All language subtitles for vod rip

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian Download
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

WYBUCHY

- "Wisła", zgłoś się. - No i co? Jest?

Daj.

"Wisła", zgłoś się. "Wisła"!

- Próbuj dalej. - Tak jest.

Podchorąży Niwiński melduje swój powrót z rozpoznania.

Przyprowadziłem jeńca. Dziękuję.

Panie poruczniku, przesłuchajcie i zajmijcie się nim.

Tak jest.

Dobrze, że pan jest. Poznajcie się, panowie.

Gozdalski. Niwiński.

Panie podchorąży, weźmie pan kilku ludzi

i będzie konwojował dyrektora Gozdalskiego

najkrótszą drogą do Krzemieńca.

Sądziłem, panie rotmistrzu,

że jako żołnierz tu będę bardziej potrzebny.

To jest specjalna misja, panie podchorąży.

To musi dojść do celu. Wykonać.

Tak jest.

Dziękuję, panie rotmistrzu.

Nie widzieliście, czy Kuraś wrócił? Nie widziałem.

Siedźcie.

Nie widzieliście Kurasia gdzieś? Nie widziałem.

Kuraś, obudźcie się. Jasna cholera! Myślałem, że was zabili.

Mnie? A za co? Wstawajcie. Trzeba zebrać ludzi.

Zaraz wyjeżdżamy. Załadujcie worki na wóz.

Tak jest. Jakie worki? Są u rotmistrza.

Rusz się.

Panie dyrektorze, niech pan zejdzie z wozu.

Panie podchorąży, proszę ze mną nie tym tonem.

Miałem mieć zapewnione bezpieczne i wygodne warunki.

Tak. Pamiętam o tym.

Proszę oświadczyć żołnierzom,

że za bezpieczne doprowadzenie mnie na miejsce

czeka ich poważna bonifikata pieniężna.

To są żołnierze, a nie płatni przewoźnicy.

Wiem. Ale moja misja jest szczególnej natury.

A poza tym może mieć wpływ na pański awans, panie podchorąży.

Proszę do mnie tak nie mówić.

O! Pan dyrektor wlazł w gówno.

Będziemy mieli dobrą podróż.

ROZMOWY PO NIEMIECKU

Kapralu, zbierzcie ludzi.

Za chwilę ruszamy. Tak jest.

Siodłać konie. Podciągnąć popręgi. Dwójkami za mną zbiórka.

W TLE - DYNAMICZNA MUZYKA

WARKOT SAMOLOTÓW

WARKOT SAMOLOTÓW

RŻENIE KONI

RADIO: Uwaga, uwaga! Nadchodzi.

Czekolada "Wedel" i dwie pastylki aspiryny.

427,3.

Uwaga! Na ulicy Wilczej 28 płonie dom.

Na ulicy Zielnej 1 płonie dom.

Rodacy, mija 14. dzień wojny.

Na całym froncie polscy żołnierze

stawiają bezprzykładny w dziejach opór

przeważającym siłom najeźdźcy.

Załoga Helu broni się. Warszawa broni się.

Na Pilicy i Narwi

pancerne oddziały wroga musiały zawrócić.

Zwyciężymy!

- Jak tam? - Trzech zabitych, pięciu rannych.

Wszyscy z trzeciego plutonu.

- Wiedzą o nas? - Na pewno. Te samoloty...

No właśnie. Może szpiedzy, dywersanci?

Tu mieszka dużo kolonistów niemieckich.

- Przecież ich wysiedlali. - Jednych tak, innych nie.

- Jeszcze się pani boi? - Dobrze, że pan już jest.

- Słychać coś? - Tylko po niemiecku, panie majorze.

- Co mówią? - Ale ja nie rozumiem po niemiecku.

- Było się w szkole lepiej uczyć. - To ja przepraszam.

Nareszcie, poruczniku. No i co? Meldujcie.

Ten południowy odcinek szosy kontrolowany przez Niemców.

Dużo wozów pancernych. Sam naliczyłem 60 czołgów.

- Widziałem też... - Coście jeszcze widzieli? Mówcie.

Kolumny jeńców.

- Naszych? - Naszych.

- Dużo? - Kiedy odchodziłem, szli jeszcze.

Mozanek, poproście tu porucznika Bojanowskiego.

Tak jest.

To wszystko?

Spotkałem po drodze dziwny oddział strzelców konnych.

Konwojowali wóz z cywilem. Na wozie zaplombowane worki.

Podchorąży nie wie, co w nich jest.

Cywil nie chce mówić. Grozi MSZ-etem.

- Przyprowadziłem ich tutaj. - Nie miała baba kłopotu.

Papiery tego podchorążego.

Nazywa się Niwiński. Są niby w porządku, ale...

- Wezwać ich? - Później. Zawsze zdążymy.

Melduję się na rozkaz, panie majorze.

- Czy można, panie majorze? - Proszę.

Pułku już nie znajdziemy.

Honor i obowiązek nakazują przebić się w kierunku Warszawy.

- Kilkaset kilometrów pod prąd? - Błąkamy się, a nie walczymy.

Wiemy, że Warszawa walczy. Tam potrzebny jest każdy karabin.

Zgadzam się z porucznikiem Zawistowskim.

Zanim dojedziemy do Warszawy,

by ratować honor, zginie połowa ludzi.

To jest wojna. Pan jest rezerwistą.

Pan jest tu, aby ocalić głowę. My - żeby zwyciężyć.

Dość mam tych antagonizmów kadry z rezerwą

i dość tych honorowych śmierci.

