Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
WYBUCHY
- "Wisła", zgłoś się. - No i co? Jest?
Daj.
"Wisła", zgłoś się. "Wisła"!
- Próbuj dalej. - Tak jest.
Podchorąży Niwiński melduje swój powrót z rozpoznania.
Przyprowadziłem jeńca. Dziękuję.
Panie poruczniku, przesłuchajcie i zajmijcie się nim.
Tak jest.
Dobrze, że pan jest. Poznajcie się, panowie.
Gozdalski. Niwiński.
Panie podchorąży, weźmie pan kilku ludzi
i będzie konwojował dyrektora Gozdalskiego
najkrótszą drogą do Krzemieńca.
Sądziłem, panie rotmistrzu,
że jako żołnierz tu będę bardziej potrzebny.
To jest specjalna misja, panie podchorąży.
To musi dojść do celu. Wykonać.
Tak jest.
Dziękuję, panie rotmistrzu.
Nie widzieliście, czy Kuraś wrócił? Nie widziałem.
Siedźcie.
Nie widzieliście Kurasia gdzieś? Nie widziałem.
Kuraś, obudźcie się. Jasna cholera! Myślałem, że was zabili.
Mnie? A za co? Wstawajcie. Trzeba zebrać ludzi.
Zaraz wyjeżdżamy. Załadujcie worki na wóz.
Tak jest. Jakie worki? Są u rotmistrza.
Rusz się.
Panie dyrektorze, niech pan zejdzie z wozu.
Panie podchorąży, proszę ze mną nie tym tonem.
Miałem mieć zapewnione bezpieczne i wygodne warunki.
Tak. Pamiętam o tym.
Proszę oświadczyć żołnierzom,
że za bezpieczne doprowadzenie mnie na miejsce
czeka ich poważna bonifikata pieniężna.
To są żołnierze, a nie płatni przewoźnicy.
Wiem. Ale moja misja jest szczególnej natury.
A poza tym może mieć wpływ na pański awans, panie podchorąży.
Proszę do mnie tak nie mówić.
O! Pan dyrektor wlazł w gówno.
Będziemy mieli dobrą podróż.
ROZMOWY PO NIEMIECKU
Kapralu, zbierzcie ludzi.
Za chwilę ruszamy. Tak jest.
Siodłać konie. Podciągnąć popręgi. Dwójkami za mną zbiórka.
W TLE - DYNAMICZNA MUZYKA
WARKOT SAMOLOTÓW
WARKOT SAMOLOTÓW
RŻENIE KONI
RADIO: Uwaga, uwaga! Nadchodzi.
Czekolada "Wedel" i dwie pastylki aspiryny.
427,3.
Uwaga! Na ulicy Wilczej 28 płonie dom.
Na ulicy Zielnej 1 płonie dom.
Rodacy, mija 14. dzień wojny.
Na całym froncie polscy żołnierze
stawiają bezprzykładny w dziejach opór
przeważającym siłom najeźdźcy.
Załoga Helu broni się. Warszawa broni się.
Na Pilicy i Narwi
pancerne oddziały wroga musiały zawrócić.
Zwyciężymy!
- Jak tam? - Trzech zabitych, pięciu rannych.
Wszyscy z trzeciego plutonu.
- Wiedzą o nas? - Na pewno. Te samoloty...
No właśnie. Może szpiedzy, dywersanci?
Tu mieszka dużo kolonistów niemieckich.
- Przecież ich wysiedlali. - Jednych tak, innych nie.
- Jeszcze się pani boi? - Dobrze, że pan już jest.
- Słychać coś? - Tylko po niemiecku, panie majorze.
- Co mówią? - Ale ja nie rozumiem po niemiecku.
- Było się w szkole lepiej uczyć. - To ja przepraszam.
Nareszcie, poruczniku. No i co? Meldujcie.
Ten południowy odcinek szosy kontrolowany przez Niemców.
Dużo wozów pancernych. Sam naliczyłem 60 czołgów.
- Widziałem też... - Coście jeszcze widzieli? Mówcie.
Kolumny jeńców.
- Naszych? - Naszych.
- Dużo? - Kiedy odchodziłem, szli jeszcze.
Mozanek, poproście tu porucznika Bojanowskiego.
Tak jest.
To wszystko?
Spotkałem po drodze dziwny oddział strzelców konnych.
Konwojowali wóz z cywilem. Na wozie zaplombowane worki.
Podchorąży nie wie, co w nich jest.
Cywil nie chce mówić. Grozi MSZ-etem.
- Przyprowadziłem ich tutaj. - Nie miała baba kłopotu.
Papiery tego podchorążego.
Nazywa się Niwiński. Są niby w porządku, ale...
- Wezwać ich? - Później. Zawsze zdążymy.
Melduję się na rozkaz, panie majorze.
- Czy można, panie majorze? - Proszę.
Pułku już nie znajdziemy.
Honor i obowiązek nakazują przebić się w kierunku Warszawy.
- Kilkaset kilometrów pod prąd? - Błąkamy się, a nie walczymy.
Wiemy, że Warszawa walczy. Tam potrzebny jest każdy karabin.
Zgadzam się z porucznikiem Zawistowskim.
Zanim dojedziemy do Warszawy,
by ratować honor, zginie połowa ludzi.
To jest wojna. Pan jest rezerwistą.
Pan jest tu, aby ocalić głowę. My - żeby zwyciężyć.
Dość mam tych antagonizmów kadry z rezerwą
i dość tych honorowych śmierci.
