Original subtitles

‫درجه‌ سنی فیلم: R (مناسب مخاطبین بزرگسال) ‫[صحنه‌های ترسناک و خشن، خشونت کلامی]

‫سی نما تقدیم می‌کند ‫30nama.com

‫ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید ‫officialcinama@

‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما @CinamaSub

مترجم: میثم موسویان MeysaM.UnicorN t.Me/unicorn025

[استونی، سال ۲۰۰۷]

[تیمارستان سارنه]

‫من آنا ترویف هستم، مربی هنر درمانی.

‫دستا بالا.

‫امیدوارم هر روز لازم ‫نباشه اینو پشت سر بذاریم.

‫آنا؟

‫خوش اومدی، برای اولین روزت آماده‌ای؟

‫- این‌طور فکر می‌کنم. ‫- بفرما.

‫- خیلی دور از این‌جا زندگی می‌کنی؟ ‫- تا حدودی، اما ارزشش رو داره.

‫همیشه می‌خواستم از هنر ‫برای کمک به بقیه استفاده کنم.

‫فوق‌العاده‌ست.

‫بفرمایید.

‫از این طرف.

‫اینا روال امنیتی ماست.

‫اونا رو خوب یاد بگیر.

‫بیشتر بیماران ما خیلی ‫مطیع هستن، اما بقیه...

‫دکتر، این در مورد لینا هست.

‫اون توی اتاقش نیست، هیچ ‫کسی نمی‌تونه اونو پیدا کنه.

‫همه‌ی درا رو قفل کنید.

‫لینا کیه؟

‫خطرناک‌ترین بیمارمون.

‫در واقع دلیل اون جای خالی ‫که تو پرش می‌کنی لینا هست.

‫کسی که قبل تو این‌جا ‫بود اونو دست کم گرفت...

‫و به قوانین بی‌توجهی کرد.

‫براش عاقبت خوبی نداشت.

‫گوش کن. این اتاق رو ترک نکن.

‫نگران نباش. این‌جا جات امنه،

‫و بعد این‌که پیداش کردیم ‫من برمی‌گردم این‌جا.

‫خواهش می‌کنم....

‫سلام.

‫مامان و بابات این‌جا کار می‌کنن؟

‫می‌تونم ببینمش؟

‫این منم؟

‫خیلی خوبه.

‫من آنا هستم. اسم تو چیه؟

‫لینا.

‫تو قبل‌تر... جواب منو ندادی.

‫والدینت این‌جا کار می‌کنن؟

‫چرا چنین فکری می‌کنی؟

‫- چون تو... ‫- من چیم؟

‫لینا؟

‫بذارش زمین.

‫لینا، همین حالا بذارش زمین.

‫به من نگفتی که اون یه بچه هست.

‫چون اون بچه نیست.

‫لینا یه اختلال غددی داره...

‫که باعث کوتاهی قد نسبی میشه،

‫و عملا رشدش رو در حدود ‫سن ۱۰ سال متوقف کرده.

‫اما اشتباه نکن.

‫لینا ممکنه شبیه یه بچه ‫باشه، اما اون یه زن بالغه.

‫اگه بخوام دقیق بگم ۳۱ سالشه.

‫اوایلی که لینا اومده بود...

‫خیلی سخت در مقابل ‫مهار‌کننده‌هاش تقلا می‌کرد...

‫که باعث شد شدیدا خون‌ریزی کنه.

‫این درسی برای همه‌ی ما بود...

‫که عمق اراده‌ی اون ‫برای آزاد بودن رو بدونیم.

‫لینا بیشتر دوران کودکی خودش رو...

‫صرف انجام هر کاری ‫کرد که بتونه زنده بمونه.

‫اما اون هیچ وقت بزرگ‌تر ‫نشد، حداقل در ظاهر.

‫تصور کن توی کل زندگیت...

‫دنیا تو رو فقط به ‫عنوان یه بچه ببینن.

‫خیلی مهمه که تو اونو این‌جوری نبینی.

‫لینا همون‌قدری که از این وضعیتش ‫رنج می‌بره، ازش استفاده هم می‌کنه.

‫اون یه حقه‌باز استثنائیه.

‫دو سال پیش، لینا خودش ‫رو یه دختر فراری جا زد...

‫و پای خودشو به این خانواده باز کرد.

‫این خانواده اونو قبول کردن. ‫بهش غذا دادن. بهش لباس دادن.

‫معمولا لینا هر چیزی ‫که می‌تونه رو می‌دزده...

‫و ناپدید میشه، اما این بار...

‫اون...

‫خب، بذار این‌طور بگم.

‫اون الان این‌جا زندگی می‌کنه.

‫ایدتی.

‫ایدتی!

‫اون بعضی وقتا این کارو می‌کنه.

‫دیگه چه‌قدر زمان داریم، بابایی؟

‫ما ۲ دقیقه وقت داریم، عزیزم.

‫تو داری با دلت منو یاد ‫می‌گیری، سارا کوچولو.

‫نه، بابایی. من تو رو با دلم ‫می‌شناسم. تو توی دل منی.

‫ما قراره شجاع باشیم، مگه نه؟

‫آره، بابایی.

‫- آره، بابایی. ‫- سلام. دیمیتری.

‫به موقع اومدی.

‫این عالیه.

‫من نمی‌تونم خودم اینا رو ببندم.

‫من می‌خوام برای تو یه کار خوبی بکنم.

‫تو می‌تونی بیای تو.

‫آره. آره.

‫چه کار می‌کنی؟

‫بابام باید می‌رفت. اون ‫ممکنه هر روزی بگرده.

‫من نمی‌تونم این کارو بکنم.

‫من الان می‌تونم این کارو بکنم.

‫هر لحظه ممکنه بابامو ببینم که برگشته پیشم.

‫بابام باید می‌رفت.

‫ایدتی، تو آب‌نبات می‌خوای؟

‫ایدتی!

‫اون ضبط دوربین رو قطع کرد.

‫من خیلی متاسفم،‌ آنا.

‫امیدوارم پلیس اونو قبل از این‌که...

‫کس دیگه‌ای صدمه ببینه پیدا می‌کنه.

‫مطمئنم این شروعی ‫نیست که ما می‌خواستیم.

‫این کار برای من مناسب نیست.

[دختران گم‌شدۀ ۹-۱۲ سالۀ آمریکایی]

[کریستال مِی]

[استر آلبرایت]

[استر]

‫اوه، آنا.

‫معمولا فقط یه ضربه کافیه.

‫ها؟

‫امیدوارم نترسی. من پلیس هستم.

‫والدینت کجا هستن؟

‫والدینم توی آمریکا هستن.

‫عزیزم، اسمت چیه؟

‫اسمم استره.

[کنتیکت، درین]

‫آره!

