All language subtitles for The.Zone.Survival.Mission.2022.S01E02.WEBRip.pl

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French Download
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese Download
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Tworzę oktagonalny pawilon.

- Rety. - O proszę.

Są już wszyscy.

Po pierwsze miło was poznać.

Sztuczna inteligencja chyba się obudziła.

Jąkasz się od samego początku.

Podobała się pierwsza symulacja?

Pierwszą symulację nazwano

Strefą Oczu.

Zgodnie z nazwą symulacja miała wiele oczu.

W Strefie oczu doświadczyliście skrajnego zimna.

- To był zimny dzień. - Tak.

- No... - Właśnie...

W każdym razie daliście radę.

To najważniejsze.

Rozdam wam Monety Z.

Najpierw Lee Kwangsoo.

Szybko się poddajesz.

LEE KWANGSOO, EKSPERT W PODDAWANIU SIĘ

Poddaję się!

Gdzie wyjście?

Ciągle mówiłeś, że chcesz się poddać.

Ciesz się, że dostajesz jedną monetę.

- Teraz Yu Jaeseok. - Tak.

Czy przystoi ci takie zachowanie?

Yoo Heeyeol, zabiję cię.

Ale że w zimie?

Dupki z was!

W skrajnych sytuacjach

ujawnił się twój prawdziwy charakter.

Nie myślałem, że taki będę.

- Ja byłem inny. - Jesteśmy ludźmi.

- To ludzkie. - O nie.

W międzyczasie Yuri

musiała pocieszać gadatliwych tchórzy

i- zająć się wysokim głupkiem. - Ma cięty język.

Wstawaj.

Wstawaj już.

- Szybko, otwórz oczy. - Yuri zachęcała.

Wzruszające było patrzeć, jak pociesza pozostałych.

Nagrodziłem ją gromkimi brawami.

Zdobywa dwie Monety Z.

- Znam tę SI. - Tak.

Jest bardzo surowy dla mężczyzn.

On tak ma do mężczyzn...

Po co nam ta sesja?

- Nie chciałem mówić, ale wy dwaj... - Chwalisz Yuri.

- Tak. - Pamiętacie swoje miny?

Wyglądam jak zombie.

To była katastrofa.

- Ty też źle wyglądałeś. - Robiłeś tak samo.

- Nie aż tak. - Podobnie.

- Byłem powściągliwy. - Boże.

Twoje włosy wyglądają o wiele lepiej.

Heeyeol, wyglądałbyś tak samo.

- Nie chciałem mówić. - On jest z nami na dnie.

Skoro o tym mowa,

- Yuri. - Tak?

Oceń nasz wygląd.

On też bierze udział?

- Zwariuję tu. - Ustal podium.

Od najbrzydszego do najprzystojniejszego?

- Jak? - Jakkolwiek.

- Od najbrzydszego. - Przesada.

No dobra... Albo nie...

Pomyłka.

- Poważnie. - Ustal podium i już.

Trzecie miejsce najgorsze.

- Heeyeol trzeci. - Tak.

Ale ona szczera.

Inaczej byłoby dziwnie.

- Przepraszam. - Za co?

- Tak wolę. - Sam prosił.

Nie musisz za nic przepraszać.

Drugi jest Jaeseok.

- Przestań. - Drugi?

- Kwangoo pierwszy. - Ja?

- Najprzystojniejszy. - Nie.

Dziwnie jest się z tego cieszyć.

- Pierwsze miejsce... - Ej.

Yuri.

- To nie w porządku. - Przepraszam.

Dobrze. Cicho.

- Jest zły? - Nie macie czasu

na takie wygłupy.

Ale się wkurzył.

O nie, złości się.

Podam wam miejsce drugiej symulacji.

Będziecie tam pasować z tymi ubraniami.

- Traficie do wirtualnej łaźni. - O tak.

Idealnie.

- Wystarczy... - Wreszcie.

- ...żeby wam było ciepło. - Super.

- Jest jeden warunek. - Jaki?

- Musicie... - Tak?

utrzymać poziom precyzji.

„Poziom precyzji”?

Załóżcie stroje.

- Co? - Że co?

Co?

- O rety. - Czas ucieka.

- Jazda! - Jazda!

Dobrze.

STREFA AKTYWOWANA

- Ale zimno. - No.

- Zimno. - Po co ta kamizelka?

Chyba nie da się ich zdjąć.

Szybko do ciepłego.

- Dobrze jest się ogrzać. - Tak.

Naprawdę.

- Co to jest? - O Boże.

Nie zabijajcie mnie!

- Co to jest? - O Boże.

Co się dzieje?

YU JAESEOK

LEE KWANGSOO

YURI

MISJA: PRZETRWANIE

- Co się dzieje? - Chwila.

- Kto to? - Co mu się stało?

Ale on...

- O rany. - Przecież...

Co z nim? Czemu tak nagle...

Tam jest krew.

- Ktoś go zastrzelił. - Że co?

Kwangsoo, idź pierwszy.

- Nie mogę, bo... - Nie.

- Jestem za wysoki. - Tak.

Czemu to się dzieje?

Jaeseok, ty idź.

- Szybko. - Ty pierwszy.

- Jaeseok. - Czekajcie.

Przecież...

Co się dzieje?

- Coś wybuchło. - Ktoś go zastrzelił.

- O Boże! - Czemu?

- Wybuchł. - O Boże.

- Co? - Krwawi. Tu jest dziura.

- O rety. - Żyjesz?

- Czemu sprawdzasz portfel? - Wybacz.

- Na wszelki wypadek. - Weź te ręce.

Sprawdzam tożsamość.

Czemu został postrzelony?

Nie zabijajcie mnie!

- To jest to! - Co?

- To coś wybuchło. - Ale...

Załóżcie stroje.

- Co to? - I po co?

Po co ta kamizelka?

Nie da się ich zdjąć.

Nie zabijajcie mnie!

- To bomba. - Tutaj.

- Zdejmij. - On nie ma już czasu.

O Boże.

Godzina i 57 minut?

- To całe nasze życie. - Całe życie. Rozumiem.

Eksploduje przy zerze.

Czekajcie, chodźmy.

- Wejdźmy. - Czyli nie tylko odlicza.

- Ale nie możemy jej zdjąć. - Wiem.

Chodźcie, tutaj jest ciepło.

- Ale ulga. - Cieplutko.

- Miło. - Dziwnie, co?

- Powinniśmy mieć cztery godziny. - Tak.

