Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Prosimy.
Mateusz...
Daj.
Powiesz im coś o sobie, hm?
Mateusz...
Ja patrzę obiektywnie. Ocenię to jako fachowiec.
Proszę pani...
Chłopczyk jest w głębokim upośledzeniu umysłowym.
Pani powiedziała, że może się okazać, że on...
Uważa pani, że wszystko rozumie i wszystko wie?
Proszę podać jakiś przykład z domu.
Gdy ja przygotowuję obiad, to on jest bardzo pobudzony.
- I na pewno się ślini. - Ślini się.
To zupełnie jak mój pies.
Jak mu pokazuję miskę z jedzeniem, też się ślini. Nawet merda ogonem.
Co, synku?
Nie będzie pani miała z nim porozumienia. Nigdy.
Powinna go pani oddać, są specjalne ośrodki.
- Co pani mówi? - Prawdę.
Jego mózg nie pracuje. Nie widzi pani? To jest roślina.
Mamo, widzisz, że nie chce.
Jeszcze troszkę.
No proszę cię bardzo, Mateusz, jeszcze troszeczkę, synku.
Przecież lekarka powiedziała, że nigdy nie będzie chodził.
No to zobaczymy.
Ty też bardzo długo nie chodziłaś, Matylda.
Mateusz, jeszcze troszkę, chodź.
Nie zdasz do następnej klasy.
- Nie wiem, który jest głupszy. - Jak możesz? Tak przy Mateuszu?
Myślisz, że coś rozumie?
Sama się go wstydzisz.
Dlaczego z nim nie wychodzisz?
Pytają się: „Ten wasz brat to w ogóle żyje?”.
No widzisz, miałeś to naprawić, Paweł.
Co?
No... Cześć synek.
Pach!
No, trzymaj.
Trzymaj.
Brum, brum, brum.
Co?
Piłeś...
Cicho.
- Mogę? - Poczekaj.
Mateusz...
Godzina 19,00, 33 minuty, 40 sekund
Mateusz...
Mateusz?
Twoją głowę wypełnia ciepło...
Twoje ciało wypełnia ciepło...
Daję ci moc.
Więcej już do państwa nie przyjdę.
Nie ma sensu go męczyć.
A ja pana bardzo proszę, bo od ostatniego razu było lepiej.
Proszę pani...
Pieniądze nic tu nie pomogą.
Trzeba się pogodzić.
No nic, synku.
Nic.
Chciałbyś mi coś powiedzieć?
Jesteś głodny?
Chce ci się pić?
Chciałeś mi powiedzieć, że mnie kochasz?
Żebym ja cię mogła zrozumieć.
No... To teraz już znacie prawdę.
Najgorsze w byciu rośliną jest to, że nikt cię nie rozumie.
Wiesz co, synek?
Każdy prawdziwy facet, jak ma czegoś dość
i się z czymś nie zgadza, to musi walnąć pięścią w stół.
No...
No. Dawaj.
No...
Dawaj. I...
Dobrze.
No, jeszcze raz. Dawaj, dawaj.
- I czego ty go uczysz, Paweł? - Zosia...
Patrz, jaki facet. Dawaj.
Czekałem aż nadejdzie moja wielka chwila,
gdy pokażę wszystkim, jaki jestem.
Póki co postanowiłem, że zacznę się uczyć
i zobaczę, co z tego wyniknie.
Mamo, chodź na chwilę!
Co? Poczekaj, poczekaj chwilę.
Co chciałeś, synuś?
Co, syneczku? Co ty chcesz?
Czekaj, czekaj.
Poczekaj. Co ty chcesz? Chcesz wstać? Tak?
Pomóc ci wstać?
No i pięknie.
Zobacz, jak pięknie chodzi.
Wiesz, że on jest teraz komplecie leciutki?
A co ty chciałaś?
Nic już.
Córeńko!
Pierwsza łyżeczka...
Druga łyżeczka...
A teraz...
...trzecia.
13 łyżeczek dziennie, 91 tygodniowo,
to w sumie daje prawie 400 łyżeczek miesięcznie.
Minus 30 wyplutych i 4 wylane.
To były moje lekcje matematyki.
Ten pan był zazdrosny o swoją żonę,
która, kiedy go nie było, spotykała się z tym panem.
Ci starsi państwo mieszkali razem, choć się do siebie nie odzywali.