‫- ترکوندی. ‫- ممنون.

‫- من بهت افتخار می‌کنم عزیزم. ‫- بله.

‫- عالی بودی، رفیق. ‫- ممنون.

‫تا کی این‌جایی؟

‫راستش امشب چند نفر دور هم جمع میشن.

‫خب، تبریک میگم.

‫من شما رو توی خونه می‌بینم.

‫قرار بود امشب خانواده دور هم جمع بشیم.

‫چیه، اون نمی‌تونه با دوستاش خوش بگذرونه؟

‫وای خدا. اون کل وقتشو خوش‌گذرونی می‌کنه.

‫نه، گانر خیلی ازش کار می‌کشه.

‫و اون درست نمی‌خونه،‌ ‫اون شمشیر‌بازی می‌کنه.

‫اون داره زندگیشو می‌کنه.

‫این کارو نکن. فکر و خیال نکن.

‫من می‌خوام حواست به ما ‫باشه. گانر بهت احتیاج داره.

‫ببخشید. توی اون مسابقه حواسم نبود؟

‫استر برنمی‌گرده، الن.

‫منم دلم براش تنگ شده. جدی میگم.

‫هر لحظه توی هر روز.

‫اون این‌جا چه کار می‌کنه؟

‫سلام، آلن.

‫ما یه خبر در مورد دخترت استر داریم.

‫طبق اطلاعات کمی ‫که ما از استر گرفتیم...

‫ما فکر می‌کنیم یه زن اونو ‫دزدیده و به روسیه برده...

‫و اونو به عنوان بچه‌ی خودش جا زده...

‫تا وقتی که استر تونست فرار کنه.

‫ما هنوز جزئیات زیادی رو نمی‌دونیم.

‫شاید وقتی اون احساس ‫امنیت بیشتری کرد...

‫اون بتونه بیشتر در مورد چیزی ‫که پشت سر گذاشته به ما بگه.

‫ما یه روانشناس کودک داریم ‫که با اون کار می‌:نه.

‫خوبه.

‫چیزی که اون الان احتیاج داره خانواده‌شه.

‫انتظار اینو داشته باش ‫که اون تغییر کرده باشه.

‫چهار سال برای رشد کودک زمان زیادیه.

‫استر؟

‫عزیزم. منم.

‫مامان اومده.

‫می‌تونم... می‌تونم ببینمت؟

‫عزیزم...

‫مامان اومده.

‫فکر می‌کردم هیچ وقت دیگه تو رو نمی‌بینم.

‫الان دیگه همه چیز درست شده.

‫از آخرین باری که تو ‫ما رو دیدی خیلی می‌گذره.

‫بذار ببینم... اوه، این باباییه.

‫این یکی از رویدادهای خیریه‌ی ما بود.

‫اون شب خیلی ‫خوش‌تیپ شده بود، مگه نه؟

‫می‌تونم چیز دیگه‌ای براتون بیارم؟

‫نه، ممنون.

‫اوه، چه‌قدر حلال‌زاده‌ست.

‫برادرت احتمالا ۳۰ سانت از ‫چیزی که یادت میاد بلند‌تر شده.

‫این ماپ ماپه. اون خیلی با ما خوب بود.

‫من خیلی دوست دارم ببینمش.

‫نه، عزیزم.

‫اون فوت کرد. یادته؟ ‫الان فقط ما چهار نفر هستیم.

‫من باید از دستشویی استفاده کنم.

‫دستشویی اون‌جاست؟

‫نه. اون عقبه.

‫اون عقب؟ اوه.

‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.

‫"خیلی دوست دارم ببینمش." چه‌قدر احمقانه.

‫بابایی و گانر طبقه‌ی پایین هستن.

‫فکر می‌کنی پدر منو می‌شناسه؟

‫اگه اونو "پدر" صدا کنی شاید نشناسه.

‫- بابا. ‫- آره، این بهتره.

‫بذار ببینمت.

‫وای خدای من. تو...

‫شبیه یه خانم کوچولو شدی. خیلی بزرگ شدی.

‫اینو بردار.

‫بهتر شد. این‌جوری کمتر خشک و رسمی هستی.

‫این...

‫- ببخشید. ‫- نه، تو باید منو ببخشی. من...

‫بیا بریم.

‫فکر کنم من یکم استرس دارم.

‫خیلی خب، این قدم بزرگیه.

‫بابایی؟

‫خیلی شرمنده‌ام.

‫باورم نمیشه خودتی.

‫من همیشه می‌دونستم. من همیشه می‌دونستم.

‫سلام، گانر.

‫سلام.

‫فکر کنم یه "سلام" خشک و ‫خالی برای ما مناسب نیست.

‫- این‌طور فکر نمی‌کنی؟ ‫- بیا.

‫خوشحالم که برگشتی.

‫منم همین‌طور.

‫- چطوره که بریم خونه؟ ‫- باشه.

‫بیاید بریم خونه.

‫به خونه خوش اومدی، استر.

‫ما بهش دست نزدیم.

‫ما همیشه می‌دونستیم که تو برمی‌گردی خونه.

‫احتمالا سنت از این چیزا گذشته باشه...

‫اما ما کلی تولد و کریسمس پیش رو داریم...

‫تا زمانی که نبودی رو جبران کنیم...

‫پس به ما بگو به چی علاقه داری...

‫و شاید بهش برسی.

‫- من از نقاشی خوشم میاد. ‫- دوست داری نقاشی کنی؟

‫قبلا به نقاشی علاقه‌ای نداشتی.

‫خب، شاید شما دو تا....

‫بتونید توی استدیو با هم وقت بگذرونید.

‫هیچ چیزی نیست که ‫منو از این خوشحال‌تر کنه.

‫خب، برنامه‌ اینه که...

‫فردا تو با دکتر سیگر حرف بزنی.

‫اونو یادته؟

‫اون یه طوطی به اسم سیدنی داشت.

‫خیلی خب.

‫خب، اگه چیزی نیاز داشتی...

‫ما همین نزدیکیم. خب؟

‫خلی خب، تو می‌تونی بری داخل.

‫دکتر سیگر الان میاد پیشت.

‫من چند دقیقه‌ی دیگه اونو می‌بینم.

‫فکر می‌کنم برای این‌که درگیر ‫بشی خیلی زوده، کاراگاه.

‫من می‌خوام قبلش تنها باهاش حرف بزنم.

‫ببین، من باید برم.

‫تو نمی‌دونی که...

‫چه‌قدر از دیدنت خوشحالم، استر.

‫به خونه خوش اومدی.

‫عجب. تو دیگه اون دختر ‫کوچولویی که می‌شناختم نیستی.

‫تو الان یه خانم جوانی.

‫یادته وقتی ملاقات‌هامون رو شروع کردیم...