Wojnę wygrywa się żywymi żołnierzami, a nie trupami.
Co pan major rozkaże?
Pan - spać. Konie rozkulbaczyć i do stajni.
Cały sprzęt ukryć, żeby nie było śladu wojska.
Ten lotnik zaczyna mi już grać na nerwach.
Przeczekamy ten dzień i na noc ruszamy.
I niech pan każe sierżantowi wezwać tego podchorążego.
Albo nie. Naprzód tego cywila z MSZ-etu.
Dziękuję panom.
Zdrowa dziwa!
Wszystkie one zdrowe. Człowiek tylko nerwy traci.
Żonę zostawić samą w domu i zapałkami bawić się przy sianie
- to na jedno wychodzi.
Ten porucznik, co nas zatrzymał, podobno ciągle jest przy gospodyni.
A mąż na wojnie. Jest sprawiedliwość?
Co mu żałujesz? Może jutro krzyż drewniany dostanie.
Ożeń się najpierw, to potem pogadamy.
Ja po wojnie szewcem zostanę. Najlepszy zawód.
Siedzisz w domu, wszystko masz na oku.
W razie czego to i młotek pod ręką. Nasz chorąży do niej startuje.
Lepiej by o kwaterze pomyślał! Cicho.
W stajni będziemy nocować? Cały dwór wojskiem zapchany.
Przepraszam, pani tutejsza? A co?
Czy zna pani Anię z młyna, córkę starego Heimanna?
Ja tu dopiero od miesiąca we dworze. Rozumiem.
A tylko ta musi być? Żadna inna nie pasuje?
Panie podchorąży!
Podchorąży Niwiński? Tak, słucham.
Pan major prosi pana do siebie. Już idę.
WARKOT
RŻENIE KONI
WYBUCHY
WYSTRZAŁY
MĘŻCZYZNA: Szybciej, szybciej!
WYSTRZAŁY
WYBUCH
Idźcie stąd! Przez was wszystkich nas pozabija!
Boże! Dosyć mam tej wojny! Niech się to wszystko skończy!
Gdzie kwateruje major Korwin? Tamte drzwi.
Co pan wiezie?
Specjalną przesyłkę z polecenia pana prezydenta.
Nic więcej powiedzieć nie mogę.
Z czyjego polecenia? PUKANIE
Podchorąży Niwiński. Nie teraz.
To ten podchorąży, o którym mówiłem.
Proszę, niech pan wejdzie.
Dowódca plutonu strzelców konnych melduje się.
Mam rozkaz konwojować pana dyrektora
do Krzemieńca.
Krzemieniec to już koniec Polski. Wiem o tym.
Pan dyrektor skarży się na pana, panie podchorąży.
Mimo to będzie pan dalej konwojował pana Gozdalskiego.
Tak jest. Panie majorze...
Panu na razie dziękuję.
Kwaterować będziecie w szkole, we wsi.
Wolałbym w młynie. Mam tam znajomych.
Jak chcecie. Wyruszycie o zmierzchu. Tak jest.
Natomiast co do dyrektora... Zanudził mnie tu na śmierć.
Ale zdaje się, że rzeczywiście wiezie coś ważnego.
Pan zna te strony? Znam bardzo dobrze, panie majorze.
Będziemy przebijać się w nocy.
Jeśli widzi pan szansę ratowania się na własną rękę,
nie stawiam przeszkód.
Wolałbym, oczywiście jeśli można, zostać z panem majorem.
Taki sympatyczny jestem?
Dostałem zadanie, które każe mi jedynie uciekać.
Nie jest pan odosobniony.
Mam syna w pańskim wieku.
Jak ci na imię? Władysław.
Chłopcze, o zmierzchu do młyna i czekać dalszych rozkazów.
Co się z panem dzieje? Mogę w czymś pomóc?
Nic. Duszno mi po prostu.
Czy mógłby mi pan podać szklankę wody?
Oczywiście.
Proszę bardzo.
Panie podchorąży!
Pan ma rozkaz do Krzemieńca? Tak, niestety.
Pan narzeka, a mnie to cieszy.
Gdyby pańska droga wiodła przez Buczacz...
Mam prośbę. Słucham, panie poruczniku.
Tam jest moja żona, u krewnych.
Wystarczy spytać o Lewickiego. To aptekarz.
Niechże mnie pan nie posądza o małostkowość, ale...
Albo ja już jestem ojcem, albo zostanę nim lada chwila.
Gratuluję.
Niestety zapowiadały się komplikacje.
Nie muszę panu objaśniać, co tu się ze mną dzieje.
Niewiele mogę pomóc mojej żonie.
Ale sygnet, zegarek...
Będzie mogła to spieniężyć. Nie odmówi pan?
Nie, oczywiście. A jeśli nie dojadę?
Ja tym bardziej, panie kolego.
Przygotuję list. Chwileczkę, panie poruczniku.
Nie sądzi pan, że z majorem jest kiepsko?
Wszyscy to widzą, ale nie on.
Trzeba tu sprowadzić lekarza. To uparty człowiek. Nie chce.
Przygotuję list.
Kwaterę mamy w młynie. Siadajcie.
Daleko ten młyn? Za wsią.
Przejdziemy dopiero o zmroku. Wciąż węszą.
Panie podchorąży, gorąca zupa. Nie, dziękuję.
Ja już wiem, kto nami dowodzi.
Kto taki? Major Korwin.
Duży szpenio, jeszcze z Legionów.