Wojnę wygrywa się żywymi żołnierzami, a nie trupami.

Co pan major rozkaże?

Pan - spać. Konie rozkulbaczyć i do stajni.

Cały sprzęt ukryć, żeby nie było śladu wojska.

Ten lotnik zaczyna mi już grać na nerwach.

Przeczekamy ten dzień i na noc ruszamy.

I niech pan każe sierżantowi wezwać tego podchorążego.

Albo nie. Naprzód tego cywila z MSZ-etu.

Dziękuję panom.

Zdrowa dziwa!

Wszystkie one zdrowe. Człowiek tylko nerwy traci.

Żonę zostawić samą w domu i zapałkami bawić się przy sianie

- to na jedno wychodzi.

Ten porucznik, co nas zatrzymał, podobno ciągle jest przy gospodyni.

A mąż na wojnie. Jest sprawiedliwość?

Co mu żałujesz? Może jutro krzyż drewniany dostanie.

Ożeń się najpierw, to potem pogadamy.

Ja po wojnie szewcem zostanę. Najlepszy zawód.

Siedzisz w domu, wszystko masz na oku.

W razie czego to i młotek pod ręką. Nasz chorąży do niej startuje.

Lepiej by o kwaterze pomyślał! Cicho.

W stajni będziemy nocować? Cały dwór wojskiem zapchany.

Przepraszam, pani tutejsza? A co?

Czy zna pani Anię z młyna, córkę starego Heimanna?

Ja tu dopiero od miesiąca we dworze. Rozumiem.

A tylko ta musi być? Żadna inna nie pasuje?

Panie podchorąży!

Podchorąży Niwiński? Tak, słucham.

Pan major prosi pana do siebie. Już idę.

WARKOT

RŻENIE KONI

WYBUCHY

WYSTRZAŁY

MĘŻCZYZNA: Szybciej, szybciej!

WYSTRZAŁY

WYBUCH

Idźcie stąd! Przez was wszystkich nas pozabija!

Boże! Dosyć mam tej wojny! Niech się to wszystko skończy!

Gdzie kwateruje major Korwin? Tamte drzwi.

Co pan wiezie?

Specjalną przesyłkę z polecenia pana prezydenta.

Nic więcej powiedzieć nie mogę.

Z czyjego polecenia? PUKANIE

Podchorąży Niwiński. Nie teraz.

To ten podchorąży, o którym mówiłem.

Proszę, niech pan wejdzie.

Dowódca plutonu strzelców konnych melduje się.

Mam rozkaz konwojować pana dyrektora

do Krzemieńca.

Krzemieniec to już koniec Polski. Wiem o tym.

Pan dyrektor skarży się na pana, panie podchorąży.

Mimo to będzie pan dalej konwojował pana Gozdalskiego.

Tak jest. Panie majorze...

Panu na razie dziękuję.

Kwaterować będziecie w szkole, we wsi.

Wolałbym w młynie. Mam tam znajomych.

Jak chcecie. Wyruszycie o zmierzchu. Tak jest.

Natomiast co do dyrektora... Zanudził mnie tu na śmierć.

Ale zdaje się, że rzeczywiście wiezie coś ważnego.

Pan zna te strony? Znam bardzo dobrze, panie majorze.

Będziemy przebijać się w nocy.

Jeśli widzi pan szansę ratowania się na własną rękę,

nie stawiam przeszkód.

Wolałbym, oczywiście jeśli można, zostać z panem majorem.

Taki sympatyczny jestem?

Dostałem zadanie, które każe mi jedynie uciekać.

Nie jest pan odosobniony.

Mam syna w pańskim wieku.

Jak ci na imię? Władysław.

Chłopcze, o zmierzchu do młyna i czekać dalszych rozkazów.

Co się z panem dzieje? Mogę w czymś pomóc?

Nic. Duszno mi po prostu.

Czy mógłby mi pan podać szklankę wody?

Oczywiście.

Proszę bardzo.

Panie podchorąży!

Pan ma rozkaz do Krzemieńca? Tak, niestety.

Pan narzeka, a mnie to cieszy.

Gdyby pańska droga wiodła przez Buczacz...

Mam prośbę. Słucham, panie poruczniku.

Tam jest moja żona, u krewnych.

Wystarczy spytać o Lewickiego. To aptekarz.

Niechże mnie pan nie posądza o małostkowość, ale...

Albo ja już jestem ojcem, albo zostanę nim lada chwila.

Gratuluję.

Niestety zapowiadały się komplikacje.

Nie muszę panu objaśniać, co tu się ze mną dzieje.

Niewiele mogę pomóc mojej żonie.

Ale sygnet, zegarek...

Będzie mogła to spieniężyć. Nie odmówi pan?

Nie, oczywiście. A jeśli nie dojadę?

Ja tym bardziej, panie kolego.

Przygotuję list. Chwileczkę, panie poruczniku.

Nie sądzi pan, że z majorem jest kiepsko?

Wszyscy to widzą, ale nie on.

Trzeba tu sprowadzić lekarza. To uparty człowiek. Nie chce.

Przygotuję list.

Kwaterę mamy w młynie. Siadajcie.

Daleko ten młyn? Za wsią.

Przejdziemy dopiero o zmroku. Wciąż węszą.

Panie podchorąży, gorąca zupa. Nie, dziękuję.

Ja już wiem, kto nami dowodzi.

Kto taki? Major Korwin.

Duży szpenio, jeszcze z Legionów.

