Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
POCZĄTEK 2022 ROKU
W KOREI NADAL TRWA PANDEMIA
PROGRAM ORYGINALNY DISNEY+
Ważne by nie atakować, ale wytrzymać.
Nie przetrwają ci co są najsilniejsi.
Ci co przetrwają mają prawdziwą siłę.
Aby przeżyć, trzeba wytrzymać i przetrwać.
My musimy przetrwać a oni nas zlikwidować.
Strzelaj!
- Yuri, nie! - Yuri dostał.
Musimy przetrwać tylko cztery godziny.
PRZETRWANIE JEST PRZECIEŻ TAKIE ŁATWE
PRZETRWANIE JEST TEŻ NAJTRUDNIEJSZE
PRZETRWAĆ! TO KLUCZ DO SUKCESU
MISJA: PRZETRWANIE
To było dziwne.
Pełna automatyka.
Co mam tu zrobić?
Co to za miejsce?
Mam to założyć?
Co to?
To janggu?
Co to? Czemu ja to dostałem?
- Cześć. - Co się dzieje?
- Co tu robisz? - Nie wiem, co się dzieje.
Co to za miejsce?
Połóż to. Nie wiem, do czego to służy.
Czekaj. Trzeba je połączyć.
- Tak? - Dobra.
- Jeszcze jeden. - Załóż to.
W takim miejscu nie można nic robić pochopnie.
- Zachowaj spokój. - Kto tak mówi ginie pierwszy.
Niby czemu miałbym tu umrzeć?
Przestraszyłem się.
- Yuri. - Hej.
- Jaeseok. - Kwangsoo.
Cześć, Jaeseok.
Mam to dołożyć do reszty?
- Na to wygląda. - Rozumiem.
Co tu robisz?
Nie mówiłeś, że nigdy nie wystąpisz w reality show?
Nie mówiłem tego.
- Dla pieniędzy można wszystko. - Hej!
- Czemu wspominasz o pieniądzach? - Na litość boską.
Czemu masz taką wkurzającą fryzurę?
- Wkurzającą? - Spójrz na siebie.
Całkiem zwyczajna.
- Co? - Co?
- O Boże! - Rety.
Witajcie.
Udało się wam wejść do symbolu równowagi — Pawilonu.
Symbol równowagi?
Kim jesteś?
Kontroluję wszystkie systemy w tej cyberprzestrzeni.
Jestem SI U.
To SI. Nie człowiek.
Ten głos brzmi znajomo.
Jestem sztuczną inteligencją wyposażoną
w wyjątkowe cechy niezrównanych jednostek z całego świata.
Moje imię to „SI U” od „Ultraniedościgniony”.
To Yoo Heeyeol?
Hej.
Głos jak w Yoo Heeyeol's Sketchbook.
- Boże! Masz rację! - Nie?
Nie.
Masz rację.
To nieporozumienie.
Nie jestem człowiekiem,
a mój wygląd stworzono na bazie przystojnych mężczyzn z całego świata.
Bez jaj!
- Ta SI... - Co to za SI...
Ty, w zielonej kamizelce.
- Zaśmiał się? - Zaśmiał się!
Nie znoszę takich osób, ale tu przybyłem
bo zapewniasz z połowę firmowych dochodów.
- Jaka SI by tak gadała? - Prezes tu jest.
Nie wierzę.
Jaka SI gada o dochodach?
Twoja fryzura jest masakryczna, Lee Kwangsoo.
Byłem u fryzjera!
- Tego już za wiele. - Proszę o ciszę.
A teraz powiem wam, dlaczego tu jesteście.
- Mów. - To najważniejsze.
Nie macie już dość tej pandemii, która teraz trwa na świecie?
- Tak. Pandemia. - To oczywiste.
Nikt nie wyobrażał sobie tak posępnych czasów.
Tak jak staramy się wytrwać podczas pandemii,
tak wytrwanie w ekstremalnych sytuacjach
będzie w przyszłości najważniejszą rzeczą.
Nie przetrwają ci, co są silni.
Ci, co przetrwają,
- są silni. - Silni.
Co musicie zrobić, aby przetrwać?
- Musicie - Wytrzymać.
wytrzymać.
Wkroczycie do różnych cyberprzestrzeni.
Nazywamy je „strefami”.
W strefach będą odbywać się symulacje,
w których będziecie musieli wytrwać w różnych ekstremalnych sytuacjach,
które mogą się wydarzyć w przyszłości.
- Co? - Co? Czyli przetrwać, tak?
Boję się.
- Ale zimno. - Mam zawroty.
Czemu wciąż tak długo?
- Ruchy! Biegniemy! - Ogarnij się.
- Musisz wytrzymać. - Będę miał siniaki.
- Trzymaj się. - Wytrzymaj!
Cztery minuty!
Dzwońcie po karetkę!
Zostaliście wybrani na pośredników ludzkości.
- Ludzkości? - Serio?
Jest coś, co musicie zrobić.
Co takiego?
Jeżeli geniusz może rozwiązać zagadkę przy dużym wysiłku,
to czy inni sobie łatwo poradzą?
Oczywiście, że nie.
- Nie będzie im łatwo. - Nie.
Ale jeżeli jest zagadka, którą nawet wy rozwiążecie,
geniusze i dzieci
też sobie z nią łatwo poradzą.
- Co ty gadasz? - „Jeśli my ją rozwiążemy,
uda się to nawet dzieciom”?
Wybranie trzech tępaków
- było niezwykle trudne. - Co ty gadasz?
- Wyłaź! - Hej.
To co mamy zrobić?
- Serio. Coś ty taki rozmowny? - Czemu tyle gadasz?
Co mamy zrobić?
Co to za zadanie?
Jednakże jest ważny powód, dla którego was wybrałem.
- Jaki? - Nie sądziłem, że kiedyś to powiem.
A kto miałby to powiedzieć? Ty musisz to zrobić.
Po pierwsze, Yu Jaeseok.
