All language subtitles for Hodinu.nevis.2009.DVDRip.XviD-SDTV

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

movie info: XVID 624x272 25.0fps 699.9 MB /SubEdit b.4066 (http://subedit.com.pl)/

/Nie wiesz, kiedy przyjdzie pora.

- NIE ZNASZ GODZINY -

>> DarkProject SubGroup >> Mroczna Strona Napisów

www.dark-project.org

tłumaczenie: techniacz

korekta: Rarehare

Nie jest pan już taki młody, prawda?

Nie za późno na rozpoczęcie wymagającej poświęceń kariery lekarza?

Ile razy pan już próbował?

- Pięć? - Miałem tremę.

Nie chcę pana rozczarowywać, ale jest wiele zawodów,

w których może pan się spełnić i pomagać chorym.

- Cześć, Hynek. - Cześć.

Co za niespodzianka. Co u ciebie?

- Znów oblałem egzamin. - Oblałeś?

- Też studiujesz medycynę? - To był egzamin wstępny...

Dopiero? Liceum skończyliśmy 6 lat temu.

To co? Ciągle próbuję.

Nie wiem, co robić. Byłem przekonany, że w końcu się uda.

Wiem...

Wiesz co? Złożymy odwołanie.

Wyjaśnimy im, jak bardzo pragniesz zostać lekarzem...

To bez sensu. Ja...

- Muszę się przeprowadzić. - Dokąd?

Do starego mieszkania taty.

- Ale ty nawet nie umiesz... - Umiem. Wszystko umiem.

Nie martw się.

SZPITAL

Uważaj, jak chodzisz!

/Dlaczego chce pan pracować /jako sanitariusz?

Nie mam nic złego na myśli.

Chcę w końcu pracować, przydać się na coś...

Nie mam zamiaru się z panem sprzeczać. Potrzebna nam każda para rąk.

Obawiam się tylko, że szybko pan zrezygnuje.

Pan jest tym nowym? Na "trójce" czeka pacjent

na przewiezienie na operację, a na "piątce" pacjent narobił do łóżka.

Więc niech ten nowy się przebiera i przychodzi pomóc.

Doktorze, jeszcze jedno.

Jeśli jeszcze raz zignoruje pan moje polecenia,

definitywnie zakończymy współpracę. Czy to jasne?

Oczywiście. To się więcej nie powtórzy.

Cześć, jestem Honza.

To Marketa. Dzień dobry, panie Hanackova.

Dzień dobry.

Więc powiedziałem sąsiadowi, by wziął akwarium,

jeśli już nie wrócę.

Poćwiczysz ze mną 3-4 razy dziennie,

a urosną ci mięśnie.

Chyba, że jego żona spuści je do sedesu.

Rybki.

- Mam otworzyć okno? - Pewnie, czemu nie?

Zrobisz coś dla mnie? Przyniesiesz mi gazety?

Takie z krzyżówkami. Dam ci pieniądze.

Nie trzeba. Oczywiście przyniosę.

Panie Sladek, jak się dziś czujemy?

Wie pan, jak jest. Było źle, jest gorzej.

- Potrzebujemy dodatkowych bodźców. - Proszę?

Dodatkowe bodźce nie zaszkodzą.

Tak, pewnie, coś, dzięki czemu zasnę na wieki.

Proszę tak nawet nie myśleć.

Kto otworzył okno? Zamknij je! Oszalałeś?

- Myślałem, że... - Zanim pomyślisz następnym razem,

sprawdź jaka temperatura panuje na zewnątrz.

- Jesteś nowy? - Tak.

Nie spotkaliśmy się już gdzieś? Panie Sladek, proszę na siebie uważać.

Gdyby psychiatra się pytał, to tajemnica, dobrze?

Pewnie, doktorze. Dziękuję.

Nagle otwarte okno jest dla niego problemem.

Ludzie mówią, że jak nie ma wolnych łóżek,

każe on myć starych ludzi i wystawiać ich na mróz.

Żartuję.

Dzień dobry.

Niech ktoś tu przyjdzie! Mam tu niedocukrzenie!

- Jestem. - Miałem na myśli lekarza.

- Co się stało? - Niedocukrzenie.

Na intensywną terapię!

- Wyjdzie z tego? - Oby.

- Dzień dobry. - Dzień dobry, Hynek.

Zaraz bierzemy się do roboty.

W nocy zmarła pani Hanackova. Sprzątnij tu i pomóż ją przetransportować.

- Jak to? Jeszcze wczoraj... - Wczoraj wszystko było dobrze...

Nic nie można było zrobić?

Doktorze, w nocy zmarła pani Hanackova.

No i?

- Nie można było jej pomóc? - Pomóc?

Przez jej mózg przepływało tyle krwi, że nawet jeśli dalibyśmy radę,

zmieniłaby się w bezmózgą roślinę.

Pan Machovec.

Proszę usiąść.

- Niech pan zdejmie koszulę. - Ramiona do góry.

- Jak sen? - A mocz?

- Kał? - Co tu robisz?

- Co tu robisz? - Nie masz nic do zrobienia?

Młody się uczy. Pewnego dnia może nas zastąpi.

Zabierz panią Smejkalovą na rentgen.

Daj spokój.

Nie smuć się. Nie przejmuj się nimi.

