Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
6 MAJA 1983 ROKU
Jak informuje BKA, Federalny Urząd Śledczy,
opublikowane przez magazyn "Stern" dzienniki Hitlera
zostały sfałszowane.
W papierze stwierdzono wybielacze optyczne
stosowane w papiernictwie dopiero po 1955 r.
Również pozostałe materiały
wyprodukowano już po śmierci Adolfa Hitlera.
- Daj głośniej. - BKA mówi o tandetnej podróbce.
"Tandetna podróbka"? Dobre sobie!
Niech sami spróbują sfałszować tyle tomów w tak krótkim czasie!
Fałszerstwo dzienników Hitlera to największy skandal,
jaki dotychczas miał miejsce w dziennikarstwie niemieckim.
A teraz wracamy do przerwanego programu.
FAŁSZYWE DZIENNIKI HITLERA
2 LATA WCZEŚNIEJ
Porwano dzieci znanego kucharza Maxa Koeniga.
Okup za uwolnienie 6-letniego Jensa i 8-letniej Gabriele
wynosi ponad 3,5 mln marek.
Gabriele... Jens... tata i ja...
tęsknimy za wami.
- Redakcja "Sterna", Bloom. - Felix? Mówi Gerd. Bloom?
Możemy mieć nadzieję...
Gerd? To ty?
Halo?
- Niech to szlag! Czekaj. Cofnę się. - Gerd?
- Gerd? Słyszysz mnie? - Felix, powiedz coś.
Gerd, nie rozumiem cię.
Czekaj, chyba z przodu jest lepiej.
Gerd, gdzie ty w ogóle jesteś?
Niech Michaelis mi da 8 stron
- w następnym numerze. - Na co?
- Wywiad z porwanymi dziećmi Koeniga. - Są już wolne?
Jeszcze nie. Ale właśnie jadę na przekazanie okupu.
Dlaczego ty?
- Przyjaźnię się z ojcem. - Dlaczego ty, nie policja?
Porywacze nie chcą policji.
Felix, jesteś tam jeszcze? Przeklęte radio!
- W porządku. Nic nie mówię. - Acha.
Czy nie możesz raz po prostu relacjonować?
Felix, muszę kończyć. Czekają na mnie.
Gerd?
Cześć, Max.
Dziękuję, Gerd, że to zrobisz. Policja cię zaraz poinstruuje.
Jak się trzyma Franziska?
Franziska, wstaw wodę na makaron. Dzisiaj będzie spaghetti.
Wasze dzieci chyba lubią spaghetti.
Dzieci gastronoma światowej sławy
już od ponad 48 godzin znajdują się w rękach porywaczy.
Conny?
Conny?
Konradzie Kujau!
Ten Strunz dzwonił.
Na bank 2 minuty.
Pytał o doktora Fischera. Mało się nie wygadałam.
"Czy zastałem dra Fischera?"
A ja: "Tu nie mieszka... akurat leży w wannie".
- Chodzi o ten obraz? - Tak.
I co? Nie zajmiesz się tym?
- Chciałbym cały dzień nic nie robić. - Już wczoraj nic nie robiłeś.
Jutro też nie chcę nic robić.
Chodź tu. Więc zostaw ten obraz, ale za to sprzątniemy garaż.
No weź.
Dobrze.
Rozbieramy się.
Chyba ubieramy.
Nie. Ja się ubieram, a ty rozbierasz.
Będzie akt.
Kim teraz jestem?
Geli Raubal. Siostrzenica Hitlera.
Sportretowana osobiście przez samego Fuehrera. Nago.
Co takiego? Hitler malował swoją siostrzenicę nago?
Właściwie... nie wiem, czy w ogóle ją malował.
Dlaczego malujesz coś, nie wiedząc, czy to namalował.
Bo to większa frajda.
Acha.
Cześć. Ty dokąd?
Do Hamburga.
To jak ja.
Thomas.
Elisabeth.
Skąd wracasz?
Z demonstracji.
Przeciwko czemu?
- Na rzecz pokoju. - Pokój zawsze dobry.
A ty?
Byłem na imprezie.
W Hamburgu nie było odpowiedniej?
No, proszę. Geli Raubal
Tak.
