Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Zeg de mensen dat ze naar huis moeten gaan. Nu snel.
Ga naar huis! Er is niets te zien, er valt niets te halen.
Leg hem daar neer.
Geef je namen aan je vader? Mijn naam is Luc Carlens.
- Ik weet het. - Zeg je vader dat hij mij arresteert.
Zoon van een klootzak!
- Zijn er overlevenden? - Nee.
Hallo. Ik ben een Belg. Dit is België.
België. Delahaut.
Ik ben Jean. Je moet je verstoppen.
- Ik kan voor je terugkomen. - Terugkomen?
Ja! Ik kom terug.
Het is Jean.
Alsjeblieft!
- Het is laat. - Mevrouw Daussois.
Ik moet meneer Daussois spreken.
- Waarom? - Een Amerikaan uit een vliegtuig.
Hij is buiten. Ik heb hem in het bos gevonden. Hij gaat dood.
- Waarom ben je hier gekomen? - Jij zit in de Maquis.
Nee, je vergist je. Wat is dat?
De kruiwagen.
Hij gaat dood. Madame Daussois, ik heb het beloofd.
Ga naar mevrouw Dinant.
- Is hij bij bewustzijn? - Nee.
- Je moet je aankleden. - Het is te vroeg.
Je ging laat naar bed.
Ik kon niet slapen. Ik was bang dat hij zou sterven.
Het gebeurd. De anderen stierven.
Claire, je kunt niet iedereen redden.
Ik begrijp je niet.
Ik zei dat je het niet meer mocht nemen, maar je deed het toch.
Dit is de laatste.
Er is een bijeenkomst bij Jauquet. Ik ben na het eten terug.
Als ik erachter kom dat je tegen mij hebt gelogen, sla ik je in elkaar.
Ik speelde met Luc Carlens. Je kunt het aan zijn vader vragen.
Verdomde Maquis! Ik praat niet met zulke mensen.
Ze vernietigen België.
- Kom niet in hen in de buurt. Begrepen? - Ja meneer.
- Bedankt moeder. - Mijn hand doet pijn.
- Dit is de plek. - Pardon?
- Waar ben ik? - Delahaut. België.
- Hoe kom ik hier weg? - Nee, niet vandaag.
- Ik moet contact opnemen met de squadron. - Het is goed.
Het is goed.
Wie ben jij?
- Ik ben Claire. - Ik ben Ted.
- Ted. - En de anderen?
Nee.
Nee.
Bedankt.
Bedankt dat je voor mij hebt gezorgd, met het lezen.
Je luisterde?
Het is poëzie. Gerard Manley Hopkins.
Een Engelse piloot had het aan mij gegeven.
Misschien kun je later meer lezen.
Je stem... is rustgevend. Het laat mij voelen...
Ik hoor praten. Het is mijn beurt.
Maakt je geen zorgen. Hij is bij de Maquis. Hij is hier om te helpen.
Het verzet. We brengen je naar huis.
Voel je je beter?
- Ik niet... - Hij vraagt of je je goed voelt.
Zeg hem niet goed, maar niet dood.
Niet goed, maar niet dood. Ik moet wat water halen.
- Waar ga je naar toe? Blijf. - Vertel mij eens over jou.
- Dit was geen bommenwerper. - Nee.
De piloot vertelde mij dat er verkenningsvluchten zijn.
Het is geen gerucht. Het is een feit. Een feit dat crashte in onze achtertuin.
- Het was een verkenningsvlucht. - Wat voor verkenning?
Voor een invasie.
Hij zei dat er een dunne radio was
met navigatiecodes, het bevind zich nog in het vliegtuig.
Nazi-specialisten hebben Berlijn verlaten, terwijl Duitse soldaten de wacht houden.
We moeten het vliegtuig doorzoeken.
We zouden de soldaten moeten doden. Er zouden represailles zijn.
Als de Duitsers de radio krijgen, komt er misschien geen invasie.
We zouden voor het leven in deze gevangenis vastzitten.
- Dat risico kunnen we niet nemen. - Het is vernietigd.
- Ja. - We kunnen geen ja zeggen.
We hebben hier zo lang op gewacht... Ik kan mij het niet herinneren.
Jauquet, het is zoals je zei. Het is alsof je op kerstavond wacht.