Masz w sobie humanizm, który otula ciepłem innych ludzi.
Lee Kwangsoo.
Masz świetny humor, który sprawia, że zawsze się uśmiechasz.
- Yuri. - Yuri.
Twoja harmonijna natura łączy wszystkich ludzi.
Harmonia.
Macie cechy,
które są najważniejsze w życiu.
Jeśli połączycie wasze mocne strony,
stworzycie synergię.
A teraz spójrzcie na zegarki.
- Co? Co się dzieje? - Co to?
Bez względu na typ symulacji, będzie ona trwała cztery godziny,
gdyż tak długo ludzie potrafią się skoncentrować w ciągu dnia.
SYMULACJA TO CZTERY GODZINY
Super. Tylko cztery godziny nagrywania.
- Nie wychodź z roli. - Dobra.
Nie myśl o powrocie do domu po pracy.
„Cztery godziny nagrań”?
Wybrano nas jako pośredników.
Jesteśmy pośrednikami ludzkości.
- Zapomniałem. Dobrze. - Że też klaskałaś.
Ale to miłe.
Yuri, jesteś jak klejnot,
który z czasem ukazuje swoją prawdziwą wartość.
Pokażę wam, co potrafię!
ZAPOMNIJ O POKOLENIU KOBIET
Yuri, skacz.
YURI POŚREDNICZY LUDZKOŚCI
Hej, ty!
- Wstawaj. - Yuri jest jak mama.
Ogarnij się, dobra?
Jesteś głupi?
- Zastanowiłeś się? - Przepraszam.
- Co zrobisz? - Yuri!
Yuri! Stań tak, żebym cię widział.
Patrzysz na nas z góry?
PODWÓJNE ŻYCIE YURI.
Podczas symulacji
będzie dostępna jedna funkcja,
której możecie użyć, kiedy zechcecie.
To przycisk wyjścia.
Możemy się poddać.
Jeśli cała trójka się zgodzi,
będziecie mogli od razu zakończyć symulację.
Przycisk wyjścia sprawia, że zastanawiam się, co tam będzie.
- Serio. - Będzie trudno.
Będzie bardzo trudno.
- Nawet o tym nie myśl. - W takim przypadku znikną monety Z
zebrane w danej symulacji.
Nie pokazujcie się.
„Nie pokazujcie się"?
Wytrwajcie w najlepszym stylu.
Co?
- Co? - Co? Ściany stały się przezroczyste.
Wcześniej nie były.
- Były półprzezroczyste. - Tak.
Czemu mój oddech to para?
Jest jej coraz więcej. Rany! Przestraszyłem się.
STREFA ZOSTAŁA AKTYWOWANA
- Czas ucieka. - Słyszę ten dźwięk.
Musimy iść!
- Czas... odlicza. - Tak?
- Odlicza. - Racja. Zaczęło od czterech godzin.
Dobrze.
Przyzwyczailiśmy się do uciekania z pewnych sytuacji.
- Tak. - Ale to co innego.
- Wręcz przeciwnie. - Musimy wytrzymać.
Tego jeszcze nie było.
Skoro mamy wytrzymać, nie musimy się spieszyć.
- Nie. - Masz rację.
Musimy tu zostać cztery godziny, żeby dostać monety Z.
Jeśli dobrze się spiszecie, otrzymacie monety Z.
-Monety Z. -Monety Z.
Nie mogę wam powiedzieć, jak ani kiedy będą używane.
Przynajmniej na razie.
Chyba musimy zebrać wiele Monet Z.
Czuję się ciut niepewnie.
Chodźcie tutaj.
To opuszczony budynek.
Co to za miejsce?
Przerażające.
Coś tu jest.
- Co? - Co?
Co to?
Co?
Co?
- O Boże. - Co to?
- Co to? - Co to?
- Co? - Ale okropne.
Co to? Boże.
Co to?
- O Boże. - Co? To woda.
Hej. O Boże.
- Szybko. - Co się dzieje?
Co się dzieje?
- Szybko. - Co się dzieje?
CZY 4 GODZINY BĘDĄ ŁATWE?
- Czemu leci woda? - Co?
Co się dzieje? Co mamy zrobić?
Chwila.
Jak patrzymy na oczy, leje się woda.
- Unikajmy oczu. - Oczy.
- Chwila. - Musimy unikać oczu.
Unikajmy oczu.
Musimy wytrwać na zimnie.
Ciągle wyłażą oczy.
Hej. Boże.
- Pospiesz się i biegnij. - Co?
- To oko! - Tu też jest.
- Hej. - Woda leci.
Hej, woda leci.
- Nie! - Patrzcie!
Kolejne oko.
Jeszcze jedno oko. Chodźcie.
- Dlaczego tu jest tyle oczu? - Co?
Chodźcie tu.
- Boże. - Boże.
- Przestraszyłem się. - O matko.
- Serio. - Te oczy.
- Dlatego SI to mówiła. - Masz rację.
Nie dajcie się zobaczyć. Wytrzymajcie, jak się da.
UKRYĆ SIĘ PRZED OCZAMI
- Uciekajcie! Tu jest oko. - Boże.
Uciekajcie.
Spadamy.
- To zbyt wiele! Ty dupku! - Hej!
Ta symulacja odbywa się w strefie Oka.
Musimy unikać oczu.
Ciągle wyłażą oczy.
Co jest tutaj?
- Co to? - Suszarki do włosów.
DRUGIE PIĘTRO
Nie jest za zimno?
- Wysuszmy się. - Ich użycie kosztuje.
Potrzebujemy kasy.
- Nie użyjemy ich bez kasy. - Ach, to ciepełko.
- Zobaczmy, czy jest tu kasa. - Dobry pomysł.
Nie czujecie się tu nieswojo?
Boże!
Co to jest?
UTKNĘLIŚCIE, LUDZIE?
To jest... ponad moje siły.
- O nie! Ślizgam się! - Hej!