Jego siostrzenica. Akt we Włoszech. Przykro mi, panie Fischer.
- Doktorze Fischer - Nie uwierzę w to.
Ręczę panu, że Fuehrer namalował akt siostrzenicy.
Możliwe. Ale Geli zmarła w '31,
a o ile wiem, Fuehrer nie był we Włoszech przed '38 r.
Nie był? Jak to nie był? Na pewno był.
Ciągle tam jeździł. Przecież razem z Ducem...
Właśnie w to wątpię, drogi doktorze.
Z całym szacunkiem, ale pan ma fabrykę tarcz hamulcowych.
Ja handluje sztuką. Może mi pan zaufać.
Zaufanie jest dobre, ale kontrola lepsza.
Pozwoli pan, że skonsultuję to z Heinrichem Leutkem, znawcą Hitlera.
Zadzwonię do niego. Za pół godziny będzie na miejscu.
No nie!
Kontrola.
A co? Jesteś terrorystą?
Nie, ale jestem pijany.
Jaja sobie robisz?
Nie masz chyba powyżej 1,3 promila?
Już dawno zmienili 1,3 na 0,8, a tyle mam na pewno.
W takim razie... zamieniamy się.
Przypnij się.
Niech pani jedzie dalej.
Dzięki. Miałbym przechlapane, gdyby mnie sprawdzili.
Ja też.
Nie mam prawa jazdy.
Ale prowadzisz na piątkę.
Już mając 3 lata, kierowałam z kolan ojca.
Fajny ojciec.
- Tak, mam fajnego ojca. - Czym się zajmujesz?
Jestem dziennikarką "Sterna".
Ja studiuję sport.
Ktoś pytał?
Dziękuję, mój drogi, że tak szybko przyjechałeś.
Bądź pozdrowiony.
I co powiesz?
Wykluczone, żeby Fuehrer to namalował.
Nigdy nie był we Włoszech przed '38.
Nie licząc osobistego spotkania z Mussolinim w '34.
Ale jego siostrzenica zmarła już w '31.
- To samo mu mówiłem. - No tak.
- Podróbka doktorze... - Fischer.
Dał się pan wykiwać.
Jest mi ogromnie przykro.
Co za świństwo! Naprawdę bardzo mi przykro.
Bardzo pana przepraszam, panie Strunz.
Wezmę ramę, bo za nią ktoś mi da jeszcze parę marek.
A ten obraz może pan wyrzucić. Nie chcę go więcej na oczy oglądać.
Niech to jasny szlag trafi!
A to co?
Co takiego?
Co? A to ciekawe. Mogę rzucić okiem?
To jest... stare pismo.
Nie umiem go odczytać. Ale pan z pewnością...
"Cudowne godziny z Geli w Toskanii.
Geli je brzoskwinie, a ja cały dzień maluję.
Adolf Hitler, San Gimignano 1930 r."
- To już po prostu... - Heinrich? To naprawdę on napisał?
Bez wątpienia. Dobrze znam charakter pisma Fuehrera.
Nie do wiary.
To takie...
osobiste, takie intymne.
Niech będą dwa tysiące marek.
Kręć to. Cały czas kręć!
Tak się cieszę!
Mamo, musiałyśmy czekać na moście,
a potem przyjechało szybkie auto i pan nas uratował.
Gerd, jesteś najlepszy.
Naprawdę. Nigdy ci tego nie zapomnę.
Dziękuję, Gerd.
Tutaj mieszkasz?
Bez obaw, nie wpadnę bez zapowiedzi.
Najpierw zadzwonię.
Teraz chcesz mój numer.
Na pewno 040...
Pomóż, co dalej?
Cześć.
I jak było?
Super.
Halo?
Tu Thomas.
Chciałem tylko sprawdzić, czy numer się zgadza.
I co teraz?
Bądź jutro o 21 nad Łabą przy tunelu.
- Z workiem na śmieci. - Jak romantycznie.
Chcesz mnie poćwiartować?
Mówię serio.
Będziesz?
Wariat.
Eli, znasz tego reportera, który uwolnił dzieci?
Dzieci Koeniga są wolne.