Rób swoje,

i przede wszystkim unikaj ich pod każdym względem!

Pod każdym względem!

Dopiero teraz zawozisz pacjentkę?

Przepraszam. Pan Machovec mnie zatrzymał.

Ma problemy, chciał porozmawiać.

Jeśli pan Machovec ma problemy, zawołamy psychologa,

by sobie z nimi poradził.

Valencik to zarozumiały człowiek i taki sam lekarz.

Nie znosi, gdy jakiś sanitariusz mu pyskuje.

Oczywiście...

Następna...

- Mrazkova Edita. - Mrazkova, Praga...

Kto grzebał w moim komputerze?

Nie my, doktorze. Siedzimy tu od pół godziny.

Zresztą, po co mielibyśmy grzebać w pańskim komputerze?

Co za dureń. Dobrze, data urodzenia...

Więc zapewne wypuścisz ją do domu.

Nie może jej się pogorszyć. Inaczej staruszka mnie wypatroszy.

Jej syn również.

Musi być w sobotę na weselu u wnuczki.

Jedna z jego najważniejszych pacjentek. Matka jego przyjaciela, prawnika.

Doktorze, zostawił pan coś!

Pani Mrackova, słyszałem, że jutro pani wychodzi.

Proszę wziąć witaminy,

by mogła się pani cieszyć weselem.

Zazdroszczę pani.

Spokojnie, przyniosę ci coś.

Moja synowa robi pyszne ciastka.

Dziękuję. Zostawiam tu herbatę.

Do widzenia.

Przyniosłem ci kwiaty.

Dasz buziaka?

Powoli, Śpiąca Królewno. Nie rób sobie wyrzutów za to zaśnięcie.

Mogę wam zaoferować coś, co przyniósł mi doktor...

- Doktorze, to naprawdę coś... - Wyglądają wspaniale!

Nie powinnam, ale się skuszę.

Mogę jedno?

Zdrowie, kolego. In vino veritas. [W winie prawda]

Nie wiem, co się stało, ale nie mogę jej wypisać.

Zagwarantowałeś mi, że wyzdrowieje na ślub!

Proszę, zrozum, nie mogę jej puścić!

Jej stan jest poważny. Całą noc wymiotowała.

Mieliśmy umowę!

Nie chcę teraz o tym rozmawiać. Źle by to się skończyło...

- Hynek, proszę... - Tak, panie Sladek?

Mam do ciebie wielką prośbę.

- Nie wytrzymam dłużej tych cierpień. - Co się stało?

Przez ten okropny ból nie mogę spać.

Takie powolne umieranie jest istną katorgą.

Zakończ mój ból.

Oni wszyscy walczą o moje życie, ale nie wiedzą,

jak bardzo chcę umrzeć.

Proszę, zrób to dla mnie.

Na pewno dobrze wiesz,

jak zakończyć mój ból.

Panie Sladek, zdaje pan sobie sprawę, o co mnie prosi?

Hynek, na Boga! Co się z tobą dzieje?!

Hynek, błagam cię! Zrób to dla mnie!

W imię Boga, proszę cię!

Dziękuję, siostrzyczko.

- Mam to zabrać? - Nie, dzięki.

Hynek, zmieniłeś zdanie?

Zapewne nie wytrzymam do rana.

Tylko jeden zastrzyk.

Jeden, a będę wolny od cierpienia.

Będę ci bardzo wdzięczny.

Panie Sladek.

To ja.

Przepraszam, Hynek...

Przyszedłeś mi pomóc?

Nie wiem.

Wydaje mi się, że pan nie wie, o co mnie prosi.

Wiem, Hynek, wiem.

Nie wyobrażasz sobie, jakiego bólu doświadczam.

Nie wytrzymam tego.

Przysięgam, jeśli mi nie pomożesz, jutro wyskoczę z okna.

Wyskoczę.

Proszę, zrób to,

abym mógł usnąć w spokoju.

Hynek? Hynek!

Hynek, wstawaj. Pan Sladek nie żyje.

Musimy go umyć i przygotować do transportu na patologię.

Podnieś go.

Biedny pan Sladek.

Jego cierpienia dobiegły końca.

Ciągle powtarzał, że chce umrzeć,

aż śmierć przyszła tak nieoczekiwanie.

Tak. Jutro miał zostać wypisany.

Nie mógł się doczekać swoich 85. urodzin.

Miał już przyszykowany plan uroczystości dla całej rodziny.

Ale ciągle powtarzał, jak bardzo cierpi i jak bardzo chce umrzeć.

Tak, nawet błagał wszystkich, by zakończyli jego żywot.

Przy wszystkich się tak zachowywał.

Lecz gdy jego życie wisiało na włosku, walczył o nie jak lew.

Błagał, by go ocalić...

Jednakże, gdy mu się polepszało, zaczynał mówić o śmierci.

Dla nas był to jasny sygnał, że zdrowiał.

Co robisz?

Jak mógł się dobrze czuć? Miał raka.

Tak, ale został prawie wyleczony.

Chemioterapia pomogła i od 2 lat nie było problemów.

Przepraszam.

Hynek! Spokojnie.

Mi również jest przykro,

ale musisz się przyzwyczaić do widoku martwych ludzi.

Jeśli będziesz po każdym płakał, długo tu nie wytrzymasz.