- Ślizgam się! - To nie podłoga.
KLEJ SUPER GLUE, WŁĄCZONY
- Nie! - Hej!
Hej, Yuri!
Wstawaj!
Ślizgam się.
Hej.
- Co się dzieje? - Jest ślisko.
Zaraz oszaleję. Co to?
Hej. Przestań.
Nie rób tego celowo.
- Nie robię tego celowo. - Przestań.
- Nie rób tego celowo. - Nie robię.
- Hej. - Na litość boską.
- Czemu... - To jest...
Czy to super klej?
- Wstawaj. - To klej superglue.
- Co... - Poddaję się.
- Hej. - Poddaję się.
Hej. Po to odszedłeś z Running Man?
- Jaeseok, - Nie zdejmuj spodni.
- Słuchaj. - To przestarzały styl komedii.
Ale was chyba bawi.
Śmieszy to was.
Co mam zrobić? Podciągnąć mu spodnie? To dziwne.
Dziwnie wyszło.
- Załóż spodnie. - Najpierw wstanę.
Moje oczy.
To dziwaczne.
NOWORODEK ŻYRAFY
Co to?
- O nie! - Hej.
Tylko nie włosy!
Uważaj na włosy.
Kwangsoo, uważaj na włosy.
- Chodźmy. - Twoje włosy...
- Boże. - No dalej.
Wstawaj.
Pomogę ci wstać, Kwangsoo. Raz, dwa, trzy.
Gdzie idziemy?
- Wracamy? - Nie!
- Ślizgam się! - Chodźmy tędy.
Yuri.
CI LUDZIE...
No dalej.
- Załóż spodnie. - Najpierw tam dojdę.
Muszę mieć gotowe ręce.
Ślisko tu, nie?
Bardzo.
Co zrobi Kwangsoo?
- Chwila. - Znowu oko.
- Musimy się ukryć. - Znowu oko.
- Musimy się ukryć. - Hej.
Gdzie ten przycisk?
Gdzie jest przycisk wyjścia? Nie widzę go.
PO 15 MINUTACH?
Naciśnij przycisk wyjścia. Nie mogę otworzyć oczu.
- Yuri, chodź tu. - Nie mogę otworzyć oczu.
Poddajmy się. Jaeseok, poddajmy się.
Nic się nie udaje.
- Hej. - Co robimy?
O nie. Mam zimne ręce.
Jest zimno.
Nie minęło nawet 20 minut.
Czemu czas płynie tak wolno?
Nie wiem, czy wytrwamy cztery godziny.
Tam jest jedzenie.
- Potrzebujemy kasy. - To boli.
- Hej! - Kolejne oko!
Hej.
O nie. Znowu pada.
Pada, gdy oko nas znajdzie.
Co to? Chodźmy tam.
To wejście.
Ciepły pokój.
To piec.
Szybko.
Boże.
Co?
Boże.
- Jest ciepło? - Tak.
Jest bezpiecznie?
To chyba sauna.
Wygląda ciepło.
- Jest bezpiecznie? Nie ma wody? - Nie.
TEMP.: 36,5°C WIATR: -10°C
Wchodzimy?
- Rety! - O co chodzi?
- To fajerwerki. - Nie, tylko coś upuściłem.
- Co? - Co to?
- Jest coś? - Puzzel?
Na bank trzeba go gdzieś włożyć.
- Chodź. - Jak stąd wyjść?
Połóż ręce na ziemi.
Raz, dwa, trzy.
RZUCIŁA SIĘ NA PODŁOGĘ
WSKAZÓWKA:
ZNAJDŹ COŚ CIEPŁEGO
Boże.
Ale tu strasznie.
USTAWIONA TEMPERATURA: 36,5°C TEMPERATURA WIATRU: -5°C
Czemu nie idziesz?
- Ma lepkie palce. - Serio.
Boże.
Rany.
Może posypiesz się piaskiem?
Ale zabawne.
Kwangsoo, wszystko gra?
W OBLICZU WROGA UCZESTNICY ZACZĘLI SOBIE POMAGAĆ
- Jesteś niemożliwy. - Jaeseok, naprawdę się staram.
Chodź tu.
- Twoje spodnie. - Włożę je z powrotem.
- Czemu ciągle ci spadają? - Posypię je piaskiem.
- Oczy! - Hej!
Tam są oczy.
Uciekamy.
Uciekamy.
Na litość boską.
- Uciekamy. - Potrzebujemy puzzla.
Zabieraj puzzla i spadajmy.
- Szybko. - Nie patrzę.
Nie będę.
- Szybko. - Szybko.
Ciągle leje się woda.
- Szybciej. - Szybciej.
Na litość boską.
Boziu, ta woda...
Hej. Szybko.
- Pospiesz się. - Co?
Mam strasznie zimne ręce.
Może użyjmy przycisku wyjścia?
Yoo Heeyeol.
Zabiję Yoo Heeyeol.
Raz, dwa, trzy.
Znowu oczy.
- Znowu oczy. - Schowajmy się.
Kolejny puzzel.
- Mamy kolejny puzzel. - Co to?
Płomień? Jest ciepły!
- Jest ciepły. - Ogrzej ręce.
- Ogrzej ręce. - Jest ciepły.
Przykleiło się.
- Przykleił się. - Boli.
Hej.
Poddajmy się.
WSKAZÓWKA: WSZYSTKO DLA CIEPŁA
- Znowu oko. - Znowu oko.
Yuri, znowu jest oko.
Mam ich po dziurki w nosie.
- Mam ich po dziurki w nosie. - Widzę puzzel.
Strasznie ich dużo.
- Chwila. To... - Coś tu jest.
Rzeczy na zimno.
ZWIĘKSZAJĄ CIEPŁO
Potrzebujemy ich, by wytrwać cztery godziny.
Tu jest zimno, więc...
- O Boże! - Znowu oko.
Ułóżmy puzzel.
- Musimy to zrobić. - Ułóżmy puzzel.