Ma głowę do wojny! I daje żyć żołnierzom, a to ważne.

Odpocznijcie. Tej nocy chyba nie będziemy spać.

Porucznik, co nas zatrzymał, sam jeden chciałby wojnę wygrać.

Wy byście nie chcieli?

Mój teść w całym mieście wszystkich w szachy ogrywał.

Ale nie wygrałby z Alechinem.

Chwilowe niepowodzenia zdarzają się w każdej wojnie.

Takiej jeszcze nie było. Najgorsze mamy za sobą.

Byle każdy wykonywał to, co do niego należy.

Panie podchorąży!

Pan podobno zna te okolice? Tak, znam.

Wyruszy pan natychmiast.

Pan major zlecił, żeby...

Z majorem jest źle. Dlatego wyjedzie pan do wsi teraz.

Może znajdzie pan jakiegoś lekarza. Obawiam się gangreny.

Ta noga? Tak.

Zwróciłem na to uwagę porucznikowi Bojanowskiemu.

Bojanowski sam rodzi i ma wiele innych problemów.

Czy do wsi jest tylko ta jedna droga?

Jest jeszcze jedna, koło młyna, skrajem lasu, ale dłuższa.

Po to pana szukałem.

Niemcy nie mogą was zauważyć, jeżeli w nocy mamy stąd uciec.

Jest pan gotowy? Wyprowadzę konie ze stajni.

Za pięć minut ruszacie.

O 19.00 odprawa. Zdążycie? Tak jest.

Dzień dobry. Jaki tam dobry, panie Heimann?

Pan mnie zna?

Ładnych parę lat minęło od tych wakacji.

Władek. Jezus Maria!

Chcemy u pana zakwaterować. Zachodźcie do domu.

Widzę żołnierzy i myślałem: niedobrze.

A to nasz Władek. Panie podchorąży, to Niemiec?

Osadnicy. Ta rodzina jest w Polsce prawie od stu lat.

Znam ich dobrze. Nic nie rozumiem.

Bądźcie spokojni, Kuraś.

Niech dołączą. Tak jest.

Za mną!

HEIMANN: Ewelina, chodź, chodź!

Goście przyjechali!

Władziu.

Władziu! ŚMIEJĄ SIĘ

Ale się z ciebie chłop zrobił!

I żołnierz.

A mąż mnie nie poznał. Głupi ten mój mąż.

Chodź do domu. Chodź!

Z koni! Strzelec konny Iwaniuk ubezpiecza.

Dokąd? Idę do domu. Ja tu mieszkam.

Może pan zapali? Dziękuję. Dopiero skończyłem.

To co? Mogę? Dobra, idź pan.

Państwa zdrowie.

Janek!

Cześć. Dzień dobry. Cześć.

Wszystko gotowe, mamo? Mhm.

Zmieniliśmy się, co?

Mhm. Wszystko się zmieniło.

A co z Anią?

Nie ma jej.

Ale co? Wyjechała? Wyszła za mąż? Nie, po prostu nie ma jej.

Zjesz z nami? Nie, dziękuję. Czekają na mnie.

Gdzie jest koszyk, mamo? W sieni.

Janek, poczekaj, chciałem z tobą porozmawiać.

Co masz zamiar robić dalej?

Jest wojna. Widzisz, co się dzieje.

To niedługo potrwa. Widzę.

Władziu, zostań tutaj. Puść ludzi. Niech wracają.

Jest dużo roboty w chałupie.

Jakieś ubranie znajdzie się. Powiemy, że jesteś naszym krewnym.

To dezercja. Wiesz, co to znaczy?

Ja wiem, co to znaczy ratować życie.

Wojna się nie skończyła. Różnie może być.

Rzeczywiście różnie. W coś trzeba wierzyć.

Tylko w co? Ja wiem.

Wiesz? Ja też wiem.

Francuzi i Anglicy dotrzymają gwarancji naszym władzom.

Ludzie mówią, że władze są daleko. Ludzie mówią dużo i niepotrzebnie.

Już czas na mnie. Chłopcy czekają. Jacy chłopcy?

Koledzy. Pilnujemy bydła w lesie. Tam bezpieczniej.

Będziesz wieczorem, jak wrócę?

Będę na pewno. No to pogadamy.

Kuraś, Iwaniuk, Waligórski - podciągnąć popręgi i na koń!

Władek, przecież nic nie jadłeś! Niedługo wrócę.

WARKOT SAMOLOTÓW

Z koni! Kryć się!

WYBUCHY

WYSTRZAŁY

Posłałam po doktora. Opatruje poparzoną.

Nadjedzie, jak tylko opatrzy.

Bardzo ucierpieliśmy podczas ostatniego bombardowania.

Furmankę też kazałam zaprząc.

Lipowa herbata. Bardzo dobra. Cukru niestety nie mam.

Ja mam cukier.

Przepraszam, dawno pani tu uczy? Niedawno.

A może zna pani Anię Heimannównę? Tę z młyna? Znam.

A co się u niej dzieje? Dawno jej nie widziałam.

Ale w zamian za papierosa.

Niestety nie mam. Proszę bardzo.

Ludzie zaczynają wymieniać różne rzeczy.

Benzynę na transport, tytoń na cukier.

Powoli wkraczamy w epokę handlu wymiennego.

Słuszne spostrzeżenie.

Handel wymienny rozkwita w dobie każdej wojny.

Pieniądze tracą swoją wartość,

ważne stają się rzeczy, przedmioty, a raczej ich brak.

