All language subtitles for northern.rescue.s01e03

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian Download
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Terapeutka okazała się być w porządku.

Pomogła mi z siedmioma etapami żałoby.

Szok,

ból, złość...

Ten etap znam.

Negocjowanie.

Depresja,

zwrot ku lepszemu, odbudowa...

Do tego wciąż mi daleko.

I akceptacja.

UNIWERSYTET PENSYLWANII

Czy my się ze sobą przespaliśmy?

Tak, jakieś 20 lat temu.

Fakt, pamiętam.

Studiujesz na Penn?

Mam tam chłopaka.

Masz chłopaka?

Kiepska sprawa.

Kiedy ma taką fryzurę, nie mogę mu się oprzeć.

Mamo! Maddie nie pozwala mi wybrać filmu!

Bo masz beznadziejny gust.

Takie życie.

Bądźmy cicho. Może pomyślą, że się wyprowadziliśmy.

To moja kolej.

Nieprawda, wybierał tydzień temu.

Dzień dobry.

Idźcie sobie.

Pamiętaj o drzwiach.

Dziękuję.

I tak bez końca.

Na czym stanęło?

Ciągle wszystko robię sama, mam tego dość.

Jak się nie nauczę, to nie wygram.

To zawody w literowaniu.

Jak się pisze „idiota”?

- S, C, O, U, T. - I, D, I...

O Boże.

Uspokój się, będzie dobrze.

Mogę cię odpytać.

Co to za zamieszanie?

- Od rana się kłócą. - A to ci.

- Scout, posprzątaj. - Ale to wina Maddie.

- Słuchaj taty. - Maddie, pomóż mu.

Już pomagam Taylor.

Teraz.

Dziękuję.

Musicie być tak głośni z rana?

Maddie ciszej chrapie.

Ja nie chrapię.

- Brzmisz jak piła łańcuchowa. - Tragedia.

Jak tatuś.

Uroczo.

Katachreza.

K, A, T, E, C, H, R, E, Z, A.

Zawody w literowaniu.

Super sprawa.

Przyjechała nasza przyczepa.

Super!

Chodźmy!

Poczekajcie.

No już!

- Świetnie. - Nasze rzeczy.

- Trzymasz? - Jasne.

Teraz te.

Ciężkie.

- Do boju. - Mój rower.

Twój rower.

Już jest za mały.

- Scout, to chyba twoje. - To jest…

Połóż to tutaj.

A tutaj są gry.

Terapeutka nie mówiła,

że czasem doświadczamy wszystkich etapów w jednej sekundzie.

Maddie?

Co jest?

Nagle po mnie spłynęły.

UBRANIA MAMY

Aktualnie moim faworytem jest wyparcie.

NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY

- Jesteście durniami. - Nie mów tak do mnie.

Tak się składa.

Co się ma niby składać?

- Uderzyłeś się w głowę? - Dzieciaki!

O co teraz się kłócimy?

Kto dostanie rzeczy mamy.

Jest tego mnóstwo, starczy dla każdego.

Taylor, naprawdę mamy dużo rzeczy.

Aż za dużo.

Mama chciałaby, żebyśmy zostawili to, co dla nas ważne,

a resztę oddali fajnej organizacji charytatywnej.

- Piękny pomysł. - Tak jest.

Nie pozwolę ci rozdać jej rzeczy.

Nie ma takiej opcji.

Zatrzymajcie, co chcecie.

Byle nie wszystko.

- Ma rację. - Zamknij się.

- Masz to gdzieś. - Scout.

Może zagłosujmy?

Dobra.

Głosujmy.

Kto chce zatrzymać rzeczy mamy.

Dwa głosy za zakurzonymi pudłami na strychu.

Kto chce zostawić to, co ważne

i resztę oddać potrzebującym?

- To głupota. - Jasne.

To tylko rzeczy.

Wyrzućmy je.

Ciociu?

Nie chcę się mieszać, ale lepiej zostawić to, co ważne,

a resztę komuś oddać.

Wybacz, trzy do dwóch.

To nieuczciwe.

- Skarbie… - Niefajnie.

Proszę was.

Zostawicie sobie, co chcecie.

Z nimi nie wygram.

To już blisko.

To tutaj.

Minęło trochę czasu.

Kiedyś ciągle tu przychodziłem.

Chodźmy, krzaki się same nie przetrzebią.

Rzućcie rzeczy tutaj.

Utrudnienie. U, T, R...