Obserwowanie sąsiadów to było przysposobienie do życia w rodzinie.
Paczki od wuja z Niemiec to były lekcje geografii.
No i co?
Na cały rok będzie.
O Jezu, jak pachnie.
O, Tomek. Masz.
- Patrz. - To dla Tomka, a to dla Mateusza.
Ten mu daj.
- Co to jest? - A to jest do lodówki.
A skąd wiesz?
Jedzenie się w to zawija. Sąsiadka też dostała z Niemiec.
To jest świetne.
Co to jest?
Hm?
A tata dbał o zajęcia praktyczno-techniczne.
Puść.
- Paweł, złamiesz. - Wiem. Poczekaj.
I nauczył mnie, że bez wytrwałości niczego się nie osiągnie.
Aaa!
Dobrze. Może pani zdjąć sukienkę.
Ale najbardziej lubiłem lekcje anatomii.
Cycki i gwiazdy
to dwie najpiękniejsze rzeczy, jakie stworzył Bóg.
Po latach prób, doświadczeń i symulacji
możemy powiedzieć, że potrafimy latać w kosmos.
Umiemy wykorzystywać eksplozje,
przełamaliśmy bariery materiałowe, potrafimy przechowywać paliwo.
Stworzyliśmy pojazdy kosmiczne z prawdziwego zdarzenia.
Jezu, nie wiem. Czekaj.
Nie wiem...
Może do kina, tak mówił.
- Matylda, czemu mu to wyłączasz? - Myślisz, że coś rozumie?
No powiedz mi, jak wyglądam, synku?
- Nie widziałaś srebrnej broszki? - Nie!
Takiego listka, od babci?
I oto nadeszła chwila, na którą tak długo czekałem.
Mamo! Mateusz!
Synuś, co się dzieje?
Dlaczego ty tam idziesz? Uderzysz się w głowę! Mateusz!
Mateusz, proszę cię! Co się dzieje?
Musisz tam stać? Nie możesz mi pomóc?
Głowa! Głowa!
Mateusz!
Zostaw!
Już, już, już, kochanie, już, kochanie, już, już.
Już jest dobrze.
Już dobrze.
Już dobrze...
A tam widzisz? Patrz.
To jest Jowisz.
Patrz, ta jasna to...
To jest Wielka Niedźwiedzica.
Wiesz, że ludzie myślą, że gwiazdy stoją w miejscu?
Ale to nie jest prawda.
One cały czas są w ruchu, zapieprzają raz, dwa, pięć.
Tylko my, patrząc z dołu...
...myślimy, że one stoją.
Długo zastanawiałem się, kim właściwie jest mój tata.
Najpierw myślałem, że jest astronomem.
Popatrz.
Patrz, jak zapyla.
Potem myślałem, że jest mechanikiem.
Pięknie.
Mama musi odpocząć.
Poczekaj, kochanie, mama musi odpocząć.
Co się dziwisz? Urósł.
Kupimy nowy, spokojnie, coś wymyślę.
Dzień dobry.
Czasem wydawało mi się, że jest przestępcą,
bo zabierał go na przesłuchania nasz sąsiad, dzielnicowy Talarczyk.
Zawsze potem wracał wymęczony,
a rano pił wodę z ogórków i mówił, że ma kaca.
Dobra, dawaj go. Chodź tu.
Dawaj. Uwaga! Wskakuj!
Lecimy!
I uwaga, rakieta. Trzy, dwa, jeden, ognia!
Tata nie był ani astronomem, ani mechanikiem, ani przestępcą.
Dla mnie był czarodziejem.
I... hop!
No, dawaj, dawaj.
A ty gdzie? Czekaj.
Tato!
Przestań.
Poczekaj... Trzymaj.
Bo ci się nie zakleiło.
Dobra, teraz daj tutaj.
Czekaj. Potrzymaj.
I dookoła.
4 czerwca Polacy, pierwszy raz od 45 lat,
mogli w sposób demokratyczny dać wyraz swoim poglądom.
Przepraszam.
Wydawało się, że do urn idzie cała Polska,
a głosowało 62% uprawnionych.
Wśród nich nawet zakonnice, za specjalnym zezwoleniem.
Głosowali ludzie, którzy nigdy nie uczestniczyli w wyborach.
