All language subtitles for 2015 Aferim (1920x808 DTS).Greek

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French Download
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian Download
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish Download
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Κι όσοι είχαν μείνει ζωντανοί, που πήγαν;

Ο καθείς όπως μπορούσε, σαν τα φαντάσματα, σέρνονταν στα χωράφια...

Μέχρι τον Οκτώβριο, η πόλη είχε ερημωθεί.

Το μόνο που άκουγες ήταν: "Κάντε στην άκρη, έρχονται οι νεκροθάφτες!"

Τους στοίβαζαν όλους μαζί, πεθαμένους και χολεριασμένους.

Προσπαθούσαν να τους μαζέψουν από κάθε μαχαλά της πόλης.

Σάπιζαν στους δρόμους, μέχρι να’ρθουν οι νεκροθάφτες να τους πάρουν.

Μετά άρχισαν να τους θάβουν στους κήπους.

Κι ο φόβος του θανάτου βάσταξε μέχρι τον Γενάρη.

- Δυστυχισμένες ψυχές... - Αλίμονο στους χριστιανούς!

- Υπήρχαν και κλέφτες ντυμένοι σαν νεκροθάφτες. - Αλήθεια;

Πέρναγαν ένα κόκκινο μαντίλι γύρω απ’τον λαιμό τους.

Και τριγύριζαν κλέβοντας, αρπάζοντας λεφτά, ασημικά...

Ο κόσμος τούς απέφευγε σαν τον θάνατο, γιατί κουβαλούσαν κι αυτοί την αρρώστια.

Τους πέταγαν μέσα στα κάρα και τους χτυπούσαν μ’ένα ρόπαλο στο κεφάλι.

Αλλά ακόμα χειρότερο ήταν, οι παρατημένοι ζωντανοί.

Χωρίς κανένα σκέπασμα στα παγωμένα χωράφια.

Και παντού γύρω σου άκουγες κραυγές....

...απ’αυτές τις δυστυχισμένες ψυχές στα χωράφια στο Ντουντέστι...

Χριστέ μου, τα πάθη σου!

Κι εμείς, οι ζωντανοί...

...θεωρούσαμε τους εαυτούς μας νεκρούς και περιπλανιόμασταν θολωμένοι.

ΒΛΑΧΙΑ, 1835

Κοίτα, έρχεται ο Σατανάς!

Γιαγιά, περίμενε!

Καλή σου μέρα, αστυνόμε.

Καλή σαν την ψυχή σου! Φοβάσαι;

Όχι.

Καθαρός ουρανός, αστραπές δε φοβάται.

- Ποια είσαι; - Μια αθώα ψυχή.

Αυτό θα το δούμε.

Από πού έρχεσαι;

Είμαι απ’το Γκενάτσε, Λεάνα με λένε...

Νομίζω ότι σε ξέρω.

Και πού πας, γιαγιά;

Πάω τον γέρο μου να φιλήσει το εικόνισμα της Παναγίας.

Πεθαίνει και θα μ’αφήσει μόνη μου.

- Κι από τι πεθαίνει; - Απ’τον πυρετό.

Άντε φύγε! Μπορεί να’χει χολέρα! Θα μας σκοτώσεις.

Εσύ με ρώτησες.

Έπρεπε να μας το πεις μόνη σου, ηλίθια γελάδα!

Θα’πρεπε σου ρίξω μερικές με το μαστίγιο...

Παλιόγρια!

- Μήπως πέρασες απ’το δάσος; - Όχι, φοβόμουν.

- Είναι ακόμα εκεί οι τσιγγάνοι χρυσοθήρες; - Δεν ξέρω.

Πού τον πας τον άνθρωπό σου;

Ελπίζω να βρούμε καμιά καλόγρια να του δώσει τίποτα βοτάνια...

Ναι, ξέρω, κανά ματζούνι, να του πει κανένα ψαλμό...

...να τον αγιάσει με λάδι.

Χάσου απ’τα μάτια μου!

- Βρωμιάρα! Χολεριασμένη! - Μάγισσα βρωμερή!

- Ζητάμε τον ηγούμενο. - Τι τον θέλετε;

Είναι μυστικό του βογιάρου Καντέσκου.

Ηγούμενε!

Ο φτωχός προσεύχεται πιο πολύ απ’τον πλούσιο, επειδή έχει χρόνο.

Ο Κύριος μεθ’ημών!

Καλημέρα, άρχοντα.

Ο αστυνόμος είναι εδώ για κάτι έρευνες.

Αν ξέρετε κάτι, μιλήστε.

- Πόσες ψυχές είναι εδώ; - Τριάντα. Οι δέκα πέθαναν...

- Ποια είναι η αδελφή του Καρφίν; - Εγώ, άρχοντά μου.

- Πού εξαφανίστηκε αυτός, κοράκι; - Δεν ξέρω.

Δεν τον έχω δει από τότε που με πούλησαν εδώ...

- Δεν ξέρεις, ε; - Δεν ξέρω!

- Πες του! - Μην ανακατεύεσαι, είναι δικιά μου δουλειά.

- Εσένα, κοράκι, πώς σε λένε; - Πένα.

- Θες να δοκιμάσεις το μαστίγιο; - Όχι βέβαια.

Πού είναι, βρωμοπουτάνα;

Πες μου, αλλιώς, θα σας μαστιγώσω όλους, μέχρι να ψοφήσετε!

- Πού είναι; - Δεν ξέρουμε τίποτα, κύριε.

- Θα σας δώσω ένα ασημένιο νόμισμα. - Δεν ξέρουμε.

Οι μοναχοί μάς βαράνε συνεχώς, αλλά δεν ξέρουμε.

- Τι είπε; - Είπα ότι δεν ξέρουμε!

Πήγε στους τσιγγάνους.

- Πώς το ξέρεις; - Μου το’πε όταν σπέρναμε.

Μου’πε ότι υπάρχει περισσότερη ελευθερία εκεί.

- Ωραία. - Σπλαχνικέ κύριε, τα λεφτά!

Άντε γαμήσου, κοράκι! Θα πάρεις τα λεφτά όταν τον βρω.

Πίσω στη δουλειά, κοράκια!

- Τσιγγάνοι... δεν μπορείς να τους αλλάξεις... - Δεν το ξέρουμε;

Δικό μας κονιάκ, πολύ καλό.

Απολαύστε το.

- Αξίζει όσο και του Γάμου στην Κανά! - Τις ευχαριστίες μας, πάτερ.

Ο Θεός μαζί σας.

- Τι λες για ένα αίνιγμα; - Ας τ’ακούσουμε.

"Άψυχο από ζωή, και ζωή απ’το άψυχο".

Η Ημέρα της Κρίσης...

Όχι. Πες το εσύ, Γιονίτσα.

Το αυγό. Απ’την κότα είναι άψυχο...

...μα, μόλις το κλωσήσει, δημιουργεί ζωή.

Το κοτόπουλο!

Πηγαίνετε στην ευχή του Κυρίου.

Πάει, κουτσάθηκα.

Πατέρα, κρυώνω.

Αν άρπαξες εκείνο τον πυρετό, την πατήσαμε.

Η "Χολέρα, η Θανατηφόρα", όπως λένε οι μεγάλοι γιατροί...

Θες ακόμα πολλή δουλειά!

Πώς να γίνει αξιωματικός αυτός;

Αν τον χαστουκίσεις, θα πεθάνει απ’τον φόβο του.

- Έτσι δεν είσαι; - Όχι, ρε χαμένε!

Πρόσεξε τη γλώσσα σου.

"Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου", όπως λέει το Ευαγγέλιο...

...γιατί ένας πατέρας αξίζει περισσότερο και από δώδεκα παιδιά!

Εγώ, σίγουρα σε τιμώ.

Χτύπα τον εχθρό σαν άντρας!

Κρατάς το καλύτερο ξίφος, δείξε λίγο σεβασμό!

Δεν είναι κακό το κονιάκ του παπά! Θεραπεύει όλες τις αρρώστιες.

- Δοκίμασε λίγο. - Δε θέλω.

Πιες σαν άντρας!

Δε το γλύφεις το καλό κονιάκ, το κατεβάζεις.

Τσάκισε εκείνους τους Ρώσους!

Κοίτα όλα αυτά τα τεμπέλικα κοράκια.

Πού πας;

Πιάσ’τον, Γιονίτσα!

Σταμάτα ή πυροβολώ!

Καρφίν, γαμημένο κάθαρμα!

Δεν έκλεψα τίποτα, άρχοντά μου.

Κάντε πίσω, κοράκια!

Δεν έκανε τίποτα ! Μην τον σκοτώσεις!

Χάρισέ του τη ζωή!

Σταθείτε εκεί, αλλιώς θα σκοτώσω κι εσάς!

- Είναι απ’τον καταυλισμό σας; - Είναι αδερφός μας.

- Γιατί πήγες να το σκάσεις; - Φοβήθηκα, αφέντη.

- Ξέρεις να διαβάζεις; - Δεν ξέρω.

Ορίστε!

Μην το βρέξεις.

"Προς εσένα, προστάτη του νόμου Κωνσταντίν Γκεόργκι..."

"...η επιστολή αυτή σού παρέχει όλη την εξουσία..."

"...για να συλλάβεις τον τσιγγάνο σκλάβο Καρφίν Παντολεόν..."

"...υψηλού αναστήματος, με σκούρο δέρμα..."

"...που μιλάει, επίσης, τη γλώσσα των τσιγγάνων".

"Ο τσιγγάνος αυτός απέδρασε..."

"...απ’τον Βογιάρο Ιορντάτσε Καντέσκου..."

"...αφού έκλεψε και χρήματα".

"Σε περίπτωση που δε συλλάβεις τον προαναφερθέντα σκλάβο..."

"...θα σε αλυσοδέσω..."

"...και θα υποστείς πολλά δεινά..."

Αρκετά.

- Τι άσχημη γλώσσα που έχουν αυτά τα κοράκια. - Ναι.

Μοιάζουν με διαβόλους, όχι με ανθρώπους.

- Πέρασε από εδώ αυτός. - Και πού πήγε;

Προς την Κραϊόβα, ή και παρακάτω.

Πότε πέρασε;

Πριν το ηλιοβασίλεμα, πολλές μέρες πριν.