Heidemanna? Jasne. Też pracuje w "Sternie".
Doskonały reporter, ale dwuznaczny. Podobno ma fetysz nazizmu.
- Fetysz nazizmu? - Może to tylko plotka.
Świetna sprawa, że uwolnił te dzieci.
Był to przyjaciel rodziny, dziennikarz Gerd Heidemann.
Wiesz, dzisiaj otworzę szczególną butelkę.
Gerd? Piłeś kiedyś szampana z butelki magnum? To jest to.
Max, wywiad z twoimi dziećmi chcę mieć na wyłączność.
Dzień dobry.
Cześć, Max.
Kiedy by wam pasował ten wywiad? Ja mogę w każdej chwili.
Przykro mi, Gerd. To jednak niemożliwe.
Jak to?
- Zaproponowaliście za małą kwotę. - Uratowałem twoje dzieci.
Tu chodzi o nasz byt. 3,4 miliona marek okupu.
To mogło nas zrujnować.
Nawet oferta "Bunte" pokrywa tylko część zadłużenia w banku.
Elisabeth Stoeckel...
"Bunte" was wyrolował? Praktycznie miałem już ten wywiad.
Kto mówi?
Heidemann. Niech pani powie temu kutwie...
...że tracicie wywiad roku, niewdzięczne pawiany.
Jego słowa.
Jubilat nie będzie dziś w dobrym humorze.
Bardzo źle to wyszło. Gerd ratuje dzieci,
a wywiad ma "Bunte".
Bo zapłacili więcej, niż jest warty ten materiał. Idźmy dalej.
Dostaliśmy dużo list z nazwiskami dawnych członków SS.
Sprawdzimy teraz, czy są wśród nich jacyś prominenci.
Sprawdźcie też stanowiska kierownicze.
Dużo byłych nazistów jest dziś dyrektorami.
To sporo pracy. Przydałaby nam się dodatkowa osoba.
Proszę, panna Stoeckel. Dział Gotowanie i Bzykanie.
Wychowanie i Społeczeństwo Sam zrobię research, Felix.
A pan co ma, Roesler?
Serie zdjęć z nowymi walkmanami.
Kobieta, plaża, topless, walkman w dłoni.
Dobrze.
Fritz Honka ma zostać zwolniony z zakładu psychiatrycznego.
Na następne zajęcia proszę zbadać jego sytuację prawną.
- Zabił 4 kobiety. Dlaczego wychodzi? - Jeśli nie jest groźny, musi wyjść.
- Pan też tak uważa? - Oczywiście.
Prawo tak samo obowiązuje studentów i morderców.
Doceni pan to, kiedy pan zostanie mordercą.
To jeszcze taty studenci, czy już groupies?
Co u ciebie?
Naprawdę chcesz się zwolnić?
Nie, ale nie mam już ochoty na Gotowanie i Bzykanie.
To seksistowska banda. Prasa jest domeną mężczyzn.
W jeden dzień tego nie zmienisz.
- Czyli co? - Zmień to w dwa dni.
Dasz radę, skarbie. Wkrótce awansujesz.
Z Gotowania i Bzykania do Prania i Podrywania?
- Sprzątania i Pukania. - Pieczenia i Pieprzenia.
Ćwierć wieku Gerda Heidemanna w "Sternie", moi państwo.
- Super, że jest pan z nami. - A nie w "Spieglu".
I przez te lata każdy materiał był dobrze udokumentowany.
Dlatego cieszymy się na kolejne 25 lat
z najlepszym niemieckim reporterem Gerdem Heidemannem.
Miłego świętowania.
Elisabeth, napijesz się?
Theo się dziś nie popisał, prawda?
No co jest? Powiedz.
Mam znajomego w ZDF.
Pojawiła się tam plotka, że aktor Horst Tappert...
- Gra komisarza Derricka. - Znam.
Podobno służył w Waffen-SS.
Serio?
Może naprawdę jesteś w niewłaściwym dziale.
Mogłabym poszukać Tapperta na listach SS?
Dobrze. W takim razie witaj w moim dziale.
Tak między nami, już pora na coś wystrzałowego.
Sprawę Koeniga podawałem panu na tacy.