- Marketa? - Tak?

Umówisz się ze mną?

Oczywiście.

Przestań płakać, maminsynku.

Pielęgniarka znalazła go o 2. nad ranem.

Przepraszam, muszę już iść.

Tak?

Jana... Zaraz mam zebranie. Mieliśmy zgon.

To pańska sala.

Przyprowadziłam ci tego miłego pana. Ma kłopoty ze słuchem.

Zapoznajcie się.

To ten, co miał niedocukrzenie?

To ten, co przez tydzień leżał z gorączką,

wymiotował, miał biegunkę i sądził, że wyleczy to pijąc herbatę.

Nienajlepsza kuracja dla cukrzyka.

Możesz to zabrać do ordynatora? Historia choroby pana Sladka.

Nie w tym rzecz.

Zignorował pan moje polecenie o zaprzestaniu podawania pacjentowi kombinacji tych leków!

Tak, nadal mu je podawałem, gdyż kombinacja ta

jest najlepszym lekarstwem w takich przypadkach.

Używany jej w naszym szpitalu standardowo.

O czym pan mówi? W naszym szpitalu...

Jasne jest, że podawanie pacjentom tej kombinacji

stanowi zagrożenie dla ich życia!

Jednakże pan Niepokonany nie miał problemów z ich przepisaniem!

Na ostatnim kongresie w Paryżu...

A co mnie obchodzi Paryż?! Biznes na leczeniu objawów.

Wiem, co mówię i odpowiednio na to zareaguję!

Nie jestem winny śmierci Sladka i będę się tego trzymał!

Gdyby nie siedział pan na tyłku, tylko uzupełnił swoją wiedzę,

wiedziałby pan, że nie zaszła żadna interakcja!

Mam nadzieję, że przeprowadzą autopsję,

która wykaże przyczynę śmierci.

Wejść.

Dajcie mi to.

Autopsja wykaże przyczynę.

- Powinieneś ją zlecić. - Nie ma mowy.

A co, jeśli okaże się, że Valencik ma rację?

Arogancki drań!

Zresztą, powiedziałem już Sykorze z patologii,

że przyczyna zgonu jest jasna i nie ma potrzeby przeprowadzać autopsji.

Cześć! Przepraszam za spóźnienie.

- Qua hora nescis. - Tak...

- Więc co robimy? - Cóż...

Jesteś głodna?

Trzymaj.

Więc, to twój dom...

- Mam cię zaprosić? - Co?

To pytanie czy co?

Nic nie szkodzi...

Znaczy, jeśli nie wejdziesz.

- Nie za wcześnie na to? - Za wcześnie?

Więc...

- Więc tak. - Tak?

- Zrobię ci herbatę. - Dobrze, jedna herbata.

Myślałam, że jestem twoją pierwszą.

Jesteś pierwszą prawdziwą.

Siostra oddziałowa mówi, ze chcesz zostać lekarzem.

Chciałem. Ale to już przeszłość.

Dlaczego? Byłbyś bardzo atrakcyjnym lekarzem.

Lepiej zostanę atrakcyjnym sanitariuszem.

Widzę, że jest na ciebie nieźle napalona.

- Zwolnij, facet, dobra? - Nie miałem na myśli nic złego.

Chcę tylko powiedzieć, że niezła z niej laska.

Powinieneś się cieszyć.

Pozdrowienia, doktorze.

- Nie jestem doktorem. - Wiem.

Byłem tu dostatecznie długo, by wiedzieć kto jest kto.

- Jak się czujesz? - Świetnie.

Wysoka cukrzyca, spieprzone nerki.

- Grasz w szachy? - Tak.

Gdy cię przywieźli, to był prawdziwy dramat.

Tak, było blisko, ale pracują tu wspaniali lekarze.

- Wspaniali. - Na mnie już pora...

Pani NavratiIova z "czwórki" chce pójść do toalety.

Nie chce skorzystać z basenu. Pomóż mi z nią.

Oczywiście.

Chcę jej odciąć opatrunek, ale zapomniałam nożyczek.

Zaczekaj tu na mnie, byśmy nie obudzili innych.

Hynek, co tu robisz?

Musisz się jeszcze dużo nauczyć.

Potrzebuję prawdziwego mężczyzny.

Ty mówisz poważnie?

Dziwka.

Oddziałowa się wkurzy, że mnie tam nie ma.

- Co jest? Wszystko w porządku? - Nic mi nie jest.

Daj spokój. To tylko szmata wierząca w bajki.

Naiwna, ciągle wierzy,

że Valencik ją kocha i się dla niej rozwiedzie.

Nie mówiłem ci, że cię wykorzysta? Tak samo jak innych, łącznie ze mną.

- Cześć, mamo. Co tu robisz? - Przyniosłam ci obiad.

- Sam sobie przecież nie gotujesz. - Mamy obiady w pracy.

Słyszałam, że pracujesz w szpitalu.

Widzisz, nie potrzebujesz specjalnej szkoły, by robić to, co lubisz.

Mamo, wiesz, że to nieprawda.

Gdybym skończył medycynę, nikt by mną nie pomiatał.

A tak muszę słuchać nawet tępej krowy.

która ukończyła szkołę, mimo że jest totalnie głupia.

