolenia.

Musimy iść do babci.

- Jakiej babci? - Tak, do babci, musimy iść do babci.

W Hamburgu.

W Hamburgu.

Hamburg?

Jest chora.

Thomas przyniósł nam jedzenie.

Kto ci powiedział, że możesz wziąć dziecko?

Jak mój ojciec wróci, to się z tobą policzy.

To kiedy wraca?

Zamknij się.

Możesz zjeść tylko to.

Przestań.

Wiem, kim jesteś.

Żydem.

Widziałam w twoich dokumentach.

Nie chcę, żebyś ich dotykał, rozumiesz?

Raz.

Dwa.

Trzy.

Cztery.

Pięć.

Sześć.

Thomas mówi, że nie wpuszczą nas do Hamburga.

Podobno jest już za granicą.

Niemcy się rozpadły.

Jest strefa rosyjska, brytyjska, francuska.

Teraz jesteśmy w amerykańskiej.

Hamburg jest w Niemczech.

Thomas mówi, że już nie ma Niemiec.

Powiedział, że Rosjanie nas nienawidzą.

Wszyscy wrogowie nas nienawidzą. Nikt już nam nie ufa.

Wszyscy mężczyźni będą ukarani.

Czemu go nie lubisz?

Nic o nim nie wiesz.

Przynosi nam jedzenie.

Dostaje jedzenie z powodu Petera.

To dlatego się z nami trzyma.

To pasożyt.

Mama by go nie polubiła.

Ale mama powiedziała też, że są pociągi.

Ja go lubię.

Czemu te drzewa rosną na dachu?

To kamuflaż.

- Po co? - Robili tu bomby.

Walczyłeś?

Nie, byłem w więzieniu.

Za co?

Za kradzież.

Masz broń?

Nie.

Mój tato walczy na Białorusi.

Czego chcesz?

Nie chcę pływać, Lore.

To łatwe.

Zamknij się, Günter. Ty nawet nie umiesz pływać.

Mogę płynąć z Peterem.

Przepłyniesz tam i nas zostawisz.

Musimy to przepłynąć.

Od dawna nie ma tu mostów.

Zejdę na dół i się rozejrzę.

Wracaj!

Dzień dobry.

Boże!

Przestraszyłaś mnie.

Co tu robisz?

Idę tędy.

To widzę.

Moja babcia mieszka po drugiej stronie.

A twoi rodzice?

Ma dom z wiatrakami na ścianach.

I wielki ogród z kwiatami.

- Zna pan ten dom? - Nie.

Dziwnie dziś gorąco.

Muszę się przedostać przez rzekę.

Podejdź,

niech ci się przyjrzę.

Bliżej, nie gryzę.

Zaśpiewać panu coś?

Tak.

No, dalej.

Braciszku, zatańczymy, za ręce się złapiemy.

W lewo krok, w prawo krok, obrót, to nic trudnego.

Dłońmi swymi klaszcz, klaszcz, klaszcz, a stopami plaszcz, plaszcz, plaszcz.

W lewo krok, w prawo krok, obrót...

W środku jest woda.

Zepsuty zegarek i jelonek za moją fatygę.

To wszystko, co mam.

Wiesz, ile mam jeszcze roboty?

I zrzędliwą żonę w domu. Jeśli tego nie skończę, nie dostanę kolacji.

Dziecko, pachniesz jak śmierć.

Co myśmy zrobili?

Nie dotykaj mnie.

Lore nie chciała tego zrobić. Nie chciała.

Wyłącz to cholerstwo.

Nie, musisz poczekać.

Jeśli będą pytać, to jestem waszym bratem,

a nasi rodzice nie żyją.

Jestem waszym bratem. Nic więcej nie mów.

Zaczekaj tu.

- Widziałeś mojego brata? - Wynoś się!

Powiedziałeś im?

Co?

Powiedziałeś im, co zrobiliśmy?

Powiedział, że pociągi znowu jeżdżą. Ale nas nie przepuszczą.

Musimy iść nocą przez las. To najlepszy sposób.

Chodźcie.

Lore!

W jakim języku mówił ten chłopiec?

Po polsku.

Jesteśmy w strefie rosyjskiej.

Musimy się dostać do brytyjskiej.

Oni są z obozu.

Chodź.

Cisza!

Ktoś coś gotuje.

Jestem głodny.

Cisza.

Nie ruszajcie się, dopóki nie wrócę.

Thomas wróci?

Günter, chodź tu, usiądź z nami na kocu.

Idzie.

Thomas!

Thomas!

Przyprowadził kogoś.

Thomas! Tu jesteśmy!

Thomas!

Günter!

Stój!

Günter!

Biegiem!

- Puść mnie! - Chodź!

Günter!

Zastrzelili go.

Powinien był zostać na miejscu, tak jak kazałem.

To twoja wina, że go zastrzelili.

Ukradłeś im jedzenie, a teraz on nie żyje.

Upadł.

Pobiegł w złym kierunku.

Powinien był zostać wśród drzew.

Na ziemi. Wszyscy! Tak jak mówiłem!

Zostaw to!

Powinien był być cicho.

Myślał, że to ty.

To nie byłem ja.

Günter?

Jedz!

Nie chcę.

Jedz chleb!

Nie chcę.

Jedz to!

Jeśli się nie ruszycie, idę bez was.

Nie możesz mnie zostawić.

Nie ma już więcej granic, dacie sobie radę sami.

Z dzieckiem wpuszczą cię do pociągu.