- Woda. - Musimy się spieszyć.
- Szybko. - Najpierw zakryj oko.
Musimy to zrobić.
- Szybko. - Czekaj.
TEMP.: -10°C, WIATR: -15°C
Ale zimno!
To tutaj.
- Prawda? - Jasne.
- Tutaj, tak? - Tak.
- Ten tutaj. Dobrze. - Ten tu.
Zimno.
Proszę.
Nie będziemy w stanie nagrywać dłużej niż cztery godziny.
- Serio. - Spójrz na to.
Nie damy rady.
Dobijcie nas.
Cieknie mi z nosa. Boże.
Proszę.
Ale zimno.
Zakrycie tęczówki zatrzymało wodę.
Jest zimno. Potrzebujemy puzzli.
Mamy za mało.
Poszukajmy ich.
Chodźmy poszukać puzzli.
Jaeseok.
TRZECIE PIĘTRO
Mam za zimne ręce.
TEMPERATURA: -10°C TEMPERATURA WIATRU: -18°C
- To jakiś pokój. - Co to?
- O Boże. - Dlaczego?
Jest grzejnik.
- Jest grzejnik. - Ale zimno.
- Strasznie zimno. - Grzejnik.
To glina.
- A w środku? - Ciepłe okłady!
Moneta 100-wonowa!
- Moneta 100-wonowa? - Ostrożnie.
UCIEKAJĄ JAK MOGĄ
Boże.
O Boże.
Ale pędził.
Czekaj, Jaeseok.
Zawsze będziesz uciekać sam?
-Jaeseok. -Rozumiem, że byłeś zaskoczony, ale...
- Wiało. - Słaba wymówka,
-Jaeseok. -Ty dopiero mnie przestraszyłeś.
Jesteś takim egoistą.
Egoistą?
- To jakiś obłęd. - Boże.
CO BARDZIEJ CHŁODZI? WODA CZY WIATR?
Oko się otworzyło.
- Oko się otworzyło. - Boże.
ZNOWU OBERWAŁEŚ?
To szaleństwo.
Najpierw ogrzejmy ręce.
- Chodź tu. - Ale zimno.
Włosy mi zamarzły.
- Boże. - Jest aż tak zimno.
- Włosy mi zamarzły. - Zamieniły się w lód.
Nie damy rady wytrzymać czterech godzin.
Całe ciało mi zamarzło.
Widzę swój oddech.
Lodowato.
Chcę się poddać.
Trzeba było założyć kalesony.
Jeśli tu ma tak być...
Co zrobimy, jeśli spadną ci kalesony?
W takim razie martwcie się o mnie. „Co zrobimy?”
Co zrobimy?
Podejdź bliżej do grzejnika.
Yuri ma dobre serce.
Zostały trzy godziny.
- I trzy minuty. - Trzy godziny.
Co to za pokój?
- Wejdziemy do niego? - Są tu monety?
- Puzzel. - Puzzel.
- Musimy go zebrać. - Musimy go zebrać.
Musimy go wziąć.
Miś nie ma oczu.
Na zewnątrz jest cieplej.
Wiem. Wewnątrz jest klimatyzacja?
- Tam jest cieplej. - A tu zimniej?
Przestraszyło mnie to.
To oczy.
- Boże. - Na litość boską.
Mam tego serdecznie dość.
Oczy.
Co to jest?
- Tam jest! I 1000 wonów. - Tu jest.
Co się dzieje?
Mam.
Potrzebujemy 1000 wonów.
Nie widzę, gdzie są pieniądze.
Hej.
Dranie!
- Jaeseok. - Hej!
- To znowu oko. - Co?
- To znowu oko. - To oko, nie kukułka.
Tysiąc wonów.
- Gdzie moneta 500-wonowa? - Znalazłam!
Masz?
Nie otwieraj oczu.
- Moneta 500-wonowa. - Pięćset wonów.
Otwarte oczy.
Nie!
By zdobyć puzzel, musimy wchodzić do pokojów.
Nacisnę przycisk.
- Przestań. Nie gadaj głupot! - Nie rób tego.
Musimy znaleźć puzzel.
Jaeseok. Boże.
Co to?
- Gorąca herbata. - Naprawdę?
- Usiądźmy. - Jest gorąca herbata.
Za darmo?
- Nie wiem. - Chyba tak.
- Wypijmy ją. - Pijmy.
Wypijmy ją.
To zimna herbata.
Zimna.
W porządku, Kwangsoo?
Co? Coś się dzieje.
- To oczy. - Szaleństwo.
- Musimy iść. - No kurczę.
To zbyt wiele!
Jak możecie to robić zimą?
Przycisk wyjścia.
Dajcie nam się napić herbaty w spokoju!
Przez klej nie mogę wcisnąć przycisku.
PRZYCISK WYJŚCIA PRZESTAŁ DZIAŁAĆ
Boże.
Zamarzam.
- Prawdę mówiąc, - Niewiarygodne.
gdy o tym usłyszeliśmy, razem z Yuri mówiliśmy:
- „Cztery godzinki?”. - „Bułka z masłem”.
- Bułka z masłem. - Bułka z masłem.
- Ale nie możemy kontynuować. - Nie.
Ile zostało czasu? Zostały dwie godziny i siedem minut.
Otwórz oko. Szybko, otwórz oczy.
Otwórz oczy, bo jest dziwnie.
Twoje włosy wyglądają o wiele lepiej.
Na początku wyglądałeś wkurzająco.
- Bardziej ludzko. - Dużo lepiej.
- Wyglądam lepiej? A jak myślisz? - Tak.
Nigdy nie wyglądałaś tak ładnie.
- Co za bzdury. - Hej.
- Jak możesz? - Twoje włosy są do niczego.
- Nie mówiłam o twarzy. - Hej.
- Jak możesz być tak obcesowa? - To nie tak.
Yuri, mówisz tak, bo grałaś w serialach z aktorami,
którzy nie wyglądają jak ludzie.