Αν μου λες ψέματα, θα σου βγάλω τ’άντερα.

Δε λέω ψέματα, άρχοντά μου.

Πέρασαν μερικοί τσιγγάνοι αρκουδιάρηδες και μετά αυτός που ψάχνετε.

Τα παιδιά μου του έδωσαν λίγο φαΐ και μετά έφυγε.

Αν μου ξεστόμισες τίποτα ψέματα...

...θα γυρίσουμε με το απόσπασμα και θα σε καθαρίσουμε σαν σπουργίτι.

Άρχοντά μου, ορίστε, πάρε μερικά χρυσά, για να μη φύγεις θυμωμένος.

Ανάθεμά σ’εσένα και τα χρυσά σου!

Γιονίτσα, έτσι τα τρομάζεις τα κοράκια!

Αν φέρεσαι σαν άντρας!

Ναι.

Τον καλό χασάπη δεν τον τρομάζουν χιλιάδες των χιλιάδων πρόβατα!

Αναθεματισμένη κακοτυχία! Ένας παπάς με ράσα.

Δέκα χρόνια γρουσουζιά.

- Μακριά, Σατανά! - Γιατί το κάνουμε αυτό;

Επειδή όλοι οι διαβόλοι μαζεύονται γύρω απ’τους παπάδες.

Τι έπαθες, τιμημένε πατέρα;

Έσπασε αυτός ο καταραμένος ο τροχός.

Να σε βοηθήσουμε, σαν καλοί Σαμαρείτες;

Ο Θεός να σας ευλογεί. Λίγο ακόμα και θα μ’έτρωγαν τα φίδια ζωντανό.

Ο Θεός χαίρεται που βλέπει τις φτωχές ψυχές να αλληλοβοηθούνται.

Έχω ένα τσεκούρι εκεί, μόνο αυτό σου χρειάζεται.

Τι ψάχνετε;

Έναν δραπέτη τσιγγάνο σκλάβο, που έκλεψε τα λεφτά του βογιάρου του.

Ένα αναθεματισμένο κοράκι!

Δεν είδα κανέναν. Απέδρασε, λοιπόν;

Ναι, πάτερ. Τα κοράκια δεν έχουν πια καμία ντροπή.

Αυτό θα’ναι το τέλος μας.

Άμα ο κώλος πάει στο κεφάλι, και το μουνί κάνει κουμάντο...

Αλήθεια, πάτερ.

Εύχομαι μόνο, να μην κατέφυγε στους Τούρκους.

- Τι να κάνει εκεί; - Θα μπορούσε να γίνει μισθοφόρος στη Νικόπολη.

Αν το’κανε αυτό, τον χάσαμε.

Έτοιμος, πάτερ.

Κύριε, ευλόγησον τους δούλους σου, αμήν!

Πάρτε λίγο αγιασμό.

Για να ξεπλύνουμε τις πολλές αμαρτίες μας.

- Καλό θα σου κάνει. - Όπως λέει ο Εκκλησιαστής:

"Οτιδήποτε μπορεί να κάνει το χέρι σου, ας το κάνει με τη δική του δύναμη".

"Γιατί δεν υπάρχει καμία εργασία, ούτε απασχόληση, ούτε γνώση, ούτε σοφία..."

"...στον τάφο, όπου πηγαίνεις".

Βέβαια, έτσι λέει, τέκνα μου! Ο Χριστός δεν αναστήθηκε μάταια.

Ας μας βοηθήσει ο Θεός!

Θα περάσω τη νύχτα στο πανδοχείο του Μαντζοάλα.

Δεν ταξιδεύω ποτέ στο σκοτάδι, απ’το φόβο των παρανόμων.

Όσο για εμάς, πρώτα η δουλειά και μετά η ευχαρίστηση.

Θα ψάχνουμε μέχρι την ανάσταση των Επτά Αδελφών.

- Έρχεται κάποια γιορτή, πάτερ; - Ναι, τέκνον μου.

Συγχώρεσέ με, Κύριε! Σε κρέμασα με σχοινί...

...και όχι με χρυσή αλυσίδα, όπως οι επίσκοποι.

Αλλά η πίστη δεν είναι, που έχει τη μεγαλύτερη σημασία;

Η πίστη, αλλά και τα έργα, επίσης!

Μια άλλη ερώτηση, μπορώ;

Βέβαια.

Πάτερ, σίγουρα είσαι πιο φωτισμένος, ξέρεις περισσότερα.

Σίγουρα.

Πες μου, οι τσιγγάνοι, είναι άνθρωποι ή σπορά του Σατανά;

Μερικοί λένε ότι δεν είναι άνθρωποι.

Είναι άνθρωποι σαν κι εμάς. Είναι και χριστιανοί.

Τις προάλλες, εγώ ο ίδιος, βάφτισα δύο νεαρούς σκλάβους.

- Σκλάβους απ’το μοναστήρι; - Ακριβώς, δυο μικρούλια.

Αυτά τα κοράκια είναι απόγονοι του Χαμ, του γιου του Νώε...

...καταραμένοι απ’τον Νώε να’ναι μαύροι.

Έφτασαν εδώ απ’την Αίγυπτο.

Είναι Αιγύπτιοι.

- Είναι όντως έτσι; - Ναι.

- Γιατί τους φωνάζουμε "κοράκια"; - Γιατί τα κοράκια είναι μαύρα.

Δεν υπάρχουν άσπρα κοράκια. Γίνεται αλλιώς;

Τους λέμε και "σκουλήκια".

- Τι άλλο; - Ποντικούς.

- Φαραώ. - Μπράβο, αφερίμ! Φαραώ.

Επειδή ήρθαν εδώ απ’την Αίγυπτο...

...όπου ήταν επίσης σκλάβοι, κτίζοντας παλάτια για τους βασιλείς.

Όταν ένας σοφός ανοίγει το στόμα του, εσύ ν’ανοίγεις τ’αυτιά σου!

Οι τσιγγάνοι είναι άνθρωποι. Οι Εβραίοι δεν είναι. Αυτοί είναι κτήνη.

Αν το λες εσύ...

Για πες μου τώρα, γιατί είναι οι Εβραίοι δεν είναι άνθρωποι;

Επειδή οι Εβραίοι πίνουν το αίμα των παιδιών των χριστιανών.

Μας το’πε ο παπάς στην εκκλησία.

- Και γιατί το κάνουν αυτό; - Δεν ξέρουμε.

- Έχετε ακούσει για τους Γίγαντες Εβραίους; - Όχι, ποτέ.

Ντροπή σας...

Πριν φτιάξει τους ανθρώπους, ο Θεός δημιούργησε τους Γίγαντες Εβραίους.

Πολύ άσχημους γίγαντες.

Είδε το λάθος Του και τους μετέτρεψε σε σκόνη.

Άφησε μόνο λίγους, και μετά έπλασε τον Αδάμ και την Εύα.

Οι Γίγαντες Εβραίοι πολλαπλασιάζονται, αλλά γεννιούνται ολοένα και μικρότεροι.

- Αυτοί είναι οι Εβραίοι στις μέρες μας. - Δεν το’ξερα.

Αυτός είναι ο λόγος που οι Εβραίοι δεν ανέχονται εμάς τους Χριστιανούς.

Γι’αυτό σκότωσαν τον Χριστό.

Γι’αυτό δεν τους ανέχομαι κι εγώ.

- Ξέρεις τι κάνω μ’αυτούς; - Δεν ξέρω.

Τους κόβω τα γένια και τους πλαϊνούς βοστρύχους. (μπούκλες)

Καλύτερα Εβραίος χωρίς γενειάδα, παρά γενειάδα χωρίς Εβραίο!

- Ξέρεις τι κάνουν στη Μολδαβία; - Όχι.

Κυκλοφορούν με τις άμαξες τους...

...και αντί για άλογα, ζεύουν καλούς χριστιανούς.

Εγώ δεν το πιστεύω αυτό, πάτερ. Αυτό το έκαναν οι Ρώσοι σ’εμάς.

Στον πόλεμο του 1828, ο στρατηγός Ζαλτούκιν έζεψε τους αγρότες μας.

Οι χριστιανοί στο χωριό του ξαδέλφου μου δεν μπορούν να κάνουν αφαίμαξη.

Οι Εβραίοι δεν άφησαν καμιά βδέλλα στη λίμνη.

Αλλά μερικοί Εβραίοι έχουν βαφτιστεί στη χριστιανική πίστη μας.

Ποιος τους πιστεύει αυτούς τους παράνομους;

"Ποιοι απαρτίζουν τα κοπάδια του Διαβόλου;"

"Οι Εβραίοι, με τους βοστρύχους τους".

Κάθε έθνος έχει τον σκοπό του.

Οι Εβραίοι να εξαπατούν, οι Τούρκοι να μακελεύουν.

Εμείς οι Ρουμάνοι ν’αγαπάμε, να τιμούμε, και να υποφέρουμε, σαν καλοί χριστιανοί.

Και όλοι έχουν τις συνήθειες τους.

Οι Εβραίοι διαβάζουν πολύ, οι Έλληνες μιλάνε πολύ...

...οι Τούρκοι έχουν πολλές γυναίκες, οι Άραβες έχουν πολλά δόντια...

...οι Γερμανοί καπνίζουν πολύ, οι Ούγγροι τρώνε πολύ...

...οι Ρώσοι πίνουν πολύ, οι Άγγλοι σκέφτονται πολύ...

Στους Γάλλους αρέσει πολύ η μόδα, οι Αρμένιοι είναι τεμπέληδες...

...οι Κιρκάσιοι φοράνε πολλές δαντέλες, οι Ιταλοί λένε πολλά ψέματα...

...οι Σέρβοι είναι μεγάλοι απατεώνες και οι τσιγγάνοι τρώνε πολύ ξύλο.

Οι τσιγγάνοι πρέπει να’ναι σκλάβοι. Όταν ο Χαμ πέταξε κοπριά αλόγου στον Νώε...

...ο Νώε τον καταράστηκε να’ναι σκλάβος και σκούρος σαν την κοπριά.

Αυτό είναι σωστό.

Πρέπει να τους κρατάς δεμένους σφιχτά με λουρί. Αυτό αποτελεί ιερή εντολή.