Optymiści mówią, że ostatni rok przyniósł duże zmiany.
Pesymiści – że zmieniło się o wiele za mało.
Widzisz, udało się.
Zaraz będę.
W czerwcu 1989 roku tata obalił komunizm.
I od tej pory miało być lepiej.
- A gdzie ty się wybierasz? - Wiesz, co się dzieje na mieście?
Zamek miałeś naprawić.
Paweł!
Chciałbyś zobaczyć, synek, jak dziś w nocy wybuchają gwiazdy?
Chciałbyś?
Załatwione.
Graba.
To szajs jakiś.
Widziałeś to?
Tego nie da się naprawić.
Trzeba nowy kupić.
A tata chyba nie ma tyle pieniędzy.
- Wystarczy? - No gdzie?
Co, synuś? Puść mnie.
Dobrze jest.
Ty przypilnuj robotę, a tata raz, dwa, pięć, zaraz wraca do domu.
No co ty, Zosia? Nawet tych kluczy nie biorę.
Ale ci się tata trafił, co?
Chodź, zrobię ci kolację.
Odłóż to.
Mateusz, co ty robisz? Odłóż to.
Mateusz, co ty wyprawiasz? Proszę cię...
Uderzysz się w głowę. Zostaw to.
Mnie uderzysz, siebie uderzysz!
Mateusz, proszę cię!
Mateusz, uspokój się! Synku!
Widziałeś to? No? I co?
Widzisz to? Obiecałem! Ha, ha!
Pamiętam, że się o niego nie bałem.
Nic nie może stać się człowiekowi, co sprawił, że gwiazdy wybuchają.
Mamuś...
Musimy iść już.
Zostało mi po nim to, czego mnie nauczył.
Żebym się nie poddawał i to, co zawsze powtarzał...
Dobrze jest.
W 1998 roku poznałem Ankę.
Jej mama miała problemy ze spaniem,
dlatego co noc zapraszała innego pana.
Matylda marzyła o mężu i codziennie wyruszała na łowy.
W życiu nie każdemu wyrasta to, na czym mu najbardziej zależy.
- Cześć. - Cześć.
Chodź, nikogo nie ma, kochanie.
No przecież ci mówiłem. To Mateusz, mój brat.
Cześć. Gosia.
No dobra, brother. Zmiataj stąd, już.
Wydawali odgłosy gorsze ode mnie.
Ale dzięki bratu uświadomiłem sobie,
że w życiu brakuje mi czegoś bardzo ważnego.
Dośrodkowanie do Mateusza Rosińskiego.
Rosiński w polu karnym, kiwa Maradonę.
Rosiński sam na sam z bramkarzem. Czy akcja skończy się golem? Gol!
Mam cię na oku, brother.
Dobra.
Jestem Anka.
Cześć Anka, jestem Mateusz. Fajna z ciebie dziewczyna.
Nie pojmuję, jak one mogły wyciągnąć melasę.
Możesz wyciągnąć wodę ze studni z wodą,
tłumaczył Kapelusznik,
więc rozumiesz chyba,
że można wyciągnąć melasę ze studni z melasą.
Widzę, że nie jesteś pojętna.
Lecz przecież one były wewnątrz...
Już wiedziałem, kim byłem.
Pierwszy raz byłem dla kogoś chłopakiem.
Widziałem nas razem po latach –
dom, dzieci czołgające się ze mną po podłodze.
No... Rozumiecie, co chcę powiedzieć.
Postanowiłem, że go zabiję.
Synku...
Co się stało?
Chcesz na okno?
Poczekaj, poczekaj.
No i co zrobiłeś? Co zrobiłeś swojej starej matce?
Ale ty jesteś łobuz.
Twoja mama wie, że palisz?
Nie pana sprawa.
Wyrzuć tego papierosa.
Nie wkurzaj mnie! Wyrzuć tego papierosa!
Co się, kurwa, głupio uśmiechasz, co?
Mówię ci, kurwa, wyrzuć tego papierosa!
Wyrzuć tego papierosa!
Dlaczego to robisz?
Czy ja ci coś zrobiłem?
O, Mike Tyson.
Debil.
Ej, cicho, cicho.
- Coś mu zrobił? - Nic mu nie zrobiłem.
- Dokumenty. - Nie.
- Dokumenty mówię. - Nie, odejdź ode mnie.