- Ale mamy tylko dwie. - O co chodzi?

Czy możemy jakoś przedłużyć ten czas?

To urządzenie ma nam nie pozwolić czekać czterech godzin.

- Jest coś, co może to powstrzymać. - Tak.

- Rozumiesz? - Właśnie to powiedziałem.

Nie rozśmieszaj mnie. Niby kiedy?

Nie bądź śmieszny.

- Mówiłem... - Weź!

Nie jesteś przystojny.

Nie schlebiaj sobie.

Od początku tylko o tym myśli.

- Wkurzył się. - Nie przeszkadza mi to.

- Jest trochę posępny. - Ja tylko...

- A niby wszystko super. - Weź.

- Miałaś wybrać i już. - W ogóle,

nic mi to nie przeszkadza.

- Wybrałam bez zastanowienia. - Patrzcie.

- Na tym trzeba zachować równowagę. - Zgadza się.

- Jak to działa? - Trzeba równo.

Chyba wypłynie woda.

Róbcie równo.

- Ma być równo. - Równiutko.

Równowaga.

- Ja jestem cięższy. - Nic nie płynie.

- Nie? - Co to?

W tym poziomie precyzji to chyba chodzi o poziom wody.

Ale jaki? Jak mamy utrzymać poziom wody?

- Jest też i to. - Pistolety na wodę?

Tak, pistolety na wodę.

Tutaj też się używa wody.

Jak rozmienić kasę?

Jest stół do ping-ponga.

Woda.

- Czyli... - Chodzi o wodę.

Chyba coś jest na rzeczy.

Mamy łaźnię.

O, łaźnia.

Coś tu jest.

Patrzcie.

- Czas ucieka. - Ale...

Co się dzieje?

Ten sam czas co na plecach.

To też bomba zegarowa.

Coś tu jest. Linia.

- Musi dojść do linii? - Woda musi.

Woda musi dotrzeć do poziomu linii.

Dzisiaj musicie utrzymać poziom wody.

- Wyjdź. - Dlaczego?

- Odłóż to! - Jeszcze trochę.

- Jeszcze. - Przestało!

Ta symulacja

to Strefa Wody.

Jest linia.

Musi do niej dojść.

- Na linię musi trafić? - Musi wyjść równo.

Mamy tu wodę.

Tam jest woda. Boże.

Co?

Co jest?

NIE MA SZANS

To nie zadziała.

Napełnij wodą wiaderko i wtedy wlej.

Wiem.

Nic nie leci.

Celowo zakręcili wodę.

Co to?

Trzeba tak pompować wodę.

Boże.

- Więcej! - Jeszcze.

- Jeszcze! - Jeszcze. Prawie!

- Idzie! - A niech to.

Wychodzi.

- Raz, dwa, trzy. - Trzy!

- Wylewa się! - Leci.

- O Boże. - Jeszcze trochę.

- Co? - Nie robicie?

- To takie męczące. - Nic nie leci.

- O nie! - Leci.

Dobrze.

Czemu się nie starasz?

Zauważyłeś?

Przestałem i nic nie leciało.

WYMIANA CIOSÓW OKROPNEGO DUETU

- Nie róbcie tego bezmyślnie. - Wytrzymaj.

Róbcie na spokojnie.

Yuri!

- Udało się. - Boże.

Wystarczy?

Wystarczy.

Rety.

Na litość boską.

- Jakim cudem... - Musimy kontynuować?

Boże.

O tak. Dobrze ci idzie!

Tak jest. Mamy dużo!

Wytrzymaj! Jeszcze trochę.

Jeszcze trochę!

Nie jesteśmy nawet blisko. Więcej.

ODPŁYNĄŁ

- Kwangsoo! - Tak?

Zgłupiałeś?

JA?

Poziom wody się podnosi?

Widzisz? Nawet nie rośnie.

ZNAJDŹCIE INNĄ METODĘ

Tam były balony z wodą.

- Dobrze. - I huśtawka.

- Rety. - Stamtąd możemy przynieść wodę.

Jestem zmęczona niczym.

Boże.

Jak mamy dać radę?

Chodźmy na górę.

Jak damy radę?

- Butelki z wodą. - Tu są.

Przenieśmy je.

Weź.

A niech to.

Jak mamy je donieść tak daleko?

Mam ją przenieść? Jaeseok.

Czemu ta łaźnia jest taka wielka?

PRZEWIDYWANA TRASA

Dużo ich tu.

Ale ich dużo!

Tej nie. Możemy tylko te.

- Yuri. - Tak?

Nie stój tak. Pomóż nam.

- Yuri. - Są trzy.

- Yuri. - Bo mamy trzy.

Czy tylko ja umrę? Ty też umrzesz!

Nie w tym rzecz...

Męczące.

- Że co? - Powaga.

- Na początku się udawało. - Kwangsoo.

- Tak. - W saunie jest gorąco.

- Bierz. Nie jest taka ciężka. - Czemu jest ciężka?

Nieprawda. Podnoś i już.

- Czekaj, Jaeseok. - Co?

- Masz dużo mniejszą niż Yuri. - Tak.

Nie rób tego, Jaeseok.

- Jaeseok. - Wredny. Zmieńmy się.

- Yuri. - Czy to termos?

- Moja jest szeroka. - Jaeseok.

- Czy to termos? - Są takie same.

Wredny typ. Odłóż to.

Bierz.

Są za ciężkie.

Coś tu jest!

- Tu jest wózek! - Gdzie?

- Ej! - Mamy wózek.

Szybko. Czas ucieka.

Jaeseok! Na litość boską!

Woda przecieka.

O nie.

- Detonuję ci bombę. - Szybko.

Niby zrobiłem to celowo?

No jak myślisz, co?

Jak można się poddać? Poddajmy się.

Serio. Naprawdę.

- Ej. - Dawajcie je na wózek.

Boże.

Chodźmy.

- Cholera. - O nie!

Zaraz...

Dobrze.

Woda przecieka.

- Kwangsoo. Zabieraj je. - Ej.

Oberwałem.

- Ej. - Mocniej.

- Poważnie! - Nie!

Weź!

Woda przecieka.

Byłoby szybciej, gdybyśmy je nosili.

Nośmy je.

Boże, co za ból.

Użyj mózgu.

Połóż ją tak i szukaj innej.

- Czaisz? - Tak.

Możemy przynieść wodę z huśtawki.

Co?

Hej.

- Jaeseok. - Yikyung?

To lokal mojego wuja. Pomagam mu.