Ma głowę do wojny! I daje żyć żołnierzom, a to ważne.
Odpocznijcie. Tej nocy chyba nie będziemy spać.
Porucznik, co nas zatrzymał, sam jeden chciałby wojnę wygrać.
Wy byście nie chcieli?
Mój teść w całym mieście wszystkich w szachy ogrywał.
Ale nie wygrałby z Alechinem.
Chwilowe niepowodzenia zdarzają się w każdej wojnie.
Takiej jeszcze nie było. Najgorsze mamy za sobą.
Byle każdy wykonywał to, co do niego należy.
Panie podchorąży!
Pan podobno zna te okolice? Tak, znam.
Wyruszy pan natychmiast.
Pan major zlecił, żeby...
Z majorem jest źle. Dlatego wyjedzie pan do wsi teraz.
Może znajdzie pan jakiegoś lekarza. Obawiam się gangreny.
Ta noga? Tak.
Zwróciłem na to uwagę porucznikowi Bojanowskiemu.
Bojanowski sam rodzi i ma wiele innych problemów.
Czy do wsi jest tylko ta jedna droga?
Jest jeszcze jedna, koło młyna, skrajem lasu, ale dłuższa.
Po to pana szukałem.
Niemcy nie mogą was zauważyć, jeżeli w nocy mamy stąd uciec.
Jest pan gotowy? Wyprowadzę konie ze stajni.
Za pięć minut ruszacie.
O 19.00 odprawa. Zdążycie? Tak jest.
Dzień dobry. Jaki tam dobry, panie Heimann?
Pan mnie zna?
Ładnych parę lat minęło od tych wakacji.
Władek. Jezus Maria!
Chcemy u pana zakwaterować. Zachodźcie do domu.
Widzę żołnierzy i myślałem: niedobrze.
A to nasz Władek. Panie podchorąży, to Niemiec?
Osadnicy. Ta rodzina jest w Polsce prawie od stu lat.
Znam ich dobrze. Nic nie rozumiem.
Bądźcie spokojni, Kuraś.
Niech dołączą. Tak jest.
Za mną!
HEIMANN: Ewelina, chodź, chodź!
Goście przyjechali!
Władziu.
Władziu! ŚMIEJĄ SIĘ
Ale się z ciebie chłop zrobił!
I żołnierz.
A mąż mnie nie poznał. Głupi ten mój mąż.
Chodź do domu. Chodź!
Z koni! Strzelec konny Iwaniuk ubezpiecza.
Dokąd? Idę do domu. Ja tu mieszkam.
Może pan zapali? Dziękuję. Dopiero skończyłem.
To co? Mogę? Dobra, idź pan.
Państwa zdrowie.
Janek!
Cześć. Dzień dobry. Cześć.
Wszystko gotowe, mamo? Mhm.
Zmieniliśmy się, co?
Mhm. Wszystko się zmieniło.
A co z Anią?
Nie ma jej.
Ale co? Wyjechała? Wyszła za mąż? Nie, po prostu nie ma jej.
Zjesz z nami? Nie, dziękuję. Czekają na mnie.
Gdzie jest koszyk, mamo? W sieni.
Janek, poczekaj, chciałem z tobą porozmawiać.
Co masz zamiar robić dalej?
Jest wojna. Widzisz, co się dzieje.
To niedługo potrwa. Widzę.
Władziu, zostań tutaj. Puść ludzi. Niech wracają.
Jest dużo roboty w chałupie.
Jakieś ubranie znajdzie się. Powiemy, że jesteś naszym krewnym.
To dezercja. Wiesz, co to znaczy?
Ja wiem, co to znaczy ratować życie.
Wojna się nie skończyła. Różnie może być.
Rzeczywiście różnie. W coś trzeba wierzyć.
Tylko w co? Ja wiem.
Wiesz? Ja też wiem.
Francuzi i Anglicy dotrzymają gwarancji naszym władzom.
Ludzie mówią, że władze są daleko. Ludzie mówią dużo i niepotrzebnie.
Już czas na mnie. Chłopcy czekają. Jacy chłopcy?
Koledzy. Pilnujemy bydła w lesie. Tam bezpieczniej.
Będziesz wieczorem, jak wrócę?
Będę na pewno. No to pogadamy.
Kuraś, Iwaniuk, Waligórski - podciągnąć popręgi i na koń!
Władek, przecież nic nie jadłeś! Niedługo wrócę.
WARKOT SAMOLOTÓW
Z koni! Kryć się!
WYBUCHY
WYSTRZAŁY
Posłałam po doktora. Opatruje poparzoną.
Nadjedzie, jak tylko opatrzy.
Bardzo ucierpieliśmy podczas ostatniego bombardowania.
Furmankę też kazałam zaprząc.
Lipowa herbata. Bardzo dobra. Cukru niestety nie mam.
Ja mam cukier.
Przepraszam, dawno pani tu uczy? Niedawno.
A może zna pani Anię Heimannównę? Tę z młyna? Znam.
A co się u niej dzieje? Dawno jej nie widziałam.
Ale w zamian za papierosa.
Niestety nie mam. Proszę bardzo.
Ludzie zaczynają wymieniać różne rzeczy.
Benzynę na transport, tytoń na cukier.
Powoli wkraczamy w epokę handlu wymiennego.
Słuszne spostrzeżenie.
Handel wymienny rozkwita w dobie każdej wojny.
Pieniądze tracą swoją wartość,
ważne stają się rzeczy, przedmioty, a raczej ich brak.
To, co nas czeka, odsunie nas jeszcze dalej.