Spierdalaj!
To było jak cud.
Ale inny niż się spodziewałem.
Mateusz! To ja!
Wyjeżdżamy do babci nad morze.
Mama chce uciec, zanim wypuszczą go z więzienia.
Celujesz...
I pach!
Trafiasz trzy dziesiątki i masz trzy dni przepustki w kieszeni.
Posłuchaj.
Za tych, co na morzu.
- No to szwagier. - Brother, twoje zdrowie.
- Zdrowie. - Zdróweczko.
Zjedzcie, dzieci, kanapki, bo mi się tu upijecie.
Chcesz kanapeczkę?
- A co ty tam, synku, jesz? - Na statku to same konserwy.
Dziękuję ci za korale, są śliczne.
- Mamusiu, ogóreczki paluszki lizać. - Nie podlizuj się, Adaś.
Tomek...
Zamienimy twój tapczan na podwójne łóżko.
Musimy być teraz razem.
- A jak wrócę? - Do tego czasu, to wiesz...
A co z Mateuszem?
Na razie go się da do mojego pokoju.
Zdrowie mamusiu, żeby nam się zgodnie żyło.
Wasze zdrowie.
Właśnie...
Mama powinna pomyśleć o Mateuszu.
Znaczy jak pomyśleć?
Jest coraz cięższy. Kto go będzie dźwigał?
Matylda...
Starzejesz się, mamo.
- Przymknij się. - Nie kłóćcie się.
- Nie twoja sprawa. - Weź go ze sobą!
- Do jednostki mam go wziąć? - A ja mam go dźwigać?
Matka ma chory kręgosłup! Adaś pracuje od rana do nocy!
Cicho, nie kłóćcie się.
Ja sobie daję radę z Mateuszem.
Dla ciebie zawsze tylko Mateusz.
Tęskniłem do przygód, do podróży, do zmiany.
W końcu moje prośby zostały wysłuchane.
Chociaż, jak zawsze, miało być inaczej.
Chodź, przebiorę cię.
Ale ty ciężki jesteś.
Powtarzałem sobie... dobrze jest...
dobrze jest... dobrze jest...
- Sama zobacz. - Rzeczywiście, leciutki.
Co tu mamy?
- Jest? - Jedna kreska.
Co tu było?
Halo, słyszysz mnie?
Może coś na uspokojenie?
Czekałem na mamę...
Tyle miałbym jej do powiedzenia.
Pobudkę mieli tu o 6,30.
Zawsze.
Nawet bez mojej siostrzyczki łazienka ciągle była zajęta.
Czasem myślałem, że oni są na obozie sportowym.
A czasem, że... na wczasach.
A czasem było prawie jak w domu.
Prawie...
Bo mama szyła dla klientek, a oni... dla nikogo.
Miłość tu wygląda... tak samo, jak u nas.
I śmierć też tak samo przychodzi, jak do nas.
Nie podobało mi się tu.
Czekałem, kiedy mama wyjdzie ze szpitala i...
zabierze mnie do domu.
Dzień dobry.
A pamiętasz państwa Talarczyków z dołu? Policjanta?
Też cię pozdrawiają.
Oj, przepraszam cię.
Pomalowałam ci nos. Poczekaj.
Mój paluszek...
Synku, muszę iść, bo mam pociąg za godzinę.
Przyjdę w poniedziałek.
Lubię ciebie.
A ja ciebie nie lubię.
Obdarz nas, Panie, siłą ducha i wytrwałością w cierpieniu.
Bóg cię kocha, Leszku.
Obdarz nas, Panie, siłą ducha i wytrwałością w cierpieniu.
Bóg cię kocha, Marku.
Obdarz nas, Panie, siłą ducha i wytrwałością w cierpieniu.
Bóg cię kocha, Mateuszu.
Bogu niech będą dzięki.
Co by było, gdyby mnie nienawidził?
Co taki smutny?
Będzie piękny dzień. Chce się żyć.
Nie lubiłem tej starej.
Zawsze karmiła mnie na leżąco, a w tej pozycji gryzłem wargi.
Ani cycków, ani rozumu.
Cześć. Wiesz, kim jestem?
Nową wolontariuszką. Będę cię karmić.
Ta też nie wpadła na to, żeby mnie posadzić,
ale jej wybaczyłem.