LEE YIKYUNG, AKTOR I BRATANEK WŁAŚCICIELA ŁAŹNI

WYBREDNY, NIEZDARNY, DOBRY W BIZNESIE

Boże. Co?

Cześć.

- Yikyung tu był. - Co on tu robi?

- Chcę pomóc wujkowi. - Rozumiem.

- Co? - Patrzcie.

Dzwonią do nas w razie czego.

To numer mojego wujka.

DZWOŃ KIEDYKOLWIEK

- Pożycz nam to. - Bierzemy.

Po co wlewacie wodę?

- Słuchaj... - Potrzebujemy wody,

- żeby bomba nie wybuchła. - Tak.

- To bomba? - Tak.

Jak nie napełnimy zbiornika, to umrzemy.

Musimy zrównać z linią.

Trzeba napełnić.

W ten sposób?

Nie tam.

- Czemu tam? - O rety.

To trochę...

- Za ciężkie. - Zrobiłeś to specjalnie.

- Nie. - Zrobił to specjalnie.

Co z nim?

Poziom wody chyba się podniósł.

Przenieśmy dużą banię.

- Yikyung. - Raz, dwa, trzy!

Działa.

- Już. - Uwaga na stopy.

Czemu nie pasuje?

Uwaga na ręce.

Ostrożnie. Nie rozlejcie wody.

- Ręce. O nie. - O nie.

Chwila.

Nie martwisz się, że zmoknę.

Mam mokrą bieliznę.

O nie. Mój sklep.

Oddam ci swoją.

Jaki masz rozmiar?

M.

Mówisz, że M?

Chwila.

ŚMIEJĄ SIĘ

- Ale... - Lubię ciasne.

- Co z tobą? - Lubię, jak jest ciasno.

Bo naprawdę to XL.

XL!

Z czego się śmiejesz?

Nosisz rozmiar M, a nawet ja noszę L?

XXL.

Brzuch mnie boli.

XXL! Zaraz umrzemy!

- Nasze bomby eksplodują! - To nie pasuje.

Szybko. Unieś to, Kwangsoo.

Raz, dwa, trzy!

Ale dlaczego...

Yikyung, pomóż nam.

Raz, dwa.

- Zróbmy przerwę. Ręce mnie bolą. - Boli.

Unosi się?

Wygląda tak jak wcześniej.

Chodźcie. Podnosimy.

- Yuri, do tyłu. - Razem.

-Damy radę. - We trzech.

- Tutaj. - Dobra.

Raz, dwa, trzy!

- Yuri, chodź tu. - Odłóż to.

- Nie, tam. - Yuri.

- Yuri musi pomóc. - Potrzebna czwarta.

Serio?

- Podniosę. - Uwaga na stopy.

Raz, dwa, trzy.

Do góry.

Nie jesteś liderem.

- Przepraszam. - Nie mów „stop”.

Jakie to ma znaczenie?

Ma znaczenie.

- Tutaj też jest hierarchia. - Tak!

Jesteś tu najmłodszy.

- Raz, dwa, trzy. - Dwa, trzy.

- Nalewajcie. - Dobra.

- Udało się. - Mamy to.

Mocno rośnie.

- Rety. - Wciąż za mało.

To zbyt wyczerpujące.

Odpocznijmy.

Musimy coś zjeść.

- Daj mi to. Słodki napój ryżowy. - Co?

- Słodki napój ryżowy. - Prażone ziarno.

Podam ci.

To naprawdę to.

- Prawda? - O rety.

Nie zamawiaj więcej.

Ale z ciebie skąpiec.

WIECZNE KŁÓTNIE

Zwykle dużo piję.

Piję powoli.

Wredny jesteś.

Zablokowałeś słomkę.

- Masz swoje. - Wymieszaj.

Dziękuję. Boże.

Mamy różne dania

- typu potrawka. - Zatrzymamy stoper

i przyjdziemy zjeść.

Jedzcie w wolnej chwili.

- Tymczasem... - Wiesz.

Bomby wybuchną za godzinę i 20 minut.

- On żartuje? - Macie godzinę i 20 minut.

Wystarczy wam pół godziny.

Lubię jjajang ramyeon.

- Pyszne. - O rety.

Nie ma czasu na delektowanie się. Kończcie szybko.

- O to chodzi. - Pyszne.

PORADA PRZEŻYCIA W STREFIE WODY: TRZEBA NAŁADOWAĆ BATERIE

Proszę.

- Ale fajne. - Smakuje?

- Czekoladowe. - Co nie?

- Czuć klimat. - To mleko czekoladowe?

- Lodowa czekolada. - Będzie słodka.

- Yuri. - Tak?

Czemu dałaś mu swój?

Nie, ja... Co ty robisz?

- Boże! - To Yuri!

Co powiesz? Znasz drugiego takiego?

- Taki wkurzający. - Odświeżenie.

Nie ma drugiego takiego, co?

- Ludzie cię opuszczą. - Ale mi lepiej.

Wtedy sobie nas przypomnisz.

Nie mogę przestać pić.

To takie odświeżające.

- O nie. - Została nam godzina.

Racja.

Mieliśmy utrzymać poziom wody.

Możemy dobić do czerwonej linii bez nalewania.

Niech ktoś do niej wejdzie. Do wody.

Ona mówi o „Eurece”?

- Co to? - Gdy wchodzisz do wody,

- rośnie jej poziom. „Eureka”. - Tak.

- Kto tak powiedział? - No...

Norkrates?

- „Norkrates”? - Chyba tak.

To jakiś dinozaur?

- Archimedes. - Co?

- Archimedes. - Serio?

- Rety. - Archimedes.

Dobra odpowiedź.

Nie mów zmyślonych słów.

Ale to był Archimedes.

Dałem dobrą odpowiedź.

Zaprzeczacie, bo nie znacie poprawnej.

- Brzmi jak holenderski piłkarz. - Weź.

Końcówka „des”. To Japończyk?

- Weź. - Co?

- Końcówka „des”. - Tak.

Serio, ty...

- Więc Archimedes... - Naprawdę nie znam Archimedesa.

...odkrył swoje prawo.

Ogarniasz?

Podniósł poziom wody.

- No. - Bo wszedł.

Mimo że nie znacie Archimedesa,

to wiecie, że woda wypłynęła z wanny

- i krzyknął „Eureka”. - Tak.

- Czy to zadziała? - Tak, jeśli wejdziemy.

- Pośpiesz się i spróbuj. - Spróbuj.

To przez bombę.

Chyba musisz tu przyjść.