To, co nas czeka, odsunie nas jeszcze dalej.

Czego pan tu uczy? Nie zdążyłem jeszcze niczego.

Pani kierowniczka przeznaczyła mi rachunki.

Pan Mrowiński uczył dawniej w Warszawie.

Mój ojciec jest też nauczycielem. Tak? Bardzo miło.

Przepraszam, że tak pytam, ale mojego męża zmobilizowano.

Jestem bardzo niespokojna.

- Kiedy to się skończy, panowie? - Całkiem niedługo.

Tak. Francuzi ruszą i odciążą nasz front.

Anglia to morska potęga.

Odcięła Berlinowi łączność ze światem.

Brzmi jak wykład. Może pan zajmie miejsce za katedrą?

Byliśmy nieprzygotowani.

Dlatego teraz ponosimy konsekwencje.

Jedno jest pewne. Uniknąć tego było nie sposób.

Owszem, był sposób. Jaki? Oddać Gdańsk?

Nie. Należało dobrać sobie innych sojuszników.

Nie ma potężniejszych od tych, których mamy.

Jeszcze marszałek powiedział:

najważniejsze, żeby się znaleźć w dobrym towarzystwie.

Towarzystwo może jest dobre, tyle że odległe.

Pan zna bliższe? Owszem. Ale już za późno.

Czesi nienawidzą nas za Zaolzie, Litwini - za Kowno.

Nie musieliśmy brać w tym udziału.

Wystarczyło zgodzić się na przemarsz Rosjan,

aby uratować Czechów i nas.

Rozumiem, dlaczego przysłano pana na wieś uczyć dzieci rachunków.

Trzy dni temu na moich oczach

zabito dwóch harcerzy, którzy bronili mostu.

Na szczęście nie byli pańskimi uczniami.

Oddali życie może i za pana.

A pan czego mógłby ich nauczyć? Zdrady?

To duże słowo. W sam raz. Ile pan ma lat?

Dlaczego pan nie jest w wojsku? Wodzowie nie chcieli.

Teraz może nawet by i chcieli, ale gdzie ich mam szukać?

W Rumunii?

Może jaśniej? Jeszcze jaśniej?

Nawet tutejsze dzieci wiedzą, że uciekli.

To oszczerstwo! To jest prawda!

Zostawili was na pastwę losu, a pan mnie nazywa zdrajcą?

TRZASK DRZWI

Tak mi przykro. W panach cała nasza nadzieja.

A tu nagle taki afront.

Przysłali mi go przed samym początkiem roku.

Sama się zdziwiłam. Prosto z Warszawy, a tu taki awans.

Był podobno w kryminale. Przepraszam.

Doktor Maculewicz. O co chodzi? Mamy rannego. Podejrzenie gangreny.

Proszę. Gdzie chory? We dworze.

Jak to? Mam stawiać diagnozę na odległość?

Nie rozumiem. Pojedzie pan z nami.

Panowie, ja tu jestem z żoną, z córką.

Nie odmawiam pomocy, ale chorego proszę przywieźć tutaj.

Każdy zostawił gdzieś żonę. Nie pan pierwszy i nie ostatni.

Dosyć tych dyskusji! Furmanka czeka od godziny.

- Szpiegów we wsi złapali. - Szpiegów?

Zabierzcie doktora do dworu. A my zobaczymy, co tam się stało.

Bez rąk! Ja stanowczo protestuję!

Dziękujemy za furmankę.

Konie odeślemy zaraz po przyjeździe.

PODNIESIONE GŁOSY

Powiesić!

PODNIESIONE GŁOSY

MĘŻCZYZNA: Trzeba było kryć się.

Przecież ja nie jestem szpiegiem!

- Powiesić! - Nie!

WYSTRZAŁ

Rozejść się! Szybciej! Rozejść się!

Co się tu dzieje?

Złapaliśmy dwóch szpiegów. Dawali znaki samolotom.

Ludzie! Ojciec się golił na łące. To nieprawda!

Cicho!

I plany mieli. Przez nich! Widzi pan, co się stało.

Starego niech rozstrzelają, a babę powiesić!

Niech pan zrozumie! Nie! Nie! Nie!

Ludzie, ona go uprosi!

Obieca, co trzeba, i uprosi! Panie podchorąży, bić szpiegów.

Nie!

PŁACZE

Dokumenty tych ludzi.

Proszę.

Proszę.

A to jest wyrok spisany w gminie.

Przepraszam, z kim mam okoliczność?

Stań na baczność i przestań się kiwać!

Oddział specjalny żandarmerii polowej.

Nie widzisz, bo jesteś pijany!

Szpiedzy powinni być przesłuchani,

a potem rozstrzelani, a nie powieszeni!

Nie znasz, chamie, prawa międzynarodowego?

Mam spisać personalia tego typa? Nie. Wyprowadźcie podejrzanych.

Tak jest.

Pokwituję wam odbiór skazanych. Najpierw muszą wszystko wyśpiewać.

Nie ma pan insygniów żandarmerii.

W czasie wojny jesteśmy tajni.

Po to, żeby taki baran jak ty nie mógł nas rozpoznać!

KRZYKI

Ludzie! Bądźcie spokojni.

Sprawiedliwości i tak stanie się zadość.

Czy ta żandarmeria to z dworu? A skąd? Z nieba?

Dawajcie szybko furmankę.

Z nimi do szkoły, panie podchorąży? Tak. Na razie do szkoły.

Rozejść się.

To wielki uczony, proszę pana. Widziałam go w kronice PAT-a.