Na bardzo drogiej tacy. Musielibyśmy wydać ponad 2 miliony.
Mam też inny temat. Rozmowy na pokładzie.
Kupiłem dawny jacht Goeringa i przeprowadzam na nim wywiady.
Np. Mohnke był do końca w bunkrze Fuehrera.
Wywiady z byłymi nazistami na dawnej nazistowskiej łajbie?
- To nieapetyczne. - Nie tylko z nimi.
Edda Goering, córka Hermanna, często gości na "Carin II".
Niech pan mi oszczędzi brunatnego sosu. Nie opublikuję tego.
Czekam na coś świeżego i nowoczesnego.
Na jakiś bombowy temat. I to szybko.
Inaczej skończy się na 25 latach w "Sternie".
Najlepszym obuwiem do tej pracy są chodaki,
które zmniejszają ryzyko urazu.
Słuchaj... chyba będę pisał dziennik.
Serio? Też pisałam w dzieciństwie.
Nie będę przecież pisał dziennika.
- Powiedziałeś, że będziesz. - Ale nie swój.
Wiesz...
Strunz i Leutke byli zakochani w charakterze pisma Hitlera...
"Nie do wiary" - Mówili. "To takie intymne, takie osobiste".
A co najbardziej osobistego można napisać?
Cześć.
Cześć.
Chodźmy.
Tędy.
Co tutaj robimy?
Daj się zaskoczyć.
- Masz ochotę zwiedzić port? - Jasne.
Odwiązujcie!
Wchodzimy?
Dziękuję.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Naprawdę pięknie.
Sądziłam, że skieruję twoje myśli na inne tory.
Tak, Edda. Zrobiłaś to.
Zawsze możesz pracować w innej gazecie.
Nie chodzi wyłącznie o Michaelisa.
Inni chyba też mają o mnie dziwne wyobrażenie.
No wiesz, Gerd, śpisz z córką Goeringa na jachcie Goeringa.
Edda, kupiłem jacht twojego ojca, bo to dobra lokata kapitału.
A z tobą się spotykam, bo cię kocham.
Nie dlatego, że jestem nazistą.
Cholera.
Jasne, że nie jesteś nazistą i cudownie, że mnie kochasz.
Ale ten jacht to nie lokata, a studnia bez dna.
To prawda.
Więc go sprzedaj. Znam kolekcjonera dewocjonaliów.
Niejakiego pana Strunza. Producenta tarcz hamulcowych.
On lubi takie rzeczy.
Michalis ma rację. Jestem reporterem,
a miarą reportera jest jego ostatni artykuł.
Szukam czegoś ekstra.
A co z jachtem?
Daj mi numer tego fabrykanta.
Sprzedam tę cholerną łajbę.
Co zamierzasz?
Czas popływać. Po drugiej stronie jest plaża.
Co wy tam robicie?
Raz, dwa, trzy.
Zimno.
A ty?
Conny! Jak to tu wygląda!
Uważaj, proszę, żeby nie oderwać sznurka.
Co to jest?
Dziennik Hitlera.
Sfałszowany?
Nie, wyszedł z psem i kiedy Blondi srała w ogródku,
Adi położył mi go na stole.
Myślisz, że go sprzedasz?
To będą łatwe pieniądze.
"E kropka spędziła"... E kropka?
Eva Braun. Dobre, nie?
"E. spędziła świąteczny wieczór u swoich rodziców.
Chciała psa pod choinkę. Tylko Hoffmannowie mogą jej go dać.
Ja nie lubię małych psów, a z dużymi E. sobie nie radzi.
W miarę możliwości chciałaby mieć chow-chow.
Na pewno widziała u Hoffmannów, bo oni mają dwa.
Musiałem jednak powiedzieć,
że ta rasa psów jest fałszywa i podstępna".
Hitler uważał chow-chow za podstępne?
Może tak, może nie. Nie wiem.
- Po prostu to wymyśliłeś? - Jasne, że wymyśliłem.
Sądzisz, że dadzą się nabrać?
Zaraz to sprawdzimy.
- Pana zdaniem to fałszywka? - Nie. Poddaję tylko pod rozwagę,
że teoretycznie to może być fałszywka.
