Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Punjabi
Quechua
Romansh
Runyakitara
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
TENOR
Dajcie czadu!
Nie świruj, koleś Nie jesteś w porzo
Nie jesteś git Żaden z ciebie bonzo
Zjem cię pałeczkami Jak dostawca maki
Twoje rymy to syf Twój rap jest miałki
Śmieszny jesteś Dupek, nie as
Nadajesz się tylko do miotły Więc cię zmiotę
Ej, ty! Chodź tu!
- Co jest? - Co tu robisz?
- Pracuję. - Jak to pracujesz?
Nad tekstem. Nad rapem.
Założyliśmy się z kolegą.
On mówi, że dilujesz, ja że kupujesz.
- Ciekawe, kto ma rację. - Skąd jesteś?
Osiedle Rembrandta.
Czyli kupujesz.
- Podaj kod. - Szybko!
241180.
W porządku?
- W porządku? - Tak.
Wracaj do swojej gównianej dzielnicy.
Jedziemy.
Współczuję z powodu zakładu. Radzę wrócić do szkoły dla glin.
Do wszystkich jednostek...
- Masz szczęście. - Do widzenia!
Wygrałem. Prawie mnie nie dotknął.
Ty kretynie!
- Co tam? - Dobrze.
Rozkwasiłeś tamtego. Widziałem, jaką ma gębę.
On też mnie trafił.
- Tak, widać. - Tobie jak poszło?
Drobne starcie z glinami przy wejściu, ale spoko.
40% dla zwycięzcy.
Trochę zaufania!
Ufam ci, ale liczbom też.
- Cwaniak. - Ile wyniósł zysk?
4500, a co?
40% z 4500...
- ...to 1800. Brakuje 250. - Przeliczę.
Mój brat to żywy kalkulator. Dawaj forsę.
- Cholerna rodzina. Masz. - Jemu daj.
Świetnie.
- Idź się pobawić. - Dzięki!
- Łatwa forsa. - Łatwa?
Masz czerwoną gębę!
- No pain... - ...no gain!
Jeszcze rok i będę się ubiegał o kierownicze stanowisko.
Zróbcie "Tasty blend" i "Salmon lover".
Po pięciu latach dają auto służbowe.
- Super, co? - Tak.
Elio, nie podjadaj!
Zasuwaj z dostawą, jesteś spóźniony.
Po kursie księgowości też poproś o awans.
Może...
Antoine?
- Przepraszam na chwilę. - Jasne.
- Praca zespołowa. - Tak.
- Co jest? - Weźmiesz mój kurs?
Zapomnij! Nie będę się przez ciebie spóźniać na wykłady.
To blisko.
Ja nie mogę iść.
Nie zaczynaj. Przecież nie pada.
Ale będzie. Wyczuwam deszcz.
- Wariat! - Nie mów tak.
Od przedszkola wycinasz mi takie numery.
Przestań!
A ty się boisz węży.
- I co? - Nie osądzam cię.
Nawet Indiana Jones boi się węży. Deszcz to nie węże.
Jak bierzesz prysznic?
Wiesz: kąpię się w wannie.
Nie jesteś dzieckiem, idź tam.
Nie zostawiaj mnie, proszę.
Popatrz mi w oczy. Proszę cię, proszę!
Dzień dobry.
Dla Joséphine Ojevski.
- Dokąd iść? - Olchewsky.
Kawałek dalej i w prawo.
Gdzie w prawo?
Tam, dalej. Znajdzie pan.
Dziękuję.
W prawo, ale gdzie?
Pomóc?
Mam zestaw M4 dla Josephine Olchewsky.
To ona. Dzięki.
Możesz iść.
Sushi, to nie jest miejsce dla ciebie.
Że co?
- Wyluzuj, Beethoven! - Nawet nie umiesz tego zapisać.
Ale "palant" zapisać umiem.
No jasne, dostawca.
Taki jesteś mocny w gębie? To posłuchaj!
Czepiasz się mnie Bo sprzedaję sushi
Nie muszę nosić jaj W gaciach marki Gucci
Milcz, bo ona śpiewa Nauczę cię manier
Zgrywasz eleganta Ale jesteś frajer
Laluś z przedziałkiem Udaje barona
Ale płaci za kokę Pieniędzmi od ojca
Wiesz, że mam rację Więc się nie wypieraj
Nie rób przedstawienia Chociaż to opera
Zaraz się tu sfajdasz Wszyscy się uśmieją
Umiesz kłapać gębą Ale słabo śpiewasz
Proszę pani... Brawo, było pięknie.
Palant.
- Chwileczkę. - Tak?
Zna się pan na operze?
To żart? Mam na sobie tutu?
Rozliczanie kosztów z punktu 63.
Czyli? Wiecie, co to jest?
Punkt 63. Antoine!
Wie pan?
- Przepraszam, nie słyszałem. - Co to są koszty z punktu 63?
Podatki?
Super, brawo! Właśnie o to chodzi.
Nie zapominajmy o podatkach.
Oczywiście uwzględniamy je w bilansie rocznym.
Czy to jasne?
- Dzień dobry. - Przykro mi, kuchnia zamknięta.
Na sushi trzeba poczekać 19 godzin.
Sushi jem tylko w Japonii, wyjątkowo w Kalifornii.
Chciałam prosić o namiary pana,
który dostarczył to zamówienie. Chyba ma na imię Antoine.
Nie mogę udostępniać informacji o pracownikach.
Potrafię być przekonująca.
Osiedle Rembrandt, w porzo?
Zaczynaj, Elio!
Dajcie czadu!
Ten numer jest dla mojego brata Didiera.
Nie świruj, koleś Nie jesteś w porzo
Nie jesteś git Żaden z ciebie bonzo
Zjem cię pałeczkami Jak dostawca maki
Twoje rymy to syf Twój rap jest miałki
Śmieszny jesteś Dupek, nie as
Nadajesz się do miotły Więc cię zmiotę
Zgrywasz twardziela Kiedy wchodzisz do kabiny
Mam coś na twoich ziomów: Karabiny
Ja jestem najlepszy
Posuwam twoją starą
Jest taka tłusta Jak w sosie makaron
Ma wstrętną gębę Świeżo po liftingu
Ale lubię, kiedy mi robi Laskę na parkingu
Udajesz Omara Sy Jesteś głupi
Nie łazi za tobą Żadna groupie
Przegryw się stara A mnie dadzą Oscara
Mnie chcą kobiety Typa z innej planety
Nędzny frajerze Żałosny palancie
Pamiętaj: najlepsi Mieszkają na Rembrandcie
A na Picassie Są same gnoje
Przestawię ci nos Bo się ciebie nie boję
Dajcie czadu!