Αλλά με το μαλακό. Εγώ, έτσι το συνηθίζω.

Παρόλο ότι είμαι λάβρος σαν καυτερή πιπεριά...

...γεννημένος από πατέρα σκόρδο και μητέρα κρεμμύδι.

Αντιμετωπίζω τους ανθρώπους με ευγένεια.

Το Ευαγγέλιο λέει να’μαστε μαλακοί σαν περιστέρια, πάτερ.

Αν τα θηρία δεν εξημερώνονταν...

...θα ξέσκιζαν τους ανθρώπους.

Ακόμη και οι περισσότεροι άνθρωποι είναι κτήνη...

...που πρέπει να τιθασευτούν, για να τους κάνεις να δουλέψουν.

- Και ιδιαίτερα τα κοράκια. - Υπέροχες απόψεις, πάτερ.

Εμείς θα πάμε από’δω.

- Σου ευχόμαστε καλή υγεία. - Καλή υγεία για ν’αντέχεις τις λύπες.

Πηγαίνετε στην ευχή του Θεού, μπορεί να ξανασυναντηθούμε.

Ακόμη και τα βουνά σμίγουν μερικές φορές.

Σοφά λόγια.

Ακόμη και τα δέντρα ξαποσταίνουν.

Δεν είναι έτσι, Γιονίτσα.

Μπορείς να περπατάς μέχρι να πεθάνεις και να μην φτάσεις στο τέλος της Γης.

Αυτό μας είπε ο παπάς.

Ότι η Γη κάπου τελειώνει, δεν είναι ατέλειωτη.

Αυτά είναι διδασκαλίες κάποιου ανόητου.

Ο πάτερ Ντούχου μας είπε ότι τα πάντα έχουν ένα τέλος, εκτός απ’τον Θεό...

...που δεν έχει ούτε αρχή, ούτε τέλος.

Μήπως όμως η Γη δεν έχει τέλος;

Εκεί που τελειώνει, είναι κάτι σαν γκρεμός;

Δεν ξέρω. Δεν είναι κάτι που μ’απασχολεί.

Έχω άλλες σκοτούρες.

Δεν είμαστε τίποτα, Γιονίτσα.

Κοίτα πόσο μεγάλος είναι αυτός ο κόσμος...

...και εμείς δεν είμαστε παρά μια σπίθα από τούτη τη φωτιά.

Ξέρεις τους εννιά πλανήτες;

Η Σελήνη, ο Ήλιος...

...το Μπουκάλι, η Φιάλη, το Λαγήνι, η Κούπα, η Καράφα, η Κανάτα και το Μπυροπότηρο.

Εδώ ξαπλώνω και πεθαίνω, χωρίς βοήθεια στο πλευρό μου...

Ό,τι και να ζητήσω, η μοίρα μου μένει μαύρη...

Ζωή γεμάτη θλίψη και οδύνη, χωρίς ελπίδα για το αύριο...

Ορισμένοι έχουν τύχη, περιουσία και φήμη...

Κι άλλοι καίγονται σαν τη φλόγα του κεριού!

Τι καημό έχεις μέσα σου;

Σ’αρέσει η Άσπρα;

Είναι ένα κορίτσι που δουλεύει σκληρά.

Τι να μ’αρέσει απ’αυτή τη χαζή;

- Καταλαβαίνεις... σαν κορίτσι. - Μπα, δεν τη θέλω.

- Δεν είσαι κανάς σοδομιστής, έτσι; - Τι είν’αυτό;

Να σ’αρέσουν οι άντρες, και όχι οι γυναίκες.

- Όχι τέτοια πράγματα. - Γιατί αν είσαι...

...θα σε πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια.

Τι είν’αυτό;

Τους χτύπησαν οι Χαϊντούκοι!

Οι άγριοι τσιγγάνοι!

Έχουν τραύματα από σφαίρες. Σίγουρα το έκαναν οι Χαϊντούκοι!

Ας αλλάξουμε δρόμο.

- Πατέρα... - Μη μιλάς!

- Κάποιος ανέπνεε ακόμα. - Μπορεί.

- Κουνήθηκε μόλις τώρα. - Κι εμείς τι είμαστε, γιατροί;

Ας αναπαυθεί εν ειρήνη.

Είμαστε ασφαλείς.

Ο φόβος είναι ντροπή, αλλά και υγεία. Είναι δώρο του Θεού.

Πρόσεχε πού πηγαίνεις, πουτάνας γιε!

Δικό σου είναι το μονοπάτι; Διάολε, κάνε στην άκρη!

- Γαμώ τη μάνα σου! - Βρες ένα σκυλί να σε γαμήσει, βλάκα!

Ο πλούσιος είναι σαν τον λαγό, πηδάει όπου θέλει.

Ίσως ήταν κανάς μεγάλος γαιοκτήμονας ή κανάς Έλληνας βογιάρος.

Ακόμα κι έτσι, έπρεπε να προσέχει πού πηγαίνει.

Αυτή είναι η μοίρα των Ρουμάνων!

Όποιος ανέβει στα ψηλά, μας σέρνει απ’τα μαλλιά.

Μακάρι να ζήσει τρεις ημέρες, μετρώντας και τη χθεσινή!

Τι όμορφα που είναι!

Να την χέσω αυτήν την ομορφιά!

- Ειρήνη υμίν, καλέ μου φίλε. - Καλημέρα.

Ψάχνουμε για ένα κοράκι που δραπέτευσε, έναν τσιγγάνο σκλάβο.

Εγώ είμαι ένας χωριάτης, δεν είδα κανέναν.

Δεν πρόκειται να τον βρείτε.

Όπως δε βρήκαν και τους φυγάδες απ’το μοναστήρι μας.

Θα μας πουλήσεις μερικά ψάρια;

Γιατί όχι;

Ίσως είναι στο δάσος, με τους χρυσοθήρες.

- Δεν είναι. - Τότε δεν ξέρω, κύριε αστυνόμε.

Μα, οι μοναχοί, θα τον έβλεπαν εδώ.

Έτσι νομίζω κι εγώ. Υπάρχει κανά πέρασμα απ’τα καλάμια;

- Μπα, είναι πολύ πυκνά. - Κι αν πάμε από γύρω;

- Κανά δύο μέρες. - Πολύ πάει.

Κοίτα αυτό!

Κύριε αστυνόμε, τα λεφτά;

Αυτά είναι πολύ λίγα, αστυνόμε.

Δεν αξίζουν παραπάνω.

Μα, έλα τώρα, κύριε αστυνόμε...

Μπορούμε να περάσουμε, τα νερά είναι ρηχά.

Ανάθεμα σ’αυτή την κωλοδουλειά!

Να σέρνεσαι, ρεζίλι του καθενός.

Σκυλίσια ζωή.

Ιδρώνουμε σαν τα θηρία, για ένα κομμάτι ψωμί.

Αν είχα την τύχη να μπω σ’αυτόν τον καινούργιο στρατό...

- Δε σε παίρνουν τώρα; - Όχι, οι καταραμένοι.

Όμως, εσένα, άμα σου μάθω καλά τα κόλπα της δουλειάς του αστυνόμου...

...θα σε βάλω στον στρατό.

Πάμε πίσω, δε γίνεται να περάσουμε.

Στα τριάντα σου θα’σαι συνταγματάρχης.

Είσαι γεμάτος φωτιά και δύναμη.

- Αλλά είσαι και τεμπέλης. - Όχι, δεν είμαι.

Θα πρέπει να’σαι γρήγορος σαν το βόλι.

Ποιος είσαι εσύ;

Είμαι ο αστυνόμος Κωνσταντίν Γκεόργκι. Αυτός είναι ο γιος μου, με βοηθάει.

Τι δουλειά έχετε εδώ;

- Ψάχνουμε για έναν δραπέτη τσιγγάνο. - Ποιον;

Τον Καρφίν, έναν σκλάβο που έκλεψε κάποιον βογιάρο.

Πού είναι η διαταγή σας;

Δεν ισχύει, δεν είναι απ’τον διοικητή μας.

Δε τον βρήκα τον τσιγγάνο στην δική μου περιοχή.

Εδώ είναι η περιοχή Ντούμπραβα. Εγώ δίνω τις διαταγές εδώ.

Φέρε μου την κατάλληλη διαταγή, και θα τον ψάξω εγώ για εσάς.

- Κι αν πάρω μια απ’τον διοικητή σας; - Τότε βλέπουμε.

Κοίτα, είμαστε δύο καλοί αστυνόμοι...

Κάντε πίσω!

- Έλα από δω. - Για ποιον λόγο;

Να κάνουμε μια κουβέντα.

- Τι θα χρειαστεί για να τα βρούμε; - Εσύ θα μου πεις.

Θα σου δώσω δύο χρυσά και θα μ’αφήσεις να τον ψάξω.

Οι καιροί είναι δύσκολοι, αφέντη μου...

Μας βαράνε κι οι Ρώσοι...

Πόσα θέλεις, λοιπόν;

Τέσσερα χρυσά, κι εγώ θα σου πω ακόμη και πού κρύβεται αυτό το κοράκι.

- Πού’ναι, λοιπόν; - Τα λεφτά πρώτα, αφέντη μου.

Τέσσερα.

Βρίσκεται στο σπίτι ενός ασχημάντρα.

Τ’όνομα του είναι Σταν Παρασίβ.

- Πλέκει καλάθια. - Πώς μπορώ να τον βρω;

Γύρνα πίσω, πέρνα κάποιες καλύβες...

...και μετά θα δεις ένα σπίτι στη λίμνη.

Χίλια ευχαριστώ. Αρρωστήσαμε κυνηγώντας αυτό το κοράκι.

Κι εγώ άρρωστος είμαι και βήχω...

Μη γίνει κανά μπέρδεμα, αφέντη μου.

Στην τιμή μου! Αστυνόμος είμαι κι εγώ!

Και, δεν έμαθες τίποτα από μένα.

Άμα δεν καταλαβαίνουμε και μεταξύ μας, τότε με ποιον;

- Σου είμαι υποχρεωμένος. - Αν χρειαστείς κάτι άλλο, ζήτησέ με.

Πολλές ευχαριστίες.