Czego pan tu uczy? Nie zdążyłem jeszcze niczego.
Pani kierowniczka przeznaczyła mi rachunki.
Pan Mrowiński uczył dawniej w Warszawie.
Mój ojciec jest też nauczycielem. Tak? Bardzo miło.
Przepraszam, że tak pytam, ale mojego męża zmobilizowano.
Jestem bardzo niespokojna.
- Kiedy to się skończy, panowie? - Całkiem niedługo.
Tak. Francuzi ruszą i odciążą nasz front.
Anglia to morska potęga.
Odcięła Berlinowi łączność ze światem.
Brzmi jak wykład. Może pan zajmie miejsce za katedrą?
Byliśmy nieprzygotowani.
Dlatego teraz ponosimy konsekwencje.
Jedno jest pewne. Uniknąć tego było nie sposób.
Owszem, był sposób. Jaki? Oddać Gdańsk?
Nie. Należało dobrać sobie innych sojuszników.
Nie ma potężniejszych od tych, których mamy.
Jeszcze marszałek powiedział:
najważniejsze, żeby się znaleźć w dobrym towarzystwie.
Towarzystwo może jest dobre, tyle że odległe.
Pan zna bliższe? Owszem. Ale już za późno.
Czesi nienawidzą nas za Zaolzie, Litwini - za Kowno.
Nie musieliśmy brać w tym udziału.
Wystarczyło zgodzić się na przemarsz Rosjan,
aby uratować Czechów i nas.
Rozumiem, dlaczego przysłano pana na wieś uczyć dzieci rachunków.
Trzy dni temu na moich oczach
zabito dwóch harcerzy, którzy bronili mostu.
Na szczęście nie byli pańskimi uczniami.
Oddali życie może i za pana.
A pan czego mógłby ich nauczyć? Zdrady?
To duże słowo. W sam raz. Ile pan ma lat?
Dlaczego pan nie jest w wojsku? Wodzowie nie chcieli.
Teraz może nawet by i chcieli, ale gdzie ich mam szukać?
W Rumunii?
Może jaśniej? Jeszcze jaśniej?
Nawet tutejsze dzieci wiedzą, że uciekli.
To oszczerstwo! To jest prawda!
Zostawili was na pastwę losu, a pan mnie nazywa zdrajcą?
TRZASK DRZWI
Tak mi przykro. W panach cała nasza nadzieja.
A tu nagle taki afront.
Przysłali mi go przed samym początkiem roku.
Sama się zdziwiłam. Prosto z Warszawy, a tu taki awans.
Był podobno w kryminale. Przepraszam.
Doktor Maculewicz. O co chodzi? Mamy rannego. Podejrzenie gangreny.
Proszę. Gdzie chory? We dworze.
Jak to? Mam stawiać diagnozę na odległość?
Nie rozumiem. Pojedzie pan z nami.
Panowie, ja tu jestem z żoną, z córką.
Nie odmawiam pomocy, ale chorego proszę przywieźć tutaj.
Każdy zostawił gdzieś żonę. Nie pan pierwszy i nie ostatni.
Dosyć tych dyskusji! Furmanka czeka od godziny.
- Szpiegów we wsi złapali. - Szpiegów?
Zabierzcie doktora do dworu. A my zobaczymy, co tam się stało.
Bez rąk! Ja stanowczo protestuję!
Dziękujemy za furmankę.
Konie odeślemy zaraz po przyjeździe.
PODNIESIONE GŁOSY
Powiesić!
PODNIESIONE GŁOSY
MĘŻCZYZNA: Trzeba było kryć się.
Przecież ja nie jestem szpiegiem!
- Powiesić! - Nie!
WYSTRZAŁ
Rozejść się! Szybciej! Rozejść się!
Co się tu dzieje?
Złapaliśmy dwóch szpiegów. Dawali znaki samolotom.
Ludzie! Ojciec się golił na łące. To nieprawda!
Cicho!
I plany mieli. Przez nich! Widzi pan, co się stało.
Starego niech rozstrzelają, a babę powiesić!
Niech pan zrozumie! Nie! Nie! Nie!
Ludzie, ona go uprosi!
Obieca, co trzeba, i uprosi! Panie podchorąży, bić szpiegów.
Nie!
PŁACZE
Dokumenty tych ludzi.
Proszę.
Proszę.
A to jest wyrok spisany w gminie.
Przepraszam, z kim mam okoliczność?
Stań na baczność i przestań się kiwać!
Oddział specjalny żandarmerii polowej.
Nie widzisz, bo jesteś pijany!
Szpiedzy powinni być przesłuchani,
a potem rozstrzelani, a nie powieszeni!
Nie znasz, chamie, prawa międzynarodowego?
Mam spisać personalia tego typa? Nie. Wyprowadźcie podejrzanych.
Tak jest.
Pokwituję wam odbiór skazanych. Najpierw muszą wszystko wyśpiewać.
Nie ma pan insygniów żandarmerii.
W czasie wojny jesteśmy tajni.
Po to, żeby taki baran jak ty nie mógł nas rozpoznać!
KRZYKI
Ludzie! Bądźcie spokojni.
Sprawiedliwości i tak stanie się zadość.
Czy ta żandarmeria to z dworu? A skąd? Z nieba?
Dawajcie szybko furmankę.
Z nimi do szkoły, panie podchorąży? Tak. Na razie do szkoły.
Rozejść się.
To wielki uczony, proszę pana. Widziałam go w kronice PAT-a.