Czemu się tak spieszysz?

Po to jest drugi dzwonek.

- Patrz, co robisz, idiotko. - Co?

Mam się przejąć? Nie nastawiaj się.

Bardzo oryginalnie.

Jesteś zazdrosna, czaję. Ruchy.

Chcesz dołączyć do drużyny?

Nie będzie trudno, jeśli w niej jesteś.

Będzie trudno, dupku.

Oj będzie.

Zbierzcie się tutaj.

Nauczę was dzisiaj, jak obchodzić się z ogniem.

Podejdźcie bliżej.

Dobra...

kontrolowane spalanie, co to?

Tak zmniejszamy tempo spalania drewna i ryzyko zwiększenia płomienia.

- Tata jest rolnikiem. - Sporo szczegółów,

ale bardzo dobrze.

Pozwólcie, że zdradzę wam sekret idealnego ogniska.

Zbierzcie chrust.

Brązowe, nie zielone.

Coś łatwopalnego.

Tego nam potrzeba na początek.

I rzućcie przy ognisku.

No to lecimy.

Do roboty.

Samo się nie zrobi.

Już zapomniałam o twoim istnieniu,

ale wracasz jak rzeżączka.

W życiu nie spotkałam kogoś bardziej niemiłego.

Daruj sobie.

Naprawdę masz to gdzieś?

Tak.

To tyle?

Na teraz.

Ładnie to wygląda.

To będzie świetna kolacja.

Wszystko gra?

Tylko ją skręciłem.

Może być trochę gorzej.

Zgaście ogień.

Wstępna ocena wskazuje na elektrykę.

Kiedy będę mogła się odbudować?

Wkrótce.

Jeszcze parę raportów i dostanie pani czek.

Dobra.

Momencik.

Alex Turner?

To mój były. Co z nim?

Brakuje jego podpisu.

To mój dom.

Jego imię jest na polisie.

Bez jego podpisu nie wystawimy czeku.

Pan żartuje, prawda?

Niestety nie.

Dziękuję.

Kawy?

Chętnie.

Tak, bardzo proszę.

Wszystko gra?

Wiesz, mój dom spłonął,

mieszkam w śmierdzącej przyczepie,

nie dostanę wypłaty z ubezpieczenia, póki czegoś nie załatwię.

Jest świetnie.

Czego takiego?

Nie chcę o tym mówić.

Charlie, chciałem…

przeprosić cię za tamten wieczór.

Ja ciebie też, jesteś świetnym ojcem.

Dzięki.

Naprawdę mi zależy, nieważne…

co mówiła Sarah.

Nie wiem, o czym rozmawiałyście.

Wolisz nie wiedzieć.

Nie.

A więc…

Wszystko gra?

Tak.

To świetnie.

To o co chodzi?

O mój dom.

To ja jestem, a raczej byłam właścicielką,

ale dowiedziałam się,

że miałam polisę razem z Alexem.

Alexem?

Twój były? Ten od hokeja?

Oboje się podpisaliśmy.

Mieliśmy ponoć nie wymawiać tego imienia.

Słusznie, ale musi się podpisać.

No i?

No i minęło pięć lat.

- Wiesz, gdzie teraz jest? - Nie.

Pewnie gra w hokeja w Czechach.

To nieważne, bo jeśli się nie podpisze…

to macie lokatorkę.

Zadzwoń.

- Teraz? - Tak.

Nie mam telefonu.

A w tylnej kieszeni?

No dobra.

Dzwonimy.

Tu Alex, wiesz, co robić.

Wiesz, co robić.

Cześć…

Z tej strony…

Tu Charlie.

Musimy pogadać o czymś ważnym.

Jakbyś mógł do mnie oddzwonić,

jak już wysłuchasz tę wiadomość.

Byłoby miło.

Po prostu oddzwoń, jak będziesz mógł.

To tyle, pa.

- Było dziwnie? - Co to było?

Nie wiem.

Babeczkę?

- Dziękuję. - Proszę.

I jak?

Mam kreskę, ale nie mogę się dodzwonić.

Czy ktoś przemycił telefon?

- Zabroniłeś. - I posłuchaliście?

Cholera.

Przepraszam.

Jest dobrze.

Nigdzie nie dojdę.

Może sprowadzę pomoc?

Dobry pomysł. Słuchajcie.

Wybaczcie, ale musimy skrócić tę wycieczkę.

- Pamiętacie trasę? - Łatwizna.