Πήγαινε να δεις γιατί έτρεξε αυτή η μάγισσα.

Θα σ’ανοίξω το κεφάλι με το γιαταγάνι!

Δεν υπάρχει τίποτα εδώ.

Άντε στον διάολο!

Ένας αστυνόμος είναι εδώ!

Άρχοντές μου, ποια ανάγκη σάς φέρνει εδώ;

Καλημέρα, γιαγιά, ψάχνουμε για τον Σταν Παρασίβ.

- Τι τον θέλετε; - Να κάνουμε μια κουβέντα μαζί του.

- Τι κουβέντα; - Κάτι αστείο.

Αστείο που’χει να κάνει με κεράτωμα.

Θα μου σπάσεις τα κόκκαλα!

Τι ψάχνετε;

Καταστρέφετε τα καλάμια μας!

Καλέ μου άνθρωπε, Σταν, να σου καεί ο στάβλος...

Τι θες από μένα, κύριε αστυνόμε;

Είμαι ο αστυνόμος Κωνσταντίν Γκεόργκι.

Είμαστε εδώ για να συλλάβουμε τον Καρφίν, τον τσιγγάνο σκλάβο στο σπίτι σου.

Εδώ είναι η διαταγή μας.

Αυτός είναι ο γιος μου.

Δεν έχω την πολυτέλεια να’χω τσιγγάνους. Τι είμαι εγώ, κανάς βογιάρος;

Τσακίζουμε τις πλάτες μας δουλεύοντας για το τίποτα.

- Θα’χουμε και δικούς μας τσιγγάνους; - Το ξέρουμε ότι είναι εδώ.

- Ποιος; - Αυτό το κοράκι.

- Ποιο κοράκι; - Ο τσιγγάνος του Καντέσκου.

Δεν έχουμε κανένα τέτοιο βογιάρο εδώ γύρω.

Μας κάνει τον βλάκα, έτσι δεν είναι, Γιονίτσα;

Έτσι είναι.

- Εγώ, παραστάνω τον βλάκα; - Ναι.

- Εγώ, έχω ένα τσιγγάνο εδώ; - Ναι.

Του λέω ότι είμαι αθώα περιστερά και αυτός επιμένει!

- Δεν έχω κανέναν! - Ναι, έχεις.

Θεέ και Κύριε! Και πού’ναι, λοιπόν;

Εκεί που τον έχεις κρύψει.

Μήπως να δοκιμάσεις το μαστίγιο στην πλάτη σου;

Βλέπεις κανά τσιγγάνο; Ένα γουρούνι είναι το μόνο που’χουμε.

Όχι τσιγγάνο! Ένα φτωχό νοικοκυριό έχουμε.

Δε φαίνεται και τόσο φτωχό.

Είμαστε πάμπτωχοι, μόνο το πετσί στην πλάτη μας έχουμε.

Εσύ έχεις ακόμα, την περιουσία ανάμεσα στα πόδια σου!

Γείτσες!

Nτιλί, ντιλί... η γάτα και το βιολί!

Έλα να παίξουμε το γουρουνάκι και γύρω-γύρω όλοι!

Μια μικρή γειτονιά κορακιών.

Για να ψάξουμε λίγο ακόμα.

Βλέπεις; Δεν είναι κανείς εδώ.

Η νύφη μου και ο γερο-παππούς στο νεκροκρέβατό του.

Γυναίκα, φέρε ένα κερί!

- Τι είναι εδώ; - Δεν έχεις ξαναδεί ποτέ σοφίτα;

Εκεί φυλάμε τα καλάθια μας, με φασόλια, κρεμμύδια...

Πού νομίζεις ότι πας;

Χτυπάς έναν αστυνόμο;

Με σκοτώνει!

Πατέρα!

Με σκοτώνει!

Ασ’τον να φύγει!

Θα τον αγοράσω από σένα!

Βοήθεια, με σκοτώνουν!

Ακίνητος, αλλιώς πυροβολώ!

Δεν είμαι εγώ. Άσε με να φύγω!

Ας τον να φύγει, είναι σκλάβος του Σταν!

Από πού είσαι, μαυρούλη;

Είμαι του αφέντη του Λάνκου, του εμπόρου.

Και την κοπάνησες από εκεί;

Ναι, αφέντη, γιατί με χτυπούσε άσχημα.

Και μαχαίρωσε τον αδελφό μου και πέθανε...

...όταν ήταν μεθυσμένος.

Κι εγώ φοβήθηκα κι έφυγα.

- Πώς σε λένε; - Τιντιρίκ, αφέντη.

- Πόσο χρονών είσαι; - Πού να ξέρω;

- Δε στο’πε ποτέ κανείς; - Όχι, αφέντη.

Πάψε να χτυπάς τα δόντια σου σαν τη μάγισσα! Φοβάσαι;

Ναι, αφέντη.

Σκάσε!

Τι τρέχει;

Αυτός ο σκατιάρης ήθελε να την κοπανήσει.

Όχι, δεν ήθελα.

- Ήθελες να το σκάσεις. - Όχι, δεν έκανα τίποτα.

Θα τον γυρίσουμε πίσω.

Ο έμπορος μπορεί να μας δώσει κανά δυο δεκάρικα.

Μη με πάτε πίσω!

Στη ζωή μου, αφέντη. Θα με χτυπήσει!

Σκάσε, μικρέ "πρίγκιπα", αλλιώς θα φας κανά χαστούκι.

Πατέρα, ένας κακομοίρης είναι!

Ψυχή διαβόλου είναι. Αλλά ο διάβολος μπορεί να φέρει και λεφτά.

Σωστά.

- Την ξέρουμε τη φάρα σου. - Όλοι λέτε ότι δεν κλέβετε.

Δεν έκλεψα, καλέ μου άρχοντα.

Και τότε γιατί την κοπάνησες;

Είναι καλύτερα τώρα;

Μη με παραδώσεις στον βογιάρο, αφέντη.

Θα με σκοτώσει. Πάρε με εσύ δικό σου σκλάβο.

Θα κάνω ό,τι μου πεις, αρκεί να μη με γυρίσεις πίσω.

- Δε θα σε σκοτώσει. - Ναι, θα το κάνει.

Μυαλό ψαριού, σε κεφάλι κουνελιού.

Θα σου ρίξει ένα χέρι ξύλο και θα σε στείλει πίσω στη δουλειά.

Όπου βαράει ένας βογιάρος, βγαίνει καινούργιο δέρμα.

- Δεν είναι σωστό αυτό, Τιντιρίκ; - Σωστό.

Στο δρόμο μας...

...ένας έμπορος έθαψε έναν άντρα ζωντανό και πέθανε.

- Ποιος έμπορος; - Ο Κιρ Κόστεα.

Έθαψε έναν άντρα ζωντανό, πολλοί το είδαν.

Τι είχε κάνει;

Κανείς δε μου είπε.

Τουλάχιστον αν ήμουν ένοχος. Αλλά δεν είμαι.

Και τότε ποιος είναι ένοχος; Εγώ;

Η γυναίκα του με πίεσε να τη γαμήσω.

Τ’άκουσες αυτό, Γιονίτσα; Ισχυρίζεται ότι γάμησε τη γυναίκα του βογιάρου.

Ορκίσου στις κατεργαριές του διαβόλου, στη ράβδο του Ααρών...

...ώστε ο Θεός να σε βοηθήσει!

Ορκίζομαι.

Δηλαδή, πώς σε "πίεσε", κοράκι;

Με γλυκοκοίταζε συνέχεια από τότε που μ’αγόρασαν.

Αλλά, εγώ, δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Μια μέρα, καθώς πότιζα τ’άλογα...

...ήρθε αθόρυβα στον στάβλο.

Σκαρφάλωσε πάνω μου και άρχισε να τρίβει το μουνί της στον σβέρκο μου.

Η γριά, η κότα, δε φοβόταν τον χοντρό κόκορα!

- Κι εσένα δε σ’άρεσε! - Βέβαια και μ’άρεσε, δεν είμαι άντρας εγώ;

Τόσα πράγματα της έκανα...

...και δε θα μ’άρεσε; Είναι ερωμένη μου.

Και τότε, γιατί την κοπάνησες απ’το "μέλι", κοράκι;

Το ανακάλυψε ο νεαρός σταυλίτης και το’πε στον βογιάρο...

...κι αυτός είπε ότι θα με σκοτώσει... Το’σκασα για τη ζωή μου.

- Απ’το μυαλό του τα’βγαλε! - Όχι, καλέ μου αφέντη...

Έχω ακούσει ότι η κυρία γαμιόταν...

...ακόμη και με τον ξάδελφό της.

Μέχρι που λένε ότι έκανε παιδί μαζί του.

Το’ξερα απ’την αρχή ότι η δουλειά βρώμαγε.

Τι να πω;

Δύο τρυγόνια που καίγονται απ’τη γλυκιά αγάπη τους, ε;

Ποιος είχε χρόνο για τέτοια.

Καταραμένοι Τούρκοι.

Πώς να πάς στο Λικερέστι; Θα σου πω εγώ.

Μα, τι λέει αυτός!

Αυτός είν’ο γιος μου, με βοηθάει.

Θέλει να σου δώσει ένα δώρο.

Πες, "ευχαριστώ".

Θέλω λίγο.

- Τι ήθελε; - Να πάει στο Λικερέστι.

- Τον έστειλα, τον χαζό, από άλλο δρόμο. - Αφερίμ, πατέρα.

Τους σιχαίνομαι τους Οθωμανούς. Το πιο σιχαμένο έθνος στη Γη.

Και μου μίλησε σαν να’μουν σκατά.

Είπε ότι φοβόταν τους Χαϊντούκους...

Ελπίζω τα παλικάρια μας, οι Ρουμάνοι...

να τον πιάσουν και να του μαυρίσουν το πετσί.

Έτσι του πρέπει.

Καταλαβαίνεις από το πως μιλάνε ότι δεν είναι τίποτα άλλο, παρά θηρία.

- Δώσ’μου λίγο. - Ωραία, πάρε λίγο.

Δουλεύουμε σαν ηλίθιοι γι’αυτούς και τους βογιάρους.

Είναι πιο κοντά.