Istny palec boży, że pan tam był w ostatniej chwili.
Pan też go widział w kinie?
Przecież to profesor Zygadlewicz.
Rzeczywiście stałaby się rzecz straszna.
Jestem egiptologiem, proszę pana.
To jest moja córka Justyna,
jednocześnie asystent w mojej katedrze.
Spokojnie, proszę pana. To wszystko można sprawdzić.
Od kogo ojciec oczekuje dobrej woli? Od żandarma?
Kopie hieroglifów ten policjant wziął za szyfr.
- Może zechciałby pan...? - Niech ojciec nie prosi!
Ja panu wytłumaczę. Nie trzeba.
Kiedyż ta koszmarna historia się skończy?
Przecież pan widzi, że to hieroglify.
Wyglądają dosyć tajemniczo, ale przecież to są hieroglify.
Profesor Jan Zygadlewicz? Tak.
Proszę bardzo. Chcę panu wyjaśnić...
Nie trzeba. Jesteście państwo wolni.
Proszę? Wszystko w porządku.
Słyszy tatuś? Wszystko w porządku.
Ten pan od początku wiedział, kim jesteśmy,
ale pozwalał, żebym się poniżała.
Ten pan uratował nam życie. Niech pan daruje mojej córce.
Nie można liczyć na wdzięczność dłużników.
Tak mówił mój ojciec.
Przepraszam panią, ale musiałem we wsi tak zareagować.
Ciągle nie rozumiem, jak to się mogło stać.
Inskrypcje wziąć za szyfr!
Właśnie wtedy goliłem się przy strumieniu...
Nie musi pan nic wyjaśniać. Jesteście wolni.
Nie za bardzo, panie podchorąży.
Tym ludziom też trudno się dziwić. Panuje psychoza.
Teraz pani rozumie, dlaczego musiałem panią uderzyć?
Nie miałem innego wyjścia. Bardzo przepraszam.
Wóz gotowy. Zamknąć drzwi! Trwa przesłuchanie.
Podziękuj, Justynko.
Gdyby nie pan podchorąży, nie wiem, co by było.
Raczej kapralowi. To jego zasługa.
Nie należy chwalić dnia przed zachodem słońca.
Jeszcze musimy się stąd wydostać.
KRZYKI
Jeszcze do was wrócę. Porozmawiamy. Tak jest.
Panie podchorąży. Co tam?
Coś panu się należy za to uwolnienie.
Ładna dziewczyna. Co wam takie rzeczy w głowie?
Wy tę kieszeń sobie przyszyjcie. Tak jest.
PODNIESIONE GŁOSY
Panie majorze, sytuacja jest bardzo poważna.
Co pan powie? A ja myślałem, że podchodzimy już pod Berlin.
- Kiedy to się stało? - Przeszło tydzień temu.
Ugodził mnie odłamek. Zadrasnął. Wyglądało to niegroźnie.
Niegroźnie? Odłamek z ziemią, z krzemem.
To postępuje błyskawicznie.
Gangrena?
Zgorzel gazowa. Niedługo obejmie całą kończynę.
Nie można tego jakoś zahamować, zatrzymać?
Czym? Może za sto lat ktoś wymyśli coś przeciwko beztlenowcom.
Na razie to już tylko chirurg.
- A pan może to wykonać? - Kosą, sierpem? W takich warunkach?
- A na wsi? - Gdzie? U kowala?
Mam jakieś narzędzia. Ale nie jestem chirurgiem.
To wojna, doktorze.
Rozumiem. W takim razie należy to wykonać jak najszybciej.
- Jeżeli pan się zgadza. - Zgadzam się, ale nie teraz.
Po odprawie pana poproszę.
Za godzinę gorączka bardzo się podniesie.
Na razie poprawiłem panu opatrunek.
Dziękuję, doktorze.
Ten podchorąży zniknął ze swoimi ludźmi.
- Dziwne, bo wyglądał uczciwie. - Wiązałem z nim pewien plan.
- Tak? - Chciałem go panu przedstawić.
Słucham.
Podobno znał tu każdą ścieżkę.
Sądziłem, że w nocy pójdzie pierwszy.
Niemcy zajmą się nim, a my przeprawimy się gdzie indziej.
Szans na przeżycie nie miał u pana.
Takie zadanie to pewna śmierć. Ale plan dobry.
Kto teraz będzie pozorował przebicie?
Ma pan nowego kandydata na śmierć? Czy ja mam o tym zadecydować?
- Nie trzeba. Sam pójdę. - Zobaczymy.
Dobrze, że pan jest. Zarządzam odprawę na godzinę 19.00.
A noga, panie majorze? Co stwierdził lekarz?
Nic groźnego. Konował. Nawet maści ichtiolowej nie miał.
Kto go tu ściągnął?
Podchorąży Niwiński z mojego rozkazu.
Widzi pan? Zguba się znalazła. Przypominam o odprawie.
RAZEM: Tak jest.
Poproście też tego podchorążego.
Pomóc pani?
Przyszedł tu pan zbierać hołd wdzięczności?
Nie. I dobrze.
Ojciec mi robi o pana wyrzuty. Kwaterujemy tutaj niedaleko.
Pierwszy raz dostałam w twarz.
Niestety musiałem. To dziękuję panu rzeczywiście.
Kapitan Rogalski wzywa pana na odprawę.
Rzeczywiście. Dziękuję. Już idę.
Wyjeżdżamy już niedługo.
Chcę podziękować pańskiemu kapralowi.
