Original subtitles

Dag Cliff, met Michelle McNamara.

Ik ben misdaadauteur en ik schrijf over onopgeloste misdrijven.

Hallo Kate, met Michele McNamara.

Hoi, met Michelle. -Hallo.

Ik schrijf veel over onopgeloste zaken...

en ik ben nu bezig met de East Area Rapist / Original Night Stalker-zaak.

Volgens mij kan hij opgelost worden. De kans is groot dat hij nog rondloopt.

Wat mij aantrekt, is de 'almachtige afwezigheid' in een onopgeloste zaak.

Moordenaars worden machteloos zodra je ze ziet.

Je ziet hun rommelige kleren en hun angstige, onzekere blik in de rechtszaal.

Als ik een onopgeloste zaak ontrafel, ben ik een soort rat in een doolhof.

En dat bedoel ik positief.

De wereld vernauwt zich, de zoektocht stuwt me voort.

Ik word letterlijk gegrepen. Ik had een moordverslaving en hij was ernstig.

Ik zou hem m'n hele leven blijven voeden.

Wat is er in Hernton, Virginia?

Daar wonen m'n ouders, ik ben daar een weekje geweest...

en terwijl m'n dochter bij opa en oma was...

zat ik in het souterrain te zwoegen op het nawoord, want dat viel niet mee.

Want ik was het boek aan het herlezen.

Er waren momenten waarop ik...

naar boven wilde rennen om haar iets te vertellen, want het leek alsof ze er was.

Het was een hele zwarte week. -Dat kan ik me voorstellen.

Die zomer joeg ik elke nacht op die seriemoordenaar...

vanuit de speelkamer van m'n dochter.

Ik trok me terug op m'n provisorische werkplek, zette m'n laptop aan...

en zocht een man die me onbekend was...

en die mensen verkrachtte en vermoordde die ik niet kende.

In 1977 was de Golden State Killer, zoals ik hem noemde...

nog niet bevorderd tot moordenaar.

Lang voordat hij bekend stond als EAR/ONS...

en zelfs voordat hij Original Night Stalker heette...

noemden ze hem de East Area Rapist...

die vrouwen en meisjes aanviel in hun slaapkamer in heel Noord-Californi�.

Deze man wordt aangemerkt als uitermate gewelddadig.

Je kunt weinig anders doen dan op zijn eisen ingaan.

Hij droeg altijd een masker.

De slachtoffers lagen rustig te slapen tot de verblindende zaklamp ze wekte.

De slaperige geesten sloegen op hol.

Iemand die ze niet zagen, scheen met die lamp.

Maar wie was dat? En waarom?

7 jaar eerder

Wat ook interessant aan deze zaak is, is dat seriemoordenaars...

Oeps, dit is g�nant.

Hoi.

Waarom draag je die rok als jurk?

Jij bent zo grappig.

Even opnieuw, hoe ben je in deze zaak ge�nteresseerd geraakt, en waarom?

Wat interessant is aan deze zaak, ik weet nog goed...

Het ergste aan deze zaak is dat hij vrij onbekend is.

Ik wou dat Zodiac uit de schijnwerpers verdween...

zodat EAR/ONS meer aandacht kreeg.

Ik was geschokt, een jaar of 4, 5 geleden keek ik een tv-programma...

en dacht ik: waarom weet ik dit niet?

Ik zocht het op.

En toen kwam ik bij Cromptons boek uit.

Sinds anderhalf jaar ben ik er bezeten van, en het begon met dat boek.

Het was vrijdagnacht, ergens tussen een en twee uur, tegen twee�n.

We werden gewekt door een stem en fel licht in ons gezicht.

En daar staat hij, met z'n bivakmuts op.

Het enige wat je ziet, is z'n silhouet.

Toen zei hij: Geen beweging, anders vermoord ik je.

Welkom bij Crime Scene, een podcast over echte misdrijven.

Ik ben Michelle McNamara van truecrimediary.com.

De terreur begon op 18 juni 1976...

toen een gemaskerde man een jonge vrouw verkrachtte in Rancho Cordova.

Larry Crompton is een gepensioneerde politie-inspecteur uit Contra Costa.

Hij zat in de jaren 70 in de taskforce voor die verkrachter.

Dit waren allemaal verdachten die we hadden onderzocht en afgestreept.

Sommigen van hen leken veelbelovend, maar...

Hij heeft een boek over de zaak geschreven.

'Sudden Terror' is gebaseerd op politieverslagen, verhoren...

aantekeningen en krantenartikelen.

Nu volgt mijn gesprek met hem.

Is het boek op uw dossiers gebaseerd? -Ja, ik had alles nog.

Ik was erbij.

Aanwezig: brigadier Larry Crompton van de politie.

Dit verhoor betreft zaak 7917426...

met de datum 6 november '79.

In uw boek beschrijft u dat u hem voelde bij binnenkomst.

Wat voor gevoel was dat? -Dit is moeilijk te geloven...

maar toen ik dat huis binnenliep, bekroop me een gevoel.