Μπορούμε να κάνουμε χρυσές δουλειές, χωρίς χάσιμο χρόνου.

Κοίτα τι βρήκα για σένα, τριζόνι μου.

Μπορείς να βρεις ώριμα φρούτα κάτω κι απ’το πιο ξερό φύλλο.

Αφέντη, μη με πηγαίνεις πίσω!

Μπέη μου, τι να κάνω;

Να χτυπήσω τα χέρια μου και να σε κάνω κανάν πασά;

Πάρε με στο σπίτι σου!

Μπορώ να δουλεύω στα χωράφια, να μαγειρεύω...

Δε χρειάζομαι τέτοια. Έχω γυναίκα.

Λυπήσου με, τιμημένε μου αφέντη.

Να μ’ευγνωμονείς που δε σε χτυπάω.

Σου δίνω ένα δάχτυλο, μη μου ζητάς όλο το χέρι.

Σε χτύπησε η κακοτυχία.

- Πέρασα, όμως, και όμορφες μέρες. - Πότε;

Όταν ήμουν σκλάβος για την Υψηλότητά του, τον Μπιμπέσκου.

Μετά, όταν πέθανε...

...για την Υψηλότητά του τον Μάνου και την Αρχόντισσα Βακαρέσκου.

- Λες ψέματα, τσιγγάνε. - Ορκίζομαι!

Φρόντιζα τ’άλογά τους...

...μέχρι που πήγα μαζί του στο Παρίσι, στη Λειψία. Στη Βιέννη, επίσης...

Έχω δει όλο τον κόσμο.

- Μήπως γάμησες και την αρχόντισσα Βακαρέσκου; - Με τίποτα!

Ούτε να μας δει δεν ήθελε, εμάς τους τσιγγάνους.

Το μόνο που’κανε ήταν να μιλάει συνέχεια με τις πονηρές γριές υπηρέτριες της.

Και δε μου λες, τι έκανε η αρχόντισσα Σουλτάνα όταν γαμιόταν;

Μούγκριζε και κουνιόταν;

Κουνούσε την χοντρή κωλάρα της πέρα-δώθε.

Δε βογκούσε, φοβόταν μήπως την ακούσει κανείς...

...και μου ψιθύριζε στ’αυτί:

"Ψυχή μου, μ’αρέσει τόσο πολύ ο πούτσος σου, χώσ’τον πιο βαθιά!"

Και αμέσως μόλις έχυνα...

...μου ψιθύριζε...

- "Θέλημα Θεού, τσιγγάνε μου". - Κατάλαβα.

Λοιπόν, πώς είναι ο κόσμος;

Μεγάλος και όμορφος... Όχι όπως εδώ.

Πέρα απ’τον πούτσο του δεν ξέρει τίποτα άλλο!

Λοιπόν, πώς είναι η Βιέννη;

Δεν έχω φύγει ποτέ απ’την περιφέρεια, ούτε κι ο πατέρας μου.

Τι να σου πω τώρα...

Σαν τρεις απ’τις δικές μας πόλεις, αλλά μόνο με παλάτια.

- Και η Λειψία; - Πιο μικρή, αλλά πιο όμορφη από’δω.

- Και το Παρίσι; - Μεγάλο.

Σαν δέκα φορές η Βιέννη.

Φαρδιοί λιθόστρωτοι δρόμοι, αμέτρητες πριγκίπισσες.

- Και δε χτυπάνε τους υπηρέτες τους. - Ψέματα!

Δεν είναι ψέματα!

Όταν η αρχόντισσα Μάνου πήρε αυτόν τον χαζό Ρώσο πρίγκιπα...

...ζήτησε μια Βιεννέζικη άμαξα.

Για αντάλλαγμα, εμάς, τριάντα ψυχές τσιγγάνους...

μας έδωσαν στον βογιάρο Φιλιπέσκου.

Πόσο ξύλο φάγαμε εκεί με βοϊδόπουτσες....

Και πριν από τρεις μήνες, ο αφέντης Φιλιπέσκου πούλησε...

...κάπου, πεντακόσιες ψυχές τσιγγάνους.

Κι ο αφέντης Καντέσκου μ’αγόρασε απ’αυτόν.

Του ζήτησα ν’αγοράσει και την οικογένειά μου...

- Δε μας ενδιαφέρει η ζωή σου. - Είμαστε εργατικοί...

Ανοίχτε δρόμο!

- Τι είν’αυτό; - Ο Βασιλάτσε και η Μαριοάρα.

Άνθρωπος είμαι, όχι ποντίκι!

Άρπα την, αφού είσαι άνθρωπος!

Είναι σαν αληθινοί άνθρωποι.

Βρε βλάκα, αυτές τις κούκλες τις κουνάνε άνθρωποι!

Σπάσ’της το κεφάλι, της ηλίθιας σκύλας!

Θα ησυχάσεις τώρα;

Νευρίασε τώρα. Σήκω πάνω, Μαριοάρα!

- Γάμησέ την! - Βγάλ’τον σκασμό! Είναι πεθαμένη!

Ωχ! Ο παπάς!

Ας της κάνουμε την κηδεία!

Τι κηδεία; Είσαι μεθυσμένος!

Άντε στο διάολο, εσύ κι η Μαριοάρα σου!

Κοίτα, δέρνει τον παπά!

Όποιος μας αγοράσει...

...θα του είμαστε πιστοί σκλάβοι στο σπίτι του...

...εμείς κι οι απόγονοί μας...

- Μόνο να μας σώσει απ’την πείνα... - Κάντε όλοι πίσω!

Λυπήσου με, αφέντη!

Εσύ δεν μου’πες ότι δε θες να πας πίσω στον έμπορο;

Ποιος θα μ’αγοράσει εμένα;

Θα καταλήξω σε κάποιον, που θα με δείρει μέχρι θανάτου.

Θα σου βρούμε έναν καλό άνθρωπο.

- Δε θα σε δώσουμε στον πρώτο τυχόντα. - Καλά, τότε.

Αγοράστε με, τιμημένοι μου άρχοντες!

Είμαι εργατικός και υπάκουος σκλάβος!

Είμαι εργατικός και υπάκουος σκλάβος!

Είμαι εργατικός και υπάκουος σκλάβος!

Είμαι εργατικός και υπάκουος σκλάβος!

- Αυτός ο μικρός μαυρούλης είναι για πούλημα; - Για πούλημα είναι.

Πάρτε μας, αφέντη! Είμαστε ελευθερωμένοι σκλάβοι.

- Πόσοι είσαστε; - Μια γενιά.

Κάντε πίσω!

- Πόσο; - Σχεδόν τίποτα. Δέκα γρόσια.

Ακριβά! Με τόσα αγοράζω δύο μεγάλους.

Αυτή είναι η τιμή της αγοράς. Την ξέρω την αξία ενός σκλάβου.

Για να δω το "ράμφος" σου, κοράκι.

- Δεν έχει ούτε όλα τα δόντια του. - Μπέη μου, θα μεγαλώσουν. Παιδί είναι ακόμα.

- Και είναι αδύνατος σαν τσουγκράνα. - Όχι, έχει σιδερένια κόκκαλα.

Είναι γερό πράγμα.

- Πάμε στον υπεύθυνο του παζαριού. - Για ποιο λόγο;

Για να δούμε πόσο ζυγίζει.

- Πού είναι; - Από’κει.

Πού με πας, αφέντη;

Αγοράστε μας, καλοί μου άρχοντες!

- Τρεισήμισι πέτρες. - Βλέπεις, είναι σ’άριστη κατάσταση.

Θέλω να τον δώσω στην Αγία Εκκλησία μας.

- Ρίξε τρία γρόσια. - Ένα και πολύ είναι.

Έχεις χαρτιά; Ή είναι κλεμμένος;

Κανείς δε θα τον ζητήσει. Είμαι αστυνόμος.

Χωρίς χαρτιά, τέσσερα γρόσια.

Και τι είναι, κοτόπουλο; Σκλάβος είναι!

Να δούμε ποιος θα σου δώσει παραπάνω.

Τουλάχιστον πέντε.

- Έκλεισε. - Μη με πουλήσεις, αφέντη!

Δεν είναι τίποτα κάλπικα, έτσι;

- Πόσο γι’αυτόν πάνω στ’άλογο; - Δύο γρόσια.

Αυτός δεν είναι για πούλημα.

Κρίμα, κι ήταν καλός. Έλα, κοράκι!

Καλή τύχη, Τιντιρίκ!

Εσύ, γιατί ανακατεύεσαι;

Πατέρα! Έλα πάνω!

Όχι, δεν είναι για μένα.

Έλα!

- Είναι καλό αυτό; - Ναι!

Καταπληκτικό!

Πεταμένα λεφτά.

Τι να σου κάνω, Καρφίν; Μόνος σου έστρωσες το κρεβάτι σου.

Έλεος, αστυνόμε, άσε με ελεύθερο! Γιονίτσα!

Δεν μπορώ να γελάσω τον βογιάρο.

Αλλά θα του πω πώς γαμιόσουνα μ’αυτή την πουτάνα!

Θα την κλείσει σε κανά μοναστήρι.

Και λοιπόν; Εμένα, πάντως, θα με σκοτώσει.

Σταμάτα τις κλάψες, δε θα σε σκοτώσει.

Θα του ζητήσω να σου ρίξει μερικές ξυλιές μόνο.

Θα με σκοτώσει, αφέντη!

- Θα μου αγοράσεις κανά γλυκό; - Δεν έχουμε λεφτά για τέτοια.

Έλα, κοράκι!

Πόσα θες για να κοιμηθούμε εδώ;

Είκοσι για κάθε άντρα, πέντε για τ’άλογο.

Φέρε μας χοιρομέρι και λίγο φτηνό κρασί.

Το πεινασμένο σκυλί, μόνο κόκκαλα ονειρεύεται.

- Ο Λίκα έφαγε, ήπιε και δεν πληρώνει. - Δεν πειράζει.

Τι έκανε αυτό το κοράκι;

Την κοπάνησε απ’τον βογιάρο.

Αν ήταν δικό μου το κοράκι...

...θα του’βγαζα τα μάτια και θα του’κοβα τα πόδια.

Άντε στο διάολο!

Φάε.