Istny palec boży, że pan tam był w ostatniej chwili.

Pan też go widział w kinie?

Przecież to profesor Zygadlewicz.

Rzeczywiście stałaby się rzecz straszna.

Jestem egiptologiem, proszę pana.

To jest moja córka Justyna,

jednocześnie asystent w mojej katedrze.

Spokojnie, proszę pana. To wszystko można sprawdzić.

Od kogo ojciec oczekuje dobrej woli? Od żandarma?

Kopie hieroglifów ten policjant wziął za szyfr.

- Może zechciałby pan...? - Niech ojciec nie prosi!

Ja panu wytłumaczę. Nie trzeba.

Kiedyż ta koszmarna historia się skończy?

Przecież pan widzi, że to hieroglify.

Wyglądają dosyć tajemniczo, ale przecież to są hieroglify.

Profesor Jan Zygadlewicz? Tak.

Proszę bardzo. Chcę panu wyjaśnić...

Nie trzeba. Jesteście państwo wolni.

Proszę? Wszystko w porządku.

Słyszy tatuś? Wszystko w porządku.

Ten pan od początku wiedział, kim jesteśmy,

ale pozwalał, żebym się poniżała.

Ten pan uratował nam życie. Niech pan daruje mojej córce.

Nie można liczyć na wdzięczność dłużników.

Tak mówił mój ojciec.

Przepraszam panią, ale musiałem we wsi tak zareagować.

Ciągle nie rozumiem, jak to się mogło stać.

Inskrypcje wziąć za szyfr!

Właśnie wtedy goliłem się przy strumieniu...

Nie musi pan nic wyjaśniać. Jesteście wolni.

Nie za bardzo, panie podchorąży.

Tym ludziom też trudno się dziwić. Panuje psychoza.

Teraz pani rozumie, dlaczego musiałem panią uderzyć?

Nie miałem innego wyjścia. Bardzo przepraszam.

Wóz gotowy. Zamknąć drzwi! Trwa przesłuchanie.

Podziękuj, Justynko.

Gdyby nie pan podchorąży, nie wiem, co by było.

Raczej kapralowi. To jego zasługa.

Nie należy chwalić dnia przed zachodem słońca.

Jeszcze musimy się stąd wydostać.

KRZYKI

Jeszcze do was wrócę. Porozmawiamy. Tak jest.

Panie podchorąży. Co tam?

Coś panu się należy za to uwolnienie.

Ładna dziewczyna. Co wam takie rzeczy w głowie?

Wy tę kieszeń sobie przyszyjcie. Tak jest.

PODNIESIONE GŁOSY

Panie majorze, sytuacja jest bardzo poważna.

Co pan powie? A ja myślałem, że podchodzimy już pod Berlin.

- Kiedy to się stało? - Przeszło tydzień temu.

Ugodził mnie odłamek. Zadrasnął. Wyglądało to niegroźnie.

Niegroźnie? Odłamek z ziemią, z krzemem.

To postępuje błyskawicznie.

Gangrena?

Zgorzel gazowa. Niedługo obejmie całą kończynę.

Nie można tego jakoś zahamować, zatrzymać?

Czym? Może za sto lat ktoś wymyśli coś przeciwko beztlenowcom.

Na razie to już tylko chirurg.

- A pan może to wykonać? - Kosą, sierpem? W takich warunkach?

- A na wsi? - Gdzie? U kowala?

Mam jakieś narzędzia. Ale nie jestem chirurgiem.

To wojna, doktorze.

Rozumiem. W takim razie należy to wykonać jak najszybciej.

- Jeżeli pan się zgadza. - Zgadzam się, ale nie teraz.

Po odprawie pana poproszę.

Za godzinę gorączka bardzo się podniesie.

Na razie poprawiłem panu opatrunek.

Dziękuję, doktorze.

Ten podchorąży zniknął ze swoimi ludźmi.

- Dziwne, bo wyglądał uczciwie. - Wiązałem z nim pewien plan.

- Tak? - Chciałem go panu przedstawić.

Słucham.

Podobno znał tu każdą ścieżkę.

Sądziłem, że w nocy pójdzie pierwszy.

Niemcy zajmą się nim, a my przeprawimy się gdzie indziej.

Szans na przeżycie nie miał u pana.

Takie zadanie to pewna śmierć. Ale plan dobry.

Kto teraz będzie pozorował przebicie?

Ma pan nowego kandydata na śmierć? Czy ja mam o tym zadecydować?

- Nie trzeba. Sam pójdę. - Zobaczymy.

Dobrze, że pan jest. Zarządzam odprawę na godzinę 19.00.

A noga, panie majorze? Co stwierdził lekarz?

Nic groźnego. Konował. Nawet maści ichtiolowej nie miał.

Kto go tu ściągnął?

Podchorąży Niwiński z mojego rozkazu.

Widzi pan? Zguba się znalazła. Przypominam o odprawie.

RAZEM: Tak jest.

Poproście też tego podchorążego.

Pomóc pani?

Przyszedł tu pan zbierać hołd wdzięczności?

Nie. I dobrze.

Ojciec mi robi o pana wyrzuty. Kwaterujemy tutaj niedaleko.

Pierwszy raz dostałam w twarz.

Niestety musiałem. To dziękuję panu rzeczywiście.

Kapitan Rogalski wzywa pana na odprawę.

Rzeczywiście. Dziękuję. Już idę.

Wyjeżdżamy już niedługo.

Chcę podziękować pańskiemu kapralowi.