Het voelde alsof m'n haar recht overeind ging staan.

Ik voelde de angst die de slachtoffers in zich hadden.

En als ik naar ze luisterde, kreeg ik het gevoel dat die man waanzinnig was.

We hadden nog nooit zoiets bij de hand gehad.

Hij droeg altijd een masker en handschoenen.

Hij sprak met z'n kaken op elkaar.

Hij bereidde de huizen voor op de slachtoffers.

Hij deed ramen en deuren van het slot, opende hekken.

Ok�, dit is onze achtertuin. En dit raam was het.

Aan de achterkant van het huis.

Ik kwam hiervandaan en liep hierheen, naar de straat toe.

En hier ben ik doorheen gevlucht.

Dit was de schutting waar ik overheen moest.

Als er een man in huis was...

gooide hij veters op het bed en moest de vrouw hem vastbinden.

Dan ging hij wat rommelen en kwam hij terug met servies.

Hij zette 't op de rug van de man en zei:

Als ik 't hoor rammelen, vermoord ik je vrouw.

Dat plantte hij in hun geest, dat ze dood zouden gaan.

En dat bleef hij maar doen.

2-2-'78.

23.

De aanval was op 14 mei 1977.

Dit was m'n eerste verjaardag na de aanval.

Dit is de kamer waar het gebeurd was, daar is m'n keuken.

Ik heb deze foto's al heel lang niet bekeken.

Het was mijn taak om hem te pakken en dat heb ik niet gedaan.

Ik kan het niet loslaten.

Waren de slachtoffers blij dat ze nog leefden?

Zeker. -Ik probeerde het me voor te stellen...

en dat iemand je huis binnenkomt en je geestelijk manipuleert.

Dat is eng.

Ik vind dat het verhaal van de slachtoffers verteld moet worden.

Ik weet nog dat Michelle wilde helpen om te zorgen dat hij gepakt zou worden.

Ze bekeek het op een hoopvolle manier, ze wilde de puzzel compleet maken...

om het op te lossen en dat geweld en die wanhoop te doorgronden.

Mijn drijfveer is de behoefte...

om een onbekende moordenaar een gezicht te geven.

Ik ben dol op het raakvlak tussen technologie en misdaadbestrijding.

Mensen kunnen opgepakt worden om iets wat ze in 1957 gedaan hebben...

dankzij internet en dankzij DNA.

Dat vind ik geweldig, echt ongelooflijk.

Daar wil ik aan meewerken. Iedereen heeft een levensdoel, dit is het mijne.

Ik hou van aanwijzingen zoeken en dingen combineren, het puzzelen.

Ik heb graag ongelijk, want dan heb je wel weer een techniek bijgeleerd.

Ik vind alle aspecten fijn.

Waarom ben je met deze blog begonnen?

Ik volgde die misdaadverhalen altijd en ik was zelf auteur.

Het begon eigenlijk als grapje.

Ik begon haar blog te lezen omdat hij me was aangeraden.

Ik raakte bezeten, ik kon er geen genoeg van krijgen.

Haar verhalen en haar schrijfstijl maakten ze gedenkwaardig.

Ze bleven je echt bij.

Al het licht werd weggezogen.

Het geluid van haastige voetstappen stierf weg.

Alsof je onder de dekens las met een zaklamp.

Het verbaasde me hoe snel het aansloeg.

Als mensen over die blog vertelden, waren ze zo enthousiast.

'Ik heb elke post gelezen.' Alsof ze junkies waren, of zo.

Na een jaar merkte ik dat ik niet alleen was, dat mensen erop gingen reageren.

Veel tv-shows over dit onderwerp waren kil of ze buitten het uit.

Dan zit je te kijken naar een reconstructie met een mooie actrice...

die wordt aangevallen terwijl ze lingerie draagt.

Maar Michelles blog veranderde dat. Zij maakte die mensen echt.

Mensen moeten beseffen dat dat wapen gericht was op een echt mens.

Dit was een mens met dromen, familie en toekomstplannen.

Zo schreef Michelle.

Dit is Michelle McNamara, ze is auteur en internetspeurneus.

Ze was docent, redacteur, verkocht tv-pilots en werkte voor Dateline.

Ze is een waarheidszoeker.

Geef toe, jij verdient geld omdat er altijd mensen vermoord worden.

Jij verdient aan de duivel. -De moordbizz.

Ze was een pionier, ze maakte iets nieuws.

Ja, dat was uniek in 2007.

Hallo LA, hier Patton Oswalt met Jonesy's Jukebox.

Dat was Ceremony van New Order.

Bij me zit de mooie, slimme Michelle McNamara, m'n vrouw...

en de auteur van truecrimediary.com.

Ik vind dit een van de beste en engste misdaadblogs op internet.

Wat ben je toch 'n goeie echtgenoot. -Het is wel zo.

Als het slecht was, moest ik constant liegen. Maar Michelle...

Er is nu iets aan de hand in het noordwesten, toch?