To był Antoine z Rembrandta, a teraz...
Emkal z Picassa.
Dajcie czadu!
Rzuć podkład.
Co tam, Picasso?
Dajcie czadu!
Emkal!
Nie mam czasu Szybko skończę
Wszyscy zobaczą Twoją krzywą mordę
Sponiewierany - Tak mówi Marsylia
Ale ja powiem: Masz ryj pedofila
Patrzyłbym dłużej Na tę twoją gębę
Ale tak cuchniesz Że aż w oczach piecze
Twój rap cuchnie gównem Tak jak twoje usta
Czym ty rymujesz? Gębą czy dupą?
Przylazłeś tutaj Publika cię widzi
Ślinisz się, kolo Każdy się brzydzi
Chyba udajesz Anioła ze skrzydłami
Ale aureole Masz pod pachami
Jesteś spocony Masz mokre dłonie
Wiem, co te laski Myślą o tobie
Mówią w meteo Że będzie ładnie
Ale biorę parasol Niech nie pluje na mnie
Moment Dzwoni twoja matka
Czekaj w hotelu Zaraz wracam
Wcale nie jesteś Do niej podobny
Wiadomo: twój stary Latał na boki
- Jak tam? - Super, a u ciebie?
- Następnym razem będzie lepiej. - Jasne.
"Będzie lepiej".
Picasso to dziady.
Ciebie to bawi?
Przyznaj: uraził cię.
Wiem, byłem przy tym.
- Wyluzuj, zapłaci za to. - Nie cierpię drania.
Co mówiłeś o mojej rodzinie?
Złościsz się, bo docisnąłem twojego brata?
- Nic się nie stało. - Kpisz sobie?
Gnój z Picassa nas obraził!
- Na co czekasz? - Chodź!
Spokojnie. Jesteśmy tu dla rapu.
Koniec staromodnych wojenek. A ty...
bij się w ringu, nie tu.
Rzygać mi się chce! Co wy wiecie o honorze?
Jak cię spotkam w dzielnicy, przysięgam, skuję mordę!
Będziesz wciągał zupę przez ucho, draniu!
Śmiej się, póki masz zęby.
Obrażają nas i nikt nic nie powie?
Umiesz zrobić nastrój.
Te gnidy z Picassa zawsze się przychrzanią.
To go tłumaczy?
Co ty wiesz o takich sprawach?
Twój brat chciałby pogodzić wszystkie osiedla we Francji.
Nigdy nie przyniósł mi wstydu.
Bez niego bylibyście jak szczury!
Nie chcę się z tobą kłócić.
Zmieńmy temat.
- Prawdziwa z was para. - Zazdrosna?
Nie jestem zazdrosna. Zazdrosny!
Młoda, ładna,
patrzy na mnie...
Mówię: "Co, ja?".
W porzo!
- Dobrze ci poszło? - Spoko.
Drań obraził twojego starego.
Co? No co?
Tak było.
- O czym mówiłem? - O podrywie.
Tak, laska z Madeleine. Pomyślałem: "Zaliczę ją".
I się obudziłeś upaprany w łóżku.
- Mówisz, że kłamię? - Szmaciarz!
- Jak ona ma na imię? Skąd jest? - Nie wiem.
Lala z Tindera. Kto by pamiętał imiona?
Tinder, bez jaj! Całowałeś się tylko z kuzynką Hafidą.
Dlaczego o niej mówisz? Skąd ją znasz?
- Każdy ją zna! - Bzyknąłem jej kumpelę.
- Zostawiam was i wasze jaja. - Narka.
- Dziś byłeś świetny. - Dzięki.
Dobranoc, adiutancie!
- Baczność! - Spocznij.
- Nigdy nie chciałeś bzyknąć Samii? - Odbiło ci? Jest jak siostra.
I idzie do wojska.
To mnie kręci. Zaliczyłbym Larę Croft.
Wykręci ci rękę i tyle!
Głowy mi nie urwie.
- Samir, pora spać! - Ale...
- Nie rżyj! No co? - Już idzie!
- Jej nie podrywaj! - To jego stara.
Jedz i nie gadaj.
Oni nie są z Picassa?
Ej, dziwki z Rembrandta!
Dokopiemy im!
To tylko butelka. Nie będziemy się bić.
Moja szawarma!
- Nie jedz, tu są kawałki szkła. - Nie ma.
- Palant. - Moje sześć euro!
Cholera jasna!
Dzień dobry.
W czym problem?
Nie ma problemu. Porozmawiamy chwilę?
- O czym? O jakości sushi? - Nie.
Żałuję,
bo na pewno pasjonująco opowiada pan
o jakości ryb i metodach połowu...
Jest pani dowcipna. Kto by pomyślał?
Schlebia mi pan. Co pan powie na ćwiczenie śpiewu?
Mam śpiewać pani muzę?
To opera. Zajmę panu pół minuty.
Jeśli się mylę, już pan o mnie nie usłyszy. Deal?
- Miłego dnia. - Nie!
Nie zmusi mnie pan do zamawiania sushi
rano, w południe i wieczorem.
Nie odpuści mi pani?
- Prezent. - Dziękuję.
- Zna go pan? - Nie.
Był wielki. Też się zajmował czymś innym.
- Rozwoził sushi? - Pizzę.
Nie, zanim zaczął śpiewać, był nauczycielem.
Proszę zdjąć kurtkę, będzie wygodniej,
i podejść do fortepianu.
Proszę.
Niech pan podejdzie.
- Proszę się skupić na przeponie. - Co to jest?
Mięsień. Oddziela klatkę piersiową od jamy brzusznej.
Oddech zawsze stąd...
rozsuwamy żebra... i rozluźniamy twarz.