We kunnen niet alles op het spel zetten voor een kerstdroom.
We moeten eensgezind zijn.
Zeg het! Spuug het uit!
Lucette... alsjeblieft.
Ja.
Oké, we zijn het eens. Het werd vernietigd.
We laten het vliegtuig met rust.
Je bent zo warm.
Hoe laat is het?
We besloten... en toen dronken we.
De piloot wordt beter. Je bent dronken!
Een beetje maar. En we hebben een plan.
Drie dagen.
Dan is hij weg... alsof hij al weg was.
- Kus me. Te veel kleren! - Het is koud.
Help mij.
Je houdt niet van mij.
- Ga slapen. Je bent echt dronken. - Dat is niet waar.
Is het niet normaal dat een man een kind met zijn vrouw wil?
- Je maakt de piloot wakker. - Neuk met die Amerikaanse piloot!
Je vernedert mij. Je houdt niet van mij.
Ik ben hier.
MacGreedy, Harpring, Ellison, Dwyer, Blaise,
Davidowitz, Balzacs, Klein, Wellman,
Mac, John.
- Het spijt me. - Nee. Kom binnen.
Je was aan het praten.
Namen.
Mijn team. Mijn jongens van de LIB.
Ik wil hun namen niet vergeten.
Sorry.
Het waren goede mannen. De besten.
Natuurlijk.
Behalve Wellman. Hij was een klootzak.
Vertel het mij.
Ted, vertel hun namen.
Matt MacGreedy, John Harpring...
Hey, luilak. Ik dacht dat je de hele dag zou slapen.
Je moet voorzichtig gaan. Je bent er nog niet klaar voor.
Het is nog maar drie dagen geleden dat je koorts voorbij was.
Drie dagen. Jongen!
Het voelt alsof ik hier ben sinds...
Ik hoorde Henri ongeveer een uur geleden vertrekken, denk ik.
Je hoort alles in die kamer.
Hij ging niet alleen weg.
Ze komen bijna elke dag samen om de route voor te bereiden.
Mooizo. Ik moet gaan.
Ze zullen je morgen verplaatsen, nu je kunt lopen.
Ik ga je missen. Ik leerde hoe je ruikt.
Ik weet dat je komt als ik je voetstappen hoor.
Ik moet naar de stad rijden. Zeg Henri dat het tijd is.
Glorie zij God voor gevlekte dingen.
Voor luchten van lichamelijke kleur... paarskleur als een gestroomde koe,
voor rozenmollen allemaal gestippeld op forellen die zwemmen,
vuurkool, noten die vallen, frisse windvlagen...
Dan zijn er nog enkele andere zeer poëtische zinnen die ik ben vergeten.
Het is gemakkelijker om dit te doen zonder naar je gezicht te kijken.
- Dat is een favoriet. - Het spijt mij dat het niet goed was.
Ik wist dat het je favoriet was. Die pagina was helemaal gekreukt.
Je laat je sporen achter.
- Je zou hier niet moeten zijn. - Ik wil je gewoon bedanken.
Ik zal het Henri vertellen.
- Blijf uit het zicht. - Je hebt mijn leven gered, weet je.
- Ja. Welnee. - Ja.
De held!
Jean, ik wilde je bedanken.
- Hij begrijpt je niet. - Ik denk van wel.
Speelt hij al voetbal?
Ik wilde je bedanken.
Zeg hem dat hij geluk heeft dat hij beter is.
Je moet je verstoppen.
- De Amerikanen claimen alles. - Hij is een held.
Ik wil hem verstopt hebben. Nu!
- Bedankt. Merci. Begrijp je het? - Ja! Bedankt.
- Breng hem naar boven. - Ga naar huis, jochie. Nu!
- Alsjeblieft... - Nu, zei ik!
Het zou goed zijn om van die Amerikaan af te zijn.
Ik ben de huisgasten zat. Nog zo'n maand...
- Het is wat we doen. - Ja.
- Een maand is lang. - We redden het wel.
Het is alles wat we kunnen doen.
Hij houdt van je vrouw. Misschien vindt ze hem leuk.
Hou op. Ik heb al genoeg vijanden.
Wat is er gaande?