Ik denk dat er een seriemoordenaar actief is in het noordwesten...

die stellen vermoordt die kamperen.

Er zijn vier, vijf zaken...

waarbij een stel zomaar door het hoofd is geschoten.

Ik weet die Jenner-zaak nog goed, dat was een keerpunt voor haar.

Ze raakte gefascineerd door de manier waarop ze zo'n zaak onderzochten.

Dit strand is moeilijk bereikbaar.

Je moet over een verraderlijk pad van een steile klif af.

Op woensdag 18 augustus zag een politiehelikopter...

twee slaapzakken op Fish Head Beach.

Ondanks de herrie van de helikopter bewogen de mensen erin niet.

Lindsay en Jason waren in het hoofd geschoten...

met een .45 Marlin-geweer.

Wat een eng strand is dat. -Ja, ik heb je het bewijs laten zien.

Toen ze naar de plaats delict ging, dacht ze:

Googelen alleen is niet genoeg, ik moet die plekken gaan bekijken.

Daarna schreef ze er anders over.

Wanneer ging je van het lezen over dingen en ze begrijpen...

naar het besef 'Ik kan helpen, ik zie en combineer dingen die anderen missen'?

Er was een ontvoering in Missouri, een jongen was ontvoerd bij de bushalte.

Dat deed me denken aan een zaak van vijf jaar eerder, die niemand noemde.

Dat boeide me, dus postte ik dat ik dacht dat de ontvoerder van Ben Ownby...

ook Shawn Hornbeck had ontvoerd.

Dat was woensdag. En vrijdag kreeg de politie een tip over waar Ben kon zijn...

en toen ze aanklopten, deed Shawn Hornbeck open.

Die jongen die jaren eerder was ontvoerd?

Ja, en dat was drie dagen nadat ik dat verband had gelegd.

Dat was een groot moment. Ik besefte dat mijn hoofd vol feiten en details...

raakvlakken had met de technologie.

Ik gebruikte internettools om verbanden tussen zaken te zoeken.

Het moet heerlijk zijn als je een aanwijzing vindt.

Het lijkt op een pornoverslaving, als ik dat zo hoor.

Het is heel gek. Ik kan niet stoppen, m'n tijdsbesef is weg.

Al die dingen gebeuren. -Dus het is een echte verslaving.

Je bent verslaafd. Doe je het nu ook? -Ja, elke avond, tot twee uur 's nachts.

Ik weet niet wanneer we precies over EAR/ONS begonnen te praten.

Ze was met zoveel zaken tegelijk bezig en toen...

beperkte het zich langzaam steeds meer tot deze zaak.

Ik las Michelles blog, truecrimediary.com en ik was ge�ntrigeerd.

We ontmoetten elkaar in 2011 om idee�n uit te wisselen...

en ze was zo slim en zo...

cool en nuchter. Ze had het prima voor elkaar.

En ik vond het leuk dat ze onpretentieus was in die pretentieuze stad en branche.

Ik weet nog dat ze een soort klompen droeg, en een goedkoop rugzakje.

En dan kwam ze aan in een geruit overhemd, zo onopvallend mogelijk.

We hadden afgesproken in een caf� om elf uur...

en we gingen pas om een uur of drie weg.

Want ze vertelde me een verhaal over een vent.

De zaak waar ik nu het meest bezeten van ben...

gaat over de grootste seriemisdadiger van deze tijd...

die niemand kent. Hij heeft ruim 50 vrouwen verkracht...

en tien mensen vermoord.

En hij is nooit opgepakt.

Er is niemand zoals hij, er is nooit zo iemand geweest.

Hij is zo'n unieke misdadiger.

Die man was een van de actiefste...

gewelddadigste en wreedste serie- verkrachters, en later ook moordenaar.

En ik had nooit van hem gehoord. Wel van Zodiac, Son of Sam...

en alle anderen. De jaren 70 en 80 waren een vruchtbare periode...

voor seriemoordenaars, en ik had nog nooit van hem gehoord.

Hij at in de keuken en verstopte touwen onder het kussen...

en als hij die pakte, besefte je opeens dat hij eerder in je huis was geweest.

Ik had een enorm glas limonade voor me...

en ik dronk maar door terwijl ze dat verhaal vertelde.

Ik moest heel nodig naar de wc, m'n blaas stond op springen.

Maar ik kon het niet, ik bleef maar luisteren.

Zo goed was dat verhaal.

Elke redacteur, journalist en auteur kent het probleem...

dat je een interessant onderwerp of persoon hebt van een tijd geleden...

maar er nog niks nieuws over te melden valt.

Wat deze zaak fascinerend maakt, is dat er zoveel aanwijzingen zijn.

Volgens mij is het een kwestie van tijd, energie en nieuwsgierigheid.

En ik vind dat hij opgelost moet worden. Dat moet gewoon.

Toen ik zo gegrepen werd door Cromptons boek...

zocht ik op internet 'East Area Rapist, Original Night Stalker'.