Inaczej głos będzie ściśnięty.
Nieprzyjemnie, co? A to...
- Brzmi lepiej. - Tak.
- Proszę śpiewać te dźwięki. Gotów? - Tak.
Nie sądzę.
Jest pan sflaczały. Tak się nie śpiewa.
Musi być napięcie.
- Tak dobrze? - Tak. Zademonstruję.
Teraz pan.
Dobrze.
Jeszcze.
Tak.
- Co? - Co to ma być?
- Wiem, co pani kombinuje! - Nie! To nieporozumienie.
- I nie jest pan w moim typie. - Bez takich!
Niech pani wejdzie na Tindera. Są aplikacje dla kuguarów!
Kpina!
Mam te wszystkie aplikacje.
- Antoine? Wszystko gra? - Co u naszego mistrza?
- Obraziłeś się? - Nie.
Dobierała się do mnie stara wariatka.
- Nie! - Gdzie?
Przy dostawie. Normalka.
Kuguar?
Nie wiem, czego chciała.
Kurde, mocne!
Trzeba było skorzystać.
Mogłaby cię czegoś nauczyć.
- Palanci. - Ja bym się na nią rzucił.
- Jak pies? - Akurat!
Nie gadaj, tylko graj.
Dlaczego mi dokucza?
- Mamo, jak się czujesz? - Dobrze, synku, a ty?
Też. Nie dzieje się nic nowego.
Widzę. Co masz na twarzy?
Nie mów, że dalej się bijesz.
Nie, skąd.
Padał śnieg, wyciągałem pojemniki i się poślizgnąłem.
To nic.
Nie kłam. Nigdy ci to nie wychodziło.
A co u Antoine'a?
Dobrze, mówiłem ci wczoraj. Nie stresuj się.
Omal nie wpadł w łapy kuguara.
Położę się już. Pa, dzieci.
- Kocham was. - My ciebie też.
- Miłego wieczoru! - Musi się tak denerwować?
Daj to! Już długo się bawisz.
Mówiłem ci: żadnego Facetime'a z rodzicami.
Rodzice są jak dziewczyny -
raz nie odbierzesz i już coś podejrzewają. Patrz!
- Co jest? - Ale staroć! Są jeszcze takie?
Od podstawówki nie widziałem kompaktu.
To ty byłeś w podstawówce?
- Z czego rżysz? - Drań.
Serio, po co ci płyta?
Przesłucham ją na górze. Nie mam czasu na wygłupy.
Jesteś dla niego za surowy. Jak gliniarz.
Ma się skupić na nauce.
Wyluzuj, egzaminy dopiero pod koniec roku.
A czek ode mnie zrealizowali od razu.
Przykładaj się!
- Masz mieć 10 punktów na 20! - To niedużo.
Nawet on tyle miał.
Połowa zalicza. Jedzcie i do roboty!
- Kurde, przestraszyłaś mnie. - Co ci jest?
Nic, słuchałem.
- W porządku? - Tak.
Jutro wielki dzień.
Wyjazd.
- Jak się czujesz? - Oby to nie był błąd.
Czemu wątpisz? Chcesz tego od dzieciństwa.
Pamiętam minę nauczycielki... jak się nazywała?
- Pani Clerc. - Tak.
Była w szoku, kiedy powiedziałaś w klasie, że chcesz służyć w wojsku.
"Samio, to nie jest zawód dla dziewcząt".
Jasne, kpij sobie.
Nie pamiętam, żebyś ogłaszał, że chcesz być księgowym.
- Robię, co mogę. - Jestem pewna, że możesz więcej.
Idę. Wyjazd o piątej rano.
Powodzenia!
- Samia? - Tak?
- Nikogo nie zabij. - Obiecuję.
Przepraszam, nie chciałem być niegrzeczny. Przesłuchałem płytę.
Przykro mi, źle zareagowałem.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
A ten tu po co?
Nie żartowała! O co jej chodzi?
Antoine? Pan tutaj?
Przyszedłem przeprosić. Co tu robił mój szef?
To moje sprawy prywatne.
Jak mówiłam, nie jest pan w moim typie.
Interesuje mnie tylko pański głos.
Życzę miłego dnia.
Chwileczkę.
Przepraszam. To naprawdę nie moja sprawa.
Myśli pani, że mogę przekazać te...
- Te... - Nie wiem, jak to powiedzieć.
- Emocje? - Tak.
Z ciężką pracą - może.
Chciałbym spróbować.
Czekam więc w czwartek o 18.00.
Czwartek?
- Dzisiejsza walka... - Przyjdę.
- Mogę się trochę spóźnić. - Co masz?
Kurs księgowości.
No tak.
- Będzie dobrze. - Oby.
Nie wiem dlaczego, ale mam złe wyczucie.
Wyczucie?
Czuję, że się stanie coś dziwnego.
Przeczucie.
- Co? - Mówi się: przeczucie.
No tak.
Samir mówił, że was zaczepiali.
- Szmaciarze, jak zwykle. - Mogłeś powiedzieć,
- załatwiłbym sprawę. - Na to tylko czekają. To nic.
Muszą nas szanować. Zwłaszcza ci z Picassa.
Uważaj!
Za mało jadłeś w dzieciństwie?
Rozwaliłeś mi łokieć.
- Dokąd to? - Spadam.
- Wieczorem mam walkę. - Cześć!
Wracaj!
Bo pożałujesz.
Słuchaj brata.
Daj buziaka.
Przewrażliwiony po matce.
Jeszcze nikogo nie zabiłam, ale ochoty nie brak.
Mocne! Wytrzymaj.
Tak.
Struny głosowe drżą, ale dźwięku nie ma.
Uwaga na pęcherzyki powietrza.
Czy będzie dźwięk, czy nie,
ich liczba nie może się zmieniać. Dobrze, tak.
- Uczy się pan kontrolować oddech. - Skoro pani tak mówi...
Dobrze.
To niesprawiedliwe:
mężczyzna, który uwodzi młodsze, jest nazywany donżuanem,
a kobieta - kuguarem.
To znacznie gorzej brzmi.
- W porządku? - Przepraszam.
To element kursu?