- Je mag niet beneden zijn. - Ik moet het weten!
De nazi's vonden één van de tunnels in Bruly-de-Pesche.
De tunnels zijn geblokkeerd. Je kunt niet bewegen. Misschien binnenkort.
Niet snel? Ik moet met je man of Anthoine praten.
- Morgen. - Nu.
- Dit is niet het juiste moment. - Vijf minuten maar.
Het spijt me. We hebben ook onze manieren.
Ik heb 31 gevechtsmissies gevlogen. Ik ben al 14 maanden een doelwit.
Ik word genegeerd door de mensen die ik probeer te redden!
Je denkt alleen aan jezelf. We zouden allemaal kunnen sterven!
Ik ga hier niet zitten terwijl jij beslist wat er met mij gebeurt!
We negeren je niet. We redden je!
Hoe minder je weet, hoe veiliger het is voor iedereen.
We doen er alles aan!
En het is onze manier. Welterusten, majoor.
Laat mij los!
- Wat doe je hier? - Het dorp is leeg.
Ze namen het halve dorp in en sloten ze op in de schuur.
- Wat? - Iemand heeft de Duitsers vermoord.
Wat zullen ze doen? Waar is Henri?
Ga naar huis. Ik zal je inhalen. We gaan zo snel mogelijk weg.
- Waarheen? - De tunnel in met de anderen.
Ik zal voor iedereen eten brengen. Pak alleen in wat je nodig hebt.
Je was lang weg. Ik begon mij zorgen te maken.
- Wat is er? Je bent rood. - Ik had een lekke band.
- Breng het binnen. Ik zal het maken. - Nee.
- Je hebt je fiets nodig. - Nee.
- Wat is er aan de hand? - Ga alsjeblieft terug naar boven.
Alsjeblieft!
- Heb je Jean gezien? - Je maakt mij bang.
Wat is er?
- Represailles. - Waarvoor?
Iemand heeft de Duitsers bij je vliegtuig vermoord.
Nu is het de beurt aan de Belgen om te sterven.
- Waar is je man? - Ik weet het niet.
Philippe Jauquet.
Emilie Boccart.
Emilie Boccart!
Jean-Luc Verdun.
Adrien van der Elst.
Elise van der Elst.
Sylvain Jacquemart.
Leon Ball. Roger Doumont.
Pascal Guillaume.
Klaas de Borgher.
Therese Dinant.
Lang leve België!
- Wat zullen de anderen zeggen? - Ik moet blijven.
Hij zal zichzelf aangeven om ons te beschermen.
Hij begrijpt niet dat we alles zullen verliezen.
Wat moet ik tegen je man zeggen?
Er is een kleine jongen. Dit is waar ik thuis hoor.
Moet ik hem dat echt vertellen?
- Wat als de Amerikaan het doet? - Ik ken hem.
Hou hem dan in de gaten.
Ik neem zo snel mogelijk contact met je op.
- Ja. Bedankt. - Verberg je nu.
- Tot ziens. - Tot ziens.
Mooie meid.
Jammer dat ze niet thuis is.
Misschien kunnen we wachten tot ze terugkomt.
Laten we gaan. Er zijn andere huizen.
- We hadden bij de anderen moeten blijven. - Dit is belangrijk.
Ik moest je alleen spreken.
We hadden moeten blijven en vechten. Dit is niet hoe wij zijn.
- Ga zitten. - Er is geen water.
Zelfs geen kans op wat koude thee.
Wil je naar mij luisteren? Bellefroid vertelde het, niemand anders.
Ik denk dat je het moet weten.
De Duitsers zeiden dat ze vermoedden dat een Amerikaan de crash had overleefd
en de bewakers doodde om de codes te krijgen.
Hij had geen idee wat er zou gebeuren. Hij dacht niet na.
- En Claire bleef bij hem. - Ja.
Misschien had jij ook moeten blijven.
Ja, ze is je vrouw.
- Natuurlijk. - Het is onzin. Je kent me.
Hoe zit het met die radio en de codes? Heeft hij het gekregen?
Niemand weet het.
Ik kan niet meer terug.
Het is niet zo erg, als je van kapotte dingen houdt.
- Vind je alles grappig? - Nee. Alleen deprimerende dingen.
Heb je honger?