Spróbujmy usiąść.

Raz, dwa, trzy.

- Niski przysiad. - To działa.

- Działa. - Rośnie.

Yuri, usiądź.

- Działa! - To działa.

- Jaeseok, głowa! - Idzie!

Zanurz się.

To nie wystarczy.

- Schyl się. - Jeszcze trochę.

- Raz, dwa, trzy. - Jeszcze trochę.

- Jeszcze. - Udało się.

- Ciut więcej. - Mamy.

POZIOM WODY POTWIERDZONY

Stoper się zatrzymał.

- Stało się. - Stoi!

Udało nam się.

- Co teraz? - Musimy wytrzymać.

Bomba nie wybuchnie?

ROZBIEŻNOŚĆ

- Znowu tyka. - O nie.

- Leżeć tu. - Poziom wody musi się utrzymać.

O rany. Mamy utrzymać ten poziom?

- Cztery godziny? - Nie da rady.

Zejdźmy głębiej. Raz, dwa...

- Chyba da radę! - Mamy to.

- Udało się! - Tak jest.

Stoper się zatrzymał.

- Dobrze. - Musimy utrzymać poziom wody.

BEZ RUCHU

Nie ruszać się.

Czas płynie, gdy poziom wody jest wyższy

- lub niższy od linii. - Tak.

Musi być na czerwonej linii.

Aż chcę nacisnąć.

Ja chcę do łazienki.

- Duszno tak. Ciężko oddychać. - Tak.

- Ale... - To takie zabawne.

- Nie ruszamy się. - Tak.

Co ja tu robię?

Yikyung.

Sukces dzięki tobie.

Co się dzieje?

Woda odpływa. Boże.

- Dlaczego? - Zablokuj. Musimy to zablokować.

- Zablokuj. - Woda odpływa.

- Zablokuj ją, szybko. - Ale dlaczego?

Szybko, blokuj.

Woda odpływa. Co z nią?

- Wkładaj do środka. - Tak.

Boże, co to ma być?

- Co się dzieje? - To jest to.

Czas na oczyszczenie wody.

Co?

WTEDY WODA ODPŁYWA

- Co robisz? - Wycieram się.

Ale mnie zaskoczyła.

- Mnie też. - Boże.

- Yuri - Nagle podeszła do mnie i wzdychała.

To nie tak.

Od razu odwróciłem twarz.

Co zrobiłaś z moimi uszami?

- To nie tak. - Weź...

Może i jest ci z nami dobrze,

ale jesteśmy ludźmi.

Zapomniałam o ręczniku.

Za dużo wody wpadło mi do oczu.

- Co robimy? - Musimy uzupełnić zapas wody.

Tyle, ile straciliśmy.

- Na górę. - Zimno.

- Wyczerpujące. - Czas ucieka.

Przenieśmy to duże.

Albo to?

Co?

Może przeniesiemy ostatnie...

Kto to?

Co jest?

- Yeongkil, ty tutaj? - Ja do łaźni.

Naprawdę?

Przyszedłem do łaźni.

Ty?

SONG YEONGKIL, KOMIK, XXXL

- O rety. - Co?

- Rozumiem. - Już wiem.

Archimedes!

Yeongkil, serio?

- Jeśli on wejdzie do wody... - Super.

- Lubisz kąpiel dolnej części ciała? - Tak.

Lubię.

- Dzień dobry. - Przybył król.

Minsang, ty też tutaj?

- Świetnie. - Ale...

- Kręcicie coś? - Czołem.

YOO MINSANG, KOMIK XXXL, KRÓL EUREKI

- Cześć. - Cześć.

Chodzi o to, że...

Tam jest zbiornik, który trzeba napełnić wodą.

Woda nie może być powyżej ani poniżej linii.

Inaczej umrzemy za dwie godziny.

- Co? - Nie dwie godziny. Szybciej.

Proszę, zostańcie w środku, żeby stoper przestał odliczać.

- Zmieśćcie się w linii. - Nie rozumiem.

Traktujecie nas przedmiotowo.

- Nie. - Nie tak.

- Źle zrozumiałeś. - Mamy nurkować jak żeń-szeń.

Źle zrozumiałeś, ale zróbcie to dla nas.

Coś w tym stylu, tak?

Odmierzyć ilość złota...

- Arystoteles czy jak? - Archimedes.

- Archimeteusz. - Tak.

- Eureka! - Tak.

Nie Archimeteusz.

Nikt nie zna jego imienia.

- Pomożemy wam. - Tak.

Ale najpierw jemy.

- Dobra. - Będziemy wtedy więksi.

- Poszukamy. - To też musimy zrobić.

- Ale jak? - Mogę dostać kalmary?

Z masłem?

- Jeśli obniżymy... - Jak to działa?

Ssij.

Rusza się. Kwangsoo, rusza się!

Nie warto się starać.

Potrzebujecie butelki. Nie możecie tylko ssać.

Leci bez przerwy. Jak ci się udało?

Męczące.

ZASADA SYFONU

- Trzymaj. - Spróbuj teraz.

Nie może się przelać.

Zakręć wodę na górze.

- Jak to zrobić? - O nie.

Jak ci wyszło tak szybko?

Skończyły się butelki po wodzie.

- Nie mamy pustych. - Zablokowałam.

- Super. Mogę blokować. - Tak?

Kręci mi się w głowie.

No nie.

PEWIEN OBIEKT JEST BARDZO SŁABY

Będę w wannie. Kręci mi się w głowie.

- Nie ma na to czasu. - Jaeseok.

CZAS NA KALMARY Z MASŁEM

Co mam z tym zrobić?

Szybko, Kwangsoo. Zablokuj.

Kwangsoo, zablokuj. Szybko.

Naprawdę pyszne.

Orzeszek też jest.

Co robicie?

Dajcie i mnie.

Myślałem, że będzie zła, a ona też chce.

Kwangsoo.

- Yuri! - Ej!

Blokuj.

- Przytrzymaj chwilę. - Podnieś.

- Trzymaj. - Podnoś.

- Dawaj mnie. - Idę po butelkę.

Zostaw to mnie. Ale zimna.

Butelki są pełne.

Nalejcie do wody.

Chodźmy.

Nie. Proszę.

- Tutaj. To działa. - Działa.

Da radę zablokować na górze?

Idź i zablokuj. Szybko.

Nie patrz tak.

- Jak zablokować? - Idź i już.

- Jak to zablokować? - Po prostu.

- Jest wyłącznik? - Blokuj.