Hynek, wysłałam w twoim imieniu odwołanie.

Nie poddawaj się, a zobaczysz, że pewnego dnia zostaniesz lekarzem.

Przestań układać mi życie. Sam się tym zajmę.

Zostaw mnie. Sam wiem, co dla mnie dobre.

Pewnego dnia oni wszyscy się przekonają.

Nie będę zapraszał cię do środka. Muszę odespać nockę.

Odpocznij sobie i odwiedź mnie w którąś niedzielę.

- Dobrze. - Upiekę coś.

Pa.

Cholera...

Wiesz, że pani Vilemova z "szóstki" bierze te same leki, co pan Sladek?

- I co z tego? - I co z tego?

Valencik bez problemu przepisuje jej leki,

które prawdopodobnie zabiły pana Sladka.

Nie mów tak. Nic na ten temat nie wiesz.

Nie rozumiesz?

Valencik przepisuje leki,

które według ordynatora mogą pogorszyć stan pacjenta,

a nawet są przez niego zabronione.

Valencik ma to gdzieś.

Gdy ordynator się dowie, Valencik poleci z hukiem.

Jadę na koniu we wszystkie kierunki...!

W końcu przyszedłeś.

Proszę, daj tej okropnej babie zastrzyk, by się zamknęła,

- a ja bym mogła spać. - Przyszedłem dać zastrzyk pani.

Dlaczego? Ja nie hałasuję jak ta głupia krowa.

Nie potrzebuję zastrzyku. Proszę dać jej.

Ta pani nie może mieć zastrzyku. Jej stan na to nie pozwala.

Co ty opowiadasz? Widziałam jak wczoraj wieczorem

pielęgniarka robiła jej zastrzyk.

Zrób to, by się w końcu zamknęła!

Pif paf!

- Niech pani nie robi problemów. - Ja robię problemy?

Lekarz przepisał pani zastrzyk na sen.

Więc zaraz go pani zrobię.

Nie rozumiem, co do mnie mówisz? Jesteś lekarzem?

- Nie znam cię. - Nie jestem lekarzem, ale sanitariuszem.

- Sanitariusz? - Zastrzyk przepisał lekarz,

który panią leczy. Pan Valencik.

Doktor Valencik.

Zapytam go jutro.

Pif paf.

Co on sobie myśli? Przepisywać mi zastrzyk?

Nie potrzebuję go i czuję do niego wstręt.

Nie życzę sobie, by jakiś sanitariusz mnie kłuł.

Pif paf!

Cisza!

Zuzana...

Co się dzieje?

Kobieta spod "szóstki" znów śpiewała, więc poszedłem tam,

by ją uciszyć i zobaczyłem panią Vilemovą.

- I co z nią? - Wyglądała dziwnie.

Jesus Maria!

Hynek, ona nie żyje.

Pif.

Ucisz się i leż!

Valencik będzie zadowolony.

- Kto ją znalazł? - Ja.

Weszłam do sali

i od razu zobaczyłam, że nic nie można już zdziałać.

- Która to była godzina? - Między 2 a 2:30.

Nie wiem, jak to było,

ale mówią, że ordynator skarcił Valencika mocniej,

niż kogokolwiek wcześniej.

Podobno Valencik stał wpatrzony w podłogę i nie powiedział ani słowa.

Ani słowa!

To musiała być niezła akcja. Wyobraź sobie!

Kurcze, to musiało być coś.

- I co dalej? - Co masz na myśli?

Zwolni Valencika, prawda?

Zwariowałeś?

Ordynator po raz kolejny zamiecie całą sprawę pod dywan.

Mógłby się pożegnać z posadą,

gdyby wyszło na jaw, że jego lekarze coś kombinują.

Nie ma szans. Nie weźmie za to odpowiedzialności.

Daję głowę, że pomimo ich ciągłych konfliktów,

ordynator zawsze poprze Valencika.

- Zdrowie! - Zdrowie!

- Pani Skarpova, jak się pani miewa? - Dzisiaj dobrze.

Jesteś bardzo miły, Hynek. Przypominasz mi syna.

Powiedziałby mi teraz, żebym zaufała przeczuciu.

Na przykład teraz wydaje mi się,

że doktor Valencik trochę się myli.

Chce przyspieszyć operację mojej wątroby.

- Przyjdę do pani jutro. - To bardzo miłe z twojej strony. Dziękuję.

- Cześć. - Gdzie tak się spieszysz?

Jestem potwornie głodny. Idę coś zjeść.

- Mam mnóstwo pracy. Muszę iść. - Co ci się stało?

O Boże.

Musiałem się gdzieś ukłuć, być może w pokoju pielęgniarek.

Pokaż.

Powinieneś to przemyć, żeby nie wdała się infekcja.

- Mogę to zrobić. - Dam sobie radę.

Muszę coś zjeść i pracować.

- Rozumiem. - Przemyję to. Dzięki.

Idzie nasz młody lekarz. Nie zapomniałeś o mnie.

Ale ja nie jestem lekarzem, pani Skarpova.

Nie szkodzi. Znaczysz dla mnie więcej niż cały zastęp lekarzy.

Jesteś tu moją bratnią duszą.

Muszę pani dać zastrzyk. To zalecenie lekarza

z powodu jutrzejszych badań.