‫چی بهت گفتم؟

‫بهت گفتم اگه سوالی پرسیدم که...

‫تو رو معذب کرد، ما تموم می‌کنیم.

‫کاش والدینم مثل تو بودن.

‫چطور؟

‫اونا همش می‌پرسن چه اتفاقی برام افتاده...

‫اما من آماده نیستم که ‫در موردش به اونا بگم.

‫این هیچ مشکلی نداره.

‫امیدوارم تو با من در موردش حرف بزنی...

‫اما فقط وقتی که آماده بودی، باشه؟

‫با توجه به این...

‫چیزی هست که بخوای به من...

‫در مورد زمانی که نبودی بگی؟

‫می‌خوای بازی کنی، سیدنی؟

‫من فکر می‌کنم سیدنی ‫می‌خواد با من بازی کنه.

‫سلام، من تو رو یادمه.

‫تو منو یادته؟

‫نوبت شماست. استر می‌تونی این‌جا صبر کنی.

‫من می‌خوام چند لحظه با مامانت حرف بزنم.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫من از گوشواره‌هات خوشم میاد.

‫ممنون، عزیزم.

‫چی می‌نویسی؟ وای، خیلی ببخشید.

‫- چیزی نیست. ‫- ببخشید.

‫بذار اینو تمیز کنم.

‫اون مثل قبله؟

‫فرقی کرده؟

‫خب، البته که اون فرق کرده.

‫اون الان یه لهجه داره.

‫این غیرمعموله؟ با توجه به جایی که بوده؟

‫لزوما نه.

‫اون مدت زمان زیادی ‫اون‌جا بوده در حالی که...

‫تکلمش در حال شکل‌گیری بوده.

‫اما بذار اینو بهت بگم، اون وضعش از نظر...

‫هوشی و عاطفی خیلی بهتر ‫از چیزیه که انتظار داشتم.

‫خب، این خوبه، مگه نه؟

‫من متوجه چند تا تناقض شدم.

‫مثلا اون گفت این سیدنیه.

‫سیدنی یه مکو بود.

‫رنگش نارنجی روشن بود و چهار برابر این بود.

‫با این حال اون این ‫پرنده رو با قطعیت کامل...

‫- سیدنی خطاب کرد. ‫- این یعنی چی؟

‫برای من این یه جور نقش‌ بازی کردن بود.

‫اون منو زد و لباسمو پاره کرد!

‫من می‌خوام برم خونه.

‫برای امروز کافیه.

‫البته. ما برای وقت دیگه ‫ترتیب ملاقات رو میدیم.

‫- استر، حالت خوبه؟ ‫- آره.

‫سلام.

‫مورتیشا، گانر رو صدا می‌کنی؟

‫- منو چی صدا زدی؟ ‫- مایک، این خودشه. خواهره.

‫اوه، عجب.

‫شرمنده. میشه لطفا گانر رو بگی بیاد؟ ‫[لطفا رو به زبان چکی گفت]

‫این اسپانیولی بود؟ نفهمیدم.

‫هی، بیا بریم.

‫خواهرت خیلی خله داداش.

‫چه مرگته؟ بابام همین‌جاست.

‫- برام مهم نیست. ‫- مایک!

‫- احمق لعنتی. ‫- من عوض نمیشم.

‫هی، عزیزم. حالت خوبه؟

‫- لباسم خراب شد. ‫- من برات یه لباس جدید می‌خرم.

‫داشتم به این فکر می‌کردم...

‫فکر کردم شاید خوب باشه به استدیو بریم.

‫من خیلی اینو دوست دارم.

‫جوری رفتار می‌کنی که...

‫فکر کردم قبلا این‌جا نیومدی.

‫خیلی قشنگه.

‫اون چراغ برای چیه؟

‫چراغ برای چیه؟

‫یادت نمیاد؟ این چیزیه که ‫بابا به‌خاطرش معروف شده.

‫بده.

‫اینو فشار بده.

‫من همیشه سعی می‌کنم روی یه بوم ‫تا جای ممکن چیزای زیادی رو جا بدم.

‫می‌دونی؟ من به یه... ‫لایه‌ی مخفی متوسل شدم.

‫هیچ چیزی فقط یک چیز نیست، مگه نه؟

‫خیلی جالبه.

‫تو مدت زیادیه که این‌جا نبودی.

‫نه، نبودم.

‫این یکی چیه؟

‫وای، نه.

‫من باید از شر اینا خلاص بشم.

‫کی... اون کیه؟

‫گیر دادن به گذشته‌ فایده‌ای نداره.

‫تو الان خونه‌ای. فقط همین مهمه. مگه نه؟

‫به این فکر کردم که بتونیم چند ‫تا بوم رو گردگیری کنیم، خوبه؟

‫ببینیم چی میشه.

‫- من خیلی این کارو دوست دارم. ‫- واقعا؟

‫از چی خوشت میاد؟ رنگ روغن؟ آبرنگ؟

‫- همه چی دارم. ‫- زغال؟

‫زغال؟ باشه.

‫یه شی انتخاب کن و ما می‌شینیم...

‫و با هم اونو می‌کشیم.

‫من می‌خوام تو رو بکشم.

‫می‌خوای منو بکشی؟

‫باشه.

‫بار اولی هست که مدل میشم.

‫می‌خوای چطوری باشم؟

‫می‌تونم حالت متفکرانه به خودم بگیرم.

‫جوری که وقتی به اون نگاه می‌کردی بودی.

‫دیگه نمی‌خوام اون‌جوری باشم.

‫این‌جوری.

‫همین‌جوری.

‫وقتی اون‌جا بودی نقاشی کردن رو یاد گرفتی؟

‫فقط نقاشی می‌کشیدی یا...

‫این چیزی نیست که تو فکر می‌کنی.

‫علیرغم همه‌ی چیزهایی که در جریانه...

‫هنوز برقراره. آلن؟ نه، اون نمیاد اون‌جا.

‫می‌دونی که اون در مورد ‫این چیزا چه حسی داره.

‫پس فردا توی جشن می‌بینمت، خب؟

‫این برای یه کار خیره.

‫بث، فقط دسته چکت و جیم رو بیار.

‫این برای کودکان مبتلا به سرطانه.

‫خیلی خب. بهتر شد. ممنون.

‫کارم تموم شد.

‫به همین زودی؟

‫- ازش خوشت میاد؟ ‫- عاشقشم.

‫این... فوق‌العاده‌ست.

‫خیلی خب، ۳۰ ثانیه‌ی دیگه میام، باشه؟

‫بعدش می‌بینیم که با ‫رنگ چه کار می‌تونی بکنی.

‫- اون شخصیه. ‫- اوه، ببخشید.

‫من دیدم که اونو با خودت پس آوردی.