Nie, tylko takie spostrzeżenie.
Głupio się czuję.
Mści się pani za wtedy?
Przeciwnie: to przysługa.
Nauczy się pan panować nad przepływem powietrza.
Dzięki temu zaśpiewa pan wszystko.
Jeśli się nie uduszę.
Lubi pan Victora Hugo? Jego poezję?
- Słyszałem nazwisko. - Proszę podejść.
Jutro o brzasku, gdy pola pojaśnieją,
Wyruszę w drogę. Wiem, że czekasz na mnie.
Iść będę przez góry, iść będę knieją Daleko od ciebie dłużej nie zostanę.
Iść będę, w moich myślach zatopiony, Ślepy i głuchy na każdą rzecz.
Samotny, smutny, przygarbiony, I nocą ciemną zda mi się dzień.
Na zachód słońca nawet nie spojrzę Ani na statki płynące do portu
Gdy dojdę, na twym grobie złożę Bukiet z ostrokrzewu i wrzosów.
Widzi pan? Nawet w rapie
musi być stały przepływ powietrza.
Gdyby chciała pani kiedyś rapować, proszę mi powiedzieć. Ma pani flow.
Nieprędko to będzie. Proszę sol, teraz.
- Czuje pan różnicę? - Tak, obłęd.
Tego słowa szukałam: obłęd.
Dobre ćwiczenie, co?
Warto czasem poczuć się głupio.
Muszę odebrać.
Proszę ćwiczyć dalej, żadnych bąbelków poza szklanką.
- Da pan radę? - Spróbuję.
Dzień dobry, doktorze.
Tak.
Tak... Dziękuję. Do widzenia.
Zmiana planów.
Pójdzie pan ze mną do opery?
- Teraz? - Tak. Tylko się przebiorę.
Wielka przestrzeń! Jak na stadionie.
Racja.
Loża honorowa, balkon dla turystów,
a na górze...
- moje ulubione miejsce. - Tam?
Jaskółka.
Tam przychodzą prawdziwi amatorzy.
Nie najbogatsi, ale...
prawdziwi entuzjaści.
Przychodzą z miłości do opery...
i nie tylko.
Jak to?
Odizolowane, dyskretne miejsce -
- to praktyczne. - Już rozumiem.
- Dlaczego panu to mówię? - Spokojnie.
Brat: Gdzie jesteś, do cholery?
Ponad sto osób pracuje za kulisami, by spektakl mógł się odbyć.
Dzień dobry, Marie.
Niezła fabryka!
Wszystko po to, by artysta wzruszył publiczność.
- Tak się cieszę, że cię widzę. - Nawzajem.
Antoine, to jest Roberto Alagna.
- Dzień dobry. - Miło mi.
Słyszeliśmy, jak pan śpiewał.
- Obłęd! Co za echo! - Dziękuję.
Antoine to mój nowy uczeń.
Masz szczęście, Marie jest wspaniała.
- Tak. - Mogę was na chwilę zostawić?
Pierre!
Dobrze się składa.
Zaraz porozmawiamy, zapoznajcie się ze sceną.
Ludzie z Seulu chcieliby panią poznać.
Widzi pan tego młodzieńca z Robertem?
Tak, widzę.
Chcę, by jak najszybciej dołączył do grupy.
Do grupy? Cóż to za kaprys? Nie ma już miejsca.
Wiem, ale mój zawód - to wynajdować najlepszych.
No i rozwiąże pan problem różnorodności, panie dyrektorze.
- Dziękuję. Skąd jesteś? - Z Bondy.
- Mój sąsiad. - Pan też jest stamtąd?
Z Clichy-sous-Bois.
- Serio? - Tak.
Nad czym teraz pracujecie?
Dopiero zaczynam. Dziś były podstawowe ćwiczenia.
- Ze słomką? - Tak, właśnie to robiłem.
- Marie zawsze lubiła to ćwiczenie. - Tak?
Znasz "Rigoletta"?
Nie, to opera?
Opera. Zanucę...
Tak, to znane.
Nie, rapuje.
- Rapuje? - Tak.
Nie mówi pani poważnie.
Mówię.
- Raper? To żart? - Nie.
Co do gości z Seulu, byłoby dobrze...
Nawet po śmierci nie wrócę do Seulu!
Pamięta pani, jak pani pomogłem kilka lat temu?
Co, jeśli się teraz wycofam?
Musi pani tam lecieć, rozumie pani?
To szantaż?
Może pani tak to nazwać.
Mowy nie ma, by ten osobnik wszedł do grupy.
Pierre, gratuluję.
- Słucham? - Wspaniały nabytek!
Za nowy nabytek Pierre'a!
- Wrócimy do sprawy. - Chętnie.
- Powodzenia. - Dziękuję.
- Dziękuję. - Byłem ci to winien.
Naprawdę. Dziękuję, Roberto. Do zobaczenia.
Jak tam? Spoko?
- Co tam? - Wracam z pracy, a ty?
- Też, wiadomo. - Ciężką masz robotę?
Dziś akurat było trudno, ale pracuję z Eliem, więc w porzo.
- Co u niego? - Okej.
Widziałeś biedaka?
- Jak tam? - Może być.
- Co tu robią gliny? - Zgarniają twojego brata.
Kurde, Didier!
Oby nie narobił głupot.
- Dokąd to? - Co robicie?
- Spadaj, to nie twoja sprawa. - Ja tu mieszkam, szajbusie!
- Didier, co jest? - Przystopuj.
Przez SMS-y mógłbyś beknąć za współudział.
Ciesz się, że wziąłem telefon.
- Przykro mi, braciszku. - Tak jest lepiej.
- Idziemy. - Dokąd go zabieracie?
- Do sądu. - Co?
- Co? - Nielegalne walki - wiadomo!
- Szlag. - Spokojnie.
- Mówiłem, że mam złe wyczucie. - Trochę cię oświecę:
- mówi się "przeczucie". - Wal się, rozmawiam z bratem!
- Serio! - Zamknij się i idź.
- O co chodzi? - Proszę mi zaufać.
On ma wyjątkowy potencjał.
Dlatego pani przyszła o tej porze?