En toen kwam ik een link naar dit cold case-forum tegen.

En voor iemand als ik is dat... 'Wauw, moet je dit zien.'

Zo van 'wie besteedt er zoveel tijd aan?' Ik, dus.

Een week later had ik 20.000 posts gelezen.

Er waren zoveel mensen met deze zaak bezig...

om allerlei redenen, ze kwamen uit Sacramento en vonden het verdrietig...

en wilden dat het opgelost werd.

Andere mensen waren meer met datamining bezig.

Dat was nieuw voor me, ik was nooit op zo'n forum actief geweest.

De aanwijzingen vliegen je om de oren en dan word je erin gezogen.

Er was een oneindige stroom aan informatie beschikbaar.

EAR/ONS is een acroniem voor East Area Rapist / Original Night Stalker.

Een stroeve naam...

die past bij de man die al tientallen jaren politie en justitie verbijstert.

Wat was hij voor man?

M'n lievelingsblogger heeft over de EAR geschreven.

Ik wist al een paar jaar van Michelles bestaan, via truecrimediary.com.

Ik had de hele blog uitgelezen.

Dus toen ze eindelijk over de EAR schreef, was dat spannend.

Ik ben bezeten, dit is niet gezond.

Ik weet de vreemdste details over hem. Ik weet z'n bloedgroep...

en het formaat van z'n penis.

Hij springt over schuttingen en schudt achtervolgers af...

maar ik denk dat de schaarse menselijke momenten z'n ondergang worden.

Die tekst sloot aan bij mijn invalshoek:

Het mysterie, de vraag wie er achter deze misdrijven zat.

Ze was geen meedogenloze bloedhond, het was niet smakeloos.

Ze raakte de juiste snaar.

Een indrukwekkend aantal mensen is samengekomen op 'n website van A&E.

Er zijn wel meer van deze groepen...

maar het verlangen naar gerechtigheid van deze groep voelt oprecht aan.

Ze stuurde me een priv�bericht en we raakten aan de praat.

Ze was duidelijk diep in deze zaak gedoken, net als ik.

Ik zag wie de hoofdpersonen waren en stuurde ze priv�berichten.

We wisselden aantekeningen uit en bouwden snel een band op.

We kregen vertrouwen in elkaar en al snel deelden we ons werk met elkaar.

Toen ontdekten we veel raakvlakken.

We wisselden idee�n en theorie�n uit...

en er ontstond 'n vreemde vriendschap rond die vreemde, 30 jaar oude zaak.

Je bent geweldig, Paul Haynes!

Hallo, ik ben Michelle. Ik hang al jaren rond op het EAR/ONS-forum.

De zaak boeit me en jij komt erg weloverwogen over in je reacties.

Ik wil vragen wat je hiervan vindt.

Ik heb een middagje onderzoek gedaan en stuitte op 'n interessante verdachte.

Hoi Michelle, bedankt voor je vertrouwen.

Ik kom uit Sacramento en doe al jaren onderzoek naar deze zaak.

Laten we afspreken.

Ik ging naar Sacramento, naar een vrouw van wie ik erg weinig wist.

Ik wist zelfs niet hoe je haar achternaam schreef.

The Social Worker fungeert als spil tussen politie en justitie en het forum.

Sommige leden zeggen dat ze meer informatie heeft, maar die niet wil delen.

Ze begroette mij op de parkeerplaats door wild met haar armen te zwaaien.

Ik vond haar meteen aardig.

We hadden contact en ik wist dat ze naar Sacramento kwam...

en dat ze ge�nteresseerd was in onze groep.

We zouden naar de plaatsten delict rijden, ik zou haar erheen brengen.

En we hebben uren rondgereden.

We moeten zo'n 8 km rijden, we beginnen bij de eerste plaats delict.

We begonnen meteen in 'n soort geheimtaal te praten...

over de zaken en de feiten en wat we overal van vonden.

Niemand anders kon ons begrijpen, tenzij ze onze ervaring hadden...

of veel over die zaak wisten.

Ik denk niet dat het iemand is waarvan mensen zeggen dat hij het kan zijn.

Nee, anders was hij wel gepakt. -Ik denk dat ze verrast zullen zijn.

Hij viel toen duidelijk niet op.

We waren twee vrouwen met een gezamenlijk doel.

We waren kruisridders, strijders.

Dat was het begin van een relatie. We blijven ons hele leven vriendinnen.

We gaan eerst naar Rancho Cordova, naar z'n eerste aanvallen.

Nummer 1 en nummer 3.

Hoe was Sacramento vroeger? Was het een stad waar veel mensen werkten?

Het was een koeienstad.

Bedoel je dat er veel boerderijen waren?

Ja, heel afgelegen. En dat is nu nog zo.

Ik ben LA gewend, daar heb je niet van die grote, open ruimtes.

We komen nu in Rancho Cordova aan, ik breng je naar de kern toe.

Hier vond het eerste misdrijf plaats.

Als je je net in de zaak gaat verdiepen...

wil je je een beeld vormen van waar die dingen zijn gebeurd.