Tylko dzięki jego zimnej krwi żyję. Przekażę mu. Ucieszy się.

Do zobaczenia, pani Justyno. Do zobaczenia.

Dzień dobry.

Może tutaj, panie profesorze?

Można? Proszę.

Ja już panu nie będę potrzebny.

Dziękuję panu za wszystko. Nie ma za co.

TRZASKI RADIA

Pani Mario, mamy nowych gości. Profesor Zygadlewicz.

- Bardzo mi miło. - Jest tu też moja córka.

Gdzie ja państwa umieszczę?

Ci ludzie chyba oszaleli. Wiozą tego majora czy nie?

Chcą, żebym mu ratował nogę, a dostarczą go na sekcję zwłok.

Kapitan Miszczyk.

- Pani jest właścicielką? - Tak.

- Macie jakiś samochód, benzynę? - Nie. Skąd?

Szybko pod drzewo z tym pańskim autem!

- Kto tu dowodzi? - Proszę bardzo.

Zajmijcie się tym samochodem! Tak jest!

Pod drzewa!

Ruszaj. Jazda!

- Wio! - Wio!

Kapitan Tadeusz Miszczyk melduje się posłusznie.

Major Korwin. Niech pan siada.

Pan tu dowodzi?

Jeszcze tak. A o co chodzi? Skąd pan się tutaj wziął?

Utknąłem w lesie o świcie. Benzyna.

Koło południa udało mi się zarekwirować konie.

Jestem pracownikiem Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych.

Wiozę dokumenty, które nie mogą dostać się w ręce wroga.

Chciałbym dołączyć do was.

Pan ma tabory. Chodzi o jedną kasetę pancerną.

- Chwileczkę. Pan dawno z Warszawy? - Piąty dzień w podróży.

Jeżeli chce pan zawieźć swoją kasetę z powrotem do Warszawy,

serdecznie zapraszam.

- Dzisiaj tam jeszcze wyruszamy. - Ależ to nonsens.

Nie pierwszy w tej wojnie.

Sądziłem, że zmierza pan do punktu koncentracji.

Pan słyszał o czymś takim?

Mnie nie udaje się nawiązać łączności.

- Więc proszę o furgon i ochronę. - Wykluczone.

Jesteśmy okrążeni. W nocy czeka nas walka.

Nie będę zajmował się pańskimi papierami,

które za godzinę czy dwie nie będą nic warte.

Mogłem traktować moją prośbę jako rozkaz.

Obecnie zmusza mnie pan do tego.

Wiozę akta personalne ze zdjęciami i adresami

wszystkich członków defensywy Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych.

W ręku nieprzyjaciela

stają się one wyrokami śmierci na tych ludzi

rozsianych po całych Niemczech.

Ponadto wiozę poufne... Panie majorze!

WYBUCHY, WYSTRZAŁY

NIE SŁYCHAĆ WYPOWIEDZI

Tak jest, panie pułkowniku. Zatrzymam do zmroku, a potem...

Co on mówi?

Tak było.

WARKOT SAMOLOTU

WYBUCH

Co się stało?

- Nalot, panie majorze. - Do oddziału.

Jak pan się czuje?

Dobrze.

Nic się panu nie stało?

Nic. Upadłem, jak nadleciał.

Co z nim?

Który z panów z Warszawy? Ja, panie kapitanie.

Oddaj jego żonie. Będzie miała co na nocnym stoliku postawić.

Co tak stoisz? Nie widzisz, co się stało?

- Był rozkaz "lotnik, kryj się". - I bardzo słusznie.

Przynajmniej jeden, który traktuje rozkazy poważnie.

Proszę tutaj. Ostrożnie. Ostrożnie.

Niepotrzebnie go przynieśliście. Nie żyje.

A to się przyda.

Czy można go gdzieś tu pochować?

Tak. W parku. Tam, pod jałowcami.

Jestem malarką.

Chętnie wymaluję tabliczkę. Co napisać?

Tadeusz Miszczyk urodzony w Otwocku w 1908 roku.

Napisać, że zmarł tragicznie? Widziała pani.

Na białym czy na czarnym polu?

Nie. Na polu chwały. Chwały?

Znaleźli niewypał w lesie. Pewnie jedna z bomb.

Trzeba zdetonować. Ludzie mogą tamtędy przechodzić.

Ja bym go zakopał i zrobił Niemcom pułapkę.

Nie. To nie po polsku takie wojowanie.

Po niemiecku.

Pański kapral pierwszy zrozumiał, na czym ta wojna polega.

A to co takiego?

Kaseta tego kapitana.

Zginął w czasie nalotu. Co z tym zrobić?

Jego kierowca twierdzi, że to coś bardzo ważnego.

Tak, rzeczywiście. Kapitan Miszczyk mówił mi o tym.

Zajmijcie się tym.

- A co jeszcze? - Są straty.

Lekarz też nie żyje.

Daj mi papierosa.

Tak...

Umrzeć na łóżku w czasie wojny to kompletny idiotyzm.

Obejmujesz dowództwo. Decyduj według własnego uznania.

Natychmiast po odprawie wymarsz.

I pamiętaj: zupełna cisza.

- A co z rannymi? - Koniecznie zabrać. Ja zostaję.

- Ależ... - To rozkaz.

- Panie majorze... - Powodzenia.

Dziękuję.

Podjęta dziś decyzja przebijania się pozostaje w mocy.

- Proszę przygotować mapniki. - Tak.

Mają panowie? Dobra.