Jeśli zostaniesz,

pozwolę ci zatrzymać dziecko.

Możesz zatrzymać Petera.

Powiem wszystkim, że umarł.

Nie chcę go.

Będziesz mógł mówić, że to twój brat.

Nie chcę go.

Nie wymkniesz się.

Znajdą cię.

A potem ukarzą,

jak wszystkich innych.

Jak wszyskich, którzy postąpili źle.

Wszędzie są tacy, którzy coś zrobili.

Nikogo to nie obchodzi.

Nie mogę ci już pomóc.

Powiedziałam im, że mama i tata tam są.

Ale ich wcale nie ma.

Nie obchodzi mnie to.

Kłamiesz!

Zawsze kłamiesz!

Nie umiesz inaczej!

Wy plugawi Żydzi!

Czasem patrzę na ciebie

i mogę je zobaczyć.

Jedno kłamstwo na drugim,

wszędzie ich pełno.

Nie mogę przestać o tym myśleć.

Nie mogę przestać o tym myśleć.

Nie mogę przestać o tym myśleć.

To te same zdjęcia, co wcześniej?

Nie, inne.

Jedno było chyba z Polski.

Inne z Niemiec.

Były na nim kobiety w wykopie.

Wiele kobiet.

Nagich.

Mały chłopiec.

To wszystko jest rozdmuchane.

To są zawsze te same zdjęcia, tylko zrobione pod innym kątem.

Wszyscy są chudzi i leżą na ziemi.

Mówią, że ich zabito.

Zamknij się!

Przestań o tym gadać.

Żołnierze ze zdjęć nie zabili tych wszystkich ludzi.

Nie ma żadnych zdjęć, które by to pokazywały, prawda?

Dokumenty!

Mój portfel.

Musi tu być.

Obiecujesz, że nikomu nic nie powiesz?

Co takiego?

Zrobiłem to tylko po to, by nie mógł odejść.

To nie on.

Thomas Weil.

Powiedział, że to bez znaczenia.

Ten człowiek był Żydem. Już nie żył.

Amerykanie lubią Żydów, więc udawał Żyda.

Jak się naprawdę nazywa?

Nie powiedział mi.

To są zdjęcia martwych Żydów.

Czy to dom babci?

Tak, tak myślę.

Jesteś pewna?

Światło się pali.

Berta, nie szczekaj! Bądź cicho!

Kto tam?

Hannelore, babciu.

O mój Boże, Hannelore!

Gdzie moja Asta?

Gdzie jest mama?

Skąd przybyliście, dziecko?

Ze Schwarzwaldu, babciu.

Chodźcie, siadajcie, siadajcie.

Ale urośliście.

To mały Peter.

A to Günter.

Nie.

Nie, zabili go.

W strefie rosyjskiej.

To jest Jürgen.

Kłamałaś.

Powiedziała, że mama tu będzie.

Jestem pewna, że Lore nie kłamała.

Nie ma jej tu, bo została ukarana.

Prawda, babciu?

Jest w więzieniu z tatą.

Nigdy nie czuj wstydu z ich powodu.

Teraz jest już po wszystkim.

Wasi rodzice nie zrobili nic złego. Wiesz o tym, prawda?

Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię!

Nie zrobili nic złego.

Tak.

Proszę.

Daj mi rękę.

Możesz wziąć Rose

Co ma zadarty nos

Byle nie Lulu

Lulu zawsze robić chce

To, czemu chłopcy mówią "nie"

Słysząc Lulu dumny krok

Londyński się wali most

Witaj.

Hannelore Dressler!

Niech ci się przyjrzę.

Gdy cię ostatnio widziałam, byłaś małą dziewczynką.

Chodź, siadaj.

Co chcesz na śniadanie?

- Pokaż jej taniec, Wiebke. - Tak, chodź!

- Zostaw mnie. - Dalej, Lore, spodoba ci się.

- Daj mi spokój. - Ona nigdy nie chce się bawić.

Nie wierzę w to.

Chodź, Lore. Uważaj.

Rękę połóż tu, będziesz damą.

I teraz...

Zmieniamy się!

Daj mi ręce i dalej!

Proszę.

Nie mogę.

Thomas i Lisa, 1936

Śniadanie Lisy, Spreewald

Grzeczny chłopiec czeka, aż mu podadzą.

Połóż to na swój talerz, skoro już dotknąłeś.

Gdzie się tego nauczyłeś?

Co ty wyprawiasz?

Natychmiast to odłóż, Hannelore.

Możesz wstać.

Tłumaczenie (nieudolne): Peterlin

Fragmenty muzyczne: 00:11 - "Jugend will marschieren" - pieśń Hitlerjugend

00:14 - "Von Finnland bis zum Schwarzen Meer" - pieśń propagandowa z 1941 r.

00:46 - "Der gute Kamerad" - wojskowa pieśń pogrzebowa (tłum. za pl.wikipedia.org)

00:49 - "Abendlied" - wiersz Matthiasa Claudiusa (tłum. Barbara Baldys) z muzyką J.A.P. Schulza

01:10 - "Brüderchen, komm, tanz mit mir" z opery "Jaś i Małgosia"

01:39 - "Don't Bring Lulu" - amerykańska piosenka z 1925 r.

Ojciec Lore ma na mundurze dystynkcje sturmbannführera (majora) dywizji SS "Totenkopf".

Większość jej składu wywodziła się z jednostek wartowniczych służących w obozach koncentracyjnych.

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.