Waarom ben je zo dichtbij gekomen?
Een verkenningsvlucht.
De geallieerden verzamelen informatie voor een invasie.
Moeder?
Het is Jean.
Hij is weg.
- Komt hij terug? - Ik weet het niet.
Ik heb een lijst met de mensen die zijn vermoord.
- Ik kan het niet. - Ze hebben Emilie Boccart vermoord.
Ze was je vriendin.
Het spijt me.
Je laat hem het doen. Je laat ze het allemaal doen.
Ik heb een nieuw gezin.
Ik ben het, Jean.
Bedankt. Dat is aardig.
Vaarwel.
- Waar ga je naar toe? - Ik weet het niet.
Ik heb je hier nodig.
Kom je?
Het geneest snel.
Het vervaagt altijd op het einde.
Ik heb een lijst gemaakt om iedereen te onthouden.
- Wat is dit? - Ze zijn dood.
Ze zijn opgehangen.
Geen woord tegen de Amerikaan, hoor je?
- Hij zou het ze niet hebben laten doen! - Jean, luister naar mij. Geen woord.
- Alle Duitsers! - Hoor je mij? Het is te veel.
Heb je ooit iemand zien hangen, mevrouw Daussois?
Ze zien eruit alsof ze dansen, maar hun voeten raken de grond niet.
Ik heb het je nu verteld. Ik zal het niemand anders vertellen.
- Hey, partner. - Hij heeft eten meegebracht.
Als hij Frans kon spreken, zou hij in orde zijn. Ik kom zo naar beneden.
- Geen woord. - Geen woord.
Wil je dansen?
Wil je met hem dansen?
- Wil je kinderen? - De oorlog.
Ooit?
Doe mij de eer. Je laat mij er slecht uitzien in het bijzijn van de jongen.
- Geen gedans. - Het spijt me. Ik wilde niet...
Geen gedans.
Ik voel mij als mijn vader.
Hij droeg mij altijd uit zijn vrachtwagen als ik deed alsof ik sliep.
- Je bent zo goed met hem. - Het is makkelijk. Hij is geweldig.
Waar woont hij?
Hier, denk ik.
- Jean beschouwt dit als thuis. - Heeft hij het je verteld?
Nee, maar het is duidelijk. Jean droeg mijn dog-tags niet.
Hij is een slimme jongen. Hij weet dat hij ze niet kan dragen.
Ik weet zeker dat hij ze ergens verbergt.
Ik zou ze terug moeten halen.
Laat hem slapen. Hij kan ze later voor je halen.
Daar gaat mijn identiteit.
Ik begin te vergeten wie ik ben.
Ik beloofde mezelf dat ik het niet hardop zou zeggen, maar daar is het.
Bericht uit Londen over het vliegtuig. De codes zijn veilig.
Ze werden vernietigd.
- Door de piloot? - Niemand weet het.
Maar wie het ook was, hield de codes uit Duitse handen,
hoewel het tegen vreselijke kosten in was.
Ons volgende doel is Hanzinelle, aanvoerlijnen van de nazi's.
De tijd is gekomen. Het spijt me.
- Elf doden. - Ik heb een explosief team nodig.
En we moeten het snel doen.
- De reis duurt twee dagen. - Claire...
Laten we onszelf bij elkaar brengen.
Ik ga naar Hanzinelle.
Ik zal de nazi's leren wat represailles voor ons betekenen.
Filip heeft gelijk.
Ik heb focus nodig. Ik ga naar Hanzinelle.
Ik heb geen bad meer gehad sinds ik een klein meisje was.
Claire, hou je van je man?
Deze oorlog, het... veranderd mensen.
Ik heb lang op hem gewacht.
Ik weet al sinds ik klein was dat ik met Henri trouw.
- Henri is mijn neef. - Neef?
Mag dat?
Niet dichtbij. een verre neef. Maar dezelfde achternaam.
- Ik weet je achternaam niet eens. - Daussois.
Daussois.
Ben je mij niet beu?
Ik ben niet grappig, niet dapper, en mijn handen zijn lelijk.
Nee.
Ik ben dol op dit gezicht.
- Je had vroeger koeien. - Ik herinner mij het niet meer.
Ik wed dat je goed met ze was. Het moet een fijne plek zijn geweest.