- Ten dziennik? Fałszywka? - Skąd taki pomysł?
No cóż, papier, charakter pisma, treść...
Jak pan wie, przez 2 lata pracowałem
w bezpośrednim otoczeniu Führera.
I nigdy nie widziałem, by pisał dziennik.
Ale... wiem, co czuł,
co myślał, czego chciał, o czym wiedział a o czym nie.
I jedno mogę powiedzieć na pewno.
Jeśli ten dziennik nie wyszedł spod ręki Führera,
to chyba musiał go napisać sam Bóg.
No chyba że tak.
- Ile pan za to chce? - Myślałem o...
pięciu tysiącach marek.
Panie Strunz? Dzwoni jakiś pan Heidemann.
OK.
Elisabeth, pozwól.
Nie przepuścisz kobiety?
Zdecydujcie się. Emancypacja czy puszczanie przodem.
Dzięki za bułeczkę.
- Na powitanie. - Ja ci kupię na pożegnanie. Jutro.
No więc...
trochę popytałem ludzi i faktycznie chodzi taka plotka.
Aktor Horst Tappert miał być w Waffen-SS.
Tappert służył w SS? Dobra, zrobię research.
Nie.
Wy dwoje. Zrobicie to razem.
Tak? I oczekuję od was dobrej współpracy.
Jasne?
- Theo? Dotarło? - Oczywiście.
Świetnie.
To do roboty.
Jak się do tego zabierzemy?
Ja się zabiorę, a ty będziesz patrzeć.
- Współpraca... - Nie pracuję z żółtodziobami.
Znajdź na listach ludzi z tych okolic co Tappert
i zapytaj, czy zgodzą się rozmawiać.
Bloom powiedział...
Idź się poskarżyć. Nic ci to nie da.
Kupiłem nawet i zamontowałem deskę klozetową Goeringa.
Była zrobiona specjalnie pod potężny tyłek marszałka.
Wspaniała łódź.
I ta historia...
Ta wspaniała łódź ze swoją historią może należeć do pana, panie Strunz.
Za nędzne 250 000 marek.
Niestety nie dogadamy się.
To po co mnie pan ściągał z Hamburga? Dzięki.
Bardzo mi przykro, naprawdę nie wiedziałem,
że ten jacht jest aż tak duży.
Ale niech pan zaczeka.
Coś panu pokażę.
Coś wspaniałego.
Może jednak nie fatygował się pan na próżno.
Co to jest?
Niech pan otworzy.
Pamięta pan, czy służył pan w SS z Horstem Tappertem?
Jest pan tam?
Panie Steiner?
Halo?
- Redakcja "Sterna", Stoeckel. - Elisabeth, mówi Thomas.
Skąd masz mój numer?
Musiałem otworzyć książkę telefoniczną,
znaleźć "Sterna", połączyć się z tobą...
Zadałeś sobie dużo trudu. To mi schlebia.
Zobaczymy się wieczorem?
Może.
W "Tiefenrausch"? O jedenastej? Wiesz, gdzie to jest?
Mogę też po ciebie przyjechać.
Elisabeth?
Halo?
- Eli! - Byłeś w Waffen-SS?
Co?
- Zwariowałaś? - Byłeś?
- Jesteś mi winien odpowiedź! - Nie będę tego słuchał!
- Halo? - To ja, Felix.
Wejdź.
- Jak to dziennik Hitlera? - Właśnie tak. Dziennik Hitlera.
Dziennik Adolfa Hitlera?
Felix, czy ty dostałeś udaru? Dziennik Adolfa Hitlera.
To sensacja!
"Jak Stalin nie przestanie, my go zatrzymamy".
To on osobiście...?
I że nie chce dać Evie chow-chow.
To przecież...
To zwali wszystkich z nóg, Gerd!
Słucham?
Halo? Pan Fischer?
Kto mówi?
Gerd Heidemann z magazynu "Stern".
Nasz wspólny znajomy pan Strunz pokazał mi pewien dziennik.
Wyjątkowy dziennik.
Pan wie, o czym mówię.
Nie. Pomylił pan numery.
Nie wyłga mi się od tego.
Tekst: Dariusz Rogalski
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.