Miałem własną skalę dziesięciostopniową.
Najgorsze to miała moja siostra, ona miała jeden w mojej skali.
To już lepiej być rośliną.
Tej dawałem... pięć.
Cztery...
...naciągane cztery.
Osiem.
Co, Mateusz? Wszystko okej?
No, osiem i pół.
Tomek pływa po oceanie.
Przysłał kartkę.
Borneo.
To...
...chyba wyspa, nie?
Cześć, brother.
Wczoraj w porcie zrywałem z palmy kokosy...
...i pierwszy raz w życiu jadłem kraba. Tomek.
Przepraszam, synku.
Nienawidziłem jej.
Jak mogła mnie zostawić wśród tych debili?
Tata by mnie nie zostawił.
Przyjdę w poniedziałek.
I tak oto przyjęli mnie do kadry bokserów.
W końcu zrozumieli, że ranię sobie wargi.
Chcieli mi pomóc.
Przecież to Mirka miała sprzątać. Pewnie znowu je ciasto.
Ona będzie niedługo jak moja ciotka Stefa.
To jedyna osoba, która po 200 zł się nie schyla.
Jedna lekarka mi mówiła...
Są ludzie, którzy łyżeczką grób sobie wykopują.
- Pani Lilo, pani pozwoli. - Poczekaj, Mateusz.
Tu, niech pani popatrzy. Gołym okiem widać.
- Akwarium. - Pod akwarium.
- No co? - Widzi pani brud?
Kto ma to sprzątać? Ja?
Ja powiem panu, ze starej baby młodej pan nie zrobi.
Powiem panu, czym ja teraz dysponuję.
- Brudnym fartuchem? - Nie, wodą tylko dysponuję.
Niech dyrektorka kupi chemię.
Tata mówił, że jak facet ma dość,
to musi umieć walnąć pięścią w stół.
Kurwa mać!
- Mateusz, mówię do ciebie. - Karetkę natychmiast.
Po raz pierwszy od wielu miesięcy się uśmiechnąłem.
Wszyscy chcieli ze mną rozmawiać.
Wspaniałe uczucie.
Mateusz! Mateusz!
Ha, ha!
Dobrze jest.
Imbecylizm. Leszek i Marek z wodogłowiem.
A Mateusz z czterokończynowym porażeniem.
Parę głębszych oddechów i wszystko będzie okej.
No i?
Wszystkie nowe wolontariuszki przyprowadzam na ten oddział.
Trzy czwarte rezygnuje.
Taki test.
No i?
Pamiętam, że pomyślałem:
„A może cycki nie są najważniejsze?”.
Dorosłem?
Stara jędza.
No jeszcze trochę zostało.
Jemy razem?
Twoja kolej.
Puszczam to sobie, jak mam doła.
I udaję baletnicę.
Jak mówię do niego, to on reaguje.
Rozumie mnie.
Leszek, chłopie...
Jaki nieogolony.
Co tam, Mareczku?
Grasz w piłkę?
Reaguje...
Reaguje...
To nie znaczy, że rozumie.
Czasem nie trzeba słów. Wystarczy spojrzeć w oczy i się po prostu wie.
Może...
- Kawy? - Może nie?
Zaczęło się między nami coś więcej.
Już nie spędzaliśmy czasu tylko... w łóżku.
Czekoladowy, taki jak lubisz.
Tomek przysłał kartkę.
Mauritius.
Siedzę pod palmą, piję twoje zdrowie, brother.
Wszystkiego najlepszego. Tomek.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jestem Magda i pomagam przy Mateuszu.
Cześć.
Cześć.
A...
Mateusz ma dziś urodziny, kończy 25 lat.
Szkoda, że nie wiedziałam, nie mam prezentu.
Nie szkodzi.
- A zje pani z nami trochę tortu? - Nie chciałabym przeszkadzać.
Wszystkiego najlepszego, Mateusz.
- Do widzenia. - Do widzenia.
A zgodziłaby się pani,
żebym zabierała Mateusza na spacer, tam za bramę?
Chciałbyś, synku?
Mam prezent.
Czasem jest tak, że chcesz, żeby coś trwało wiecznie.
To była ta chwila.
Ahmed mówi do nas po polsku:
„Jestem wasza przewodnik na góra Mojżesza.
Adam Malysz”.