Powygłupialiście się z Alagną,
ale tu chodzi o pieniądze publiczne. Nie mam wolnej ręki.
Niemożliwe.
A jeśli się zgodzę na Seul?
Nie chciała pani tam wracać nawet po śmierci.
Zna pan kobiety - zmieniają zdanie jak stroje.
Tak. Wkurza mnie pani.
Naprawdę.
Co ty tu robisz?
Rozwożę sushi, ale chyba mogę lubić operę?
Jak się dostałeś do Académie Lyrique?
Korzystam z pozytywnej dyskryminacji.
- Josephine. - Pamiętam. Antoine.
Miło mi.
Umiesz czytać nuty? Znasz włoski?
Nie, ale z włoskim pomoże mi dwujęzyczny kolega.
Możesz zapisywać dźwięki fonetycznie.
Co?
Pisz na nutach, co chcesz, bylebyś się w tym połapał.
- Mogę... - Tak, patrz.
Zjeżdżaj!
O co mu chodzi?
To Maxime Lasserre.
W swoim mniemaniu - przyszły gwiazdor Opery Paryskiej.
Jeszcze nim nie jest, ale manierę już ma.
Dzień dobry wszystkim. Antoine, może pan wstać?
Przedstawiam Antoine'a, który do nas dołączy.
Dzień dobry.
Pani Loyseau, jakim on śpiewa głosem?
Antoine to tenor.
Proszę mu pomóc i odpowiadać na jego pytania,
żeby było mu łatwiej.
Zaczynajmy. Mamy dziś napięty plan.
Dziś zajmijmy się różnicą między aktywami i pasywami.
Do aktywów
można oczywiście zaliczyć... budynki.
Przepraszam. Mam dla pani prezent.
- Dwa Pac. - Tupac.
Dla nas, raperów, jest legendą. Jak Pavarotti!
- Posłucham. - W porządku.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- I? - Przyszli grupą, wyważyli drzwi.
- I co? - Wsadzili go do Bois d’Arcy.
Niedobrze. Ktoś z Picassa go wystawił.
Nie wiem.
Chcesz?
Częstujesz chipsami? Żenada!
Gdzie byłeś?
Na wykładzie, do późna.
Jedyny raz, kiedy nie przyszedłem, jego zgarnęli.
- Mam wyrzuty. - Niepotrzebnie.
Gdybyś przyszedł, też by cię capnęli. A matka?
Co ja jej powiem?
Skłam jak w szkole.
Już wtedy kiepsko mi szło. Przerąbane!
Ich matka jest szalona.
- Kanał. - Naprawdę! Weź chipsy.
- Serio? - Każdy ma swoje problemy.
- Szybciej, zaraz będzie padało. - Już, już.
- Biegnij! - No już.
Bez jaj! Odwaliło ci?
Nie mogłem jej powiedzieć, że tu jesteś.
Gdzie Didier?
On... jest w Japonii.
W Japonii? Mój syn w Japonii!
Wspaniale!
Odbiło ci.
Pojęcia nie mam o Japonii.
Zgłupiałeś od rozwożenia sushi.
A lekcje? Jak ci idzie?
- Jakie lekcje? - Księgowości.
- No tak. Spoko. - A co, chodzisz na inne?
Nie, nie.
Zamyśliłem się. Wkurza mnie, że tu siedzisz.
Jest jak w domu,
tylko nie muszę zbierać brudnych skarpetek i prać twoich rzeczy.
- Właściwie to mam wakacje. - Szajbus.
Wiesz...
Nie przepraszaj.
Jesteś moim bratem.
Nie tłumacz się.
- Coś ci przyniosłem. - Tak?
- Laskę w bikini? - Popatrz, przyda ci się.
Ile mam czasu na podjęcie decyzji?
Zatem do zobaczenia bardzo niedługo.
- Trzymaj się. - Czekaj, trzeba napisać tekst.
Tu jest staccato.
- Możesz odebrać. - Nie, to nic.
Moment.
Rozumiecie, co śpiewacie?
"Godiamo" - wiecie, co to znaczy?
"Godiamo" to "cieszmy się".
Tak? Cieszmy się!
Więc proszę, cieszcie się!
No właśnie.
To był prawdziwy duet.
- Antoine! - Tak?
Zaśpiewałbyś ze mną dziś na przyjęciu?
Byłoby miło.
Jasne. Tylko wpadnę się przebrać.
Hej, sushi! Leo chce towaru.
Masz coś?
Słuchaj no. Nie dotykaj mnie, bo nie jestem twoim kumplem.
I pamiętaj:
nazywam się Antoine Zerkawi.
Nie mów na mnie sushi, nie jestem mały i zimny jak to, co tam masz.
W porządku? Idziemy?
Po powrocie się na niego rzucę.
Z sierżant Thamié nie ma żartów.
Jasna sprawa.
- A ty? - Co ja?
Masz faceta?
Nie, nie.
Znam takie "nie".
Nie czekaj za długo, bo pożałujesz.
Dokąd to, pięknisiu?
Spryskał się perfumami?
Idziesz bzykać?
- Znamy ją? Będzie seks? - Może.
Włącz Snapa, pokaż ją.
- No, już! - Naprawdę?
Tak. Mówię ci, bracie.
Dawaj!
- Mów. - Pisz: M... A...
M... A.
Mama? Ty draniu!
Ucałuj ją ode mnie.
- Ale obciach! Ale obciach! - Ciągle tak krzyczysz.
Klasa!
Zaśpiewamy ten duet trochę szybciej?
Nie ma sprawy.
Zaczekaj na mnie chwilę.
Jasne.
- Halo? - Antoine, tu Moreau, wykładowca.
Przepraszam, nie słyszę.
Pozwalam sobie zadzwonić,
bo od kilku tygodni pan nie przychodzi. A szkoda,
bo będziemy omawiać koszty z punktu 68...
Halo? Niestety nie słyszę. Coś z zasięgiem.
Do widzenia.
Nie ma zasięgu?
- Proszę tu nie siadać. - Przepraszam.
Nie wiedziałem, że fotel jest delikatny.
Nie, nie, ale... to dla ludzi.
- Dla ludzi? - On jest ze mną.