Wil je dat ze je te pakken krijgen?
Rot op met de nazi's. Ik zou ze allemaal willen vermoorden
- Kom binnen. - België is binnenkort vrij.
De volgende keer dat ik hier vlieg, zal het met jou aan mijn zijde zijn,
ik kom terug om je ouders te zien.
- Mijn ouders zijn dood. Kom binnen. - Nee.
Kom hier.
Ik ben niet bang.
Je zou het moeten zijn.
Ik ga met je trouwen, Claire.
Ik ga met Claire Daussois trouwen.
Geef mij wat licht.
- Klaar daar? - Ja, ga je gang.
Laten we gaan.
Dat is het, jongens, ik ben er klaar voor! Bedek je oren!
Ik kan mijn ogen niet sluiten. Ik zie Claire aan het einde van een touw.
Ze is oké.
Ze houdt niet van mij.
Probeer te slapen.
Misschien is er licht aan het einde van deze verdomde tunnels.
Soms ben ik bang voor haar.
Henri, laten we dit afmaken en dan kunnen we misschien naar huis gaan.
Wat als we de tafel dekken en er komt niemand?
Ik ben geen soldaat.
Laat mij het zijn.
- Mijn jongen, gaat het? - Ik heb een nieuw huis.
Wat kan ik voor je doen? We hebben appels vandaag.
- Ik heb een nieuwe moeder. - Dat is leuk.
Ze heet Claire Daussois.
Snel! Wat brood, kaas en bier.
Wat zegt die kleine rat?
Je moet op je beurt wachten. Ik was aan het praten met mevrouw Oomlop!
Waar is ze dan? We hoeven niet te wachten.
Wacht op je beurt! Het is mijn dorp. Het is onze winkel.
Het brood is vers. Jean, maak dat je wegkomt.
Je moet wachten, net als iedereen!
- Genoeg. - Ik wil appels voor mijn moeder,
en ook voor mijn vader.
Wat is hij aan het doen? Ik zou hem moeten vermoorden!
- Neem je eten en ga! - De jongen is gek.
Ga!
- Wat bezielde je? - Drie appels voor mijn moeder.
- Dit is onzin. - En wat bier.
- Ik kom zo snel mogelijk terug. - Haal nog wat verband.
Jean's snee kan geïnfecteerd raken.
- Bent je nu de verpleger? - Ik had een hele goede leraar.
Mooizo. Ik ben het beu om mannengezichten te repareren.
- Ze houdt van je. - Jean!
- Wat zei hij? - Niets.
- Love, love, love you. - Hou van jou!
De kat... le chat... is weg. De muizen zullen spelen.
Maak je geen zorgen als je het niet meteen lukt. Het vergt oefening.
Het is een beetje anders dan voetbal.
- Honkbal. - Daar gaan we!
Een beetje Allie Reynolds kinmuziek.
Blijf daar niet staan. Rennen! Ren naar de honken!
- Home run! - Oke.
Dit is het, jij kleine Belg Ted Williams.
- Home run! - Wees niet eigenwijs.
Ik sta op het punt om de gevreesde Teddy Brice knokkelbal los te laten,
schuif-zinklood-spinner, hoog en strak, laag en weg,
zeg je gebeden, smeek-om-mamma drop-ball.
- Home run. - Dat is het. Geen genade.
Hij controleert eerst de loper.
Hij schudt het signaal af,
geeft een kleine draai aan de bal, maakt zijn voeten klaar.
Ohja.
Tot ziens, meneer Spalding.
Ik heb gewonnen!
Ik bel de Indianen. Ze schrijven je in.
Je bent een natuurtalent.
Oh, man, je hebt mij uitgeput.
Ik moet het twee keer vertellen, voor Jean.
Nee, Amerikaans, Engels.
Oké, in het Amerikaans.
Er was een jongen, en hij groeide ver weg op.
Alles wat hij kon zien, waar hij ook keek, was open vlakte.
Toen hij rende, maakte hij geen geluid,
omdat hij op het ritme van de aarde rende.
En hij was geliefd.
Ik ben wakker. Ga verder.
Deze kleine jongen werd een man.
Hij maakte een huis met zijn eigen handen.