- Na górze? - Kwangsoo.

WODA BEZ ZBIORNIKA?

- Ale... - Gdzie kran?

Dokąd oni poszli?

Minsang!

Tak?

Pośpieszcie się.

Inaczej zginiemy!

A ja umrę z głodu!

My mamy prawdziwe bomby!

My mamy bomby w żołądkach!

Nie jestem w nastroju na żarty!

Ja chcę tylko zjeść!

- Yoo Minsang! - Yu Jaeseok!

Co tam pożerasz?

ULŻYŁO

Raz, dwa.

SZTUKA PRZETRWANIA

To nie wystarczy.

Jedzenie lepiej smakuje w łaźniach.

Poproszę soju.

PEŁEN RELAKS

Nie jestem pewien, co oni robią.

Wkurzające tak słuchać, że niby umrą.

My umrzemy z głodu.

Wejdźmy i wyłączmy stoper.

Ciepła woda, Yuri.

Ciepła.

Udało się. Jest na linii.

Zatrzymał się.

Na 28 minutach.

Nam na plecach została godzina i 20 minut.

Mamy siedzieć tu godzinę?

- Jeśli nie wytrzymamy półtorej godziny... - Tak.

...to się poddajmy.

- Poważnie? - Weź.

Tak tylko sugeruję.

Wytrzymasz półtorej godziny? To wytrzymaj.

Pytam na wszelki wypadek.

- Półtorej godziny? - Czemu tak długo?

Jeśli oni nie przyjdą, będziemy musieli.

Zgadza się.

ŚPIĄCY, ZMĘCZENI, BLISCY ZAŁAMANIA

Teraz wszystko jest męczące.

Udało się?

Przyszła ta dwójka.

Stoper się zatrzymał.

Zatrzymał się?

O rany.

Najedzony chętnie wejdę do wody.

- Co? - Ale...

Zimno tu. Jeszcze się przeziębię.

Nie możecie wejść z nami w środku.

- Nie. - Mamy już poziom.

Nie wchodźcie.

- Wracajcie. - Nie teraz.

- O rety. - Jak tu ciepło.

- Znowu zaczyna tykać stoper. - Stoper znów tyka.

Do domu!

Co się wściekasz?

- Połóż się. - Dobrze.

- Co... - Raz zapraszacie, raz wypraszacie?

- Dlaczego? - Stoper znowu tyka.

- Przyniesiemy trochę wody. - Czas ucieka.

- Dobrze? - Uśmiechnij się. Przerażasz mnie.

- O nie. - Czemu woda wypływa?

- O nie. - Czas na oczyszczenie?

- Na oczyszczenie wody? - Znowu?

Czy ona się nie czyści, gdy jest brudna?

Kubek z lodem.

Obca ciecz.

- Obca ciecz. - Wyjmij go!

- Nie wolno? - Wyjmuj!

No nie. Zaraz zwariuję.

Chodźmy do środka.

Nie wytrzymam.

Wejdź, Yuri.

W KOŃCU RUSZYLI GŁOWĄ

- Jest silna. - Yuri.

- W sam raz. - Działa.

Idealnie.

O rany. Udało się.

- Zmęczyłam się. - W sam raz.

- Jesteś silna. - Idealnie.

NADZIEJA LUDZKOŚCI

- Yuri, przyniesiesz wodę? - O rany.

Mam genialny pomysł.

- Jaki? - No?

Na zewnątrz jest arbuz.

- Arbuz? - Tak.

Możemy zrobić sałatkę.

- Tak? - No i co?

Jest pyszna.

- Co? - Gada bzdury.

- Serio. - Zapomniałem o tym.

Mogę tu siedzieć cały dzień, jedząc sałatkę z arbuzem.

Yuri, przyniesiesz arbuza?

Bo arbuz...

Albo znów wstaniemy.

- Bo sobie pójdą. - Wyjdą stąd.

Chcesz powstrzymać bombę?

Dobra. Yikyung, szybko.

- Gdzie ten arbuz? - Na zewnątrz.

Ale jest zimno!

ŁAŹNIA ZEWNĘTRZNA

No nie wierzę.

Ale zimno.

Arbuz. Gdzie on jest?

- Tam! - Gdzie?

Co to za śnieżna droga?

Idę boso po śnieżnej drodze.

Rety.

W LODZIE

- Ale zimno! - Arbuz...

Zamarzł.

Zimno.

- Zanieśmy go. - Raz, dwa, trzy.

UTRZYMUJĄ POZIOM WODY

Dobrze. Czekaj!

Moje palce! Czekaj!

Śnieg wleciał mi między palce.

- Nie upadnij. - Jeszcze raz.

Czekaj.

Raz, dwa, trzy.

Zimno.

Zimno tak chodzić po śniegu w klapkach.

Raz, dwa.

ICH JEDYNA NADZIEJA WALKA O BYT

Nie przewróć się.

Musieli zobaczyć tego arbuza?

Na co im sałatka z arbuza?

- Raz, dwa, trzy. - Ostrożnie.

Za długo tu siedzę.

Już dawno chciałem wyjść.

Ja chcę teraz.

- Przyniesiemy wodę? - Mówisz?

Wtedy przynajmniej jeden będzie na zewnątrz.

- Dobrze, to ja wyjdę. - Idź.

- Głębiej. - Tak, głębiej.

- Niżej. - O rany.

- Głębiej. - Czas płynie.

- Głębiej. - Już.

Jeszcze. Macie to.

Ważysz tyle, ile nasze szyje.

- Niesamowite. - Jak niby...

- Idę po wodę. - ...policzki dodają wagę?

Ciepło.

UCIEKŁ I ZAPOMNIAŁ O WODZIE

KRÓTKI PRZYSTANEK

Ale dobrze.

Nuda.

Kwangsoo, masz jakieś talenty?

Nie mam żadnych.

Widziałem, jak robisz coś śmiesznego.

- Co? - No...

miałeś minę radosną i smutną.

- Ach, tak. - Tamto.

To było zabawne. Jesteś dobrym aktorem.

Pokaż.

- Cieszę się, ale... - Jest szczęśliwy.

Tak. Jesteś szczęśliwy.

Ale i smutny.

SMUTNY

Cieszysz się i smucisz jednocześnie.

SZCZĘŚCIE I SMUTEK

Coś w tym stylu.

Nie pamiętam.

- Dobrze. - Coś takiego.

A może straszny i zabawny?

- Powalone. - Dwa w jednym.

Wystraszony.