- To ludzkie. - To ludzkie.
To ludzkie.
- O nie. - To ludzkie.
To nie twoja cecha?
Pewnie dlatego jestem humanistą.
Dlatego moja cecha to humor.
IDEALNIE ZROZUMIELI SWOJE ROLE
- Już rozumiem. - Cechy mają uzasadnienie.
Przenieśmy puzzel.
Ale zimno. Palce mnie bolą.
Co z moją twarzą?
Niewiarygodne.
Boże, wyglądam jak zombie.
ZOMBIE?
TO INNA MISJA
- Boże. - Biegiem!
Szybko!
Nie!
Nadchodzą!
Nadchodzą?
JAK PRZETRWAJĄ?
- Nie, Kwangsoo. - Nie pasuje.
Pasuje tutaj.
- Dobra. - Udało się. A ten drugi?
To pasuje tutaj.
Tutaj.
- Ty to zrobiłaś? - Już prawie gotowe.
Jaeseok, już prawie gotowe.
Ale zimno.
Gdzie poszedł Jaeseok?
Ale zimno.
CO TU ROBISZ SAM, CZŁOWIEKU?
Jest ciepłe.
TEMP.: -10°C, WIATR: -14°C
Ale tu ciepło.
Nie sądziłem, że będę się kiedyś ogrzewać toaletą.
Jest ciepła.
Chcę wejść do ciepłej kąpieli.
Ale zimno.
Zimno.
- Co robimy? - Użyjmy suszarek.
Boże.
Włóż monetę. Gdzie monety?
Włożyłem jedną.
- Twarz. - Osusz włosy.
Powinnaś wysuszyć włosy.
Nie trzeba. Ty wysusz włosy.
Twoje włosy.
To takie ciepłe.
- Takie ciepło. - Ciepłe, prawda?
Nie sądziłem, że ich użyjemy.
Yuri, pokaż włosy.
- Zamarznięte. - Boże.
Zamarzły.
Nic mi nie jest.
TYPOWA MĘSKA SAUNA W KOREI
Twarz ci się w ogóle nie zmieniła.
- Nieprawda. - Wiem. Czemu?
Jak to możliwe?
Czemu jesteś taki stary?
- To nie tak. - Porównując do początku...
Superglue uwidocznił mi zmarszczki.
O rany.
Utrwalił mi je.
KLEJ SUPER DZIAŁA
Dlatego wyglądam staro.
Masz fałdę przy powiekach.
Możemy tu zostać.
Chcę tu zostać.
Znowu oko.
- Chodu. - Pada.
Na litość boską. Chodźmy.
Na litość boską.
Tu są grzejniki.
- Chodź tu. - Co teraz?
Jest zimno. Mam ochotę zemdleć.
TEMPERATURA: 15°C TEMPERATURA WIATRU: -10°C
- Zróbmy sobie przerwę. - Chcę coś zjeść.
Mam ochotę na ramyeon.
- Pyszny kubek ramyeon. - Ciastko rybne.
- Gorące. - Ciastko rybne też pyszne.
Chcę zupę z ciastkami.
Ja rzodkiewki w zupie z ciastkami rybnymi.
- Nieco rzodkiewki. - Zgadza się.
Dodajmy też papryczki chili.
Doskonale.
Ale bym to zjadł.
I gotowane jajko.
To chyba jakieś jaja.
ODPOCZYWAJĄC LEPIEJ SIĘ POŁOŻYĆ, PRAWDA?
Chodźmy.
Szybko.
To są oczy.
Yuri.
Wy... wy dupki!
- Serio. - Wychodzę.
Poddaję się!
Wstawaj.
Wstawaj.
Hej.
Yuri.
I dlatego chciałeś, bym w tym wzięła udział?
Yuri, przepraszam.
Bardzo chciałem wziąć z tobą w tym udział.
Boże.
Raz, dwa, trzy.
Nic dziwnego, że mnie ostrzegali.
Mówili, że dziś będzie ostro.
Odparłem:
„To oczywiste. Jak inaczej zrobić dobry program?”.
Jaeseok, nie działaj pochopnie!
Czterogodzinne nagranie miało być łatwe.
MIAŁA NADZIEJE
Powinni nas byli ostrzec.
Boże, to jest...
RAPORT SI U DOTYCZĄCY STREFY OCZU
Masz w sobie humanizm, który otula ciepłem innych ludzi.
Zabiję Yoo Heeyeola.
Dranie!
To ludzkie.
Wyglądam jak zombie.
- Wy dupki! - Hej!
YOO HEEYEOL, PRZEKLINAJĄCE ZOMBIE
Zawsze się uśmiechasz bo masz humor.
Poddaję się.
Nie! Nie moje włosy!
-Nie widzę przycisku wyjścia. - Wszystko gra?
Nie mogę otworzyć oczu.
WYMIĘKA, HUMOR, KLEJ, KIBEL
Poddaję się.
KOMIK
Twoja harmonijna natura łączy wszystkich ludzi.
Tylko 4 godziny nagrywania.
Bułka z masłem.
Jesteś takim egoistą.
Co za bzdury.
Dlatego miałam wziąć udział?
EGOIZM, ŁATWE, HARMONIA
KWANGSOO, JAESEOK, YURI
PRZYSZŁOŚĆ LUDZKOŚCI JEST NIEPOKOJĄCA
Wyjdźmy z pokoju.
Kto to zrobił księciu Azji?
Kto?
Yuri.
Zaraz oszaleję.
Co to?
- Kołdra. - Jest puzzel.
- Rety. - Masz rację.
- Puzzel. - Tu jest.
Rety.
Rany.
MROŻONY KONIK POLNY
Co to?
Włosy ci zamarzły.
- Słuchaj. - Parują.
Trzeba było zamknąć drzwi.
Czemu tak stałeś i patrzyłeś?
To takie fascynujące.
To był suchy lód.