Rosjanie byli Wladimir Putin.
Dzień dobry.
Witam wszystkich.
Możemy się przysiąść?
Proszę.
Dziękuję.
Mateusz, to jest właśnie mój tata, o którym ci opowiadałam.
A to jest...
- Wanda. - Wanda...
Moja macocha.
A to jest Mateusz...
...mój narzeczony.
Tato, wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
Mam nadzieję, że pamiętasz za dwa dni rocznica śmierci mamy.
On jest pełnoletni.
Proszę.
Spróbujesz sam?
Twoje zdrowie, tato.
No więc jedziemy
„Adam Malysz, kamel, kamel”.
To Beduini wychodzą z ciemności i chcą zabrać nas na góra Mojżesza.
- Za 150 dolarów? - 170.
To może sto lat?
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam...
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam...
Jeszcze raz, jeszcze raz, niech żyje, żyje nam...
Niech żyje nam... Yesterday...
- Dziękuję ci, córeczko. - Proszę.
Moja córka zawsze miała oryginalne pomysły.
Nie wiedziałam, że masz coś przeciwko kalekom.
- Dobrze wiesz, że nie o to chodzi. - To o co?
Masz na imię Mateusz, tak?
Przepraszam za moją córkę.
Ciekawe, kogo przyprowadzisz w przyszłym roku.
Rok temu był bezdomny, dzisiaj on.
- Kto następny? - Przestań.
- Magda... - Przestań.
- Porozmawiajmy... - Przestań.
Magda...
Magda, zaczekaj.
Co ty jej zrobiłeś?
Zrzygałeś się na nią czy co?
Zrezygnowała.
Mateusz?
Mateusz...
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam...
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam...
Jeszcze raz, jeszcze raz, niech żyje, żyje nam...
Niech żyje nam!
Casablanca.
Strasznie długo szła, cztery miesiące chyba.
No i gdzie jest ta Casablanca, co?
U Arabów chyba, bo są takie arabskie literki.
I flagę mają taką śmieszną. Czerwoną i zielony robak na końcu.
Matylda odwiedzi cię następnym razem,
bo teraz, jak ją mąż porzucił z dwójką dzieci,
to co ona ma zrobić z tymi dziećmi?
A pani Talarczykowa też ci przesyła pozdrowienia.
Była w szpitalu.
Już wróciła, jest dobrze.
Syn ich...
Pamiętasz go? Też poszedł do policji, tak jak ojciec.
A pan Talarczyk tak się martwił, że chyba schudł ze cztery kilo,
jak jego żona była w szpitalu. A może więcej nawet schudł.
Będzie dobrze... Ja wiem...
Lubię ciebie.
Zobacz, tutaj mamy znaki, one nam posłużą do mówienia, tak?
Jak mówimy?
Brawo, raz mrugnęłaś. Dobrze.
I tu są trzy znaki...
ciepło...
Jak się spytam, czy ciepło i mrugniesz raz, to otworzę okno.
Jak się spytam, czy jesteś zmęczona
i mrugniesz raz, to zrobimy przerwę.
Jak mrugniesz dwa razy, to będziemy rozmawiać dalej.
Znak ciepło.
Czy jest ci ciepło?
Jak mówimy?
Dwa razy mrugnęłaś, nie jest ci ciepło.
Nie otwieramy okna.
Powiedz mi. A teraz znak... pić.
Czy chcesz pić?
Tak, mrugnęłaś raz. Świetnie!
Dam ci pić, tak?
Idę, przyniosę ci pić. Brawo. Poczekaj.
Pewnego dna w naszym ośrodku pojawiła się pani Jola.
Teraz dam ci pić,
bo mrugnęłaś raz.
„Tak, chcę pić”. Proszę.
Potrzymasz łapką?
Trzymaj.
Panie Jarku?
Adela... Do zobaczenia.
Hej!
Do zobaczenia!
Pa!
Leż spokojnie.
Spokojnie, leż Mateusz.
Hej, co się dzieje?
Co jest? Zaczekaj, zaczekaj.
Uspokój się.
Zaraz przyjdą do ciebie. Spokojnie. Zaraz przyjdą.
Nie będziesz sam.
Co się dzieje? Dzień dobry, pani Jolu.
Co jest? Hej!
Hej, Mateusz, chłopie, co jest? Uspokój się!