- Oraz radosny. - Oba naraz.

Boisz się.

Boisz się, o tak.

Coś śmiesznego. Śmiech.

Boisz się i bawisz jednocześnie.

Boisz się.

PRZERAŻONY I ROZBAWIONY

Wygląda jak wcześniejsza twarz.

- Zabawne. - Wygląda podobnie.

O rany.

- Woda. - Są tutaj.

- Woda. - Mogę wyjść.

- O co chodzi? - Jest arbuz!

- Arbuz! - Ale zimno.

Wlałeś lodowatej wody.

- Czemu? - Jak kostki lodu.

Minsang.

Jestem zmęczona.

Jest rozwalony.

Przynieśliśmy go ze śnieżnego podwórka.

Musicie go zjeść.

Dasz radę go złamać?

- Nie mam siły. - Da się?

Nie jestem silny.

Dasz radę, Kwangsoo?

Przyniesienie go było trudne i zimne.

Gołymi rękami? Boże.

- Weź się w garść. - Co?

- Boże. - Myślisz, że to zadziała?

Zgłupiałeś?

- Kwangsoo da radę. - Rękami? Boże.

Dasz radę. Raz, dwa, trzy!

- Rety. - Ale facet.

Twardy.

Połamany.

Kwangsoo.

Ale relaksik.

Naprawdę pycha.

Chcesz arbuza?

Nie, dzięki.

Jest super.

- Wlewaj, to wyjdę. - Jeden może wyjść.

- Jeden wyjdzie. - Kwangsoo, możesz wyjść.

Wychodźcie pojedynczo.

Na zewnątrz stoi wielka bryła lodu.

- Serio? - Przynieśmy ją.

Ona nam wystarczy.

- To może być koniec. - Dawajmy ją tutaj.

Zostań tu chwilę.

Yuri, musisz wejść.

- Yuri, nie pozwól im wyjść. - Dobrze.

Ona nie zmieni poziomu wody.

Ona robi sporą różnicę.

- Nie mówię, że jesteś ciężka. - Czekaj.

Jesteś człowiekiem.

Wrzućmy lód i już.

- Czas ucieka. - Weź.

Zadziała?

Idealnie!

- Dlaczego działa? - Przestało.

- Czemu to działa? - Udało się.

- Chodźmy. - Tak.

Przyniesiemy lód. Wrzucimy i koniec.

Ale tu ciepło.

- Przyjemnie. - Szybko! Prawie skończyliśmy.

Są dwa bloki.

- Naprawdę? W porządku. - Tak.

Zróbmy przerwę w saunie.

Zimno.

NIEKTÓRZY ZDRADZAJĄ INNYCH REGULARNIE

Ale dobrze.

- Kwangsoo, położę się. - Jaeseok.

Jestem taki zmęczony.

- Jaeseok. - Tak?

Byłeś tu, gdy ja siedziałem w wannie?

Nie.

- Jaeseok. - Tak.

- Jaeseok. - Dlaczego?

Z przodu leży skorupka.

Przychodziłeś tu czasem, żeby się położyć?

Jak to „położyć się”?

Jestem tobą rozczarowany.

Obaj leżymy.

Co za różnica? Podoba ci się czy nie?

- Bardzo mi się podoba. - To leż i już.

Boże.

Ale fajnie.

Bardzo.

POZOSTAŁY CZAS

Kwangsoo, chodźmy już.

Wstańmy na trzy.

Raz, dwa, trzy.

Czemu nie wstajesz?

Czemu nie wstajesz?

SERCE KAŻE WSTAWAĆ, ALE CIAŁO NIE CHCE SŁUCHAĆ

Nie mam siły.

Nie mam już siły.

Jak teraz nie wstaniemy, to damy sobie po plaskaczu.

Raz, dwa.

Trzy.

Czemu nie wstajesz?

No czemu?

Dobrze.

O nie!

Co za nuda. Nudzę się.

Nuda!

Mówię, że się nudzę!

YURI W CHAOSIE

TYMCZASEM POZOSTAŁA DWÓJKA RÓWNIEŻ DZIWNIE SIĘ ZACHOWUJE

Kwangsoo, wstawaj. Weź się w garść.

Nie masz na to czasu.

- Telefon. - Czemu nie odbierasz?

Yuri.

- Halo. - Jaeseok.

- Tak? - Gdzie jesteście?

Przenosimy lód. Strasznie to męczące.

Leżysz gdzieś?

Daj spokój, nie mamy czasu na leżenie.

Nie leżycie gdzieś w cieple?

Nie.

Nie, śpieszymy się.

Ci dwaj tutaj chcą wyjść. Ponoć mają już dość.

Dobrze.

Zaraz będziemy.

Szybko.

- Wychodzę. - Nie.

Brzmiał, jakby leżał.

Nie, chyba zaraz przyjdzie.

Poszukaj go.

- Mogę? - Tak.

Yeongkil i ja możemy zostać.

Zegar tyka. Pośpieszę się.

- Minsang. - My tu zostaniemy. Śmiało.

Dobra.

IDZIE ICH POSZUKAĆ

Dawno nie słyszałem paletki.

Obiecałem sobie, że już nigdy jej nie użyję.

Nie dasz nam rady.

Jesteśmy w tym dobrzy.

- Do pięciu. - Dobra.

Chodź tu.

- Jazda. - Chodź tu.

Wiedziałam, że coś nie gra.

Chodź!

- Ej! - To nieporozumienie.

- Nieporozumienie. - Bo...

- Zimno! - Ale jak.

- Och! Zimno. - Bardzo.

- Gdzie lód? - To ten?

- Tak? - Tak.

ŁAŹNIA ZEWNĘTRZNA

Stopy mi odmarzają.

Lepiej podnieśmy go przez ręcznik.

- Tak? - Tak.

Boże, ale zimno.

Zaraz mi ręce odpadną.

Jak mamy go wziąć? Może wózkiem?

- Chodźmy. - Tak?

- Wtedy weźmiemy dwa. - Tak.

- Jaeseok, jest zimno. - Strasznie.

- Idziemy do łaźni? - Tak, chodźmy.

Nie zniosę tego.

ZNOWU UCIEKAJĄ

Co jest? Ale się zdziwiłem.

Dobra, przestańcie się droczyć.

- To się dzieje naprawdę. - No nie.

- Jest za zimno. - Przykro wam?

- Bardzo. - Wybacz.

- Naprawdę. - Jak to udowodnisz?

- Otwórz nam łaźnię na chwilę. - Tak.