- Suchy lód? - Chcą nas zamrozić na śmierć!
- Chodźmy. - Zimno. Okryj się kołdrą.
Nawet nam tego nie zaproponowałaś.
Zawłaszczyłaś sobie kołdrę. To nie było miłe.
Musisz opiekować się Yuri.
- Przecież... - Wcale cię nie obchodzę.
„Wcale cię nie obchodzę”.
- Serio. Wcale a wcale. - Przepraszam.
Hej.
Ale fajnie.
Na bank.
- Świetna zabawa. - Ale zabawa.
- Chodźmy. - Jeszcze 1,5 godziny.
Rety.
To dach.
- Co? - Nawet dach jest.
DACH
To bungeobbang.
- Rety, ciasto rybne. - Poważnie?
PLACKI
BUNGEOBBANG
- Co to? - Ale dobre.
To dania, o których rozmawialiśmy.
Jedzmy.
- Dobrze. - Weź jedno.
- Yuri, zjedzmy coś. - Niesamowite.
Możemy tu zrobić bungeobbang.
Ale super.
- Trzymaj. - Dzięki.
Ta zupa mnie rozgrzewa.
Pyszne.
Ciekawe, czy dobrze wyglądamy.
Bez znaczenia.
Dobrze wyglądasz, Yuri.
Pyszne.
DOBRY PRZYKŁAD PROGRAMU KULINARNEGO
ZŁY PRZYKŁAD PROGRAMU KULINARNEGO
Takie pyszne.
Została godzina i 20 minut.
- Zupa jest najlepsza. - Zupa jest najlepsza.
- Naprawdę. - Takie pyszne.
O nie.
- Znowu oko. - Dajcie spokój.
- Boże. - Nie!
- Co? - To oko.
Ale wielkie oko.
- Boże. - Dajcie spokój.
- Najpierw zjedzmy. - Jedzenie moknie.
Nie!
NIC NIE ODBIERA APETYTU
Chodźcie.
Nie mogę przestać.
Chociaż leje się na nas woda,
wprost musimy tu zostać.
Zgadza się.
Chodźmy.
- Co to za dźwięk? - Bungeobbang gotowy.
Bungeobbang gotowy.
- Co? - Co to?
Słabo ci wyszły te Bungeobbang.
- Pokaż. - Nie tak się to robi?
- Na litość boską. - Pokaż.
- Widać nadzienie. - Uważasz, że tak wygląda bungeobbang?
Jak to się robi?
- To nie jest bungeobbang. - Coś źle zrobiłem.
Piecz dalej.
Nie jedz w ten sposób.
- Żebrak! Jesteśmy żebrakami? - Chcę cukru.
- Jestem taki głodny. - Jesteśmy żebrakami?
Na drugim piętrze
była kuchnia.
- Co to? - O nie.
Musi się jakoś dać to zjeść.
- Jest też ramyeon. - Mam zimne ręce.
Mieli przenośne piecyki i w ogóle.
Wróćmy i je znajdźmy.
To nie za dużo pracy?
Chcesz jeszcze jeść?
Jesteście okropni.
Jak możesz tak mówić, jak dopiero pochłonąłeś to tutaj?
- Wcale nie pochłonęliśmy. - Nie mów tak do nas.
- Na litość boską. - Dobra. Zjedzmy i chodźmy.
- W drogę. - W drogę.
Proszę.
- Teraz dobre. - Gotowe.
Jedna strona wyszła dobrze.
Kwangsoo.
- Fascynujące. - Oko wróciło.
Chodźmy stąd.
Biegiem.
- Szybko. - Biegiem.
- Dobre było. - Pyszne.
Zupa była niesamowita.
- Serio. - Była bardzo smaczna.
- Ten ziąb... - Wiesz,
- wypicie zupy pomogło. - Masz rację.
- Ciut mniej zimno. Rozgrzałem się. - Dużo lepiej.
- Tysiąc wonów. - Gdzie?
Ciągle zbierasz pieniądze.
Czemu tak dobrze ci idzie?
Chwila. Co to?
ZALEDWIE 30 MINUT TEMU
Boże.
- Co? - Co z nim nie tak?
Jaeseok.
STARSZY WYMAGA UWAGI
Na litość boską. Dopiero co było tak samo.
- Zapomniałem. - To było jak déjà vu.
Yuri wzięła 1000 wonów.
Myślałem, że tam będzie więcej.
Powinieneś spróbować.
Włóż tam głowę.
WYGLĄDA NA TO, ŻE IM SIĘ TO PODOBA
Dobrze. Zobaczmy. Chodź tu.
To dobre. Chodź tu.
- Było tak zimno. - Yuri, powinnaś tego doświadczyć.
- Dlaczego? - Powinnaś tego doświadczyć.
- Gdzie indziej? - Włosy zamarzły.
Włosy całkiem zamarzają.
Ale zimno.
Głowa mi zamarza.
To nie żart.
Boże.
Zamarzły mi włosy.
- Użyjmy monet. - Napijmy się czegoś.
Podniesie się nam poziom cukru.
- Co? - Udało się.
Dwa tysiące wonów.
Mamy pieniądze.
To pieniądze. Dużo pieniędzy.
- Tam są pieniądze. - Pieniądze?
- Możemy je dostać. - Chwila. Spróbujmy.
Mam.
- Ale gorące. - Wyszło już?
- To czekolada. - Super.
- Powinniśmy ją zjeść. - Też chcę.
- Niesamowite. Daj jedną. - Śmiało.
- Zjem czekoladę. - Połóż tutaj.
Zagrajmy w papier, kamień, nożyce.
Kiedy indziej bym ci to dał,
- ale dziś jest inaczej. - Właściwie to ten też chcę.
Zagrajmy o to.
- Kamień, papier... - Papier!
- Jeszcze raz. - Czemu?
Nie mogłem wyprostować.
Palce mi utknęły. Nie mogłem wyprostować.
- Dobra wymówka. - Jeszcze raz.