Zawiera środek kontrastowy, by wątroba była lepiej widoczna.

Spieszę się, więc zrobię zastrzyk i uciekam.

Ale wróć tu, Hynek. Obiecałeś mi.

Chcę z tobą porozmawiać na temat operacji.

Oczywiście, że wrócę. Proszę nie stawiać oporu.

Ale ja nie stawiam oporu...

Co z tobą, Hynek?

Coś się stało?

Wbij igłę.

Będzie boleć...

Nie przejmuj się. Potrafię wytrzymać ból.

Dobrze.

Atak serca! Pani Skarpova miała atak serca i nie oddycha.

- Valeria, sprowadź doktora Valencika. - Już idę.

Nikt nie odbiera! Hynek, biegnij na intensywną po doktora Simka!

Szybko!

Co pan tu robi? Proszę wrócić do swojej sali, panie Krecek!

Doktorze Simek! Jest pan proszony na oddział.

- Czemu tak krzyczysz? - Pacjentka ma atak serca.

Doctor Valencik potrzebuje pomocy.

Musimy ją przewieźć na intensywną terapię!

- Jak długo trwa atak? - Nie wiem. Mam nadzieję, że krótko.

Uwaga! Na trzy! Raz! Dwa! Trzy!

Migotanie przedsionków?

Cofnąć się!

Siostro, jeszcze raz!

Było blisko. Zdążyliśmy w ostatniej chwili.

Więc powiedziałam Pavli, by przyniosła mi coś smacznego,

a ona mi przyniosła wielkiego kurczaka z papryką, prawda?

Hynek!

Przynieś z laboratorium wyniki badań pani Peterkovej.

Natychmiast. Muszę dokończyć analizę.

Muszę zawieść pana Rozsivala na laryngologię. Tak długo czekał na korytarzu.

Natychmiast! Pan Rozsival może poczekać.

- W tej chwili potrzebuję wyników! - Wyniki mogą kilka minut poczekać.

Nie! Pan Rozsival może poczekać, a ty nie sprzeciwiaj się moim poleceniom!

Wredna krowa.

Bezcenny? Wiedziałam.

Dobrze, zrobię zakupy. Muszę już kończyć.

- Cześć. Co słychać? - Moja mama umarła...

Dobry Boże.

- Tak mi przykro... - Nie trzeba.

Ostatnio dużo chorowała.

Czasem lepsza jest śmierć niż ciągłe cierpienia.

Już wszystko dobrze. Teraz już nie cierpi.

Nie płacz. Wszystko się ułoży.

Muszę już iść.

/Nie jest dobrze. /Funkcje fizjologiczne w normie,

/ale obawiam się, /że zniszczenia mózgu są nieodwracalne.

Śpiączka permanentna.

Więc wszystkie starania poszły na marne.

Znalazłeś przyczynę zatrzymania akcji serca?

/Nic. Nic odnośnie ataku serca. /Toksykologia również nic nie wykryła.

/Jeśli była to jakaś substancja, /musiała się znaleźć poza ciałem

/jeszcze zanim się za nią zabraliśmy. /Jedyne, co mi przychodzi do głowy,

/to możliwość podania /za dużej dawki leku przez pielęgniarkę.

Jest to możliwe.

- Cześć. - Cześć, Jana.

- Przeszkadzam? - Oczywiście, że nie.

Po prostu nie spodziewałem się ciebie. Coś się stało?

Przejeżdżałam obok, więc pomyślałam, że odwiedzę męża.

- Miło z twojej strony. - Wszystko w porządku?

Mniej więcej.

Jestem tylko przejazdem, nie zabiorę ci dużo czasu.

Tyle podróżujesz po świecie, ale swojej żony nie zabierasz.

Zdecydowałam, że gdzieś razem pojedziemy.

Zasługujemy na wakacje.

Opuścisz szpital tylko na 10 dni.

Bez ciebie się nie zawali.

Obecnie na moim oddziale...

Ujmę to w ten sposób: jeśli to jeszcze ma sens, to jedziemy.

Tam zadecydujemy, co dalej. Twój wybór.

Zostaw mi wiadomość na stole. Będę spała. Jutro wcześnie wstaję.

Zaczekaj...

Musisz zrozumieć, że jeśli lekarz wydaje ci polecenie,

ty jako podwładny musisz je wykonać.

Czy to jasne?

Tak.

Podważał kolejność, w jakiej ma wykonać swoje obowiązki.

Nigdy w życiu z czymś takim się nie spotkałam. Co za bezczelność.

Przeprosisz panią doktor.

To wszystko.

Do widzenia.

Boże, ale ona jest głupia! Ale głupia.

- Po co ten pośpiech? Pali się? - Nie, ale ja się spieszę.

Ordynator nakazał zrobić pani zastrzyk.

- Jak to? - Naprawdę nie wiem.

- Karel, proszę! - Muszę ją zobaczyć!

- To nie moja wina! - Muszę ją zobaczyć!

Mogę?

- Chcę panu powiedzieć... - Tak, panie kolego, co się dzieje?

Chcę, by wydał pan polecenie przeprowadzenia autopsji i toksykologii pani Peterkovej.

Te zgony nie są normalne i musi pan przyznać, że coś tu się dzieje.

- Mam nadzieję, że nie sugeruje pan... - Niczego nie sugeruję,

ale ktoś mógł podmienić leki.