Je wilt weten wie de hoofdrolspelers waren...

en je komt meer te weten over de dader door die plaatsen te bezoeken.

Een paar huizen verderop is nummer 3. -De huizen zijn dicht bij elkaar.

En ik zal je het eerste huis laten zien.

En Michelle zegt: 'Ik wil in zijn hoofd kruipen, ik wil naar die plekken toe...

en proberen te begrijpen...

waarom hij deze plek koos en waarom zo dicht op elkaar.

Kwam hij hier uit de buurt?' Dit is zijn hotspot.

Dit is het huis. Hij had de telefoonlijn doorgeknipt...

en hij verkrachtte haar en verdween weer.

Deze aanval was op 18 juni 1976.

En de aanval waar we nu heen gaan, was op 29 augustus 1976.

We zijn nu bij aanval nummer 3, zo dicht zaten die bij elkaar.

Wauw, dan kwam hij vast uit de buurt.

De 12-jarige zag een gemaskerde man door het raam...

en rende naar haar moeder. Die rende naar de keuken om 911 te bellen...

en toen stond EAR in de deuropening met een knuppel en wapen...

met ontbloot onderlijf. Hij zei: Blijf staan, of ik vermoord je.

De moeder greep naar het wapen toen hij dichterbij kwam.

Hij sloeg haar tot ze op de grond lag.

De buurman zag 'm halfnaakt weglopen, maar kon z'n gezicht niet beschrijven.

Dit is het tweede huis en als je langs deze schuttingen kijkt...

kom je bij het huis van de eerste aanval in juni '76 uit.

De buurman zei ook dat er een paar maanden eerder...

mensen over de schutting sprongen.

Ik denk dat hij lang voor de aanvallen deze huizen in de gaten hield.

Het is ongelooflijk dat ��n persoon ongestraft zoveel misdrijven kan plegen.

Je kunt zien dat ze op een steenworp afstand van elkaar liggen.

Gewoon langs de schutting.

Dat waren toch niet zulke schuttingen? Er staat wel dat het zo'n schutting was.

Toen Michelle naar Sacramento ging om daar rond te rijden...

zag ik haar zelfvertrouwen groeien. Het is mooi als iemand van wie je houdt...

iets doet waar ze zoveel energie van krijgt. Dan krijg je zelf ook energie.

Ik sta er versteld van dat ik nog steeds grappig ben, want ik ben verliefd.

Ik ben verliefd.

Jazeker. En als comedian is er niks slechter voor je carri�re...

dan regelmatige seks en verliefdheid.

M'n vriendin is geobsedeerd door true crime en seriemoordenaars.

Ze kijkt de hele dag naar FBI Files en Forensic Files. Het is zo deprimerend.

Elke dag weer: Het sperma dat was aangetroffen in de borstholte...

Mensenlief.

'Stil nou, het gaat over de Spermaholtemoordenaar.'

Ik ontmoette Michelle...

bij een optreden in de Largo, volgens mij op 20 mei.

Ik zat al vijf jaar in The King of Queens en ik had een paar specials gedaan.

Maar zij wist weinig van het comedy- wereldje, dus ze kende mij niet.

Deze kerel was grappig. Buitengewoon grappig.

Hij was knorrig en sarcastisch, maar wel hilarisch.

Het publiek hing aan z'n lippen.

Ierse meisjes, zei hij, en hij klopte met de microfoon tegen z'n hoofd.

'Ierse meisjes zijn mijn kryptoniet.' -Naderhand zat ik aan de bar.

Toen ze wegging, tikte ze me aan en zei ze: Ierse vrouwen, leuk.

Ze was zo godvergeten betoverend. Ik was met stomheid geslagen.

Ik rende er letterlijk achteraan en schreeuwde: h�.

Dat was het eerste woord dat ik tegen haar zei: h�.

Ze draaide zich om en ik zei:

Ik ga er niet omheen draaien, ik wil je mee uit nemen, mag dat?

Ze zei 'ja' en ik zei: Mooi, geef me je nummer.

Het was heel onbeholpen. James Bond zou het heel anders hebben gedaan.

Doe m'n masker af.

Onze eerste date... Er draaien films in de Hollywood Forever Cemetery.

Dus we gingen naar een Italiaanse film, La decima vittima.

Een heel maffe Italiaanse sciencefictionfilm.

Ik was te zenuwachtig om die avond veel te praten. Zij praatte veel meer.

Ik dacht alleen maar: Wat is ze slim en leuk. Ik ga dit vast verpesten.

Ik belde haar een keer 's avonds:

'Creature from the Black Lagoon is op tv.' 'Die zit ik te kijken.'

Dat was een van de eerste dingen waarin we elkaar vonden.

We hielden van veel dezelfde dingen, zoals Creature from the Black Lagoon...

lugubere, excentrieke verhalen en lekker eten.

Ik vond het niet leuk dat die comedians, hij ook...

vooral grappen maakten, maar niet luisterden.