‫- فکر می‌کردم چیز خاصیه. ‫- تو در نمیزنی؟

‫من دنبال ساعت طلام می‌گشتم.

‫مشکلی نیست. مطمئنم که پیدا میشه.

‫ببخشید.

‫"متعلق به استر"

‫"مامان منو به ویکد برد."

‫"مامان". سلام مامان.

‫ممنون، مامان.

‫می‌دونم، مامان.

‫مامان.

‫مامان.

‫باورتون نمیشه که استر ‫چه کاری می‌تونه بکنه.

‫اون عصر رو توی استدیو بود.

‫اون یه پرتره از من کشید.

‫اون از من توی بیست و چند ‫سالگیم استعداد بیشتری داره.

‫چطور چنین چیزی ممکنه؟

‫چهار سال پیش اون با چند ‫تا خط صاف آدمک می‌کشید.

‫- بس کن. ‫- چی؟

‫به این فکر کن که خودش ۴ ‫سال پیش چه کار می‌کردی.

‫- حالا تو قهرمان شمشیربازی هستی. ‫- آره... این خیلی تحسین‌برانگیزه.

‫شاید بتونی پرتره‌ی منم بکشی.

‫این خیلی خوشمزه‌ست، مامان.

‫ممنون.

‫مشکلی هست؟

‫نه، نه. من فقط...

‫منتظر کسی بودی؟

‫گفتم یه سری بزنم...

‫ببینید کی اومده به ما سر بزنه.

‫ببخشید که مزاحم شامتون شدم.

‫این یه افسر پلیسه...

‫که وقتی ناپدید شده بودی به ما کمک کرد.

‫اون یه دوسته.

‫من فقط اومدم که بگم به ‫خونه خوش اومدی، استر.

‫ممنون.

‫یه لحظه منو ببخشید.

‫باید بدونی که روانشناس ما فکر می‌کنه...

‫استر باید قضایایی که براش ‫پیش اومده رو به کسی بگه که...

‫پلیسی مثل من نباشه.

‫نگران نباش. من درک می‌کنم.

‫اما استر از شهر کوچیک ما غیبش زد...

‫و این یه نگرانی باقی مونده.

‫من باید بدونم هنوز خطری هست یا نه.

‫من امروز صبح با دکتر سیگر حرف زدم.

‫چنین کاری... مناسب بود؟

‫اون به من گفت که می‌تونه...

‫فردا صبح یه گفتگوی گروهی داشته باشیم.

‫فقط برای این‌که ببینیم ‫همه چیز رو به راهه.

‫مامان، فردا مراسم جشن توئه.

‫پس روز بعدش این کارو می‌کنیم.

‫این خیلی مهمه.

‫باشه. اگه این‌قدر مهمه ما میایم اون‌جا.

‫فراموش کردی لیوانت رو پر کنی.

‫خب... به خونه خوش اومدی، استر.

‫قبلا اینو گفته بودی.

‫- استر... ‫- عیبی نداره. حق با اونه.

‫من تو رو بدرقه می‌کنم.

‫متاسفم که این‌جا زندگی می‌کنی.

‫آره.

‫فکر کنم بهتره یه مدت این‌جا بمونم.

‫فکر می کنم دکتر سیگر چیز مهمی مد نظرشه.

‫توی ملاقات قبلی‌مون به نظر ‫می‌رسید که اون نظرش این بود...

‫استر داره دروغ میگه.

‫این چه حرفیه.

‫شاید خودش باید بره پیش یه روانشناس.

‫می‌دونم، منم تعجب کردم.

‫چی... این چیه؟

‫همراهت.

‫- تو میای؟ ‫- البته که میام.

‫تو همسر منی و می‌تونم به‌خاطر تو ‫با چند تا پولدار عوضی سر و کله بزنم.

‫استر چی؟

‫خب، گانر این‌جاست. ‫اون چیزیش نمیشه، مگه نه؟

‫می‌خوای من خونه بمونم؟

‫نه، نه.

‫به نظر میاد از وقتی که استر برگشته...

‫ما هم به زندگی برگشتیم.

‫کاملا موافقم.

‫چه‌قدر وقت برای لباس پوشیدن نیاز داری؟

‫- سریع می‌تونم لباس بپوشم. ‫- واقعا؟

‫منم می‌تونم سریع کارمو انجام بدم.

‫ببخشید، اما این خیلی نازه.

‫بذار درو ببندیم.

‫درو ببند.

‫چی؟ نه. نه، نه!

‫وای خدا.

‫می‌دونی چه‌قدر پول خرج این لباس کردم؟

‫بذار ببینم. وای.

‫می‌تونم اینو درست کنم.

‫- با یه سنجاق. ‫- آره، یا منگنه.

‫منگنه خوبه.

‫وقتی ما نیستیم مسئول مراقبت...

‫از خواهر هستی. ما در این ‫مورد بهت اعتماد کردیم، خب؟

‫باشه، بابا. از پسش بر میام.

‫تو فوق‌العاده شدی.

‫ما میریم.

‫احتمالا تا بعد از نیمه ‫شب برنگردیم خونه، خب؟

‫پس نذار تا دیر وقت بیدار بمونه.

‫کلیدا پیش توئه؟

‫بله.

‫- خوشگل شدی. ‫- ممنون.

‫شب خوبی داشته باشی، عزیزم.

‫- خداحافظ. ‫- شب بخیر.

‫خب، ما قراره چه کار کنیم؟

‫ما؟

‫وای... شرمنده بچه‌ها.

‫من زیادی نگهش داشتم.

‫خیلی خب. گانر...

‫خواهرت با چیزی که ‫یادت میاد فرقی کرده یا نه؟

‫- خب... ‫- خودت چی فکر می‌کنی؟

‫اون توی یه زندان بردگی ‫جنسی شرق اروپا بوده.

‫مایک.

‫آره. اون فرق کرده.

‫اون الان یه لهجه‌ داره.

‫و اون شبیه لیزی بوردن لباس می‌پوشه. ‫[زن قاتل آمریکایی در یک قرن و نیم پیش]

‫این خیلی عجیبه.

‫لیزی بوردن کیه؟

‫یه زنیکه‌ی دیوونه که ‫والدینش رو با تبر کشته.

‫سلام، استر.

‫چرا نمیری... یه فیلمی ‫ببینی یا کار دیگه‌ای بکنی؟

‫نه.

‫استر، این‌جا جای تو نیست.

‫- برو یه فیلم ببین. ‫- برو کونتو بده.

‫گانر، می‌دونی چیه؟ ازش خوشم اومد.

‫اوه.

‫برو.

‫- بگذریم، نوش! ‫- نوش.

‫آره. من به سلامتی این می‌نوشم.

‫در مورد چی حرف می‌زدیم؟

‫اون کیه؟

‫شب بخیر.