Myśli pan, że ktoś z personelu zabił pacjenta?

Pacjentów. Peterkova to nie jedyny przypadek...

Zaczynam mieć obawy, że ktoś celowo ich zabija.

Dobrze, powiadomię dyrektora.

I wydam polecenie przeprowadzenia autopsji.

Oby rodzina zmarłej nie miała nic przeciwko.

Pavlina, przyjdź do mnie.

Wszystko w porządku, Pavlina?

Wiesz... Ja...

Ordynator sądzi, że zabiłam swoją ciotkę.

Ale to nie ja. Od południa nie dawałam jej żadnego zastrzyku.

Chyba pamiętam, co robiłam kilka godzin temu, prawda?

Cześć.

- Skończyłeś zmianę? - Tak.

Znaczy nie, ale zaraz się przebiorę i idę do domu.

- Mogę? - Pewnie. Wsiadaj.

- Myślałem o nas. - O nas?

Tak.

A także o śmierci...

Czasem to przytłaczające.

Te śmierci...

Dla niektórych śmierć jest wyzwoleniem. Sam to powiedziałeś.

Hynek...

- Co robisz? - Przepraszam.

Chciałem być blisko ciebie. Pójdę już.

- Podwieźć cię? - Nie, pójdę pieszo.

Dla kondycji.

- Cześć. - Cześć. Czego chciał?

Niczego. Ma problemy, które stara się rozwiązać.

Niech stara się bez ciebie.

- Mogę? - Pewnie. Jak leci?

- Dobrze. - Słyszałem, że planujesz wesele.

Obiecuję, że się o tym dowiesz. Mam nadzieję, że będę mógł cię zaprosić.

Byłbym niezwykle szczęśliwy.

Przy okazji, masz coś takiego u siebie na oddziale?

Gdzie to znalazłeś?

Sprzątaczka znalazła zawinięte w chusteczkę w koszu na śmieci.

Pewnie pomyślała, że to złoto i się przestraszyła, że wpadnie w kłopoty.

Więc dała to mi.

To popularny lek na serce. Często go używamy,

ale inne oddziały też go mają.

Jeśli ktoś by wziął wszystkie trzy naraz, mielibyśmy wielkie kłopoty.

- Mogę zatrzymać? - Pewnie. Coś się stało?

Jadę w przyszłym tygodniu na urlop i obawiam się, czy dadzą sobie radę.

- Za dużo pacjentów? - Za dużo martwych pacjentów...

- Kiedy masz zamiar wrócić do domu? - Kiedy mi pozwolą.

Ale z lekarzami się trudno rozmawia.

Ja z nimi porozmawiam.

Widzę, że mamy tu imprezę.

- Kota nie ma, myszy harcują. - Jak to?

Posprzątajcie tu i miłej pracy życzę.

Valencik wyjechał na urlop.

To chyba nierealne.

Mam kłopoty z nerkami. To przez cukrzycę.

Wczoraj się dowiedziałem, że może potrzebny będzie przeszczep.

To straszne...

- Kto tak powiedział? - Jarda.

Jarda? VaIencik?

- Jesteś z lekarzami po imieniu? - Chyba tak.

Masz rację, chyba jestem tu już zbyt długo.

W dzisiejszych czasach nie ma zbyt wielu przyjaznych lekarzy.

Zapewne nie mogą tacy być...

Hynek...

- Mogę cię o coś prosić? - Oczywiście.

Nie chcę, żebyś się z tego śmiał,

ale jeśli będzie mi bardzo ciężko, będziesz mógł mi pomóc?

Nie, nie będę mógł.

Czekaj, jeszcze nie wiesz, o co chcę poprosić.

Hynek, co tu robisz?

Zanieś panu Kreckowi gorącą herbatę. Mówi, że mu zimno.

Lepiej się pospiesz. Jego brat jest ordynatorem na okulistyce.

Chciał również tabletki na kaszel, ale nam się skończyły.

Daj mu to. Powinno pomóc.

Już idę!

Panie Krecek, przyniosłem panu herbatę i lekarstwa.

Mam również zrobić zastrzyk. Lekarz zalecił.

Nie wiem, dlaczego ty go robisz, a nie pielęgniarka.

Z tego co wiem, sanitariusze nie mają do tego uprawnień.

Mam prawie takie same kwalifikacje jak pielęgniarka,

a skoro jestem na ostatnim roku,

- mam takie uprawnienia. - Skoro trzeba...

- Siostro! - Co się stało, pani Pinkavova?

Mam okropne skurcze.

Bardzo boli!

Co ty robisz, chłopcze?

Co za świństwo mi wstrzyknąłeś, na Boga?

Pomocy!

Panie Michanek, mama zostawiła panu list.

/Cześć, tu Honza. /Wiesz, kto zmarł?

- Nie. Kto? /- Krecek, brat szefa okulistów.

- Przykro mi... /- Wiesz, co jest najgorsze?

/Ptacek zauważył na jego ciele /świeży ślad po zastrzyku.

/Ale Krecek w ogóle nie brał leków!

/A ten wielki pacjent obok twierdzi, /że widział,

/jak robiłem mu zastrzyk. /Dasz wiarę?

Nie wiem, co powiedzieć. Jesteś pewien, że nic mu nie dawałeś?