Jak dojdziecie do drogi, dzwońcie na 911.

Dobrze.

Bierzcie torby i zmywajcie się.

No nie.

Dobra.

Traperem to on nie jest.

Ale się stara.

Ma się za Gryllsa nawet, jak kosi trawę.

Straszna suka, zaatakowała mnie bez powodu.

Co masz na myśli?

Jakby była tu szefową,

bo ma ładne autko od tatusia.

- Jeśli jeszcze raz ją zobaczę… - Jakie auto?

Chyba jeep, niebieski.

- O Boże. - Znasz ją?

Co teraz robisz?

- Nie zmieniaj tematu. - Nie zmieniam, uwierz mi.

Co teraz robisz?

Muszę się uczyć.

Średnio się lubię ze ścisłymi.

Po co ci przedmioty ścisłe?

Chodź.

To ważne przedmioty.

Żartuję.

- Dokąd jedziemy? - Niespodzianka.

Uwielbiam niespodzianki.

Zapamiętam.

To jej auto?

Spokojnie.

- Co ona tu robi? - Cześć.

- O, księżniczka na ziarnku grochu… - To moja przyjaciółka.

Zaraz ci przywalę i…

To Maddie.

Ta, o której ciągle gadasz?

Nie… Tak, ta Maddie.

To Gwen.

To jest Gwen?

Mogłaś to powiedzieć inaczej, ale tak. Oto i ona.

Cały dzień wyobrażałam sobie ciebie w pętach.

Miałeś rację, zabawna jest.

- Chcę ci zrobić krzywdę. - Polubisz ją.

Oj tak, pokochasz mnie.

Alan, mam nadzieję, że to ważne.

Mamy mały problem.

Ktoś zgłosił dym w Cherry Peak.

Biwakowicze?

Miała tam dzisiaj być grupka dzieciaków z Fairfield,

ale to pewnie tylko ognisko, mimo że obowiązuje zakaz.

Rzucę okiem, wyślij mi lokalizację.

- I poinformuj Simmonsa. - Tak jest.

Będę w kontakcie.

Do szeregu.

No już, raz dwa.

Zaczynamy testy.

Pierwsze zawody za parę tygodni,

będziemy się skupiać na kondycji, żeby wszyscy byli w formie.

Jeśli musicie zrzucić wagę,

to jedzcie mniej pizzy i lodów.

Tak jest.

Dobra, to kolejna sprawa,

macie się starać zarówno na macie, jak i w klasie.

Nie chcę słyszeć narzekań od rodziców ani nauczycieli.

Rozumiecie?

- Tak! - Zaczniemy od sparingów.

Wygrany zaczyna. Przegrany ma wygrać za tydzień.

Zrozumiano?

Chodźcie.

Wszyscy do koła.

Zwycięstwo na trzy.

- Raz, dwa, trzy. - Zwycięstwo!

No to zaczynamy.

Scout, zaczynasz tutaj. Jason i Daryl tutaj.

Tony i Steve-O, podest.

Start!

Świetnie.

O Boże!

Pomocy!

Pomocy!

Pomocy!

Pomocy!

Wybacz, że tak się zachowałam.

- Nie kupuję tego. - Nieszczerze?

Jak na psychopatkę?

To nieźle.

To co tu można robić poza tym,

że absolutnie nic?

Patrzysz na to.

Bardziej ekscytująco nie będzie.

Fajna kurtka. Używana?

Mamy.

Pokaż.

Nie zna takiego pojęcia jak granice?

Ależ się dogadujecie.

- Zamknij się. - Nie mam racji?

Uwielbiam pióra, a poza tym stają się modne.

Co to?

To mojego taty.

Nie wiem, po co mi to.

Kiedyś ją ukradnę.

To normalne?

Nie sądzę.

Potrzebujemy strażaków i leśników, już.

To nie tylko ognisko.

- Przyjąłem. - Proszę pana!

Wszyscy cali?

Tata złamał kostkę, szliśmy po pomoc.

Mieliście ognisko?

Pan Kay nas uczył, ale je zgasiliśmy.

Nie wydaje mi się

Nie tak je zostawiliśmy.

Mój tata tam jest.

Wyciągniemy go, spokojnie.

Łączę z Simmonsem.

John, widzisz dym?

Gdzie jesteś?

Na MR-9, słupek 11, jestem tu z...

- Jasmine. - Z Jasmine i kolegami.

Jej ojciec nie może chodzić.