- Jest zimno. - Dawajcie lód.

- Zbyt mroźno. - To nieporozumienie.

- O nie. - Nie mogę wyjąć.

- Jak to włożyłeś? - Mnie pytasz?

- O tak. - Żartujesz?

- Utknęło. - Jak to włożyłeś?

- Jak to zrobiłeś? - Nie wiem.

- Wariat. - Jak to było?

- Zamarzniemy na śmierć! - Ej!

- Ale... - Otwieraj, ale już!

- Zacięło się. - Nie mogę wyciągnąć.

- Rety. - Przynieście lód!

- Chwila. - Tam.

Przed nami stoi wózek.

- Strasznie zimno. - Boże.

Jest.

Szybko.

Zamarzam.

- O rety. - Boże.

Jak zimno.

Dawaj, bo zamarznę.

Raz, dwa, trzy.

OGARNIAJĄ SYTUACJĘ

Ja przez nich zwariuję.

Czemu upuściłeś?

Jaeseok, weź...

Czemu spojrzałeś na Yuri?

Próbujesz uniknąć reprymendy.

Kwangsoo, po lewej jest kolejna bryła lodu.

Nie wytrzymam.

- Jest za zimno. - Zdecydowanie.

Pokręcona akcja. Jest strasznie zimno.

- O Boże! - Stopy mi zamarzają!

- Jak zimno. - O Boże!

Muszę do nich zajrzeć.

Ale zimno!

- Jak ten rozwalimy, to koniec. - Czekaj.

Boże.

Zaraz...

Trochę krzywo. Chyba go złamiemy. Co teraz?

- Stopy mi odmarzają. - Jaeseok.

- Moje stopy. - Co robimy?

- Chodźcie szybko, bo nie mamy czasu. - Możemy go rozwalić.

- Nie damy rady sami. - Na pewno rozwalimy.

- Jeśli go podniesiemy. - Tak go wymyślili.

- Szybko. - Pomóż nam.

- Ja? Stopy mi odmarzają. - No już.

Yuri, stopami się przejmujesz?

- Szybko. - Czekasz na wybuch?

- Szybko. Możemy zginąć. - Chodź.

- Tak mnie zachęcacie? - Chodź tu.

- Jak to wziąć? - Do przodu.

- Tutaj. - Ale zimno.

Strasznie.

- Za zimno. - Jaki maruda.

- Weź. - Może do sauny?

- Nie. - Naprawdę to robimy.

- Ale masz minę... - Yuri.

- Kwangsoo. - Nie damy rady.

- Owiń go. - Tak.

- Połóż go. - Stopy mi odmarzają.

Uważaj, bo się zranisz.

Możesz nam pomóc?

SZYBKO ZMIENIA NASTAWIENIE

- Pomóż nam. - Patrz, Jaeseok.

Najpierw połóżcie w ten sposób.

- Zaczynamy. - Ale zimno.

- Okropnie. - Raz, dwa, trzy.

- Raz. - Co robisz?

Co robimy?

- Podnosimy tę część. - Dobra.

Możemy to zrobić rękoma.

- Podnieść. - Nie, co ty robisz?

- Trzymaj tutaj. - Ale brzmisz.

Jak gangster.

- Szybko. Trzy, dwa, jeden. - „Co ty robisz?”

- Dobrze. - Boże. Ale zimno.

Moja stopa!

Gdzie?

- Moja lewa stopa! - Trzymaj lód!

- Spadnie! - Mniejsza z lodem.

- Moja stopa! - Ona nieważna.

- Boże. - Ruchy.

- Lód na nią spadł. - Nie ma czasu.

- Odsuń się. Ja to zrobię. - Raz...

Biorę. Raz, dwa, trzy.

- Dawaj. - Ale zimny.

- Pewnie bolało. - Słuchaj...

Na pewno boli.

- Szybko, pchamy. - Jedna osoba.

Wybierajmy kogoś.

Nie mamy na to czasu.

Jak zimno!

- Nie! Ostrożnie. - Podjedź tam.

Co mam robić?

- Raz, dwa, trzy. - Zimno.

-12°C

Raz, dwa, trzy.

Jak zimno.

- Boże. - Zimno.

Rety.

- Jak zimno. - Co robisz?

- Ej! - Stopy mi odmarzają.

NIE MYŚLI CHŁODNO

- Weź. - No nie...

Zimno mi w stopy.

WYTRZYMUJĄ EKSTREMALNĄ SYTUACJĘ

- Moje stopy i palce. - Już prawie.

O nie!

Szybko.

Dawaj tutaj.

Czekaj. Pchaj.

- Co? - Obróć.

W którą stronę? Weź się w garść, proszę.

Weź się w garść! Takie coś zabija ludzi!

Gdzie Yikyung?

Yikyung! O rety.

Kwangsoo! Weź się w garść. Bo inaczej umrzesz.

- Jaeseok. - Chodź tu. Yuri, poniosę.

- Puść. - Raz...

Chyba nie mamy dużo czasu.

Włożymy lud i gotowe.

- Czas ucieka, Jaeseok. - Boże.

- Raz, dwa, trzy. - Dwa, trzy.

Ci dwaj są w wannie?

- Nie. - Nie?

- Co? - Tak.

- Poszli sobie? - Tak.

Dokąd poszli?

- Zostało 12 minut. - Poszli?

Chyba poszli.

- Zostaniemy tutaj. Idź. - Tak.

Nie.

UCIEKLI, GDY TYLKO MOGLI

Chyba poszli.

Ale...

- Wrzucamy? - Dobra.

Raz, dwa, trzy.

- To za mało. - Nie wystarczy.

Wrzucamy wszystko.

POZOSTAŁY CZAS

To wciąż za mało.

Teraz!

Jeszcze raz.

Do góry. Teraz!

Dobra.

- Dobrze. - Mamy.

- Yikyung wie, jak tego używać. - Raz, dwa, trzy.

Ja poniosę, zostaw.

- Dasz radę? - Oczywiście.

Napracowałaś się dzisiaj.

Ciężkie.

- Śliskie. - Yuri.

- Razem. - Co?

- To niebezpieczne. - Już.

- Zależy mi, wiesz? - Uwaga.

Yuri, uważaj.

- Kwangsoo. - Yuri.

- Nie gadaj, tylko pomagaj. - Jest ślisko.

Pomóż jej, bo bolą ją ręce.

- Działa. - Jeszcze raz.

Ciągnij!

To jak Armageddon.

Ciągnij.

Nie ma wody.