Tylko dzięki jego zimnej krwi żyję. Przekażę mu. Ucieszy się.
Do zobaczenia, pani Justyno. Do zobaczenia.
Dzień dobry.
Może tutaj, panie profesorze?
Można? Proszę.
Ja już panu nie będę potrzebny.
Dziękuję panu za wszystko. Nie ma za co.
TRZASKI RADIA
Pani Mario, mamy nowych gości. Profesor Zygadlewicz.
- Bardzo mi miło. - Jest tu też moja córka.
Gdzie ja państwa umieszczę?
Ci ludzie chyba oszaleli. Wiozą tego majora czy nie?
Chcą, żebym mu ratował nogę, a dostarczą go na sekcję zwłok.
Kapitan Miszczyk.
- Pani jest właścicielką? - Tak.
- Macie jakiś samochód, benzynę? - Nie. Skąd?
Szybko pod drzewo z tym pańskim autem!
- Kto tu dowodzi? - Proszę bardzo.
Zajmijcie się tym samochodem! Tak jest!
Pod drzewa!
Ruszaj. Jazda!
- Wio! - Wio!
Kapitan Tadeusz Miszczyk melduje się posłusznie.
Major Korwin. Niech pan siada.
Pan tu dowodzi?
Jeszcze tak. A o co chodzi? Skąd pan się tutaj wziął?
Utknąłem w lesie o świcie. Benzyna.
Koło południa udało mi się zarekwirować konie.
Jestem pracownikiem Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych.
Wiozę dokumenty, które nie mogą dostać się w ręce wroga.
Chciałbym dołączyć do was.
Pan ma tabory. Chodzi o jedną kasetę pancerną.
- Chwileczkę. Pan dawno z Warszawy? - Piąty dzień w podróży.
Jeżeli chce pan zawieźć swoją kasetę z powrotem do Warszawy,
serdecznie zapraszam.
- Dzisiaj tam jeszcze wyruszamy. - Ależ to nonsens.
Nie pierwszy w tej wojnie.
Sądziłem, że zmierza pan do punktu koncentracji.
Pan słyszał o czymś takim?
Mnie nie udaje się nawiązać łączności.
- Więc proszę o furgon i ochronę. - Wykluczone.
Jesteśmy okrążeni. W nocy czeka nas walka.
Nie będę zajmował się pańskimi papierami,
które za godzinę czy dwie nie będą nic warte.
Mogłem traktować moją prośbę jako rozkaz.
Obecnie zmusza mnie pan do tego.
Wiozę akta personalne ze zdjęciami i adresami
wszystkich członków defensywy Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych.
W ręku nieprzyjaciela
stają się one wyrokami śmierci na tych ludzi
rozsianych po całych Niemczech.
Ponadto wiozę poufne... Panie majorze!
WYBUCHY, WYSTRZAŁY
NIE SŁYCHAĆ WYPOWIEDZI
Tak jest, panie pułkowniku. Zatrzymam do zmroku, a potem...
Co on mówi?
Tak było.
WARKOT SAMOLOTU
WYBUCH
Co się stało?
- Nalot, panie majorze. - Do oddziału.
Jak pan się czuje?
Dobrze.
Nic się panu nie stało?
Nic. Upadłem, jak nadleciał.
Co z nim?
Który z panów z Warszawy? Ja, panie kapitanie.
Oddaj jego żonie. Będzie miała co na nocnym stoliku postawić.
Co tak stoisz? Nie widzisz, co się stało?
- Był rozkaz "lotnik, kryj się". - I bardzo słusznie.
Przynajmniej jeden, który traktuje rozkazy poważnie.
Proszę tutaj. Ostrożnie. Ostrożnie.
Niepotrzebnie go przynieśliście. Nie żyje.
A to się przyda.
Czy można go gdzieś tu pochować?
Tak. W parku. Tam, pod jałowcami.
Jestem malarką.
Chętnie wymaluję tabliczkę. Co napisać?
Tadeusz Miszczyk urodzony w Otwocku w 1908 roku.
Napisać, że zmarł tragicznie? Widziała pani.
Na białym czy na czarnym polu?
Nie. Na polu chwały. Chwały?
Znaleźli niewypał w lesie. Pewnie jedna z bomb.
Trzeba zdetonować. Ludzie mogą tamtędy przechodzić.
Ja bym go zakopał i zrobił Niemcom pułapkę.
Nie. To nie po polsku takie wojowanie.
Po niemiecku.
Pański kapral pierwszy zrozumiał, na czym ta wojna polega.
A to co takiego?
Kaseta tego kapitana.
Zginął w czasie nalotu. Co z tym zrobić?
Jego kierowca twierdzi, że to coś bardzo ważnego.
Tak, rzeczywiście. Kapitan Miszczyk mówił mi o tym.
Zajmijcie się tym.
- A co jeszcze? - Są straty.
Lekarz też nie żyje.
Daj mi papierosa.
Tak...
Umrzeć na łóżku w czasie wojny to kompletny idiotyzm.
Obejmujesz dowództwo. Decyduj według własnego uznania.
Natychmiast po odprawie wymarsz.
I pamiętaj: zupełna cisza.
- A co z rannymi? - Koniecznie zabrać. Ja zostaję.
- Ależ... - To rozkaz.
- Panie majorze... - Powodzenia.
Dziękuję.
Podjęta dziś decyzja przebijania się pozostaje w mocy.
- Proszę przygotować mapniki. - Tak.
Mają panowie? Dobra.