- Dobry wieczór. - Chodź, przygotujesz się.
- Znasz ją? - To moja macocha.
- Mogłaś powiedzieć, że to twój dom. - Nie mój.
Mojego ojca i jego kobiety. Mogłaby wykorkować.
No nie! Mają swój teatr?
Tak. Trzymaj.
Przebierz się, tam jest pokoik.
Jesteś pewna?
Wspaniale!
Brawo, wspaniale, córeczko.
Byłaś doskonała.
Zaraz się spotkamy.
Zapraszam do salonu.
- W porządku? - Żartujesz sobie?
Ściągnęłaś mnie tu jak jakiegoś klauna,
a twój ojciec ma to gdzieś...
Co on mi tu przysłał? Już ja mu pokażę!
- Jak tam, synku? - Świetnie, mamo.
W Japonii jest pięknie. Cudownie.
- Co to za góra? - Widok z mojego okna.
- Ładny? - Wszystko gra?
Tak, ale muszę kończyć.
Przez tę różnicę czasu... Tu jest późno.
Chyba powinna być noc.
Tak, ale słońce zachodzi znacznie później.
W Japonii jest inaczej.
Wszystko ci wyjaśnię po powrocie.
Uściski. Kocham cię!
Kto gadał, kiedy dzwoniłem?
Mówiłem: tylko po japońsku!
Kurde, po japońsku!
Konichiwa, do cholery!
- Antoine? - Samia... co tu robisz?
Wzięłam przepustkę. Niespodzianka.
Świetnie. Cool.
- Widać, jak się cieszysz. - Tak,
- tylko muszę jechać... - Antoine, chodź, bo się spóźnimy.
Joséphine, to jest Samia,
stara znajoma.
Miło mi. Musimy się spotkać.
Opowiesz mi coś o nim. Jest taki skryty!
Następnym razem. Nie zatrzymuję, bo się spóźnicie.
Dziękuję. Jedziemy?
- Wsiadasz? - Już.
Do zobaczenia, mam nadzieję.
Można się uczyć na ucho, ale musisz też poznać nuty.
…kiedy jesteście na scenie...
Czekaj, jest kilka etapów.
Mam dość.
- Może mi pan wyjaśnić, co to jest? - Zatwardzenie.
Dziękuję.
Antoine, niech pan zostawi commedię dell'arte Włochom,
a energię zachowa na technikę.
Emocje bez techniki - to amatorszczyzna.
Maxime, proszę poćwiczyć czwartą frazę. Może pan usiąść.
Candice?
Proszę mi zaśpiewać początek "Folie".
Od C.
Już.
Skup się na jednej osobie.
Patrzysz na boki jak gołąb.
- Chleba szukasz? - Odwal się.
Wyluzuj, tylko daję ci radę.
Enrico Caruso, śpiewając, patrzył tylko na żonę.
Kiedy jej nie było, gubił się.
- Spróbuj z nią. - Co jest?
Najpierw się czepiałeś, teraz dajesz rady? Zazdrosny jesteś?
Jakiś problem?
Gdzie tym razem jesteś?
W Japonii, ale zmieniam porę roku.
Teraz nie ma zimy.
Tu nie ma, ale tam...
Japonia nie leży na półkuli południowej, więc jest tak jak tu.
Palant. 6 h różnicy czasu i ta sama pora roku?
Pory roku nie mają nic wspólnego z różnicą czasu.
Godzina inna, pora roku ta sama.
Skołuj inny plakat, bez śniegu.
Kurna, mam tylko ten, a matka zaraz zadzwoni.
Przyszedł twój adwokat.
- Odesłać go? - Mama zobaczy zły plakat.
- Ma sobie pójść? - Nie, już idę.
Co jest z półkulami?
Trzeba skończyć geografię, żeby siedzieć?
Ma ktoś plakat ze słoneczną Japonią?
Jest w twoim tyłku!
Kiedy stąd wyjdziemy, spuszczę ci łomot.
Czym się martwisz?
Jak to?
Nie odbierasz telefonu, znikasz...
- Co ci zrobiłem? - Nic, tylko...
Powiedz.
Niczego mi nie zrobiłeś, tylko mam mnóstwo na głowie.
- Pisz SMS-y, odbieraj telefon! - Nie gniewaj się. Przepraszam.
W pięć minut zeżarłeś miseczkę M&M's-ów.
To nie atrapa.
- Palant z ciebie. - A sam to co?
- Słuchałeś muzy ode mnie? - Tak.
- Dobra? - Zarąbista.
- Tak? Może być? - Tak.
Czułem, że ci przypasuje. Djamel mówi,
że dranie z Picassa mają nowego, mocny jest.
Masz to gdzieś czy jesteś ze mną? Mów, zanim nas zdemolują.
- Nie pieprz. - Ja pieprzę?
- Wszystko gra? - A u ciebie?
No tak. Naprawdę się obraziła.
Co ci powiedziała?
- Chcesz wiedzieć? - Tak.
- Olałeś ją, bo podrywałeś inną. - To wszystko?
A nie?
Masz kogoś na oku i mi nie mówisz?
Nie śpieszę się. Mam ci wysyłać relacje?
Tak! Wysyłaj, co chcesz, tylko coś powiedz.
Teraz rozumiem, dlaczego nie masz czasu.
- Ma koleżanki? - Zdziwiłbyś się.
Jaka jest? Pokaż fotę.
- Nie teraz. - No, pokaż.
Cicho bądźcie. Idą!
Wymiatacie.
Moment. Ja też mam niespodziankę.
Braciszku! Jak to możliwe, że tu jesteś?
- Błąd proceduralny. - Kurczę!
- Cieszysz się? - Jestem w szoku.
- Mogłem po ciebie przyjechać. - Ważne, że jesteśmy.
Proszę! Przyszliśmy tu na urodziny Abdela,
ale zanim się schlacie, chcę coś powiedzieć.
- Uciekł z paki! - Wypatruj kogutów.
Dzięki, że do mnie pisaliście, kiedy byłem na wakacjach.
Ucieszyłem się. Jesteście moją rodziną.
Mój brat będzie bronić naszego osiedla, rapując.
Ty też nas broniłeś, przestawiając nosy.