Οι πλούσιοι κοιτάζουν στον καθρέφτη, κι οι φτωχοί, στο πιάτο τους.

Πολύ νόστιμο.

Είσαι βαριά άρρωστος, πατέρα.

Έχω αυτό το χτικιό στο στήθος μου.

Τα δόντια μου κουδουνάνε, το φτυάρι με περιμένει...

Μήπως να πηγαίναμε στους γιατρούς στο Βουκουρέστι;

Είναι η σειρά σου να ζήσεις, Γιονίτσα.

Μου φαίνεται σαν χθες που υπηρετούσα τον Βλαντιμιρέσκου.

Τι ζωή, γάμησέ τα...

Αναστέναξε πιο δυνατά, κοράκι!

Έδιωχνα τις γυναίκες στη διάρκεια των ξεσηκωμών.

Μπαίναμε σ’ένα χωριό, και μακελεύαμε ζώα κι ανθρώπους!

- Πότε ήταν αυτό; - Γύρω στο 1821. Εσύ ήσουν μωρό.

Ξέρεις ποιο ήταν το τραγούδι μας;

Επτά κοιλάδες και επτά λόφοι! Γάμα τους βογιάρους μέχρι τα μπούνια.

Έτσι και σ’αρπάξω απ'τη χαίτη, θα σε αιματοκυλήσω με το μπαστούνι μου...

Ήμασταν φόβος και τρόμος, τους σφάζαμε σαν τα γουρούνια.

Ήμασταν άγριοι σαν τις λεοπαρδάλεις.

Ήμουν ένας άγριος μισθοφόρος!

Είχα απ’ένα μουνί σε κάθε χωριό. Αυτό, μην το πεις στη μάνα σου!

- Εννοείται. - Είσαι μεγάλο παιδί πια.

Ξέρεις πώς τρελαίνεται μ’αυτά.

Στη ζωή μου τα έκανα όλα.

Οι ζωές μας κυλάνε σαν το νεράκι...

Όλα περνάνε σαν όνειρο.

Φάε λίγο!

Όλα τα καλά, πέρασαν σαν τον άνεμο.

- Θέλεις λίγο κρασί; - Και βέβαια!

Όταν πίνεις, μη δίνεις δώρα, μήτε να κάνεις κακό.

Αν θες οπωσδήποτε να δώσεις, δώσε όταν είσαι νηφάλιος.

Έι, κάπελα!

Φέρε μας μια πουτάνα.

Τώρα αμέσως.

Ζαμπίλα, έλα εδώ!

Δε θέλω καμία τσιγγάνα. Θέλω μια καθαρή γυναίκα!

Καθαρή είναι, ρε άνθρωπε.

Πάρ’τον γιο μου και κάν’του τα καλύτερα κόλπα που ξέρεις.

Θα τα κάνω.

Κάπελα! Εγώ θέλω αυτή την όμορφη!

Αυτή είναι η γυναίκα μου.

- Έχεις αυτή τη Γαλλική αρρώστια; (σύφιλη) - Φυσικά και όχι.

- Πώς σε λένε; - Ζαμπίλα.

- Πόσα θες; - Δεκαπέντε.

Πολλά είναι.

Έλα μαζί μου!

Άντε παλικάρι μου.

Δεν είναι κακό παιδί, αλλά είναι λίγο μαλθακός.

Η μάνα του ήταν πολύ τρυφερή μαζί του.

Δεν είναι και πολύ σεβαστικός.

Είναι καλό παλικάρι.

Έτσι ήθελα να’ναι τα παιδιά μου.

- Έχεις παιδιά, Καρφίν; - Όχι.

Ίσως του χρόνου, αν δεν πεθάνει η γυναίκα μου.

Ήρθατε εδώ απ’την Αγγλία, να μας διδάξετε τη γαμημένη ηθική σας;

Τι λέει αυτός ο ηλίθιος;

Άντε φύγε εσύ!

Ηλίθιοι ξενόφερτοι!

- Τι λες, θα παίξεις μαζί μας; - Όχι.

- Ούτε πέντε δεκάρικα για ένα; - Δεν έχω λεφτά.

- Τότε, άντε γαμήσου και παράτα μας. - Να πάω να γαμηθώ;

Θα σε περιποιόμουν μ’αυτό το σπαθί.

Υπάρχει ένα ρητό από την Ταρκοβίτσα, το ξέρεις;

"Μικρή πόλη, μεγάλη φτώχεια!"

Αλήθεια, αστυνόμε.

Μια ιστορία λέει, δύο νεαροί πήγαν να παντρευτούν.

Αλλά ο παπάς τούς διάβασε μόνο το τελευταίο κομμάτι της τελετής.

Μόλις τελείωσε η τελετή...

...όταν ο παπάς έπρεπε να φυσήξει πάνω τους...

...οι νεαροί, απηυδισμένοι από την ηλιθιότητα του, του είπαν:

"Μετά από τέτοιο χάος..."

"...καλύτερα γάμα μας και παράτα μας".

Τι ηλίθιος παπάς! "Γάμα μας μας και παράτα μας".

Αφερίμ, Γιονίτσα!

Για ένα γλυκό πράγμα σαν το φιλί, δεν υπάρχει τιμωρία απ’τον παπά.

- Σωστά, πάτερ; - Ναι, γιε μου.

- Έχε τον νου σου σ’αυτόν. - Βέβαια.

- Πώς πήγε; - Είναι δυνατός σαν ταύρος.

Μπράβο!

Πολύ καλοφτιαγμένη είσαι. Από που μας ήρθες εσύ;

Τι να κάνω;

Έι, θα με κάψεις.

Το σφιχτό της το μουνί κι ο σκληρός της κώλος...

...μου τον λιώσανε τον πούτσο!

Θα μετανοήσουμε, όταν γεράσουμε.

Πάτερ...

- Έρχομαι μαζί σου. - Καλύτερα όχι.

Έχει χώρο και γι'άλλον!

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει.

Έχω μια φωτιά στον πούτσο μου...

Λυπάμαι για σένα, αλλά δώσ’μου τα λεφτά.

- Δεν στα’δωσα πριν; - Μόνο για το παιδί.

Μην ουρλιάζεις σαν βάτραχος στο στόμα του φιδιού, θα σε πληρώσω.

Δάγκωσ’το, κοράκι!

Μη μας κοροϊδεύεις!

Τι γίνεται εδώ;

Πρέπει να πάρει τη δεκάρα απ’τη φωτιά.

Όχι με το χέρι σου.

Πάρ’το τώρα!

Άντε, σκάσε.

Αλίμονο, ο κακομοίρης!

Έχει κανείς ένα ραβδί;

- Τι το θέλεις; - Αυτοί οι καταραμένοι αρουραίοι.

Είναι παντού.

Και τόσες ψείρες, που τις μαζεύεις με το φτυάρι.

Ένα τριζόνι τερετίζει κάτω απ’το κεφάλι μου.

Τερέτισε κι εσύ, τότε.

Γύρνα το κεφάλι σου απ’την άλλη μεριά.

- Πατέρα. - Τι;

Δεν μπορούμε να τον αφήσουμε να φύγει;

- Ποιον; - Τον Καρφίν. Δεν είναι ένοχος.

"Εδώ ο κόσμος χάνεται, και το μουνί χτενίζεται!"

Κι εσύ τι είσαι, κανάς αρχιμανδρίτης;

Απλά, έλεγα.

Γιατί να τιμωρηθεί, αν δεν είναι ένοχος.

Αρκετά μ’αυτά τα γυναικουλίστικα όνειρα.

Η δουλειά μας είναι να πιάνουμε φυγάδες, και τον πιάσαμε.

Υπάρχουν νόμοι, κανόνες, δεν είναι στο χέρι μας να το ψάξουμε.

Μα, είσαι αστυνόμος.

Και λοιπόν; Ο νόμος είναι για όλους.

Και πρέπει όλοι να τον υπακούμε.

Υπήρξα ειλικρινής σ’όλη μου τη ζωή. Έκανα τη δουλειά μου νόμιμα.

Αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος κακοποιούς, Γιονίτσα.

Έχω δει κλέφτες από μπουντρούμια, να τους ελευθερώνουν τη νύχτα...

...για να κλέψουν άλογα και γελάδες...

...και μετά να τους γυρνούν ξανά πίσω στο μπουντρούμι...

...και να μοιράζονται όλοι μαζί τη λεία. Δεν κάνω τέτοια πράγματα εγώ.

Το ξέρω.

Και εγώ δεν έχω φερθεί στον κόσμο, όπως οι άλλοι αστυνόμοι.

- Δεν έχω χτυπήσει ποτέ κάποιον χωρίς λόγο. - Το ξέρω.

Υπήρξα πάντα δίκαιος.

Αν δεν ήμασταν και δίκαιοι...

...ο τόπος μας θα’χε πάει κατά διαόλου.

Δεν υπήρξα ποτέ μαυρόψυχος.

Το ξέρω. Και τι θα γινόταν αν λέγαμε πως δεν μπορέσαμε να τον βρούμε;

Θες να γίνουμε περίγελος του κόσμου και να μην πάρουμε ούτε μια δεκάρα;

Δεν μπορείς να ταΐσεις τον λύκο και να σώσεις και τα αρνιά.

Καταραμένης πουτάνας γιοι, βγάλτε τον σκασμό!

Άντε, ας κοιμηθούμε. Ο ύπνος διώχνει την πείνα.

Το κεφάλι μου με πονάει άσχημα.

Άσε με να ξορκίσω το κακό μάτι από πάνω του.

Άντε, εμπρός, Καρφίν.

Αυτός δεν ήπιε και πολύ. Εγώ ήπια σαν γουρούνι.

Είμαι ακόμα θολωμένος.

Έλα εδώ, Γιονίτσα! Δε θα σε φάω!

Όλοι οι πόνοι και οι στενοχώριες, να φύγουν απ’το μυαλό του...

...ν’ακούν καλά τα αυτιά του...

Κουνήσου απ’τη θέση σου, Γιονίτσα!

Θα περάσει, μικρέ αφέντη, θα δεις.

Ύπουλε κόσμε, πότε γλυκός, πότε πικρός.

Όταν οι λωποδύτες δε βάζουν φωτιά στα δάση...