Drogą na południowy wschód od wsi Poryte.
Dalej przecinką leśną do rzeki. Mają panowie?
- Tak. - Tu jest most.
Musimy go zająć i utrzymać przynajmniej przez 15 minut.
Muszą przejść wozy z rannymi.
- To samobójstwo. Tam są Niemcy. - A gdzie ich nie ma?
- Ale przez most? - Mostek.
Po jego południowej stronie Niemców jest niewielu.
Liczą oni raczej, że będziemy iść przez moczary.
- I my ich w tym utwierdzimy. - Oby.
Proszę nie przerywać.
Nie zostawię rannych na pastwę wroga.
To jedyna dla nich szansa.
Uderzamy o godzinie 4.30.
Jeżeli natrzemy sprawnie, nie powinno być dużych strat.
Byle przeskoczyć mostek.
Wszystko nie może trwać dłużej niż 10 minut.
Bo nas potem zgniotą.
Wymarsz - godzina 20.00.
- To wszystko. Są pytania? - Jednego nie rozumiem.
- To nie jest w kierunku Warszawy. - Nie.
Na ostatniej odprawie major nie był jeszcze zdecydowany...
Ale teraz dowodzę ja. To jest rozkaz.
- Czy pan go dobrze zrozumiał? - Tak jest.
To dobrze.
Przypominam, że naszym obowiązkiem, z którego nikt nas nie zwolnił,
jest dołączenie do naszej jednostki.
Musimy wykorzystać wszystkie sposoby.
- Wybrałem jeden z nich. - Mianowicie?
Walkę.
Bierne czekanie nic tu nie da. Niemcy wiedzą, że tu jesteśmy.
Nie wiedzą tylko, na co nas stać. No to zobaczą.
To byłoby wszystko.
Proszę teraz dowódcom plutonów wyjaśnić zadanie i jego cel.
Wymarsz - godzina 20.00.
No cóż, dziękuję.
Pana podchorążego poproszę o pozostanie jeszcze chwilę.
Kasetę kapitana Miszczyka - do studni albo do gnojówki.
Żołnierze nie mogą tego widzieć. Niech pan to zrobi sam.
To dość ważne, ale nie będziemy tego dźwigać.
Pan prosił majora o przydział do naszego batalionu.
Prosiłem, ale major... Nie zgodził się. Wiem. Tajna misja.
Zna pan dobrze te okolice? Przyjeżdżałem tu na wakacje.
Nie będę zmieniał decyzji majora, ale mam dla pana ważne zadanie.
Widzi pan to jezioro?
Myślałem o tym... Ja też myślałem.
Nie przeprawię całego batalionu. Nie mam łodzi, pontonów. Niczego.
Panu będzie łatwiej.
A gdyby...? Proszę mi nie przerywać.
Musi się pan ze swoimi ludźmi przeprawić
i punktualnie o 4.15 otworzyć ogień do Niemców.
Niech pan ściągnie ich uwagę na siebie.
Choć na parę minut. Tyle nam wystarczy.
Potem już decyduje pan sam.
Rozumiem. A co z tym cywilem?
Nie wiem. To nie moja sprawa. Niech pan z nim zrobi cokolwiek.
Ale jeśli mnie pan zawiedzie,
wyciągnę spod ziemi i postawię przed sąd.
Zrozumiał mnie pan? Wojna się jeszcze nie skończyła.
To jest pistolet kapitana Miszczyka. Przyda się panu.
Kompania! Baczność!
Panie podchorąży!
Życzę powodzenia.
Nie mówię "do widzenia", żeby nie zapeszyć.
Batalion, na mój rozkaz!
Batalion!
Batalion, na prawo patrz!
Dowódcy kompanii do raportu wystąp!
KOMENDY
Na ramię broń!
W prawo zwrot!
Kierunek: za mną marsz!
WYSTRZAŁ
Co się tam dzieje? Chłopaki łódź znaleźli.
Łódź? Aha. Tylko siadać i jechać.
Kuraś, powiedzcie ludziom, co ich czeka.
Potem wystawcie wartę. Tak jest.
Niech dobrze sprawdzą i wysmołują tę łódź.
I niech poszukają wioseł.
Będę w domu. Tak jest, panie podchorąży.
Dobrze, że pana widzę. Niestety musimy się rozstać.
Dostałem zadanie, które wyklucza pańską obecność przy nas.
Pan nie rozumie, jak ważna jest moja misja.
Do tej pory byłem spokojny, ale jest coraz gorzej.
Żeby uratować swoją przesyłkę, musi pan sam popłynąć łodzią.
Nie umiem. Dam panu dwóch ludzi.
Teraz niech się pan prześpi. Wartownik pana obudzi.
Czy to jest pomysł majora Korwina? Nie, mój.
Konwojował mnie podporucznik, potem pan, a teraz...
A teraz starszy strzelec. Życzę powodzenia.
Dziękuję bardzo. Wspaniałe mleko.
Władek. Tak?
Twoi żołnierze łódź szykowali?
Właśnie chciałem powiedzieć, że ją zabieramy.
Trudno będzie nam ją zwrócić.
Mówiłeś Johannowi? Wystarczy, że panu mówię.
Nie, Władek. Jak to? Nie bardzo rozumiem.
Johann tu teraz gospodarz. Ja już jestem stary.
On nie pozwolił niczego dawać. Boi się pan własnego syna?
To już jego młyn. U rejenta zapisany.
On nie pozwolił i tak musi być.
To niech pan powie, że ją rekwiruję.