Hij bouwde ook een gezin, en ze waren nooit alleen.
Ze waren nooit bang.
Als het regende, werd de zon feller.
Als het sneeuwde, groeiden de gewassen.
Als ze verdrietig waren, was dat alleen omdat het te veel leek
voor één gezin om het helemaal voor zichzelf te hebben.
Ze waren beschermd tegen het donker.
En de nacht kwam nooit, omdat...
om middernacht...
om middernacht alle engelen van God de kaarsen aanstaken
om hen te helpen inzien dat dit hun geschenk was.
Iemand moest gelukkig zijn, verliefd,
veilig.
Ergens moest er vrede zijn.
Een peer. Het is zeer zeldzaam, van mevrouw Oomlop.
Claire, wat is er?
Aanstaande vrijdag nemen ze je mee.
Drie dagen.
Het is makkelijk. Ik ga niet.
Ze komen 's avonds na het eten.
- Je gaat met mij mee. - Het is onmogelijk.
Je moet met mij meegaan, jij en Jean.
- We hebben de papieren niet. - Haal de papieren.
Ze kunnen ze niet voor ons maken. Ik wacht hier op mijn man.
Waar heb je het over?
Als ik Henri verlaat, is dat om hem aan de kaak te stellen.
Ted, het is niet eervol.
Rot op met wat eervol is. Ik maak je blij.
- Niet praten. - Ik maak je blij.
Ik maak je blij.
Je houdt echt van hem.
Je had het mij kunnen vertellen.
Ik heb nooit tegen jou gelogen. Nooit.
Je hebt een echtgenoot.
Trek het aan.
Ik heb een briefje achtergelaten voor Jean in het Frans.
Kom gauw, schreef ik. Ik hoop dat het klopt.
Ik heb een beschrijving nodig. Ik wil een dorp zonder herkend te worden.
- Jij kent alle wegen. - Wat ga je doen?
Je mee uit nemen.
Ik wil naar een café.
Ik wil dat mensen ons samen zien, in de open lucht, niet ondergedoken.
Ik zal je niet aanraken.
Ik wil gewoon bij je zijn om het te maken...
Jullie zijn helemaal gek! Zeg hem bedankt en veel succes.
Ze wenste ons geluk, noemde ons gek, en ze bedankte je.
Dit was stom. We zouden moeten gaan.
Ik wist niet dat er een pijl naar mijn hoofd zou wijzen.
- Het spijt me. - Nee. Ik ben de gek.
Ik deed alsof het echt was.
Ik werd verliefd op de vrouw van een andere man.
Mijn straf is dat ik haar nooit zal kunnen vergeten.
We hebben dezelfde straf.
- Raak me niet aan. - Het maakt niet uit. Je leeft!
- Niet verstandig om Delahaut te verlaten. - Hoe gaat het met de anderen? Anthoine?
Hij werd gevangen genomen.
We moeten gaan. Zeg hem dat hij achterin moet zitten.
Zijn naam is Ted.
Ga alsjeblieft achter in de vrachtwagen zitten.
Mijn kleren passen hem niet.
Je moet mij het nieuws vertellen. We hebben zo weinig gehoord.
We hebben alle oude tunnels opgeblazen.
We hebben de bruggen opgeblazen. We hebben ons werk gedaan.
Ik ben bij Oomlop geweest. Ik weet dat de Amerikaan vrijdag vertrekt.
Ze vergist zich.
Hij vertrekt vanavond.
Je had mij net zo moeten missen als je hem zou missen.
Je vertrekt vanavond.
- Hey, maat. - Home run.
Nee, ren naar huis.
Ik ben klaar.
Zeg hem dat hij moet eten. We moeten over 20 minuten weg.
Je moet snel eten.
- Jean, help met de vrachtwagen. - Nee.
Laat de jongen eten. Jij gaat je gang.
Zeg me, Jean, wat is er gebeurd terwijl ik weg was?
- Je kan het vertellen. - Niets.
Oké, we wisselen verhalen uit.
Ik zal je vertellen over de Maquis, de tunnels, de explosies.
Jij vertelt mij wat er is gebeurd tijdens mijn afwezigheid.
Je zegt niets.
Henri, bedankt dat je mij eruit hebt gehaald.