Drogą na południowy wschód od wsi Poryte.

Dalej przecinką leśną do rzeki. Mają panowie?

- Tak. - Tu jest most.

Musimy go zająć i utrzymać przynajmniej przez 15 minut.

Muszą przejść wozy z rannymi.

- To samobójstwo. Tam są Niemcy. - A gdzie ich nie ma?

- Ale przez most? - Mostek.

Po jego południowej stronie Niemców jest niewielu.

Liczą oni raczej, że będziemy iść przez moczary.

- I my ich w tym utwierdzimy. - Oby.

Proszę nie przerywać.

Nie zostawię rannych na pastwę wroga.

To jedyna dla nich szansa.

Uderzamy o godzinie 4.30.

Jeżeli natrzemy sprawnie, nie powinno być dużych strat.

Byle przeskoczyć mostek.

Wszystko nie może trwać dłużej niż 10 minut.

Bo nas potem zgniotą.

Wymarsz - godzina 20.00.

- To wszystko. Są pytania? - Jednego nie rozumiem.

- To nie jest w kierunku Warszawy. - Nie.

Na ostatniej odprawie major nie był jeszcze zdecydowany...

Ale teraz dowodzę ja. To jest rozkaz.

- Czy pan go dobrze zrozumiał? - Tak jest.

To dobrze.

Przypominam, że naszym obowiązkiem, z którego nikt nas nie zwolnił,

jest dołączenie do naszej jednostki.

Musimy wykorzystać wszystkie sposoby.

- Wybrałem jeden z nich. - Mianowicie?

Walkę.

Bierne czekanie nic tu nie da. Niemcy wiedzą, że tu jesteśmy.

Nie wiedzą tylko, na co nas stać. No to zobaczą.

To byłoby wszystko.

Proszę teraz dowódcom plutonów wyjaśnić zadanie i jego cel.

Wymarsz - godzina 20.00.

No cóż, dziękuję.

Pana podchorążego poproszę o pozostanie jeszcze chwilę.

Kasetę kapitana Miszczyka - do studni albo do gnojówki.

Żołnierze nie mogą tego widzieć. Niech pan to zrobi sam.

To dość ważne, ale nie będziemy tego dźwigać.

Pan prosił majora o przydział do naszego batalionu.

Prosiłem, ale major... Nie zgodził się. Wiem. Tajna misja.

Zna pan dobrze te okolice? Przyjeżdżałem tu na wakacje.

Nie będę zmieniał decyzji majora, ale mam dla pana ważne zadanie.

Widzi pan to jezioro?

Myślałem o tym... Ja też myślałem.

Nie przeprawię całego batalionu. Nie mam łodzi, pontonów. Niczego.

Panu będzie łatwiej.

A gdyby...? Proszę mi nie przerywać.

Musi się pan ze swoimi ludźmi przeprawić

i punktualnie o 4.15 otworzyć ogień do Niemców.

Niech pan ściągnie ich uwagę na siebie.

Choć na parę minut. Tyle nam wystarczy.

Potem już decyduje pan sam.

Rozumiem. A co z tym cywilem?

Nie wiem. To nie moja sprawa. Niech pan z nim zrobi cokolwiek.

Ale jeśli mnie pan zawiedzie,

wyciągnę spod ziemi i postawię przed sąd.

Zrozumiał mnie pan? Wojna się jeszcze nie skończyła.

To jest pistolet kapitana Miszczyka. Przyda się panu.

Kompania! Baczność!

Panie podchorąży!

Życzę powodzenia.

Nie mówię "do widzenia", żeby nie zapeszyć.

Batalion, na mój rozkaz!

Batalion!

Batalion, na prawo patrz!

Dowódcy kompanii do raportu wystąp!

KOMENDY

Na ramię broń!

W prawo zwrot!

Kierunek: za mną marsz!

WYSTRZAŁ

Co się tam dzieje? Chłopaki łódź znaleźli.

Łódź? Aha. Tylko siadać i jechać.

Kuraś, powiedzcie ludziom, co ich czeka.

Potem wystawcie wartę. Tak jest.

Niech dobrze sprawdzą i wysmołują tę łódź.

I niech poszukają wioseł.

Będę w domu. Tak jest, panie podchorąży.

Dobrze, że pana widzę. Niestety musimy się rozstać.

Dostałem zadanie, które wyklucza pańską obecność przy nas.

Pan nie rozumie, jak ważna jest moja misja.

Do tej pory byłem spokojny, ale jest coraz gorzej.

Żeby uratować swoją przesyłkę, musi pan sam popłynąć łodzią.

Nie umiem. Dam panu dwóch ludzi.

Teraz niech się pan prześpi. Wartownik pana obudzi.

Czy to jest pomysł majora Korwina? Nie, mój.

Konwojował mnie podporucznik, potem pan, a teraz...

A teraz starszy strzelec. Życzę powodzenia.

Dziękuję bardzo. Wspaniałe mleko.

Władek. Tak?

Twoi żołnierze łódź szykowali?

Właśnie chciałem powiedzieć, że ją zabieramy.

Trudno będzie nam ją zwrócić.

Mówiłeś Johannowi? Wystarczy, że panu mówię.

Nie, Władek. Jak to? Nie bardzo rozumiem.

Johann tu teraz gospodarz. Ja już jestem stary.

On nie pozwolił niczego dawać. Boi się pan własnego syna?

To już jego młyn. U rejenta zapisany.

On nie pozwolił i tak musi być.

To niech pan powie, że ją rekwiruję.