Każdy ma inne zdolności.
Jesteśmy z tobą, daj nam powód do dumy.
Dzięki, braciszku.
Wszystkiego najlepszego!
Nie za duża presja?
Muszę dać radę.
- Trzeba! - Spróbuję.
- Uściskaj brata. - Dzięki!
Samia?
Przestań się dąsać.
- Przepraszam za wtedy, ale... - Ale co?
Jesteś zazdrosna?
Zazdrosna? Za kogo mnie uważasz?
Nie rozumiesz. Przykro mi, że kłamiesz.
- Powiedzieć ci prawdę? - Tak.
Od pół roku w tajemnicy biorę lekcje śpiewu operowego.
Teraz już wiesz.
- Mogłeś wymyślić coś lepszego! - Mówisz serio?
Zaśpiewaj mi coś.
Śpiewaj, słucham.
Już!
Miałeś rację: nie umiesz kłamać.
Myślisz, że jesteś moją dziewczyną?
Nie, tylko starą znajomą.
Tak powiedziałeś swojej lasce.
- Co robisz? - Nic, spoko.
Chodź, wszyscy czekają.
Są urodziny Abdela!
To bardzo znana aria.
Trzeba ją przyswoić.
Tylko proszę, bez commedii dell'arte.
- Antoine, słucha mnie pan? - Tak, przepraszam.
Mam wrażenie, że jest pan gdzie indziej.
Czasami żałuję, że przyjąłem pani zamówienie.
Bo...
od tamtej pory wszystko mi się w życiu wali.
Przedtem było łatwiej.
Chce się pan rozwijać, idąc na łatwiznę?
Nie wiem, ale...
nie mogę znaleźć dla siebie miejsca.
W dzieciństwie nie myślałam, że będę śpiewaczką.
Matka chciała mieć syna, nie interesowała się mną.
Nie przytulała mnie...
a ojciec był tchórzem.
Nie maltretowali mnie,
ale brakowało mi najważniejszego:
miłości.
Aż nauczyciel z liceum wziął nas do opery.
Tam poczułam miłość.
Była wszędzie.
Miłość kompozytora do muzyki,
miłość między postaciami,
miłość śpiewaków do swojej pracy,
miłość publiczności...
To mnie ogarnęło.
A potem?
Potem...
Nie wróciłam już do domu.
Nie brak pani rodziny?
Moją rodziną jest ten dom.
Przyjął mnie z otwartymi ramionami, jakby od lat na mnie czekał.
Piękna historia,
ale dla mnie to nie takie oczywiste.
Pan się chyba rozprasza.
Nie może się pan skupić.
- Wczoraj późno się pan położył? - Dlaczego pani pyta?
Źle pan wygląda.
Pani też chyba lubi imprezować.
Widać, że pani nie spała.
Łatwo jest radzić innym, ale...
Wszystko w porządku?
Tak. To nic.
- Trzeba pani czegoś? - Nie. Jutro widzimy się na lekcji.
Przesłuchanie końcowe zbliża się wielkimi krokami.
Będą dyrektorzy artystyczni prestiżowych teatrów operowych.
Dla każdego z was to szansa,
by, może, żyć ze swojej pasji.
Mam nadzieję, że dobrze wybraliście arie.
Przesłuchanie
Pokażcie, jak wartościowy jest nasz kurs.
Powtarzam, to wielka okazja.
Skorzystajcie!
Miło mi cię poznać. Josephine cię chwali.
Mnie też jest miło cię poznać.
Przepraszam, kiepsko znam angielski.
Uczę się na rapie.
Myślałam, że jesteś śpiewakiem operowym.
Robię jedno i drugie.
- Niesamowite. - Tak.
Antoine!
- Antoine! - Przepraszam.
- Jest pan tu? - Tak.
Trzeba się uczyć, bo potem będzie kłopot.
Równy rozkład...
- za... - ...sobów.
Tak.
Pan to wie, nie czyta?
Są pytania?
- Frank, śpieszę się. - Cześć, Antoine!
- Zna go pan? - Jego? Magia opery.
Dostarczył sushi, a teraz tu śpiewa. Interesuje to pana?
Nie, nie.
- Igrasz z ogniem. - Naprawdę się śpieszyłem.
Dobrze, Maxime, jeszcze trochę płynności -
i nasza opera zyska nowego śpiewaka.
Może pan usiąść.
Skoro Antoine zaszczycił nas swoją obecnością, zapraszam.
Dzień dobry.
Dopracował pan końcówkę?
- Tak. - Nathalie, od 42 taktu, proszę.
Proszę.
Powinien pan tu przychodzić przygotowany.
Nie musimy słuchać rozśpiewywania.
Niech pan się pozbiera. Ja wcale nie muszę tu być.
Przepraszam.
No, już.
Antoine, to trudny fragment,
ale już go razem ćwiczyliśmy. Dźwięk musi narastać.
Niech pan się skupi na oddechu.
Oddech... oddech.
Nie tak! A ta pochylona głowa?
Wszystkiego pan zapomniał?
Przepraszam, to przejdzie.
Już.
Nie! Wyciska pan dźwięk! Dość!
Dość, Antoine!
Zaraz będzie dobrze.
Za kogo pan się uważa?
Spóźnia się pan i mnie strofuje?
Moment. Nie ma pani do mnie zaufania?
Tylko się pan nadweręży. Proszę usiąść.
Nie pozwala mi pani śpiewać?
Nathalie, jeszcze raz.
William… proszę.
No, już!
Nic tu po mnie! Debilny kurs!
Gdzie byłeś? To jest Riadh,
z Hyperfocalu.
- Jak tam? - Riadh, Antoine.
Twój kolega mówi, że dziś wszystkich rozwalisz.
Może.
Koncentruje się.
- Ma problem? - Nie, ogarnia scenę.
- Kieliszeczek? - Nie po to przyszedłem.
Przygotujmy się na hałas!
Didier.
Zaśpiewasz nam coś z opery?
Przedstawiam Antoine'a, który do nas dołączy...
- Sądzi pani, że mogę przekazać... - Emocje?
Nie przepraszaj. Jesteś moim bratem.
Uczę się śpiewu operowego.