Kiedy będą strażacy?

Co najmniej 20 minut. Jestem blisko, rzucę okiem.

Tylko nie szalej. Widzimy się na miejscu.

Przyjąłem.

- Alan. - Szefie?

Przyślij tu Sylvie po dzieciaki.

Ja idę do Simmonsa.

Uważajcie na siebie i trzymajcie się prawej strony.

Identyczny samochód już po was jedzie.

Sylvie się wami zaopiekuje.

- A mój tata… - Nie martw się.

Wyciągniemy go.

Ostrożnie.

Idźcie poboczem.

WYPIEKI

DLA NAJSŁODSZEJ NA ŚWIECIE, POZA MNĄ.

JEST WAS JUŻ TRÓJKA! GRATULUJĘ, SARAH

Nie wiedziałam, że tu jesteś.

Szukałam czegoś.

Udało się?

Tak.

Dałam ją twojej mamie.

Nic chyba w życiu nie upiekła, ale...

Co ty robisz?

Nie chcę jej.

- Zachowaj coś po niej. - Czemu?

Bo to twoja mama.

To jej kurtka, nosiła ją w liceum.

Może ty chcesz wspominać,

ale ja nie.

To tylko kurtka.

Gotowi?

Start!

Ładnie.

Widzieliście to?

Tak się to robi.

Dobra robota.

Zespół będzie tam do 20 minut.

Wyślijcie koordynaty.

Przyjąłem. Pozycja to bravo, echo, tango.

SAR-1 na miejscu.

Przyjąłem.

Ładny bajzel.

Strażacy potrzebują 20 minut. Musimy wejść.

Chwyć koc.

Pomocy!

Szybko idzie, co?

Lecimy.

- Wyciągniemy pana. - Dziękuję.

Nie mogę chodzić!

Proszę bardzo.

Pamiętnik.

Przebiegle.

Jest i kawaleria.

Świetnie. Przestaw samochód, żeby mogli wjechać.

Ja go zawiozę do szpitala.

JOHN „MŁOT” WEST WYGRYWA ZAWODY

ZAPASY DLA CHŁOPCÓW

ZAKWALIFIKOWALI SIĘ:

O cholera.

Udało ci się.

Ciekawe ile wytrzymasz.

Tak jest.

To jest G-dur, to C-dur...

Ten tutaj.

- Beznadzieja. - Nie idzie ci źle.

Kochany jesteś. Oboje wiemy, że jestem tragiczna.

Teraz D-dur.

- Pokaż mi. - Już.

Musisz poćwiczyć przejścia.

Gdy rozglądam się

Wszyscy zwariowali

Skąd ten pośpiech?

Skąd bieganina?

Gdy spróbujesz grać

Pomiędzy dźwiękami dnia

To czas przestanie uciekać

Ty to napisałeś?

Maddie napisała tekst.

To dla mnie?

Piękne.

Nie przestawaj grać.

To twoja lekcja.

Nie wiedziałam, że śpiewasz.

Bo nie umiem śpiewać.

Skarbie, umiesz śpiewać.

Jest różnica między czystym dźwiękiem a śpiewem.

Teraz twoja kolej.

No to czas na mamę.

Tak jest.

To jej gitara.

Wiem.

Chciała ci zaimponować.

Zdarza ci się…

Mówić do niej?

Każdego dnia.

Dosłownie.

Cześć wszystkim.

Jak kolacja?

Co ci się stało?

Biwakowicze wpadli po uszy.

Spowodowali niezły pożar.

- I jak? - Nic im nie jest?

Wszystko gra.

Gdyby wiatr się odkręcił,

pożar mógłby spalić pół miasta.

I co z tego?

Nienawidzę go.

Ja też

Mama uwielbiała to miejsce, ale jakoś tego nie widzę.

O co chodzi?

To świetne miejsce na dorastanie.

Dzieci bawią się na ulicach, ludzie ze sobą rozmawiają.

Ja wrócę do Bostonu, jak tylko będę mógł.

Nie rozumiem.

Czego ci tu brakuje?

Alison.

Zamknij się, nic nie mówiłem.

Czemu ty stąd wyjechałeś?

Dostałem pracę.

SAR w Bostonie to była moja szansa.

Mama nie dołączyła, bo byliśmy…

na różnych ścieżkach.

Uczyła się, opiekowała babcią.

Po krótkim czasie usłyszałem dzwonek do drzwi.