Hij vond dat ik overgevoelig was.

Een tijdje leek het erop dat het niet zou gaan werken.

Tot hij een keer afscheid nam met een schattige Edward G. Robinson-imitatie.

Ik zei zoiets als: Moet je die stelten van dat moppie eens zien.

Ik flirtte met haar in zo'n ouderwets taaltje. Dat vond ze hilarisch.

Ik lachte en greep hem vast. Meer, zei ik.

Wat een achtersteven heeft dat grietje.

Stelletjes hebben vaak hun eigen grapjes en dit was er een van mij.

Van die gangstertaal uit de jaren 30.

Of hoe je het ook wilt noemen. Ik weet niet...

Ik wou hem niet laten gaan.

Na een tijdje gaven we het op en gingen we samenwonen.

Ik had speciaal voor haar een halvemaanvormig bureau laten maken.

Ik wou haar een soort commandocentrum geven.

Die Robinson-imitatie is nooit gaan vervelen.

En Patton ook niet.

Michelle wist dat ze met een beroemdheid trouwde.

Ze leidde dus een leven waar veel mensen misschien wel van dromen...

maar dat deed haar helemaal niets. Totaal niet.

Ze was een doodgewone, goudeerlijke meid uit het Midden-Westen.

Iets anders wilde ze niet zijn.

Al die fotografen en premi�res, daar hechtte ze geen waarde aan.

Zij dacht vooral: Ik wil straks of morgenochtend thuis nog gaan schrijven.

Ze lag het liefst in haar kamer onder de dekens met de ventilator aan te lezen.

Ze ging naar de Oscars en naar de Grammy's. We lachten er altijd om.

Wij waren dat helemaal niet gewend.

Ze droeg zwarte kleding en grapte dat ze werd aangezien voor een pr-vrouw.

Ze was gewoon introvert.

Ze was er heel goed in om ervoor te zorgen dat ze niet opviel.

Daarom had ze zoveel mensenkennis:

Ze luisterde en keek goed. Ze hoefde zelf niet 't middelpunt te zijn.

Ze had altijd gehoord dat ze zo goed kon schrijven...

maar in LA willen heel veel mensen hetzelfde doen. Dat viel haar zwaar.

Ze was het niet gewend om steeds maar afgewezen en teleurgesteld te worden.

Haar grote droom was altijd om boeken te schrijven, of voor de New Yorker.

Ze wilde ook heel erg graag een kind.

Vier jaar na de bruiloft werd onze dochter geboren.

Alice, hallo.

Het was echt fantastisch.

Toen Alice twee of drie was...

deed Michelle zeer nauwgezet onderzoek naar EAR/ONS.

In Sacramento is de lucht meteen al schoner.

De grote, open vlaktes maken indruk.

Er wonen ongeveer een half miljoen mensen...

maar vergeleken met LA voelt het zoveel kleiner.

Hoe gaat het hier? -Goed.

Mag ik nog ��n latte? -Natuurlijk.

Het was heel lekker.

Michelle heeft me ge�nterviewd tijdens 'n ontbijt in het Citizen Hotel...

in het centrum van Sacramento.

Het was moeilijk om over de aanval te praten...

maar Michelle was ontzettend serieus met de zaak bezig.

Je kon heel makkelijk met haar praten.

Ik kom uit een buitenwijk van Chicago, dus dit is allemaal nieuw voor me...

maar ik probeer een bepaalde denkrichting op te gaan...

Veel mensen zullen zeggen...

dat de E-A-R-misdaden...

dat die periode het einde betekende van de onschuld van Sacramento.

De American River mondt hier uit in de rivier de Sacramento.

De stad begon als handelscentrum en werd de hoofdstad van de staat.

We hadden zowel Mather Field als McClellan Air Base...

dus het leger was een belangrijk aspect van de economie voor de mensen hier.

In die tijd kende je meer buurtgenoten en zaten veel deuren vaak niet op slot.

Dat gold ook voor veel auto's.

Vreselijke misdaden kwamen gewoon niet zo vaak voor.

Sacramento in de jaren 70 was voor een politieman net als elke andere plek.

Er gebeurde niet zoveel. Tot er in juni ineens een smeerlap was...

die bekend zou worden als de East Area Rapist.

Er was een huisvredebreuk gemeld, een verkrachting, op 5 oktober 1976.

Jane Carson, in Wood Parkway.

Toen de East Area-verkrachtingen begonnen, werkte ik bij Moordzaken.

Bij de vijfde zaak werd ik erbij gehaald, bij Jane Carson.

Ik begrijp wat je doormaakt. Je vraagt je af of je 't goed hebt gedaan of niet...

en of je iets anders had kunnen doen.

Ik vind dat je het heel goed hebt aangepakt.

Ik had hem kunnen schoppen, maar dat was zinloos geweest.

Ik was vastgebonden en geblinddoekt, en m'n kind was er ook.

Zodra haar man naar z'n werk ging, kwam de verkrachter het huis binnen.