/Kurwa! Nie wierzysz mi? /Jak przyjechałem, to już nie żył!

/Tamten pacjent jest na w pół ślepy /i myśli, że mnie widział.

/A ja cały ranek spędziłem u dentysty.

/Drogi Hynku, mam nadzieję, /że dobrze ci się wiedzie...

/Wejść!

- Cześć, przystojniaku. - Cześć.

Co robisz w takim miejscu?

Przyszedłem pogadać.

- Twój szef wyjechał, tak? - Tak.

- Proszę, proszę. - Tu nikt na mnie nie doniesie.

- Mam do ciebie sprawę, Stepan. - Mów.

Chcę, byś przeprowadził autopsję pana Krecka,

który zmarł dziś w nocy.

To nie jedyny dziwny zgon. Większość to pacjenci Valencika.

Chcę, byś przeprowadził autopsję oraz przesłał krew na toksykologię.

Chcę znaleźć jakieś nietypowe substancje w ciele.

Ordynator Havelka mówił, żebym go nie otwierał.

- Proszę... - Rodzina się nie zgodziła.

Gówno prawda. Boi się, że coś wyjdzie na jaw.

To jego ostatni rok, więc chce odejść w chwale.

- Stepan... - Dobra, ale tylko ze względu na ciebie.

Obym nie miał przez to kłopotów.

Będziesz miał większe, jak dowiedzą się, że razem z sanitariuszem

używacie tłuszczu zmarłych do produkcji świec na satanistyczne rytuały.

Trafiłeś do niewłaściwego szpitala, stary.

Najwyraźniej.

Wielkie dzięki.

- Czemu się tak cieszysz? - Cześć.

W przyszłym tygodniu jadę na wakacje. W końcu.

Ja również jadę. Do Pragi, na przeszczep.

Doktor Valencik to przyspieszył i znalazł się dawca.

To miło z jego strony.

Posłuchaj, on nie chce, by ktoś o tym wiedział,

ale tobie mogę powiedzieć.

Jarda Valencik to mój kuzyn.

Naprawdę?

- Tylko nie mów nikomu. - Oczywiście.

Jest dla mnie jak brat. Woził mnie w kołysce, gdy byłem mały.

- Muszę lecieć. Pa. - Pa.

Nic się nie dzieje, bez obaw. Dzięki. Na razie.

Witam, drogie panie, po powrocie z urlopu.

Dzień dobry, panie doktorze. Jak się udał urlop? Sprawy rodzinne?

Zapewne wszystko świetnie. Wygląda pan znakomicie.

A ty, Hynek? Gdzie jedziesz na urlop?

- Jeszcze nie wiem. - Może do Meksyku?

Witam, panie Łamaczu Damskich Serc. Mam nadzieję, że dbałeś o moje owieczki.

Jeśli chodzi o pielęgniarki, to tak. Z pacjentami już gorzej.

To znaczy?

Zmarł kolejny twój pacjent.

- Na Boga, kto? - Krecek.

Kurwa, przecież on był prawie zdrowy. Przyczyna?

Mam kłopot ze zleceniem autopsji.

- Atak serca? Znowu? - Rozmawiałem z Maly.

Barton znalazł ponownie taki sam lek w koszu.

Jestem pewien, że ktoś zabija twoich pacjentów.

- To okropne. - Tylko pani Peterkova tu nie pasuje.

- Co robimy? - Trzeba znaleźć sprawcę.

Im wcześniej, tym lepiej. Jeszcze zanim ktoś znów kopnie w kalendarz.

Chodź do łóżka.

Chyba jest ktoś, kto mnie nienawidzi.

- Daj spokój, niby kto? - Ty mi powiedz. Jesteś psychologiem.

Co to może być za osoba?

Jestem twoją żoną i wiem, że jesteś kobieciarzem.

Przed ślubem sądziłam, że się zmienisz,

ale moje życzenia nie zostały spełnione.

- Jana, proszę, dlaczego... - Ucisz się choć ten jeden raz.

To ma związek ze sprawą.

Z anonimowych źródeł dobrze wiem,

co skrywa ten żałosny mężczyzna,

który rzekomo chce uratować nasze małżeństwo.

Wiem o tej twojej Markecie, i tak przy okazji,

gdybym miała okazję, wybiłabym jej zęby.

- Wierzę. - Ale tak postępują mężczyźni.

Mężczyzna cię skrzywdzi i usunie się w cień.

Zemsta kobiety jest inna. Lubimy to pokazywać,

więc albo totalnie kompromitujemy mężczyznę, albo wydłubujemy oczy rywalce.

Tak postępują kobiety.

Pavlina, czy zanim umarła pani Peterkova,

miałaś może jakieś problemy z tym sanitariuszem Michankiem?

Tak.

Panowie, co to za bzdury?

Jakiś sanitariusz w akcie zemsty morduje pacjentów?

Wiecie, co się stanie, jeśli się mylicie?

Nie musi się pan o to martwić.

Mam oczy szeroko otwarte.

A tu ma pan dowód.

Był tam za każdym razem, z wyjątkiem dwóch zmian.

Ale mógł to zrobić pod koniec poprzedniej.

To on. Nikt inny tylko Michanek.

Nalegamy, by porozmawiał pan z dyrektorem...