Trzymaj go! Mateusz, cicho! Mateo, ej!
Ciii... Cisza! Cicho.
Tak... Spokojnie.
Cichutko, Mateo.
- Dajemy zastrzyk. - Nie, zaczekajcie!
Zaczekajcie!
Chcesz mi coś...
...powiedzieć, tak?
Będziemy się uczyć.
- To niemożliwe, był badany. - Chwileczkę. Mateusz, pamiętasz?
Na „tak” mrugasz raz oczami.
Czy to jest ta kratka?
Co mam? Siostra.
Siostra, tak?
Po raz pierwszy to inni zastanawiali się, kim jestem.
Tata miał rację. Dobrze jest.
Tak?
Tak! Co mamy tutaj? Brat. Czy to jest brat?
Brat. Bardzo dobrze.
Mateusz...
I tak w końcu zostałem „Naszym Mateuszem”.
To jest właśnie nasz Mateusz, panie profesorze.
Przez 26 lat nie było z nim kontaktu.
Proszę.
Ta kratka?
Mateusz... Do widzenia?
To jest ten rządek?
Tak.
Ta kratka?
Nie.
- Nie za szybko? - Ta strona. Proszę zapytać.
Czy to jest ta strona, synu?
Ten rządek?
Ta kratka?
- Nie... - Ta kratka?
- Ta kratka? - Tak.
Proszę czytać.
Która to była kratka? Ja?
Tak... „ja”?
„ja”. Czyli mamy już dwa słowa.
- Dalej, tak? - Czyli dalej przewracamy?
Jeszcze.
Tak.
To?
Ta strona.
Ten rządek?
Ten rządek.
Ta kratka?
Roślina.
Nie ja...
Nie ja roślina?
Proszę się spytać.
Chciałeś mi, synku, powiedzieć, że nie jesteś rośliną?
Co oni ci zrobili z zębami?
Możesz patrzeć.
- Podoba się? - Pani Jolu, gdzie?
Mateusz, gdzie?
Tu?
Mateusz? Jest okej?
Mateusz, przyszła ta pani z gazety, o której ci mówiłam.
Cześć, mam na imię Ewa. Chciałabym opisać twoją historię.
Nie denerwuj się.
Może zacznę od zdjęć. Mogę?
Mogę.
Zobacz, jakie to proste.
Tutaj wszyscy mogą znaleźć coś dla siebie. Rozumiesz?
Jedno kliknięcie i możesz skomunikować się z całym światem.
Możesz porozmawiać z kimś w Ameryce, jak chcesz.
Powroty są osobliwe. Niby wszystko jak dawniej...
Ale coś nie pasuje.
I nagle uświadamiasz sobie,
że to ty się zmieniłeś.
Widzę, że już poznałeś wujka. Chodź, kochanie.
- A, że masz tatuaż. - A, no zobacz, zobacz.
Podoba ci się? Zrobię ci taki.
Fajnie było wrócić.
Ale to już nie był mój dom.
Dzień dobry, Agnieszko.
Pani Zofio?
- Pani Zofio? - Dzień dobry. Można na chwilkę?
- Coś się stało? - Nie, usiądźmy na moment.
Ten artykuł o Mateuszu ktoś przeczytał.
Dzwonili z centrali.
Uważają, że jeżeli jest normalny, to nie powinien tu być.
Bo to jest ośrodek dla intelektualnie upośledzonych,
a on taki nie jest.
Chcą przenieść Mateusza do innego ośrodka.
Przyślą komisję.
No zobacz.
Zobacz, jaki ładny ten dom.
I park, widzisz?
Zobacz, jaka aleja.
Wiem, no nie ma gór, ale widzisz, jakie jezioro?
Mateusz...
Wiem, że to daleko...
Będę przyjeżdżała.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Prosimy.
Mateusz...
Hm? Daj...
Powiesz im coś o sobie, hm?
Ta strona?
Mateusz...
Ta strona?
Ta?
Mateusz, a powiesz nam, jaki dziś jest dzień?
- Dziękujemy. - Już dosyć.
No, debilizm.
Cicho. Dosyć.
Jest 11 sierpnia.
Godzina 22,30.
Niebo spokojne.
Księżyc w nowiu.
Jasno świecą Merkury i Wenus.
Jutro będzie piękny dzień.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.