Przykro mi bardzo, że właśnie panu muszę to zrobić.

Niestety tak trzeba.

Łódź nie jest ważna, ale Johann zabronił.

Czy jest tu podchorąży Niwiński?

Można?

Warty rozstawione. Wszystko w porządku.

Gdzie moglibyśmy się przespać? Na górze. Tam gdzie zawsze.

Pokażę.

Chciałbym się z panem pożegnać. Wyjeżdżamy w nocy. Nie chcę budzić.

Dziękuję bardzo za wszystko. Do widzenia.

Władek, napisz, że rekwirujesz. "Kwituję" i tak dalej.

Jak to? Pan to poważnie? Porządek musi być. Napisz, Władek.

Niech pan weźmie światło ze sobą. Dziękuję bardzo.

Chce pan może mleka? Nie, dziękuję. Pójdę już spać.

ŚPIEWAJĄ: O mój rozmarynie, rozwijaj się.

O mój rozmarynie, rozwijaj się.

Pójdę do dziewczyny, pójdę do jedynej,

zapytam się.

Pójdę do dziewczyny, pójdę do jedynej,

zapytam się.

A jak mi odpowie: "nie kocham cię",

a jak mi odpowie: "nie kocham cię",

ułani werbują, strzelcy maszerują,

zaciągnę się.

Ułani werbują, strzelcy maszerują,

zaciągnę się.

Dadzą mi konika cisawego.

Dadzą mi konika cisawego

i ostrą szabelkę, i ostrą szabelkę

do boku mego.

I ostrą szabelkę, i ostrą szabelkę...

Panie podchorąży, można o coś zapytać?

Sprawdziliśmy łódź, wysmołowaliśmy. Nawet drugie wiosło się znalazło.

- Tylko siadać i płynąć. - Nikt by nas nie zauważył.

Ja myśliwych nie raz, nie dwa na kaczki woziłem.

Tam, za wodą, dla nas ratunek, panie podchorąży.

- Po co na niepewne iść? - Po co, panie podchorąży?

Bo taki jest rozkaz. Musimy się przebić.

Mus to mus.

Ania!

Co się z tobą działo? Cicho, bo rodzice usłyszą.

Mówili, że cię nie ma.

Zaczekaj na mnie przy mostku. Dobrze.

Nie wiedziałam, jak ci dać znać, że jestem.

Janek mówił mi, że... Słyszałam wszystko.

Nie jesteście pierwszym oddziałem, który tędy przechodził.

Janek zabronił mi opuszczać dom. Nie dziwię mu się.

Wiesz? Z Jankiem dzieje się ostatnio coś niedobrego.

Ja też to zauważyłem. Nie wiem dlaczego.

Może poczuł się właścicielem, gospodarzem?

Nie, to nie to. Znika na całe noce. To pewnie się zakochał.

Nawet tatuś się go boi.

Ostatnio kłócił się z nim całą noc.

Nie wiem. Nie rozumiem tego. Aniu, nie przejmuj się tym.

W TLE - SPOKOJNA MUZYKA

NIE SŁYCHAĆ WYPOWIEDZI

Stój! Kto idzie? Swój.

Co? Nie poznaje pan? A!

Dzień dobry. Dzień dobry.

Zapali pan? Z przyjemnością.

PO NIEMIECKU: Tylko ostrożnie!

Co? Już pora? Pora.

WYSTRZAŁ

BRZĘK SZKŁA

WYSTRZAŁY

OKRZYK PO NIEMIECKU

Osłaniaj mnie!

Kuraś, ubezpieczcie drogę do lasu.

Tak jest.

Słyszałeś? Wykonać.

I zawołajcie tego cywila. Rozkaz.

Nie żyje, panie podchorąży.

Zbierzcie ludzi. Zameldujcie stan. Mamy tu jeszcze coś do zrobienia.

A ta misja specjalna?

Przynieście te worki. Tak jest.

Czterech zabitych, dwóch rannych.

Zaraz do was przyjdę. Tak jest, panie podchorąży.

Otwórzcie je. Rozkaz!

Rany boskie...

Panie podchorąży, pieniądze!

Nie były jeszcze w obiegu. Nowa emisja.

Ile to jest warte?

Tyle, co na wagę, a może nawet mniej.

Pewnie wieźli to, żeby... Żeby co, panie podchorąży?

Żeby zniszczyć. Jak to? Zniszczyć?

Tyle dobra! Rany boskie! Nie znacie się na tym, Kuraś.

Może się nie znam, panie podchorąży.

Ale tylu naszych chłopaków zginęło tylko po to,

żeby to zniszczyć?

Iwaniuk tak się rwał do żony. Nie bardziej niż wy.

Ale ja żyję, panie podchorąży.

Nie udała nam się ta wojna.

Jeszcze się nie skończyła.

Jeśli wy... Z ODDALI - STRZAŁY

Co to? Nasi zaczęli.

Pewnie wzięli tę strzelaninę za wejście do walki.

Spal to wszystko i szybko dołącz. Idziemy do nich.

Kuraś, za mną.

Wygląda na to, że już po wszystkim, panie podchorąży.

TRZASK GAŁĘZI

Wody...

Przeszli?

Przeszli.

A ty, biedaku? Mnie się nie udało.

Muszę iść.

Zbiórka.

Co dalej, panie podchorąży?

NAPISY DLA NIESŁYSZĄCYCH - TVP SA

ZAPRASZAMY NA STRONĘ: www.tvp.pl/dostepnosc

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.