Hij wist precies wat er gebeurde in Jane's huis en in de buurt.

Toen ik vertrok, wist ik zeker dat dit niet zomaar een verkrachting was.

Ik begon dieper te graven en intussen kwamen er nog meer verkrachtingen bij.

We hadden met een serieverkrachter te maken, met een bepaald patroon.

Toen we dat beseften, wilde de sheriff dat uit de media houden.

We hadden nog niks.

Hij wilde niet dat er paniek zou uitbreken in de gemeenschap.

Daar waren we nog niet klaar voor. Er zaten nog te weinig mensen op de zaak.

Dit is de achtste aanval. Dit slachtoffer is buiten haar huis belaagd...

toen ze haar auto op de oprit zette.

Ze werd meegenomen naar de achtertuin van haar buren...

Daar lagen al stukken stof klaar om haar mee vast te binden.

Haar enkels werden vastgebonden, ze werd geblinddoekt en gekneveld.

De EAR rammelde met haar autosleutels en zei dat hij zo terugkwam.

De auto werd gevonden in de buurt, met de hond opgesloten in de kofferbak.

Toen de media er lucht van kregen, zei de sheriff: Druk niks af, we pakken hem.

Maar toen dat maar niet lukte, gingen de media er toch over schrijven.

Toen was de hele gemeenschap erbij betrokken.

Na 't achtste geval werd op 3 november 1976 duidelijk wat er aan de hand was...

tijdens een bijeenkomst over misdaad- preventie waar 500 mensen waren.

Je kunt een eenvoudig alarmsysteem gebruiken: hang 'n bel op buiten je huis.

Sluit die bel aan op een stroompunt...

en verbind dat vervolgens met een schakelaar bij je nachtkastje.

Als je ooit glas hoort breken, zet dan de schakelaar om en de bel zal gaan.

Mensen hadden 't er onderling over als er iemand in de buurt was verkracht...

maar verder was er weinig informatie beschikbaar.

Op 4 november 1976...

verschijnt het eerste artikel over de EAR in de Sacramento Bee.

Van Warren Holloway. Ik had op een briefje voor de rechercheurs gezet:

'Serie verkrachtingen in de East Area.' Dat zag hij en toen stond het in de krant.

Zo werd hij toen genoemd: de East Area Rapist.

Drie weken na de achtste aanval was er een bijeenkomst in Rancho Cordova.

Er waren 35 aanwezigen en daar zat maar ��n man bij.

Twee weken later stond er 'publiciteit beperkt verkrachter mogelijk' in de krant.

Toen volgde de tiende aanval.

Veel mensen beseffen niet...

dat het bij zes van de eerste tien verkrachtingen in Sacramento...

om tieners ging. Twee van hen waren pas vijftien jaar.

Dit was waarschijnlijk op Eerste Kerstdag.

Een week nadat het was gebeurd.

Het was 18 december. Er was een schoolfeest en ik was verkouden.

Dus op het laatste moment besloot ik thuis te blijven.

M'n ouders hadden een kerstborrel en m'n zus was aan het werk.

M'n ouders gingen rond half zeven de deur uit en ik zette een pizza in de oven.

Ik weet nog dat ik m'n pantoffels aantrok en besloot piano te gaan spelen.

Ik hoorde een geluid.

Maar als je 15 bent, hoor je altijd wel wat als je ouders niet thuis zijn...

dus ik stond er verder niet bij stil. Ik spitste nog wel even m'n oren...

maar ik hoorde niks meer, dus ik ging verder met spelen.

Niet veel later, een paar minuten misschien, voelde ik...

dat er iemand naast me stond.

Ik keek op...

en voelde ineens een mes op m'n keel.

Hij fluisterde in m'n oor: Als je gilt of beweegt...

duw ik dit mes in je keel en verdwijn ik in het donker.

Hij leidde me de gang door en via de garage de achtertuin in.

Daar liet hij me achter...

bij de picknicktafel, terwijl hij weer naar binnen ging.

Hij zei dat hij om de tien seconden zou kijken.

Hij kwam weer naar buiten en sneed toen m'n kleding open.

Hij bracht me naar binnen, verkrachtte me en bracht me weer naar buiten.

Toen verkrachtte hij me binnen nog een keer. En nog een keer.

Dus dat was m'n eerste herinnering daaraan.

Op het moment zelf voelde ik niet zo veel. Ik was helemaal verlamd.

Ik weet nog wel dat hij de bank vlak voor de open haard had gezet.

Maar omdat ik geblinddoekt was en niks kon zien...

dacht ik dat hij de bank in brand had gezet.

Dat was waarschijnlijk...

Dat was heel eng, omdat ik dacht dat ik doodging.

En toen was hij weg.

Ik ben kort daarna gestopt met pianospelen.

Ik vond het moeilijk om nog te spelen...

omdat ik altijd het idee had dat er iemand achter me stond.

Het duurde maar een paar uur.

Maar het heeft alles veranderd.

Na een maand heeft hij opnieuw toegeslagen.