Już prawie.

Wchodzimy.

No dalej.

Jeszcze raz trzeba.

- Nie mamy wody? - Mam już dość.

Nie zabijajcie!

STRACH, ŚMIERĆ, PANIKA

- O nie! - Jak napełnić zbiornik?

- Nie ma czasu. - Minsang.

POZOSTAŁY CZAS

Ciągnę.

- Dobrze. Jeszcze raz. - No naprawdę.

Mamy trzy minuty.

Mamy.

Wlejmy chociaż to.

Zostały dwie minuty. O rany.

- Szybko. - Jaeseok.

Jaeseok, szybko!

- Proszę. - Tyle zostało.

Schodzimy trochę.

Szyje do środka.

- Raz, dwa, trzy. - Szyje w dół.

- Szyje. Mamy to! - Udało się!

- Udało się. - Czas ucieka?

- Zatrzymał się. - Tak?

- Przestał. - Przestał?

- Woda jest lodowata. - Co teraz?

- Zostańcie tam. - Zaraz utonę. Twoje stopy...

Moje usta też zaraz dotkną wody.

Zróbcie coś.

Ile minut zostało? Pokaż zegar.

- Policz. Dwadzieścia trzy. - Tak?

Mamy wytrzymać ponad 20 minut?

Co robimy?

- Jak tyle wytrzymamy? - Woda jest zimna przez lód.

- Szaleństwo. - Zaraz zwariuję.

Robi się coraz zimniej.

- Zamarzam. - Zimno mi.

Puściłeś bąka?

- Oszalałeś? - W takiej chwili?

- Kwangsoo. - To bez sensu.

- Szukasz sensu? - Może mamy tu delfina?

- Zaczyna cuchnąć. - To sprawa życia i śmierci.

- Myślisz, że pierdzę? - Puściłeś bąka, pośredniku...

- Dokąd idziesz? - Są tu jakieś ryby?

To powietrze z ubrania.

Ty wredny...

- Boże! - Wystarczy.

Weź...

Zostało dziewięć minut.

POZOSTAŁY CZAS

- Ale tu naprawdę zimno. - Bardzo.

Bo lód stopniał.

Dużo dzisiaj przeszliśmy.

- Pchasz lód do mnie? - Zimno mi.

Poważnie?

- Woda jest lodowata. - Za zimno.

- Yikyung. - Tak.

- Wlej trochę gorącej. - Już.

- Jakieś wiadro. - Gorącej?

Bo za zimna.

Postaw mi obiad.

Robisz dobre jjajang ramyeon.

My tu walczymy o życie, wiesz?

- O ile przeżyjesz. - „O ile przeżyjesz”.

- O ile. - Co to ma znaczyć?

Jestem zbyt zmęczony. Już nie mogę.

Yikyung, dolej trochę gorącej wody.

Zimno tu. Powinniśmy się ruszać.

- Przy zimnie trzeba się ruszać. - Ale jest bardzo zimno.

Jak to możliwe? Raz gorąca, raz zimna.

Nie możemy dopuścić do wycieku wody.

- Ile zostało? - Cztery minuty!

- Cztery? Wytrzymajcie. - Tak.

- Cztery minuty. - Siedźcie.

Jak zostanie minuta i 56 sekund, to wtedy możemy wyjść.

- Możemy urwać się wcześniej. - Tak.

Gdyby Yikyung i reszta nam nie pomogli,

siedzielibyśmy tu cały dzień.

- Już. - Co?

Yikyung, byle woda się nie wylała.

- Wlewaj. - My się podnosimy.

Powoli do góry.

- Ciepła? - Ciepła.

- Ciepła. - Ja chcę tutaj.

- Ciepła. - Po tej stronie.

Czas ucieka.

- Zatrzymał się. - Do góry.

- Do góry. - Musimy iść wyżej.

- Stoi. - Nie ruszajcie się.

Zostały trzy minuty.

Możemy wyjść za minutę i 44 sekundy.

- Minuta i 44 sekundy. - Właśnie.

- Nie ruszaj się. - Bez ruchu.

Zostały dwie minuty.

Powiem wam, gdy zostanie minuta i 46 sekund.

Dobrze. Minuta i 44 sekundy.

Dobra.

Stopa mi zdrętwiała.

- Nie. - Zegnij palce.

- Nie czuję stopy. - Weź.

- Zginaj. - Nie ruszaj, ale zginaj.

- Wszystko gra? - Tak.

Ile minut zostało?

- No... - Minuta i 57 sekund.

Minuta?

To były długie cztery godziny.

- Prawda? - Długi dzień.

- Tak. - Yikyung, jestem taki zmęczony.

Ale zimno.

Udało się!

Minuta i 43 sekundy.

- Udało się! - Sukces!

- Już po wszystkim. - Koniec?

- Zrobione! - Sukces!

Mamy to!

- Rany. - Udało się. Przeżyliśmy.

Wiele dziś przeszliśmy.

Ja też.

- Ty też. - Właśnie.

Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.

- Udało się! - Koniec!

Koniec symulacji Strefy Wody.

Udało się.

- Ale nam się udało. - Dzisiaj też!

Chodźmy.

Gratulacje wszystkim, którzy ukończyli drugą symulację.

- Tak, udało się. - Tak.

Druga symulacja nazywała się Strefą Wody.

- Co? - Utrzymując poziom wody,

mieliście odkryć wartość równowagi.

Równowaga jest nam potrzebna.

Brak równowagi może zniszczyć wszystko.

Zwłaszcza wodę, którą rozlewaliście niezdarnymi ruchami.

Obyście wiedzieli już, jak cenna jest woda.

CO TRZECIA OSOBA CIERPI NA BRAK WODY WEDŁUG ONZ

- Wkurzające. - Ale fajnie.

Mam nadzieję, że zrozumieliście.

NIEDŁUGO TAK MOŻE BYĆ

Trzecia symulacja.

Życzę powodzenia.

Chodź tutaj.

- Co to za miejsce? - Tu jest krew.

Złe duchy opanowały wioskę.

Matko!

Złe duchy stają się bezmyślnymi bestiami.

Musimy tu wytrzymać.

Nawet w wiosce zombie są zasady.

POZNAJCIE NATURĘ DUCHÓW

Chcę się zemścić.

- Masz. - Czego chcesz?

Ej.

Ugryźcie mnie!

Chce wcisnąć guzik.

Wtedy stracisz brodę.

- Będzie komunikat? - Yuri.

Napisy: Cezary Kucharski

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.