- Raz, dwa... - Nożyce.
Nie mogłem wyprostować...
Zwycięzca wygrywa.
- Kamień, papier. - Nożyce.
- Kamień, papier. - Nożyce.
Zagrałeś za późno.
- Zagrałeś za późno. - Co?
- Widziałeś, co wybrałam. - Nie bądź taka.
Nie zachowuj się tak o batonik. Jesteśmy drużyną.
- To był kamień. - Przegrałaś. Kropka.
Gdy pokazałam kamień, spojrzałeś i pokazałeś papier.
Yuri, posłuchaj.
Do dwóch wygranych.
- Teraz mukjjippa. - Od mojej wygranej.
- Od mojej wygranej. - OK.
Dobrze.
Ty zaczynasz. Dajesz.
- Nie umiesz grać w mukjjippa? - Chwila. Czekam na szansę.
Nożyce.
Nożyce.
Kamień.
Nożyce. OK.
Co?
Boże.
Mogę cię spoliczkować?
- Jaeseok. - Zasłużyłem.
Myślałam, że dałeś mi, abym to zjadł.
Czemu miałbym to robić?
Yuri.
- Co? - Więcej oczu!
Znowu musimy uciekać.
Rety, gdzie są schody?
- Tędy. - Wychodzić.
Nie wierzę, że zjadłeś wszystko.
- Na litość boską - Dobry zastrzyk cukru.
Hej, puzzel.
- Gdzie go odłożyłeś? - Na górze.
Ile jeszcze puzzli potrzebujemy?
Jeszcze tylko cztery.
To tutaj. Czemu nie pasuje?
Wszedł.
- Dobra. - Dobra.
- Wchodzi tutaj. - Proszę.
Mamy wszystkie.
Jeszcze jeden.
Co? Pewnie ten, którego zapomniał Kwangsoo.
Świetnie.
Puzzel! Wróciłem tylko po puzzel!
- Kwangsoo! - Tak?
Brakuje jednego puzzla.
- To ten? - Tak.
- To ten. - To ten.
- To ten! - Tak.
Jeszcze 33 minuty.
- Tak! - OK!
- Nasza nagroda. - Na zimno.
Te rzeczy są... rany, ale fajnie.
Jak to się zakłada?
Co to?
Ślicznie wyglądasz. Pasuje ci, Kwangsoo.
Daj mi to.
Co to?
- Uroczo wyglądasz. - Ta czapka jest ciepła.
Bardzo mnie rozgrzewa.
Ogrzanie uszu i stóp robi ogromną różnicę.
- Mokra. - Ślicznie.
- Pasuje ci. - Zgadzam się.
- Pasuje ci. - Jest twoja.
Dobrze wyglądam?
Noś ją cały czas.
- Jasne. - Ty też.
Jak miło.
Trzeba było od tego zacząć.
Wiem.
Nie żartuję, gdy to mówię. Ale tu zimno.
Ale zimno.
Teraz znamy lokalizację oczu.
Tak, znamy ich lokalizację.
Dużo lepiej, jak mam ciepłe stopy.
Jest woda. Hej.
- Hej. - Przenośny piecyk.
- Miski z ramyeon. - Zjedzmy.
Muszę zjeść ramyeon. Nie powstrzymam się.
Boże.
Muszę to zjeść.
Rozpakuj ramyeon.
Otwórz swoją miskę.
Zmieniłaś się.
Jeszcze 26 minut. Niewiarygodne.
Zjemy i będzie po wszystkim.
Nie sądziłem,
że będziemy musieli tak przetrwać.
Kto by pomyślał, że cztery godziny to tak długo?
- Serio. - To bardzo długi czas.
- Nauczyłem się czegoś. - O co chodzi?
Jeśli sytuacja wydaje się za ciężka,
od razu naciskaj przycisk.
MUSI SIĘ PODDAWAĆ
- W przeciwnym razie czas płynie. - Niewiarygodne.
- Więc... - Zamknij twarz.
Co?
Słuchałem ciebie, zanim się włączyłem.
Gadałeś o pogodzie i o tym, że mamy cztery godziny.
- Dobra, przepraszam. - Tylko mówię, co myślę.
„Dobra, przepraszam”.
Nie słucham tego.
„Nie słucham tego”.
Jaeseok, łatwo się denerwujesz.
- Co robisz? - Garnek jest taki ciepły. Czekaj.
Chociaż woda wrze, mamy tak zimne ręce, że...
Nie wydaje się gorący.
To działa?
To moje ręce?
Co?
- Co się stało? - To moje ręce.
- W porządku. - Wrze.
Dalej, Yuri. Będzie bardzo smaczne.
Dobrze.
Idealna ilość wody.
To jest to.
Zupa z ciastkami i to, to najlepsze w tej sytuacji.
Ale pyszne.
Szalone, co?
W ZIĄB RAMYEON DWA RAZY SMACZNIEJSZE
Ale pyszne.
Takie pyszne.
Jak to skończę, mógłbym tu spędzić jeszcze z godzinkę. Serio.
Jedna z pięciu najlepszych ramyeon, jakie jadłem.
- Też tak uważam. - Serio.
Takie smaczne.
POZIOM TRUDNOŚCI WZROŚNIE
STREFA OCZU
- Co? - Boże.
Boże.
Na litość boską.
- O nie. Spadaj. - Boże.
Boże.
- Boże. - Co?
Nie!
Co się dzieje?
TYLKO NA PIERWSZYM PIĘTRZE MOŻNA SIĘ UKRYĆ
- Yuri, zejdź na dół. - Idę.
To było szalone.
- Co? Co to? - Co to?
Otworzyły się drzwi.
Co to za miejsce?
Co to za miejsce? Co jest przed nami?
Mamy założyć rękawice? To monety 500-wonowe.
Zablokowane. Jesteśmy zamknięci.
Banknot 1000-wonowy.
Podnosi się.
- Co robimy? - Podnosi się.