Dit keer was het een vijftienjarig meisje, wederom in 't noorden van Sacramento.

Weer drong hij binnen toen ze alleen thuis was.

Hij bedreigde haar met een mes, verkrachtte haar urenlang...

en dwong haar tot perverse handelingen.

Dit slachtoffer was jonger en het gebeurde in de vroege avond...

in plaats van tussen elf uur en zonsopgang...

maar het was dezelfde verkrachter die al ruim een jaar vrij spel heeft.

Toen Michelle en ik het hierover hadden, was het zo'n zaak die je niet loslaat.

Michelle had al heel veel research gedaan.

Ik weet nog dat ik dacht: Ok�, er zijn een paar obstakels.

Allereerst m'n hoofdredacteur. Iedereen leest graag over een moordenaar...

maar ik moest haar ervan overtuigen dat dit verhaal nu relevant was...

en dat dit verhaal ook over Los Angeles en Californi� ging.

Michelle was onverschrokken. Terwijl het verhaal nog niet verkocht was...

ging zij in haar eentje op onderzoek uit.

En reken maar dat dat wat opleverde. Niet alleen klopten de feiten...

ook had ze dan een relatie opgebouwd met de desbetreffende persoon...

waar niemand anders toe in staat was.

Ik heb het EAR-verhaal voorgelegd aan LA Magazine en zij zijn ge�nteresseerd.

Dat soort publiciteit kun je niet kopen.

Het verhaal is te belangrijk om niet te worden verteld.

Het steekt me dat hij ergens zit te grijnzen...

omdat hij denkt dat hij ermee wegkomt.

Zou ik een blik kunnen werpen op jouw onderzoeksmateriaal?

Ik zal niets kopi�ren. Ik maak alleen wat aantekeningen.

Dan heb ik in elk geval de dossiers gezien.

Ik kan je wat dingen laten bekijken terwijl je hier bent.

Ik heb vanwege de vertrouwelijkheid gezworen dat ik ze nooit....

aan iemand zal overhandigen. -Dus je bedoelt dat ik daar kan zitten...

Je kunt er hier doorheen gaan. Ze mogen m'n huis niet verlaten.

Hoeveel pagina's zijn het? -Zo'n vier- � vijfduizend.

Allemachtig. -Ja, het is veel.

Het zijn alle verkrachtingen. Alle vijftig.

We kunnen wel ruilen. Als ik dit mag meenemen, mag jij de zaken meenemen.

En dan geven we ze terug.

Dat is goed. Maar we geven ze wel terug.

Ik kan dit eigenlijk niet maken.

Zo'n heimelijk verbond dat voortkwam uit een gedeelde obsessie...

met een anonieme seriemoordenaar kwam vaker voor.

Internetspeurders, gepensioneerde en actieve rechercheurs...

iedereen deed mee.

Gast, ik heb 4000 pagina's aan politiedossiers: verkrachtingen 1-50.

Ik besterf het.

De onderzoeker in me kon niet wachten om de usb-stick in m'n laptop te pluggen.

Bij elk verkeerslicht raakte ik m'n rugzak aan...

om te controleren of het dingetje er nog in zat.

Eenmaal op m'n kamer trok ik meteen de schone witte badjas van 't hotel aan.

Ik deed de gordijnen dicht en zette m'n telefoon uit.

Ik leegde een zakje gummibeertjes in een glas en zette het op bed...

waarop ik in kleermakerszit plaatsnam voor m'n laptop.

Ik had een periode van 24 uur zonder enige afleiding voor me.

Geen kleine handjes onder de verf die gewassen moesten worden.

Geen verstrooide, hongerige man die naar het eten informeerde.

Ik sloot de usb-stick aan.

M'n verstand op de postsorteerstand, m'n wijsvinger op het pijltje omlaag.

Wat ik deed was geen lezen meer, het was verslinden.

Afwateringssloten en kanalen komen vaak voor in de politiedossiers.

Het blijkt uit de voetafdrukken, bewijzen en verdachte waarnemingen...

en ��n vrouw werd zelfs daarheen gebracht...

dat de East Area Rapist zich hierdoor verplaatste, als een ondergronds wezen.

Zo ging hij op verkenning, observeerde hij mensen...

en kwam hij te weten wanneer ze thuis waren.

Er zijn dus vrouwen die door een veranderd schema, of door geluk...

geen slachtoffer zijn geworden...

maar wel iets angstaanjagends moeten hebben gevoeld.

Uren gingen voorbij. De gummibeertjes waren op.

Ik was rusteloos door de suiker, de honger...

en omdat ik al te lang in het donker zat met 'n griezelverhaal in 50 hoofdstukken.

Een deel van de sensatie was voor hem het spelletje dat hij speelde met mensen.

Je denkt misschien dat je niets gemeen hebt met je buren, maar dat heb je wel:

Mij.

Hallo Michelle, ik heb de hoofdredacteur van LA Mag gesproken. Er is groen licht.

Vertaling: Iyuno Media Group