Waarom praat hij tegen mij terwijl ik tegen jou praat?
Wat heeft deze soldaat voor ons te verbergen?
Ik zal het aan mijn vrouw moeten vragen.
Dat is wat er is gebeurd.
Wat betekent dit?
Ga je gang, vertel het hem.
Henri zal je achter in de vrachtwagen verstoppen tot het wisselpunt.
Je neemt 15 stappen in het donker en zegt "Moed".
- Moed. - In het Frans. Moed.
Moed.
Henri heeft je papieren.
De koeriers zullen de rest uitleggen.
De chocolade?
Je zegt "Moed" en overhandigt de chocoladereep.
- Mijn kaartje. - Je kaartje naar huis.
Heb je hem alles verteld?
- We zullen er altijd zijn, nietwaar? - Ja, we zullen er altijd zijn.
Jean...
- Kom je terug? - Tuurlijk, jochie.
Zeker weten. Ik kom terug.
Kom op.
Moet je zien! Neven, vrienden.
Vrienden, mijn vrienden, allemaal dood. Dood voor jou!
En Dinant, de verpleegster... heeft je gered!
En Philippe Jauquet. Mijn vriend.
Mijn beste.
Allemaal dood voor jou.
Dood.
Voor jou!
Verberg je nu!
Kom op. Laten we gaan.
- Moed. - Moed.
Ik hou van je, Claire.
Moed.
Misschien begrijp je het niet. We zullen het opnieuw proberen.
- Claire Daussois. - Hoe lang ben je al een Maquis?
Zeg mij hoe je man heet. Zeg mij Henri zijn naam.
Hij gaf ons de Amerikaan. Hij dacht dat het genoeg was.
Maar we moeten weten wie de bewakers heeft vermoord,
en wat de codes waren die in het vliegtuig zaten.
Nu is het jouw beurt om te praten.
Of wil je liever zien wat er gebeurt als je dat niet doet?
Oorlog maakt van ons allemaal lafaards. Wat is er mis met je?
Was het het waard, Henri, met je mond dicht?
Ik wil namen, adressen, tijden waarop ze thuis zullen zijn,
hun favoriete recepten.
Ik weet dat er iemand berichten verstuurt,
iemand die we op de één of andere manier over het hoofd hebben gezien.
Delahaut is van de Führer.
We moeten het Belgische virus uit zijn aderen krijgen.
Je kunt helpen, mevrouw.
Je kunt de verpleegster van Duitsland zijn.
Doe voorzichtig. Ze mag niet sterven... nog niet.
Laten we naar huis gaan, majoor.
Laten we de vrouw, kinderen en vriendin zien.
Laten we naar huis gaan.
Nog één keer. Wie ben jij?
Majoor Theodore Brice.
Wie heeft je verborgen gehouden in de stad Delahaut?
7216892...
Welke leden van het verzet heb je ontmoet?
Majoor... Theodore... Brice...
Je begint mij te begrijpen, majoor.
Ik wil onze sessies definitief beëindigen.
Waarom maak je geen schoon schip? Je zult je zo veel beter voelen.
37216892...
Oké, je wilt liever dansen.
Leun je hoofd achterover. Achterover leunen.
Breng hem naar de ziekenboeg en stop het bloeden.
37216892...
Zeg de kapitein dat ik er klaar voor ben.
Hoe voel je je?
Realiseer je je dat je vrij bent?
Je bent vrij!
Bedankt.
- Anthoine, ik dacht dat je dood was. - Bijna.
Ze deden hun best.
Ik heb wat boodschappen voor de winkel.
Ik kom met je mee. Ik ben niet klaar om ons verwoeste huis te zien.
Ik heb gehoord... van Henri.
Ja.
Hoe is Claire?
Ze is de de boerderij aan het herstellen. Ze redt het wel.
- De piloot? - Gedood door de Duitsers.
- Maar hij was een officier. - Hij gaf ze een valse code.
En hij loog over het doden van de bewakers bij het vliegtuig.
Was hij niet?
Nee.
- Het is goed om thuis te zijn. - Ja.
Ja.
Moeder! Ik ga vliegen.
- We zullen er altijd zijn, nietwaar? - Ja, we zullen er altijd zijn.
Ondertiteling: Alain Delon Fan
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.