...εμείς τα κόβουμε όλα και τα ρίχνουμε κάτω.

Τα δάση της Βλαχίας αναστενάζουν απ’το τσεκούρι.

Καλή χώρα, κακή κυβέρνηση!

Αναρωτιέμαι, Γιονίτσα, σε μερικές εκατοντάδες χρόνια από τώρα...

...πιστεύεις ότι ο κόσμος θα λέει καμιά καλή κουβέντα για εμάς;

Δεν ξέρω, πατέρα.

Νομίζω πως δε θα λένε τίποτα.

Δε θα σκέφτονται ότι εμείς στρώσαμε τον δρόμο της ζωής τους.

Μπορεί και να καταριούνται τις ψυχές μας στην κόλαση.

Πέρασε η μέρα, πέρασε η νύχτα...

Χαλάρωσε, αστυνόμε.

Σε δύο ώρες δρόμο, θα’μαστε στο σπίτι.

Θα φτάσουμε εκεί το σούρουπο.

Αλίμονο, άδικος θάνατος και κόσμος γεμάτος κοροϊδία!

Κάνουν τη ζωή των ανθρώπων εύκολη, κι αυτοί ούτε που τα θάβουν.

Ο Μέγας Αλέξανδρος σπούδασε μ’έναν μεγάλο φιλόσοφο, τον Αριστοτέλη.

Του δίδαξε όλες τις επιστήμες.

Και όλοι οι άξιοι άντρες αναρωτήθηκαν με το πόσο γρήγορα τις έμαθε.

Λοιπόν, Καρφίν, νιώθεις τη θηλιά να σε σφίγγει;

Θα με σκοτώσει, αφέντη.

Σε ικετεύω, όπως ικετεύω την Παναγία...

...πες στον βογιάρο καμία καλή κουβέντα για μένα!

Ορκίζομαι ότι θα του υποδείξω πως δεν μπορούσες να κάνεις αλλιώς.

Τόσα χρόνια αστυνόμος είμαι, έχω τον τρόπο μου.

- Μακάρι ο Κύριος να σου χαρίζει υγεία! - Σ’όλους μας.

Αν θέλει να σε βλάψει, εγώ δε θα τον αφήσω.

Λίγο μαστίγωμα, και τέλος.

Κι αυτό κακό είναι.

Δεν είναι και καμία ευχαρίστηση, αλλά περνάει.

Όλα φεύγουν μακριά, σαν τη βροχή το Μάη.

Τι;

Ή θα με πνίξει μέχρι να πεθάνω...

...με καυτό καπνό από πιπέρι, σκατά στη μαύρη ψυχή του.

Αν του πεις καμία λέξη, δε θα ξανακάνω ποτέ άλλη κακή πράξη.

Και αν χρειαστείς κάτι, θα σε βοηθήσω.

Ο Καρφίν απ’εδώ, τρώει την πίτα της ταπεινοφροσύνης...

...αλλά στο κώλο της ταπεινοφροσύνης ο διάβολος κάθεται σταυροπόδι...

Οι πληγές μου με πονάνε.

Σταμάτα να γκρινιάζεις, δεν είναι παρά λίγες γρατζουνίτσες!

Το κάνεις για να μας ξεγελάσεις.

Περνάτε καλή ζωή στις μέρες μας.

- Ποιοι; - Εσείς οι τσιγγάνοι.

Τον παλιό καιρό, μια φορά ξύπνησε ο Βοεβόδας και είπε:

"Σήμερα νιώθω να θέλω να κυνηγήσω κοράκια!"

Και ανέβασαν κάποιους σκλάβους σ’ένα δέντρο κι ο Βοεβόδας τους έριχνε βέλη...

...μέχρι που σκότωσε ένα.

Μέχρι που πέτυχε ένα κοράκι.

Μπορεί και να έγινε. Αλίμονο σ’εμάς.

Σιγά, μικρέ αφέντη.

Έτσι θα δουν όλοι, ότι ήρθες με τα πόδια.

Πονάω, δεν μπορώ να περπατήσω.

Καλύτερα κουτσός και με τα πόδια, παρά τυφλός και στη σέλα.

Πιο σιγά, αφέντη, πονάω.

- Αστυνόμε, να σου πω δυο λόγια. - Μίλα!

- Μου’κλεψαν τ’άλογο. - Που το’χες;

- Πίσω απ’το σπίτι μου. - Κι εγώ, τι θες να κάνω;

Να με βοηθήσεις να πιάσω τον κλέφτη. Και δε θα σ’αφήσω χωρίς ρεγάλο.

Πρώτα να δούμε μήπως τριγυρνάει κάπου αδέσποτο.

Ψάξτε παντού.

Όπως λέει και η παροιμία:

"Έψαχνα για τη φοράδα μου κι ανακάλυψα πως ήμουν καβάλα της!"

- Είναι ο βογιάρος σπίτι, κοράκι; - Δεν είναι, αφέντη.

- Πού είναι ο Βασίλε; - Πάω να τον φωνάξω.

- Πού το βρήκες το κοράκι; - Να κοιτάς τη δουλειά σου.

Έχεις πληρώσει τους φόρους σου;

Θα γυρίσω και θα ελέγξω.

Δεν έχουμε τίποτα!

Τι θα στείλουμε στην Ιστανμπούλ και σ’όλους τους άλλους που χρωστάμε;

Θέλεις οι Ρώσοι ή οι Τούρκοι να’ρθουν να μας σκοτώσουν;

Μα, ο βογιάρος μάς απάλλαξε τον περασμένο χρόνο.

Αυτό ήταν πέρυσι. Δεν είναι κάθε μέρα Πάσχα.

Βρωμερός όχλος.

Γαμώ την πουτάνα τη μάνα σου, Καρφίν!

Εξαφανίσου, αλλιώς θα σου τσακίσω το κεφάλι.

Ηλίθια ζώα!

Εξαιτίας σου ο βογιάρος μάς έκανε ένα σωρό βασανιστήρια!

Θα τον μαστιγώσει μέχρι να βγει το πετσί απ’την πλάτη του.

Το νου σου στους δούλους, είναι σαν τα παράσιτα.

Τσακίσου από’δω, γιατί θα σε γαμήσω στο μαστίγωμα!

Ηλίθια όντα.

Θα πάμε να πούμε δυο κουβέντες με την αρχόντισσα Σουλτάνα.

Είναι στον πύργο.

- Το νου σου στον Καρφίν! - Βεβαίως.

Πες της ότι είμαι εδώ!

Σε τσάκωσαν, Καρφίν!

- Πάρε το καθίκι, είναι γεμάτο. - Πιο γρήγορα, κοράκι.

Γιατί δεν τα’ριξες στην τρύπα;

Ευλογημένη να’σαι, φιλεύσπλαχνη κυρία.

Ο Θεός να σου χαρίζει ευτυχία για τις άπειρες καλές πράξεις σου.

Σου φιλώ το χέρι σαν γιος.

Αυτός είναι ο Γιονίτσα, γιος μου και βοηθός μου.

Σ’ευχαριστούμε που μας δέχτηκες.

Δε σας δέχτηκα, εισβάλατε. Τι θέλετε;

Να σου πω πόσο σπαράζει η καρδιά μου, όταν σε βλέπω να υποφέρεις.

Ήρθαμε να παραδώσουμε τον Καρφίν στον βογιάρο...

- Πώς τον βρήκες; - Εγώ;

- Ο γέρος πάντα ξέρει τι έχει στην τσάντα του. - Σε ποια τσάντα;

Δεν ξέρεις την ιστορία;

Ένας γέρος χτυπούσε τη γυναίκα του με μια τσάντα.

Και ο κόσμος αναρωτήθηκε, μην ξέροντας ότι η τσάντα ήταν γεμάτη πέτρες.

- Πού ήταν; - Δούλευε για ένα τεχνίτη.

Άκουσε με, λέει ότι το σφάλμα ήταν δικό σου.

Και ότι ο βογιάρος δεν πρέπει να τον βασανίσει.

Θέλω να κάνω καταγγελία στον Πατέρα Μητροπολίτη μας...

...αλλά ο άντρας μου με κρατάει κλειδωμένη.

Για ποιον λόγο, ευγενική κυρία;

Για το άγριο ξύλο που έχω φάει απ’αυτόν. Τον εχθρό μου.

Καρδιά μου, μην κλαις έτσι. Κλαίει όλη την ώρα.

Το βλέπω.

Νόμιζα ότι θα με σκοτώσει.

Θα τον καταγγείλω, καταραμένη να’ναι η ψυχή του.

Τι να κάνουμε, ευγενική κυρία; Έτσι είναι ο κόσμος.

Ο άντρας έχει το δικαίωμα να τιμωρεί τη γυναίκα του.

Αυτός είναι ο νόμος μας.

Ναι, απ’τις ημέρες του Νώε.

Ο Αδάμ ο ίδιος, κλώτσησε την Εύα...

Βούλωσ’το εσύ!

Με τον καινούργιο νόμο, ακόμη και στον κώδικα του Υψηλάντη...

...μπορεί ο άντρας να βαράει τη γυναίκα του, αλλά με το μαλακό.

Τι μαλακό μου λες; Μου τσάκισε την πλάτη.

Και δεν είμαι και καμία υποταχτικιά ή σκλάβα...

Όπως λέει το βιβλίο του νόμου του Μπασαράμπ:

"Οι γυναίκες πρέπει να στηλιτεύονται λιγότερο απ’τους άνδρες..."

"...καθώς στερούνται εξυπνάδας και είναι πιο επιρρεπείς στην αμαρτία..."

Είμαι κόρη δικαστικού, και όχι καμία...

- Σε χτύπησε με μπαστούνι ή με σπαθί...; - Με τις γροθιές του.

Τότε, δε γίνεται τίποτα.

Αν είχε χρησιμοποιήσει μπαστούνι, θα’παιρνα την καταγγελία σου εγώ.

Αλλά δεν έχεις λόγους.

Είμαι εδώ για το καθίκι.

Ακόμα κι ο Μητροπολίτης θα του έδινε δίκιο.

Άμα είσαι ένοχη μοιχείας...

Δεν είμαι ένοχη για τίποτα.

Πες μου τι συνέβη.

Ο Καρφίν λέει ότι εσύ τον παρέσυρες.