‫سلام، والدینم این‌جا نیستن. ‫اونا توی جشن مادرم هستن.

‫- چه شانس بدی دارم. ‫- آره.

‫مهمونی گرفتی؟

‫نه، فقط چند تا از دوستام این‌جا هستن.

‫از توی خیابون بوی گل میاد.

‫چی؟ نمی‌دونم...

‫نمی‌دونم چی داری میگی.

‫ببین، این‌جا هیچ خبری نیست.

‫پس چطوره که من به والدینم بگم که...

‫تو یه سر زدی و ما می‌تونیم ‫کل این‌ قضیه رو فراموش کنیم.

‫خوبه؟

‫- باشه. ‫- خوبه.

‫میشه قبل این‌که برم از ‫دستشویی استفاده کنم؟

‫اره، البته.

‫جشن خیلی عالی بود.

‫تعجبی نداشت که اون ‫میلیونرهای یبس صف کشیده بودن...

‫تا به خیریه پولشون رو بدن.

‫نه. به‌خاطر الکل بود.

‫به‌خاطر الکل نبود، عزیزم.

‫به‌خاطر میزبانش بود.

‫تو خوبی‌های آدمارو رو می‌کنی.

‫امیدوارم خونه هنوز سرجاش باشه.

‫وقتی من شونزده سالم بود، نزدیک بود...

‫نزدیک بود کل خونه رو بسوزونم.

‫نه، گانر هیچ وقت این‌کارو نمی‌کنه.

‫کی گفت دارم در مورد گانر حرف می‌زنم؟

‫استر، ما اومدیم خونه.

‫استر؟

[درخواست کمک کارآگاه دانان از مردم برای یافتن استر]

[خیابان اوردیل، پلاک ۳۷۱]

‫"آسایشگاه روانی سارن؟"

‫استر؟

[عدم تطابق]

[بیخیالِ من نشید] [استر آلبرایت]

‫اگه تو استر نیستی، پس کدوم خری هستی.

‫از کجا فهمیدی من استر نیستم؟

‫مادر خودش حتی اینو نمی‌دونه.

‫چرا بچه، اون می‌دونه.

‫لعنت بهش.

‫مامان؟

‫به چی نگاه می‌کنی؟

‫پس بذار ببینم درست فهمیدم.

‫تو یه زن بزرگسال و یه مجرم فراری هستی؟

‫این خیلی بگاییه.

‫در ضمن من دیگه کارم شده فقط همین.

‫خرابکاری‌های بچه‌هامو جمع می‌کنم.

‫نگران نباش. مامان ترتیبش رو میده.

‫مامان ترتیب همه چیز رو میده.

‫وقتی گانر به من گفت ‫که دانان به خونه اومد...

‫می‌دونستم تو رو این‌جا پیدا می‌کنم.

‫تو می‌تونستی به محض ‫این‌که فرصتش رو پیدا کردی...

‫از ما دزدی کنی و ناپدید ‫شی، اما این کارو نکردی.

‫چرا؟

‫چون تو نقشه‌ی بزرگتری داشتی، ‫درسته؟ نقش بازی کنی، ما رو فریب بدی،

‫و یه سال دیگه ما توی یه ‫حادثه‌ی غم‌انگیز از بین میریم.

‫درست میگم؟

‫ولم کن. تو دیگه منو نمی‌بینی.

‫دقیقا از همین می‌ترسم.

‫ما نمی‌تونیم اجازه بدیم استر ‫دو بار ناپدید بشه، مگه نه؟

‫اون ناپدید نشد.

‫من نمی‌تونستم برای اون کاری بکنم،

‫دیگه دیر شده بود.

‫گانر همیشه زیادی بهش سخت می‌گرفت.

‫اون شب اون زیاده‌روی ‫کرد. من باید چه کار می‌کردم؟

‫بچه‌مو سر یه قضیه‌ی خواهر برادری...

‫که بد پیش رفته بود تحویل بدم؟

‫من با تمام وجودم عاشق دخترم بودم،

‫اما یه مادر تحت هر شرایطی ‫از خانواده‌اش محافظت می‌کنه.

‫و اگه فکر کردی که من اجازه میدم...

‫یه کوتوله‌ی روانی چیزی ‫که من ساختم رو نابود کنه...

‫اشتباه کردی.

‫این خانواده با کشتی می‌فلاور ‫از انگلیس به آمریکا اومد...

‫و این کشور رو ساخت. ما مهمیم. آلن مهمه.

‫وقتی که اون شنید که استر زنده‌ست...

‫با دیدن ذوق توی چهره‌اش ‫فهمیدم که باید با این بسازم.

‫آلن نمی‌دونه چه اتفاقی برای استر افتاده.

‫و تو به من کمک می‌کنی که ‫مطمئن شم هیچ وقت نمی‌فهمه.

‫فقط یه چیز از مرگ یه بچه بدتره...

‫و اون اینه که یه بچه گم بشه.

‫ناپدید شدن استر آلن رو تغییر داد،

‫کسی که اون بود و قرار ‫بود باشه رو تغییر داد،

‫اما تو راه حل این مشکلی.

‫من و تو فرصت داریم این گندکاری رو...

‫به یه قراری که نفع ‫مشترک داره تغییر بدیم.

‫استر اون پایینه، مگه نه؟

‫اسمشو به زبون کثیفت نیار.

‫خیلی خب.

‫تو با حقه بازی راهت رو ‫به خانواده‌ی من باز کردی.

‫تو این نقش رو انتخاب کردی...

‫و حالا اونو بازی می‌کنی.

[گروهبان میس بدین‌وسیله به اطلاع می‌رسانم که بنابر فرم مرخصی پیوست‌شده]

[دوران مرخصی این‌جانب از این لحظه آغاز می‌شود.]

[با آرزوی بهترین‌ها، کارآگاه دانان]

‫خب، تو الان می‌تونی استر باشی...

‫و یه زندگی داشته باشی که هر ‫کسی برای داشتنش حاضره آدم بکشه...

‫یا می‌تونی به‌خاطر این مقصر شناخته بشی...

‫و با دستبند به استونی برگردی.

‫تصمیمت چیه؟

‫- ببخشید که ترسوندمت. ‫- منو ببخش. منو ببخش.

‫ما نباید تو رو تنها میذاشتیم.

‫- چی شد؟ ‫- اون از دوچرخه خورد زمین.

‫من اونو کنار جاده پیدا کردم.

‫عزیزم، تو روی یه ‫دوچرخه چه کار می‌کردی؟

‫بیا داخل. باید گرم بشی.

‫- مامان، ببخشید. ‫- بس کن.

‫- این دیگه چه وضع کسشریه. ‫- آره.

‫معنای این چیه؟

‫این یعنی اون یه بچه نیست.