Nie umiesz kłamać.
Nie mogę sobie znaleźć miejsca.
Patrzcie na niego, do rapu się bierze,
ale się śpiewu uczy w operze!
Antoine!
- Bracie... - Zostaw mnie!
Antoine!
- To prawda, co mówią? - Co ci do tego?
Nie masz szacunku! Kłamiesz!
- Co o nas powiedzą w dzielnicy? - Nie zaczynaj!
Nic nie wiesz o moim życiu!
Bo ciągle kłamiesz!
- Powiedzieć prawdę? - Mów.
W dupie mam księgowość!
I waszą gównianą rywalizację!
Nic nie rozumiesz!
Jestem sobą, nieważne, czy ci się to podoba.
Chcę śpiewać w operze, chcę być śpiewakiem!
Nie widzisz, skąd jesteśmy? Wyprali ci mózg.
Wcale nie. Tylko ty nie rozumiesz, palancie!
Za kogo się uważasz? Nie moja wina, że masz gówniane życie.
Zgrywasz twardziela, a jesteś nikim!
Widzisz tę bliznę? To przez ciebie.
Od kiedy zostaliśmy sami z mamą, chronię cię,
bo jesteś moim bratem, bo rodzina jest święta.
Wszystko robię dla ciebie.
A ty nas okłamałeś, zakpiłeś za mnie,
wypiąłeś się na mnie, na mamę, na całą dzielnicę!
Koniec.
Rób, co chcesz. Tu już nie mieszkasz.
Spadaj!
Jasne, uciekaj! Rodzina!
Pomóż mi.
- Kto tam? - Antoine.
Cool! Poznasz moich znajomych, chodź.
Antoine?
Jesteś tam?
- Halo. - Halo. Dobry wieczór, mówi Antoine.
Przepraszam, że dzwonię tak późno. Chciałem tylko powiedzieć...
Halo?
Cholera.
Mówimy, że to nasz dom, ale nie możesz tu spać.
Nie zaczynaj. Zły moment.
Kolejna ofiara panny Olchewsky.
Dlaczego tak mówisz?
Chodź, coś ci pokażę.
- Poprawi ci się nastrój. - Zaczekaj chwilę.
To ty jesteś upiorem w operze.
Ojciec jest hojnym darczyńcą, mam przywileje.
Lubię tu przychodzić.
Zastanawiam się, czy nie dlatego zacząłem śpiewać...
A ty? Dlaczego tu jesteś?
Przyznaję, że już nie wiem.
Dlaczego zrobiłeś się taki miły?
Jest takie powiedzenie: "Jeśli wróg jest głodny, nakarm go".
Chcę cię pokonać na scenie, kiedy będziesz w topowej formie.
Chodźmy do mnie. Nie będziesz tu spał.
Dzięki.
Nie dziękuj. Chcę cię rozpuścić w kwasie.
Zaraz zejdę.
Proszę zostawić wiadomość.
Dobry wieczór.
Dzwoniłem, żeby podziękować pani za wszystko
i przeprosić.
To tyle.
Dobranoc.
Antoine?
Marie... Proszę się jeszcze zastanowić.
Już się zastanowiłam.
Nie będę zaczynać walki,
której wynik oboje znamy.
Może pomyśli pani o rodzinie?
Rodzina...
moja rodzina jest też pańska.
To ten dom.
Nie zrezygnuję z włosów
ani z Château Latour rocznik 2010,
żeby zyskać parę tygodni.
Co pani zrobi?
Wykorzystam czas, który mi został.
Będę słuchać ulubionych arii,
cieszyć się każdą kroplą wina
i wyglądać przez okno...
choćby coraz mniejsze.
Surimi? Surimi? Surimi to życie.
A ta się znowu spóźnia!
Spóźni się nawet na koniec świata, bo ją porwą kosmici.
Jest.
Generał znów się spóźnia.
Co?
To przeze mnie nie przychodzi?
Nie jest pan aż tak ważny.
Mam nadzieję, że dokonała słusznego wyboru.
To dla pana.
Jak wiecie, pani Loyseau
była zmuszona przyśpieszyć
wyjazd do Seulu.
Musimy sobie poradzić bez niej.
To już.
Miejcie w pamięci jej nauki,
wszystko, co wam przekazała.
Szukają cię. Zaraz twoja kolej.
- W porządku? - Tak.
Dzięki.
Powodzenia!
Antoine, piszę do pana,
by uprzedzić, że nie będę mogła przyjść na przesłuchanie.
Trzeba wierzyć w przeznaczenie.
To ono postawiło mnie na pana drodze.
Pański głos przypomniał mi pierwsze operowe wzruszenia.
Przesłuchanie
Jest.
Generał znów się spóźnia.
Gdybym wierzyła w Boga, powiedziałabym jak on,
że chcę zobaczyć, jak dotyka pan gwiazd.
Ale sądzę, że teraz...
to mnie jest do nich bliżej.
Los ma dla mnie inne zadania.
Nie mam dzieci,
ale pomogłam się rodzić talentom, karierom, sztuce,
pięknu.
Światło, które znalazłam w panu,
bardzo mnie uszczęśliwiło.
Gdzie Didier?
- Nie wiem. - Ale ja tak.
Proszę unikać gniewu i powtarzać sobie,
że większość ludzi nie żyje naprawdę i że pan ma szczęście.
Boi się pan, że nie jest na swoim miejscu, to normalne.
Ma pan w sobie tę iskrę.
Wystarczy już tylko uwierzyć w siebie.
Proszę pamiętać, że pierwszego dnia pan za mną podążył.
Proszę pamiętać o lekcjach,
z których pan nie zrezygnował.
Jest pan moim ostatnim uczniem
i ostatnim pięknym prezentem od życia.
Miłość jest ogromna.
Nigdy nie wiadomo, do czego doprowadzi nas zamówienie sushi.
Szybko!
Pośpieszcie się!
Proszę mi wierzyć, jest pan na swoim miejscu.
Ostatnia sprawa.
Miał pan rację, 2Pac jest zarąbisty.
Ściskam pana.
To mój brat.
Julienowi...
Dla Michy...
Wersja polska: Canal + Tekst: Karolina Bober
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.