Nie macie prawa na nic nalegać!

Zabraniam wam o tym mówić, a także prowadzić prywatne śledztwo.

To skandal! Powinienem cię natychmiast zwolnić!

Obawiam się, że najlepsze co możemy zrobić, to zawiadomić policję.

Nie możemy pozwolić mu zabijać.

Nie ma mowy!

Złapcie go na gorącym uczynku.

Tylko wtedy możemy to upublicznić

i wyjść z tego zwycięsko.

Jak sprawy, doktorze?

W porządku?

/Tylko ani słowa Peterowi.

/Wiem, że się o niego martwisz,

ale razem mamy na niego oko.

Hynek, doktorze... Cieszę się, że cię widzę.

- Ja też. Jak się czujesz? - W miarę dobrze.

Odwiedź mnie.

/Cześć.

- Dzień dobry. - Dzień dobry, Hynek.

Co ty wyprawiasz? Dotykasz pościeli brudnymi łapskami,

którymi przed chwilą wyrzucałeś gówno?

Oszalałeś?

- Zakładał do prania rękawiczki... - Tereza, nie wtrącaj się.

Muszę go obronić. Nie zrobił nic złego.

Tereza, nie to miałem na myśli. Zresztą, nieważne.

Daj to.

- Cześć. Miło cię widzieć. - Naprawdę? Też się cieszę.

- Gdzie twój troskliwy mąż? - Minęliście się.

Chcę ci podziękować, że się za mną wstawiłaś.

Daj spokój.

Nie rozumiem, dlaczego Valencik tak się wkurzył.

- Czasem zachowuje się jak idiota. - Czasem.

- Do zobaczenia. - Pa.

Ale ze mnie idiota.

Miałem ochotę mu solidnie przyłożyć.

- Jeszcze Tereza się za nim wstawiła. - Ona o niczym nie wie.

Jak będziesz się tak zachowywał...

Przestań. Co ty o tym wiesz?

Najważniejsze, byśmy nie poddawali się emocjom.

Dziś już niczego nie spróbuje. Za bardzo się boi.

Jutro ma nocną zmianę. To dla niego wielka okazja.

Wezmę twój dyżur.

Znów stracisz nad sobą panowanie i zrobisz coś głupiego.

Dobrze.

Ja również się uspokoję. Tak będzie bezpieczniej.

Konsylium na chirurgii.

Valeria, zrób mi, proszę, kawy. Mocnej.

Siostro, szybko! Pani Maskova źle się czuje.

Hynek, zostań tu. Zajmę się tym. Valeria, też zostań.

Pomóc?

Nie szkodzi. Przyniosę miotłę.

Przepraszam.

Hynek?

Hynek, gdzie jesteś?

- Gdzie byłeś? - Co się dzieje, siostro oddziałowa?

Sprowadź doktora Ptacka.

Pani Maskova potrzebuje pomocy.

Nie jedź ze mną. Będę się tylko denerwował.

Wszystko będzie dobrze. Mam nadzieję, że nie płaczesz.

Na święta będziemy już razem.

Nie mogę się doczekać, gdy cię zobaczę.

Cześć.

Mama?

Szachy?

Twój ruch.

Jutro wyjeżdżasz.

Rano.

Kto będzie ze mną grał?

- Boisz się? - Tak.

Co tu robisz?!

On nic złego nie zrobił!

Pokaż!

Gdzie to masz?

Jarda!

Dlaczego to zrobiłeś? Nic mi nie jest.

Oszalałeś? Co ty tu robisz?

Przepraszam, miałem przeczucie.

Przeczucie? Żarty sobie robisz? Mam cię przywiązać do łóżka?

Co on teraz zrobi?

Nic.

To chyba dobrze, co?

Zostanę do rana,

aż Petr wyjedzie. Tak na wszelki wypadek.

Tereza.

Uzupełnij kroplówkę Petrowi Holoubkowi na "siódemce".

/Upewnij się, że ma jej dostatecznie dużo. /Za godzinę jedzie do Pragi.

- Kawa. - Hurra!

Nie chcę przeszkadzać, ale Petr leży tak dziwnie,

jakby nie oddychał.

Petr!

Tętno słabe, ledwie wyczuwalne. Atropina!

Adrenalina.

- Co się stało?! - Spokojnie.

Na intensywną! Natychmiast!

Ruchy!

Jarda!

Siostro!

Teraz!

Jeszcze raz!

Teraz!

Tętno słabe!

Adrenalina, trzy miligramy, szybko!

- Ja to zrobię. - Nie!

To mój kuzyn! Nie pozwolę mu umrzeć!

Daj to!

Co się dzieje?

To niemożliwe.

- Panie kolego... - Zostawcie mnie!

Nie!

Nie w taki sposób!

Ty padalcu! Zamieniłeś je!

Ilu zabiłeś?!

Dlaczego Petr? Był twoim przyjacielem!

Był twoim przyjacielem!

- Dlaczego? - Ale to nie ja go zabiłem.

Ty draniu!

/Hynek, mówi mama.

/Zgadnij co. /Przyjęli cię na uniwersytet...

tłumaczenie: techniacz

korekta: Rarehare

>> DarkProject SubGroup >> Mroczna Strona Napisów

www.dark-project.org

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.