Δε θα μιλήσω γι’αυτό.

Φιλεύσπλαχνη αρχόντισσα, έχει κι αυτός ψυχή.

Κι αν ο βογιάρος τον μαστιγώσει...

...ή τον σκοτώσει για το τίποτα...

...θα’ναι μεγάλη αμαρτία στο κεφάλι σου...

Καλά, λοιπόν.

Πες στον βογιάρο ότι εγώ φταίω, κι έτσι θα τον αφήσει.

Πολλές ευχαριστίες.

Θα τον ανακρίνουμε μόνο και θα του δώσουμε άφεση αμαρτιών.

Σύμφωνα με το χριστιανικό μας δίκαιο.

Μην προβληματίζεσαι, εγώ θα πω του βογιάρου...

...να’ναι πιο ήπιος μαζί σου.

Τον ευχαριστώ τον Καρφίν. Αλλά αυτός είναι κακός άνθρωπος.

Είπε ότι θα με κλείσει σε μοναστήρι.

Μόνο στα λόγια το λέει, στο βάθος έχει χρυσή καρδιά.

Θα του μιλήσω. Σ’αφήνουμε με τον Θεό.

Ο Θεός μαζί σου, αρχόντισσα!

Κλείσ’το το σκέπασμα!

Ζήτω ο καλός μας αφέντης!

Έχω εφτά παιδιά, καλέ μου άρχοντα.

Κοίτα τον.

- Αφερίμ, Κωνσταντίν! - Σε παρακαλώ, δυο λέξεις μόνο.

Πάρ’το γεράκι.

Ήμουν σίγουρος ότι δεν θα τον έβρισκες. Ήθελα να στείλω ένα απόσπασμα.

Ορκιστήκαμε πως θα τον βρούμε!

Για να εξυπηρετήσουμε την εξοχότητά σου, θα πέφταμε και στη φωτιά.

Αφερίμ, Κωνσταντίν, μακάρι να ζήσεις τα χρόνια του Πύργου Κολτέα.

Όποιος υπηρετεί τον κύριό του με ζήλο, έχει την αγάπη του Θεού.

Αληθινά, εκλαμπρότατε!

- Πού την είχε κοπανήσει; - Δούλευε σαν σκλάβος σ’έναν τεχνίτη.

- Στο νομό μας; - Όχι, ο Γιονίτσα τον βρήκε.

- Τον πυροβόλησε κιόλας. - Αφερίμ, Γιονίτσα!

Καλημέρα, εκλαμπρότατε!

Να προσέχεις το γεράκι. Είναι δώρο για τον Μεντβέντκιν.

Μάλιστα, εκλαμπρότατε.

- Έπιασαν τον Καρφίν, εκλαμπρότατε! - Φυσικά!

Μάζεψε όλα τα κοράκια, τους υπηρέτες και την κυρία.

Να μαζευτούν όλα τα κοράκια εδώ!

Ευλογημένος να’σαι, εκλαμπρότατε!

Και το τσιμπούκι.

Άρχοντά μου, πώς να το θέσω...

Σωστά.

Όπως είχαμε συμφωνήσει. Ορίστε.

Σ’ευχαριστούμε!

Χρειαζόμαστε μια απόδειξη παραλαβής για τον προϊστάμενό μας.

Φυσικά.

Πού είναι αυτό το φτερό;

- Δεν είναι εκεί; - Δεν είναι.

- Εδώ ήταν. - Ορίστε.

Άρχοντά μου, υπάρχει και κάτι άλλο.

Πες το.

Ξέρω ότι αυτό το βρώμικο σκουλήκι λέκιασε την τιμή σου...

Αλλά έχουμε μάθει ότι δεν ήταν ο μόνος ένοχος.

Ήταν κι αυτός, αλλά η αρχόντισσα φταίει πιο πολύ.

Τ’ομολόγησε από μόνη της.

Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Τσαγκάρη, ασχολήσου με τα καλαπόδια σου!

Φυσικά.

Αλλά είναι καθήκον μου, αν οσμίζομαι απάτη...

Ευγενικέ μου άρχοντα, μαστίγωσέ τον...

...αλλά μην τον σκοτώσεις.

Πας γυρεύοντας φασαρίες;

Μήπως βαρέθηκες να κάνεις τον αστυνόμο εδώ;

- Όχι, άρχοντά μου. - Καλά, τότε.

Απλά έλεγα...

Βουλοκέρι!

- Πάρ’το! - Ο Θεός να σ’ευλογεί.

Το φέσι σου, αφέντη.

Σάρα, έλα μαζί μας!

Είναι έξυπνος, εργατικός σκλάβος...

- Ποιος; - Ο Καρφίν.

Φέρ’το στιλέτο!

Τι θα’λεγες να γράφαμε στον Μαχμούντ στην Ιστανμπούλ;

- Ποιος; - Εμείς.

Να του ζητάγαμε να απονείμει στον Καρφίν...

...το παράσημο του Τάγματος του Νισάν...

...μιας και είναι τόσο καλός τσιγγάνος.

Ή να πούμε στους Ρώσους...

...να του δώσουν το παράσημο του Αγίου Βλαδίμηρου;

Ψυχή μου, δυο λόγια να σου πω, αν μου επιτρέπεις.

Και τι λόγια έχεις να μου πεις;

Σκέφτηκα ότι σ’έκανα ρεζίλι...

Ιορντάτσε, σε παρακαλώ!

Κόψε τα πολλά πικρά δάκρυα, για τα γλέντια του χθες.

Που είναι αυτός ο Βασίλε;

- Πήγε να φέρει την αρχόντισσα. - Πες του να βιαστεί!

Συγχώρεσέ τον, αφέντη! Δείξε λίγο οίκτο!

Τι, ξέχασαν το νερό όταν σε βάπτισαν εσένα;

Θα’ναι καλός.

Αρκετά με το κλαψούρισμα!

Μακάρι η γυναίκα σου και τα παιδάκια σου...

...να ζήσουν χρόνια πολλά και ευτυχισμένα!

Είσαι ευχαριστημένη, αγάπη μου, που μ’έκανες περίγελο της πόλης;

Εμένα, τιμημένη μου γυναίκα;

Και μάλιστα μ’έναν τσιγγάνο;

Όλοι γελάνε μαζί μου, λες και είμαι κανάς ηλίθιος.

Μέχρι και τα κοτόπουλα γελάνε μαζί μου. Ακόμα και τα μικρά παιδιά.

Φέρτε τον εδώ!

Βασίλε! Πιάσ’τα χέρια του!

Του Καρφίν, ηλίθιε!

Πιάσ’τον!

Καρφίν!

Τέτοιο φίδι μεγάλωνα στο αρχοντικό μου!

Τέτοια φαρμακερή οχιά!

Άφησέ τον, δεν ήταν δικό του λάθος!

Λέκιασες τη ζωή μου, κοράκι!

Συγχώρεσέ με, αφέντη, δεν ήταν δικό μου το λάθος!

Σου φέρθηκα καλά, όπως σ’όλους τους δούλους μου.

Σε τάισα, σ’έντυσα...

...δε σε βάρεσα... Κι εσύ...

Φαρμακερή οχιά!

Ήταν δικό της το λάθος, όχι δικό μου!

Μην τον σκοτώσεις!

Βοήθεια, καλοί μου άνθρωποι, θα με σκοτώσει!

Αστυνόμε, βοήθησέ με!

Άρχοντά μου, άσ’τον καλύτερα, να τον τιμωρήσει ο ηγεμόνας...

...σύμφωνα με τον νόμο...

Εσύ, βγάλ’τον σκασμό! Χάσου από τα μάτια μου, σκουλήκι!

Βασίλε! Άνοιξε του τα πόδια!

Δώσ’μου το μαχαίρι! Βγάλ’του και τον πούτσο του!

Κράτα τον!

Άρχοντά μου, δοκίμασε μ’αυτό.

Κράτα τον!

Αυτό θα του γίνει μάθημα!

Ας γίνει μάθημα για όλους σας.

Άμα νομίζετε ότι μπορείτε να κάνετε τέτοια πράγματα εδώ.

Θα το ανακαλύψω.

Κόψ’του και τον πούτσο, αφέντη!

Ορίστε, Κυρά μου, φάε τα αρχίδια του...

...μια και τα λάτρευες τόσο!

Να τον κάνετε γύρο στην πόλη...

...για να τον δουν όλοι ότι έχασε τα αρχίδια του...

...και μετά να τον φέρετε πίσω, γιατί έχω κι άλλα να πω μαζί του.

Και να πάτε τη γυναίκα του στο παζάρι και να την πουλήσετε!

Δε θέλω να την ξαναδώ!

Ό,τι πεις, αφέντη.

Μόνο που ο νόμος δεν επιτρέπει να διαχωρίζονται οι οικογένειες των σκλάβων...

Αυτό είναι δικιά σου δουλειά! Δωροδόκησε κάποιον αν χρειάζεται.

Πάμε να φύγουμε, γιε μου.

Stultus numerus infinitus... (Οι τρελοί τελειωμό δεν έχουν)

Έλα, μην στεναχωριέσαι.

Να’σαι αληθινός άντρας, όχι κρέας με μάτια!

Είμαι καλά, πατέρα.

Δεν ήταν κι αδελφός σου.

Ο Θεός φροντίζει ακόμα και τα σκουλήκια...

κι εμείς δεν μπορούμε να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον.

Αυτός ο κόσμος θα μείνει όπως είναι...

...δεν μπορείς να τον αλλάξεις, όσο κι αν προσπαθήσεις.

Ζούμε όπως μπορούμε, όχι όπως θέλουμε.

Αλλά θα’σαι μια χαρά, αγόρι μου. Θα σε στείλω στον στρατό...

...θα γίνεις πραγματικός άντρας.

Θα επιζήσεις από έναν-δυο πολέμους, και θα γίνεις αξιωματικός.

Σημείωσε τα λόγια μου.

Κατάλαβες;

Η ζωή θα’ναι καλύτερη, και θα’χουμε την ευκαιρία να ξεκουραστούμε.

Ορισμένες καταστάσεις και διάλογοι, πάρθηκαν από ιστορικά έγγραφα και κείμενα.

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.