- Hej. - Co robimy? Podnosi się.
- O Boże. - Nie!
- Co to ma być? - Co?
To woda.
- Zaraz oszaleję. - Serio.
Jak mamy tam wejść?
Spróbuję.
Ja spróbuję.
Dobra.
- Dawaj. - Idź!
Dalej.
- Tak! - Złapałem.
- Udało ci się! - Złapałem.
Jaeseok, pomóż mi.
- Złap mnie za nogę. - No to idę.
Dalej.
Złap mnie za nogę. Właśnie tak.
- Dobrze. - Udało ci się.
Dobrze. Dawaj.
Dasz radę.
- Uda ci się. - Dalej. Nie.
Raz, dwa, trzy. Uda ci się. Już prawie.
- Uda ci się. - Raz, dwa, trzy.
Musimy się pospieszyć. Zostało sześć minut.
Co?
- Co? - Weszliśmy tu.
Co teraz?
- Patrz. - Co teraz?
- Coś jest na dole. - Rzeczywiście.
- Coś więcej? - Musimy skoczyć.
Musimy skoczyć.
- Za wysoko. - O rety, to...
- Chyba nie dam rady. - Musimy skoczyć.
Szybko.
- Chwila. - To zbyt straszne.
- Skacz. - Chłopaki.
- Yuri, ty pierwsza. - Trzy, cztery.
Jurij, skacz.
- Wszystko gra? - Tak.
Na litość boską.
Chłopaki.
- Hej. - Szybciej, skacz.
- Idź. To zbyt straszne. - Pospieszcie się.
Jeden.
No puść się już.
Odsuńcie się.
- Boję się. - Jaeseok.
Puść się!
- To za... - Pospiesz się i puszczaj!
- W porządku? - Puszczaj.
- Absolutnie. - Jest OK?
- Jak łóżko. - Szybko.
- Trzy. Puszczaj. - OK.
Boże.
Na litość boską.
Jaeseok robi taką wielką aferę.
ALEŻ JESTEŚ ŻAŁOSNY
Rany, to było straszne.
To już koniec?
Gdzie jesteśmy?
Yuri, opanuj się. Prawie koniec.
BYCIE ŻAŁOSNYM ZARAŻA?
- Co to jest? - Co?
Ile jeszcze czasu?
Minuta i 27 sekund.
- Co teraz? - Tu jest lód.
Co to?
Rety, to...
- Pokój z lodem. - Co to ma być?
Stopy mi zmarzły.
WIATR: -16°C
To oko. O Boże.
Ale zimno!
Tak zimno!
Co mamy zrobić?
Jest tak zimno!
Co mamy zrobić?
Co mamy zrobić?
Co mamy zrobić? Jest tak zimno!
Jest tak zimno!
Co mamy zrobić?
Co mamy zrobić?
Co mamy zrobić?
To koniec strefa oczu.
KONIEC SYMULACJI W STREFIE
- Otwarte. - Chodźmy.
Wyjdźmy stąd.
Przetrwaliśmy.
Minęły cztery godziny? Czas minął?
- Wytrwaliśmy? - To koniec.
Dobra.
UDAŁO SIĘ WYTRWAĆ CZTERY GODZINY
Przetrwaliśmy to.
- Drzwi się otworzyły po 4 godzinach. - Tak.
- Wytrzymaliśmy. - Dokładnie.
- Nikt nie nacisnął guzika. - To koniec.
Wróciliśmy tu po czterech godzinach.
Nie wiedzieliśmy, że tak będzie.
- Serio. - Serio. Dobrze się trzymaliśmy.
Nie mogę uwierzyć, że to pierwszy odcinek.
Dobrze się trzymaliśmy.
Hej, SI...
Mężczyzno w średnim wieku.
Podobała się wam pierwsza symulacja?
Ta symulacja to była strefa oczu.
- Strefa oczu? - Zgodnie z nazwą
w symulacji było wiele oczu.
To była wskazówka.
Ekstremalną sytuacją występującą w strefie oczu
był ziąb.
Obecnie Ziemia cierpi z powodu zmian klimatu.
Wielu ekspertów przyznaje, że ich przyczyną jest globalne ocieplenie.
Co się stanie, jeśli przez nagłą zmianę klimatu
na świecie zapanuje mróz?
Mróz będzie katastrofalny w skutkach dla przetrwania ludzkości.
MRÓZ NA ZIEMI PRZEZ OCIEPLENIE
„PARADOKS GLOBALNEGO OCIEPLENIA”
TA SYMULACJA MOŻE SIĘ SPEŁNIĆ, JEŻELI NIE WDROŻYMY ODPOWIEDNICH KROKÓW
Ujawnię teraz lokalizację drugiej symulacji.
W cyberprzestrzeni, która jest
- sauną cieplną... - Ekstra!
W sam raz na taką pogodę.
Jest tak ciepło.
Co za ulga, że dzisiaj jesteśmy w cieple.
Jest bardzo miło.
To trzeba jeść, jak się jest w saunie.
Mają tu dobre jedzenie.
Ale zabawa.
Pomocy!
- To bomba. - Jest minutnik?
- Wybuchnie przy zerze. - To.
Godzina i 57 sekund?
Tu też odlicza.
Sauna wybuchnie.
Wszyscy zginiemy. Bomba wybuchnie!
TRZECH OBCYCH ZNIKĄD
- Bez obaw. - Jesteśmy drużyną.
Odłóż to.
- Wszyscy zginiemy. - Hej.
Nie możecie wszyscy zginąć?
- Hej, Yoo Minsang. - Co? Yu Jaeseok!
CHAOS W SAUNIE
- A zakazywałem. - Zamykaj.
Bomba wybuchnie. Otwórz drzwi!
- Jeszcze raz. - Wytrzymaj!
Przestań!
CO ICH CZEKA?
Nigdy się nie poddaję. Serio.
Mówię poważnie.
Napisy: Szymon Cegiełka
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.