‫اون یه زن بالغه و ما ‫نمی‌تونیم اونو دست کم بگیریم.

‫نه، اون چیزی بیش از اینه، مادر.

‫اون یه روانیه که داره توی ‫خونه‌ی کوفتی ما زندگی می‌کنه.

‫پس باید با این شخص زندگی کنیم؟

‫- من اینو نگفتم. ‫- خب نمیشه ما...؟

‫یه کاری می‌کنیم یه حادثه به نظر بیاد.

‫خیلی زوده. ما باید به این فکر کنیم.

‫پس حالا دیگه اون ما رو تو مشتش داره؟

‫نه، نه. اونم به اندازه‌ی ما ‫چیز برای از دست دادن داره.

‫ببین، هیچ کدوم از ما انتظار اینو نداشتیم.

‫پس ما فعلا حواسمون به اون هست...

‫و وقتی که زمانش رسید کارش رو تموم می‌کنیم.

‫این دیوونگیه، حتی برای ما.

‫خیلی خب، اینو ‫می‌بینی؟ این پرتاب میشه.

‫این‌جوری می‌کشیش عقب.

‫و کمان رو می‌گیری و اینو میذاری داخلش.

‫- داری می‌بینی؟ ‫- آره.

‫آره، و...

‫خوب بود!

‫- دیدی؟ ‫- آره.

‫حال کردی یا نه.

‫ملاقات ما با دکتر سیگر امروزه.

‫این مشکلیه که اگه تو با اون ‫طوطی حرف نزده بودی...

‫نداشتیم.

‫- سیدنی یه مکو بود ‫- اوه.

‫همه‌ی مکوها طوطی هستن...

‫اما همه‌ی طوطی‌های کوفتی مکو نیستن.

‫ما باید چه کار کنیم؟

‫ما با هم کاری می‌کنیم باور کنه.

‫یکی از اهداف ما در این‌جا ‫اینه که به استر کمک کنیم...

‫به زندگی توی خانواده خو بگیره.

‫بخشی از اون اینه که خاطرات ‫مشترک خودتون رو به یاد بیارید.

‫لحظاتی که با هم داشتین، ‫کارای جالبی که با هم کردین.

‫آقای آلبرایت، خاطره‌ای که...

‫برای تو و استر باارزشه چیه؟

‫خب، لحظات زیادی هست.

‫یه کریسمس توی پاریس بود.

‫اون تابستون توی توسکانی.

‫- یلواستون. ‫- آره، اون بالا.

‫من شیش سالم بود.

‫ما چند تا خرس دیدیم و... یه ‫موش خرما ساندویچ منو دزدید.

‫ولی خدا. کلی موش‌خرما اون‌جا بود.

‫دیگه چی، استر؟ دقیق بگو.

‫ما توی مزرعه‌ی الک ریج ‫موندیم و سوار اسب شدیم.

‫اسبچه‌ی من اسمش ناگت بود...

‫و اسب بابا اسمش استرچ بود.

‫و یه بار استرچ خم شد تا علف بخوره...

‫و بابایی با سر خورد زمین.

‫اون کل صورتش خاکی شد ‫و حتی لای دندوناش خاک رفت!

‫باورم نمیشه اینو داری میگی.

‫وای خدا. تا چند روز لای دندونات بود.

‫به طور خلاصه، استر دورنمای ‫سالمی از زندگی رو از خودش نشون میده...

‫مخصوصا در مورد برگشت به خانواده‌اش.

‫اون کاملا سالمه...

‫و از نظر عاطفی مشکلی نداره.

‫همش همین.

‫امروز چند نفر میان خونه‌ی ما...

‫فقط که تو رو ببینن.

‫اونا دوستای ما هستن که استر رو می‌شناختن.

‫پس زل زدن رو بیخیال شو، باشه؟

‫استر یه بانو هست.

‫فکر کنم باید یه کار اساسی بکنم.

‫خیلی خب.

‫فکر کنم کارمون خوب بود.

‫همه انتظار دارن استر ‫از نظر روحی داغون باشه.

‫اما چیزی که واقعا می‌خوان یه پایان خوشه.

‫ما وانمود می‌کنیم...

‫که صورتی رنگ مورد علاقه‌ی توئه.

‫اوه، مخمل.

‫رازش اینه که به اونا داستانی ‫رو بگی که می‌خوان باورش کنن.

‫این یکی مورد علاقه‌ی من بود.

‫رنگ مورد علاقه‌ات چیه؟ صورتی.

‫خیلی خوبه.

‫خب، میگی که نقاشی بلدی. دیگه ‫چه کاری رو می‌تونی انجام بدی؟

‫من خیلی دلم برای خانواده‌ام تنگ شده بود.

‫خیلی خوبه که برگشتم.

‫و برنامه‌ات برای آینده چیه، خانم کوچولو؟

‫برنامه‌های من چیه، مامان؟

‫هیچ برنامه‌ای نداره.

‫من اجازه نمیدم از جلوی چشمم دور شی.

‫بذار ببینم درست فهمیدم...

‫تو ۳۰ سالته؟

‫لطفا همین حالا از اتاقم برو بیرون.

‫این اتاق تو نیست. این ‫اتاق خواهر مرده‌ی منه.

‫تو اون نیستی و هیچ وقت هم قرار نیست باشی.

‫- حالیت شد؟ ‫- گمشو بابا.

‫حواست به حرف زدنت باشه، عجیب‌الخلقه.

‫خوشحالم که همه چیز رو شد،

‫چون دیگه خسته شدم از این‌که ‫وانمود کردم به این‌جا تعلق داری.

‫تو به این‌جا تعلق نداری.

‫این خونه‌ و خانواده‌ی منه ‫و هیچ وقت مال تو نمیشه.

‫تا وقتی زیر این سقفی...

‫من و تو با هم یه قراری داریم...

‫و اون قرار اینه.

‫تو تو مشت منی.

‫اگه دوباره این‌کارو بکنی ‫تو رو مثل استر می‌کشم.

‫یه تماس بگیرم...

‫تو برمیگردی به اون زندون.

‫تو هم می‌بازی.

‫چرا؟ به‌خاطر حرف یه ‫مهاجر غیرقانونی فراری...

‫که بیماری روانی داره؟

‫هیچ غلطی نمی‌تونی بکنی.

‫این‌جا آمریکاست.

‫افرادی مثل من مهم هستن...

‫و اگه تو استر نباشی...

‫معناش اینه که استر دوباره گم شده.

‫مامان با این قضیه مشکل داره.

‫من ندارم.

‫بعدا می‌بینمت، عجیب‌الخلقه.

‫تو امشب خیلی راحت می‌خوابی.

‫من بره‌ی کباب شده با ‫رزماری و تاپناد درست کردم.

‫و من می‌دونم استر از این خوشش نمیاد...