Przykro mi bardzo, że właśnie panu muszę to zrobić.
Niestety tak trzeba.
Łódź nie jest ważna, ale Johann zabronił.
Czy jest tu podchorąży Niwiński?
Można?
Warty rozstawione. Wszystko w porządku.
Gdzie moglibyśmy się przespać? Na górze. Tam gdzie zawsze.
Pokażę.
Chciałbym się z panem pożegnać. Wyjeżdżamy w nocy. Nie chcę budzić.
Dziękuję bardzo za wszystko. Do widzenia.
Władek, napisz, że rekwirujesz. "Kwituję" i tak dalej.
Jak to? Pan to poważnie? Porządek musi być. Napisz, Władek.
Niech pan weźmie światło ze sobą. Dziękuję bardzo.
Chce pan może mleka? Nie, dziękuję. Pójdę już spać.
ŚPIEWAJĄ: O mój rozmarynie, rozwijaj się.
O mój rozmarynie, rozwijaj się.
Pójdę do dziewczyny, pójdę do jedynej,
zapytam się.
Pójdę do dziewczyny, pójdę do jedynej,
zapytam się.
A jak mi odpowie: "nie kocham cię",
a jak mi odpowie: "nie kocham cię",
ułani werbują, strzelcy maszerują,
zaciągnę się.
Ułani werbują, strzelcy maszerują,
zaciągnę się.
Dadzą mi konika cisawego.
Dadzą mi konika cisawego
i ostrą szabelkę, i ostrą szabelkę
do boku mego.
I ostrą szabelkę, i ostrą szabelkę...
Panie podchorąży, można o coś zapytać?
Sprawdziliśmy łódź, wysmołowaliśmy. Nawet drugie wiosło się znalazło.
- Tylko siadać i płynąć. - Nikt by nas nie zauważył.
Ja myśliwych nie raz, nie dwa na kaczki woziłem.
Tam, za wodą, dla nas ratunek, panie podchorąży.
- Po co na niepewne iść? - Po co, panie podchorąży?
Bo taki jest rozkaz. Musimy się przebić.
Mus to mus.
Ania!
Co się z tobą działo? Cicho, bo rodzice usłyszą.
Mówili, że cię nie ma.
Zaczekaj na mnie przy mostku. Dobrze.
Nie wiedziałam, jak ci dać znać, że jestem.
Janek mówił mi, że... Słyszałam wszystko.
Nie jesteście pierwszym oddziałem, który tędy przechodził.
Janek zabronił mi opuszczać dom. Nie dziwię mu się.
Wiesz? Z Jankiem dzieje się ostatnio coś niedobrego.
Ja też to zauważyłem. Nie wiem dlaczego.
Może poczuł się właścicielem, gospodarzem?
Nie, to nie to. Znika na całe noce. To pewnie się zakochał.
Nawet tatuś się go boi.
Ostatnio kłócił się z nim całą noc.
Nie wiem. Nie rozumiem tego. Aniu, nie przejmuj się tym.
W TLE - SPOKOJNA MUZYKA
NIE SŁYCHAĆ WYPOWIEDZI
Stój! Kto idzie? Swój.
Co? Nie poznaje pan? A!
Dzień dobry. Dzień dobry.
Zapali pan? Z przyjemnością.
PO NIEMIECKU: Tylko ostrożnie!
Co? Już pora? Pora.
WYSTRZAŁ
BRZĘK SZKŁA
WYSTRZAŁY
OKRZYK PO NIEMIECKU
Osłaniaj mnie!
Kuraś, ubezpieczcie drogę do lasu.
Tak jest.
Słyszałeś? Wykonać.
I zawołajcie tego cywila. Rozkaz.
Nie żyje, panie podchorąży.
Zbierzcie ludzi. Zameldujcie stan. Mamy tu jeszcze coś do zrobienia.
A ta misja specjalna?
Przynieście te worki. Tak jest.
Czterech zabitych, dwóch rannych.
Zaraz do was przyjdę. Tak jest, panie podchorąży.
Otwórzcie je. Rozkaz!
Rany boskie...
Panie podchorąży, pieniądze!
Nie były jeszcze w obiegu. Nowa emisja.
Ile to jest warte?
Tyle, co na wagę, a może nawet mniej.
Pewnie wieźli to, żeby... Żeby co, panie podchorąży?
Żeby zniszczyć. Jak to? Zniszczyć?
Tyle dobra! Rany boskie! Nie znacie się na tym, Kuraś.
Może się nie znam, panie podchorąży.
Ale tylu naszych chłopaków zginęło tylko po to,
żeby to zniszczyć?
Iwaniuk tak się rwał do żony. Nie bardziej niż wy.
Ale ja żyję, panie podchorąży.
Nie udała nam się ta wojna.
Jeszcze się nie skończyła.
Jeśli wy... Z ODDALI - STRZAŁY
Co to? Nasi zaczęli.
Pewnie wzięli tę strzelaninę za wejście do walki.
Spal to wszystko i szybko dołącz. Idziemy do nich.
Kuraś, za mną.
Wygląda na to, że już po wszystkim, panie podchorąży.
TRZASK GAŁĘZI
Wody...
Przeszli?
Przeszli.
A ty, biedaku? Mnie się nie udało.
Muszę iść.
Zbiórka.
Co dalej, panie podchorąży?
NAPISY DLA NIESŁYSZĄCYCH - TVP SA
ZAPRASZAMY NA STRONĘ: www.tvp.pl/dostepnosc
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.