Siedziała na ganku i z uśmiechem na twarzy rzuciła:

„Hej, lokatorze”,

ale wasza mama...

- Znamy to. - Chcę usłyszeć do końca.

Wystarczyły jej trzy dni,

tylko trzy.

Wpadła do kuchni,

chwyciła folię aluminiową,

ukręciła z niej pierścionek zaręczynowy,

wróciła do pokoju,

padła na kolano i...

oświadczyła się.

Powiedziała: „West…

Jesteś moją Gwiazdą Polarną. Kocham cię.

Chcę z tobą żyć.

Chcę z tobą mieć dzieci”.

Reszta to już historia.

To mama się oświadczyła?

- Dokładnie, sto procent waszej mamy. - Fakt.

Oświadczyła mi się.

Płakałeś?

Oboje płakaliśmy.

I to sporo.

Tak że Scout,

jeśli jesteście sobie z nią pisani,

to wasze ścieżki się jeszcze zejdą.

Tak jak moja i mamy.

I patrzcie na efekty.

Nieźle, co?

Mogę wstać?

Jak poszły zapasy?

Dostałem się do drużyny.

- Serio? - Tak.

Ciężko było, dobrzy są.

Mam dobre przeczucia...

co do tych zapasów.

Pomogą ci.

Tato, kwestia rzeczy mamy.

Musimy je rozdawać?

Zostawcie sobie wszystko, co tylko chcecie.

To, co zostanie, oddamy.

Mama by tego chciała.

No dobra.

To co dzisiaj oglądamy?

Stawiam pięć dolarów, że nie dotrwasz do końca filmu.

Łatwizna, daj dziesięć.

Nie chce spasować.

- Wchodzę w to. - Za co?

Nigdy nie dotrwałeś do końca filmu.

Nieprawda.

To jak się skończył ostatni?

- Było parę zombie... - Tato...

Na pewno były tam zombie.

Tato, nie zwiększaj stawki.

Nie żartujcie nawet, daję dwadzieścia.

- Kto wchodzi? - Ja.

Nie wierzycie we mnie.

Zawodowo skaczę z klifów.

Czas na zakład.

To lecimy.

Ty wybierasz?

Jasne.

Nic prostszego.

Tato?

Tato?

Tato?

Zasnąłeś.

Nieprawda.

Jasne.

No już.

Dawaj kasę.

Warto było.

Dolicz mi do rachunku.

Idę literować.

Idziesz spać.

Jutro literowanie.

Dobra.

- Dobranoc. - Dobranoc, tato.

Dobranoc, Scout.

UNIWERSYTET PENSYLWANII

RADOSNE MYŚLI! URODZINOWE MYŚLI!

Obudziłem cię?

Nie, wyszłam na spacer.

Chciałam pomyśleć.

To jest niewiarygodne.

Co ty nie powiesz.

Ostatnio zrobiłem dwie kawy.

Dla siebie i dla...

Dla niej.

Była wyjątkowa.

Fakt.

Dobranoc.

Dobranoc.

Puk, puk.

Co jest?

Przypadkiem wzięłam jedno z twoich pudeł.

Wybacz.

Może jest gdzieś tu.

Tego właśnie szukałem.

Tak myślałam.

To od mamy.

Na rocznicę, wiem.

Pokazała mi wcześniej.

Dziękuję.

Nie ma za co.

Późno już.

Spanie?

Jest 22:30, nie jestem w wieku Taylor.

Niestety to wiem.

WEST TO MOJA GWIAZDA POLARNA

Rozglądam się

Zrozumiałam coś dzisiaj.

Wszyscy powariowali

Różnie znosimy żałobę.

Skąd ten pośpiech?

Skąd bieganina?

Niektórzy żyją w wygodnym wyparciu.

Tak jak ja.

Inni dają wyparciu w twarz.

Kiepsko to opisuję.

Ale chodzi o to,

że każdy radzi sobie ze stratą inaczej.

ZNALAZŁEŚ? ODDAJ SARZE WEST

Chyba wszyscy chcemy tego samego.

Poczucia normalności...

Czymkolwiek ono jest.

Już wkrótce to zdobędziesz

Nie martw się

Aż do ostatniego etapu.

Akceptacji…

Gdy spróbujesz grać Pomiędzy dźwiękami dnia

choćby z niechęcią…

tego, co przed tobą.

Nie pozwól, by uciekł ci czas

Tłumaczenie napisów: Jędrzej Kogut

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.