‫برای همین غذای مورد علاقه‌ات رو درست کردم.

‫مثل روزای قدیمی.

‫من خیلی در مورد این‌که...

‫فردا به شهر برم هیجان دارم.

‫من می‌خوام به گالری چیزی که ‫روش کار می‌کنم رو نشون بدم.

‫این فوق‌العاده به نظر میاد.

‫خب، همه‌ی اینا به لطف توئه.

‫من دوباره لذت کاری رو که ‫زمانی عاشقش بودم رو پیدا کردم.

‫حس می‌کنم دوباره یه بچه شدم. می‌خوای بیای؟

‫خیلی دوست دارم بیام!

‫من و استر از قبل برنامه چیدیم.

‫چه برنامه‌ای؟

‫این یه غافلگیریه.

‫خیلی خب، پس باشه برای یه وقت دیگه.

‫خیلی عالیه که دوباره ‫نقاشی می‌کنی، بابا.

‫آره.

‫میشه برم؟

‫یادت نره...

‫می‌تونی طبقه‌ی بالا غذا بخوری، مشکلی نیست.

‫عزیزم، چی شده؟

‫بابا، اون مشکلی نداره.

‫فقط یکم تنهاش بذار. اون چیزیش نیست.

‫آره، احتمالا از اون ‫همه‌ پیانو زدن خسته شده.

‫می‌تونم بیام داخل؟

‫حالت خوبه؟ اون پایین چی شد؟

‫من خیلی از دستپخت ‫مامان خوشم نیومد.

‫خب، می‌تونم بهت یه رازی رو بگم؟

‫منم خیلی شیفته‌ی دستپختش نیستم.

‫گوش کن. شبا زمان مورد ‫علاقه‌ی من برای نقاشیه.

‫می‌خوای به من ملحق شی؟

‫- بله، خیلی اینو دوست دارم. ‫- طبقه‌ی پایین می‌بینمت.

‫- این‌جا خیلی عالیه. ‫- خوشحالم که ازش خوشت میاد.

‫هر هنرمندی به یه فضا نیاز داره ‫تا بذاره خل و چل درونش آزاد بشه.

‫ما زیبایی و شور و شوق رو...

‫جایی می‌بینیم که بقیه نمی‌تونن ببینن.

‫من خیلی از این خوشم اومد.

‫چه قدر رنگ ریخته رو دستت.

‫آره، من موقع نقاشی ‫زیاد کثیف‌کاری می‌کنم.

‫مادرت به‌خاطر این از کوره در میره.

‫فکر کنم امشب به اندازه‌ی کافی این‌جا بودم.

‫چراغ‌ها رو خواستی بری خاموش کن.

‫شب خوبی داشته باشی.

‫انگار شما دوتا بهتون خوش گذشته.

‫اون راست میگه، تو با استعدادی.

‫اون آدم خاصیه،‌ مگه نه؟

‫اون‌قدر توهم برت داشته که ‫فکر می‌کنی اون تو رو می‌خواد؟

‫"سوپرایز، من دخترت نیستم...

‫من یه دزد جهش یافته هستم."

‫اون به اندازه‌ی آدمای دیگه از ‫تو حالش بهم می‌خوره اگه بفهمه.

‫خب، اگه کاری نداری...

‫من می‌خوام برم طبقه‌ی بالا و به شوهرم بدم.

‫اون از وقتی که تو برگشتی مرد جدیدی شده.

‫بابت این ممنونم.

‫سلام.

‫فکر کنم استر خیلی ‫به‌خاطر این‌که نمی‌تونه...

‫با من به گالری بیاد دلخور شده.

‫گوش کن، من عاشق اینم که تو و استر...

‫در زمینه‌ی نقاشی علاقه‌ی ‫مشترک دارین. فقط...

‫من چنین چیزی رو با اون ندارم.

‫و امیدوارم بودم که بتونم ‫امروز رو با اون بگذرونم...

‫و شاید یه چیز مشترکی پیدا کردیم.

‫به علاوه، این برات خوب میشه که ‫تمرکز داشته باشی روی کارت، مگه نه؟

‫اگه سل از چیزی که ببینه خوشش بیاد...

‫پس شاید بتونی یه نمایشگاه ‫بزنی و برگردی به دنیای هنر.

‫آره. باشه. ما که مشکلی نداریم،‌ مگه نه؟

‫نه، اصلا.

‫تو نقاش بزرگی هستی.

‫مردم دلشون برای کارای تو تنگ شده.

‫ممنونم.

‫این بیکنه؟

‫بوی بهشت میاد.

‫صبح بخیر، بابایی. کرپ می‌خوری؟

‫بله، معلومه. کاری هست که بلد نباشی؟

‫مامان؟

‫نه، ممنون. من می‌خوام مثل همیشه...

‫اسموتی می‌خوای؟

‫ماست یونانی، کلم،‌ بذر کتان و آبلیمو.

‫همون‌جوری که دوستش داری.

‫امتحانش کن.

‫من خیلی گرسنه نیستم.

‫من می‌خورمش، بده.

‫نه، این مخصوص مامانه.

‫من برای تو درستش کردم.

‫عزیزم، خیلی لطف کردی.

‫اما من ترجیح میدم خودم درستش کنم.

‫تریشا، بیخیال. امتحانش کن.

‫خوبه.

‫خوشمزه‌ست.

‫ممنون.

‫- تریشا، خوبی؟ ‫- من خوبم.

‫واقعا؟

‫می‌دونم می‌خواستی با من بیای.

‫اما فکر می‌کنم خوب میشد که تو روز رو...

‫با مامانت سپری می‌کردی. من ‫می‌خوام یه چیزی رو نشونت بدم.

‫بیا.

‫اونی که وسطشه.

‫مدیر وودلی دوست منه.

‫وودلی بهترین مدرسه‌ی نقاشی توی کل کشوره.

‫تو خیلی کارت خوبه. ‫می‌تونم اینو نشونشون بدم؟

‫من عاشق اینم. ممنون.

‫می‌تونی اینو ببری بالا؟

‫من می‌خوام برای مامان و بالا قهوه بگیرم.

‫خیلی خب، اون‌جا می‌بینمت.

‫وای خدا! مراقب باش، بچه!

‫- این بچه‌ی شماست؟ ‫- بله، بچه‌ی ماست.

‫- چی شد؟ ‫- هیچی. مشکلی نیست.

‫- استر پاش لیز خورد. ‫- ببخشید، خیلی طول کشید.

‫- یه کاری کن انگشت به دهن بمونن، باشه؟ ‫- باشه.

‫بابایی، منو با خودت ببر!

‫عزیزم. کاش میشد. دفعه‌ی بعد می‌برمت.

‫- از قطارت جا می‌مونی. ‫- خیلی خب، بعدا می‌بینمت عزیزم.

‫خداحافظ.

‫آروم باش، مامان.

‫فکر کردی می‌تونی منو بکشی؟

‫اینو بگیر.

‫مزه‌ی آشغال میده.

‫قرار ما تموم شد. تو مردی.

‫هی!

‫مامان! مامان!

‫عوضی! جنده!

‫اون در کوفتی رو باز کن. استر!

‫عزیزم، زودباش.

‫جرات نداری این کارو بکنی!

‫ببخشید، خیلی تند می‌رفتم؟

‫تو باید استر باشی.

‫من باید برم بیمارستان.

‫چیزیت نیست.

‫انگار ۱۰۰۰ بار تیزی فرو رفته تو چشمم.

‫- سرکار لیهی. ‫- وای خدا.

‫میشه دو ثانیه ساکت باشی؟

‫- چی؟ ‫- ما استر رو پیدا کردیم.

‫- واقعا؟ ‫- من اونو میارمش خونه.

‫اوه.

‫به آلن هم اطلاع دادم.

‫باشه، خداحافظ. لعنتی!

‫تو حالت خوبه. تو حالت خوبه.

‫خیلی ممنون.

‫وای خدا. اوه.

‫خیلی ممنونم.

‫استر از وقتی برگشته آشفته حال شده.

‫راستش این برای ما خیلی سخت بوده.

‫دائما دروغ میگه و یهو عصبانی میشه.

‫بعضی وقتا اون حتی در مورد ‫صدمه زدن به خودش شوخی می‌کنه...

‫و فکر نمی‌کنم واقعا ‫منظورش شوخی بوده باشه.

‫- اونو بردینش پیش روانشناس؟ ‫- بله. بله.

‫ببین کی برگشته.

‫پاشو. ما همین حالا این‌کارو می‌کنیم.

‫خب، وقتش رسیده بود.

‫لعنتی.

‫من دیگه ازت خسته شدم.

‫هیچ چیزی ارزش موندنت ‫توی این خونه رو نداره.

‫خودکشی تو دل بابا رو میشکونه.

‫اما بالاخره باهاش کنار میاد.

‫بمیر دیگه، عجیب‌الخلقه!

‫اون کجاست؟

‫من... من نمی‌خواستم این کارو بکنم.

‫اوه، عالی شد.

‫این یه اتفاق بود.

‫- تریشا. ‫- سلام، عزیزم.

‫پلیس به من زنگ زد.

‫می‌دونم. ببخشید. این تقصیر من بود.

‫استر توی فروشگاه گم شد...

‫و من وحشت کردم...

‫- اما من به سرکار لیهی زنگ زدم... ‫- مامان.

‫و اونا پیداش کردن.

‫- خوبه. ‫- مامان.

‫- خب، من توی قطارم. ‫- چیه؟

‫- اون... ‫- صبر کن.

‫اما من برمی‌گردم خونه.

‫من...

‫برو طبقه‌ی پایین و کارش رو تموم کن.

‫- چی؟ ‫- برو طبقه‌ی پایین و کارش رو تموم کن.

‫تریشا، هنوز اون‌جایی؟

‫تریشا، همه چیز رو به راهه؟

‫تریشا، من الان میام خونه.

‫- چی؟ ‫- من میام خونه.

‫جلسه‌ات با سل چی؟

‫فراموشش کن.

‫نه، عزیزم. قسم می‌خورم ‫همه چیز رو به‌راهه.

‫استر این‌جاست. همه چیز خوبه.

‫ببین، من تقریبا به ایستگاه شهر رسیدم.

‫باشه، میشه با تاکسی بیای خونه؟

‫چون من این‌جا واقعا دستم بنده.

‫اه. لعنت بهش.

‫این‌جایی.

‫استر.

‫بیا بیرون، استر.

‫یا اسمت هر اسمی که هست.

‫می‌دونی، لازم نبود این‌جوری بشه.

‫واقعا گانر؟

‫مطمئنم که می‌تونیم ‫به یه راه حلی برسیم.

‫واقعا این‌طور فکر می‌کنی؟

‫راستشو می‌خوای؟

‫نه.

‫منم.

‫گه توش.

‫گانر؟

‫نه.

‫نه!

‫چه کار کردی؟ ‫چه کار کردی؟

‫تو همه چیز رو گرفتی.

‫آلن هیچ وقت متعلق به تو نمیشه...

‫اما اینو بهت قول میدم. ‫اون می‌فهمه که کی هستی.

‫یه عجیب‌الخلقه‌ی روانی که ‫از غم و اندوه ما سواستفاده کرد...

‫پسرم رو کشت و سعی کرد منو بکشه.

‫تا وقتی که من کاری که لازم بود رو کردم.

‫به آتش‌نشانی زنگ بزنید!

‫گانر!

‫گانر!

‫طاقت بیار، من دارم میام!

‫- کمک! ‫- بابایی، مامان سعی کرد به من صدمه بزنه!

‫- آلن! ‫- خواهش می‌کنم کمکم کن!

‫- آلن! ‫- طاقت بیارید!

‫من دیگه نمی‌تونم اینو بگیرم.

‫دارم میفتم!

‫- بابایی، کمک! ‫- عزیزم طاقت بیار!

‫من دارم میام.

‫اون استر نیست! اون یه زن بالغه!

‫- اون دروغ میگه! ‫- چی؟

‫- اون ما رو گول زد! ‫- مامان داره دروغ میگه!

‫- دستت رو بده من! ‫- نه، بابایی!‌ خواهش می‌کنم کمکم کن!

‫تریشا!

‫- یعنی چی؟ ‫- من این کارو برای تو کردم. برای خودمون.

‫تا بتونیم با هم باشیم. آلن من عاشقتم.

‫تو کدوم خری هستی؟ تو یه هیولایی!

‫آلن!

‫آتیش‌ همه چیز رو از استر گرفت.

‫خونه‌اش، خانواده‌اش.

‫این حادثه‌ی غم‌انگیزی بود.

‫این خیلی وحشتناکه.

‫می‌دونم.

‫استر همین‌جوریش هم به ‫اندازه‌ی کافی زجر کشیده.

‫اول ربوده شد و حالا یتیم شده در ‫حالی که خانواده‌ای نیست که اونو قبول کنه.

‫الان چی میشه؟

‫من با یه سازمان امورات ‫فرزندخوندگی معتبر تماس گرفتم.

‫من مطمئنم که ما براش ‫یه خونه پیدا می‌کنیم...

‫جایی که استر حمایت بشه ‫و بهش محبت کنن.

‫آخه کیه که نخواد اونو ‫به فرزندخوندگی بگیره؟

‫مترجم: ‫میثم موسویان MeysaM.UnicorN ‫t.Me/unicorn025

‫بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ‫30nama.com