Original subtitles

We zijn maar een klein land en wat kunnen we daaraan doen?

Zoals mijn vader zei: "Trek je plan". En dat hebben we gedaan.

En plots hadden we iets gemaakt, dat de wereld veroverd heeft.

België. Het slagveld van Europa.

Het is de plek waar Napoleon, in 1815, verslagen zou worden.

De Slag van Waterloo zou de basis vormen van het moderne Europa.

En zelfs al zou deze slag later historisch blijken, ...

toch was Napoleon zeker niet de eerste die heerschappij zocht over wat later bekend werd als ...

België.

Wie Europa wil veroveren moet wel door België

En om de strijdende naties uit elkaar te houden, moest er een bufferzone gecreëerd worden.

En dus werd in 1830 België opgericht.

Een land voor mensen die zo vaak overheerst werden,

dat het hen niet meer kon schelen wie er nu eigenlijk aan de macht was.

Ze deden gewoon wat ze altijd al deden.

Ze werkten op het land. Ze werkten hard. En daarna ...

... werd er nog harder gefeest.

Tent langs tent liep vol.

De Belgen stampten en huppelden, draaiden en zwierden ...

... tot het geld en bier op waren.

Jong en oud stond op de dansvloer en vond er de eerste liefde, de eerste drank, het eerste feest.

De danser stond plots in het midden van de belangstelling.

Het ging om het feest en om de feestende mensen.

Voor het eerst was muziek mechanisch.

Ik ben een "Karton Jockey".

In plaats van platen op te leggen, speel ik kartons af om muziek te maken.

De allereerste DJ, die met karton zijn nummers speelt in de jaren '20.

De Tweede Wereldoorlog. Weer trekt er een leger door België.

Weer trekken de krachten van verovering over de wegen van het koninkrijk.

Beweging onder een grauwe, Belgische hemel.

In het kielzog van de grote verwoesting werd nieuwe hoop gevonden.

De werklustige Belgen besloten hun land weer op te bouwen.

Wegen gaven ruimte voor meer en vrije beweging.

En langs deze betonnen aders verschenen er nieuwe café's.

Snacks. En zelfs discotheken.

De na-oorlogse industrie schonk de Belgen welvaart.

Welvaart die het toeliet om sociale zekerheid op te bouwen.

Mensen die jarenlang gewerkt hadden, konden ineens geld uitgeven ...

nu de staat besloot om een inkomen uit te keren aan de gepensioneerden.

Het duurde niet lang voordat mensen naar de weg toe reisden en niet gewoon er langs.

Iedereen wilde deel uitmaken van deze nieuwe feestplek.

In een minder vrolijk deel van de wereld ging het conflict verder tussen Palestijnen en Israeli's.

Brandstofprijzen gingen de hoogte in. En om de dorst naar olie te lessen ...

werden in West-Europa autoloze zondagen ingericht.

Terwijl de benzineprijzen al zware gevolgen hadden voor de Belgische feestsector ...

besloot de regering om ook die andere nationale dorst aan banden te leggen:

Bier.

Het einde brak aan voor de dansorgels.

Maar decennia eerder had nog een Belg de weg vrijgemaakt voor een heel ander soort feest.

In 1907 ontdekte Dr. Leo Baekeland een niet-ontvlammende kunststof.

Bakeliet.

Het was de eerste kunststof flexibel genoeg om er elke vorm aan te geven.

Bakeliet was de allereerste kunststof die geschikt was voor geluidsopnames.

En zo stond een Belg aan de wieg van...

... de plaat.

Toen in 1958 de Belgen druk bezig waren om 's werelds grootste discoballen te bouwen, ...

perfectioneerden Amerikaanse uitvinders de vinylplaat.

Zo ontwikkelden ze de 45-toerenplaat. De stereofonische singel.

Ik zal het niet te luid zetten.

Dankzij dit nieuwe formaat kon een nieuwe klank het Belgische nachtleven veroveren.

Soul-muziek maakte zijn intrede op het Europese continent.

De Oostendse club 'The Groove' was de belangrijkste plek om deze nieuwe geluiden te horen.

The Groove had de Amerikaanse en Britse platen altijd als eerste.

We werdern verrast door dit nieuwe geluid. We hadden geen idee wat het was.

Onze mond viel open toen we die muziek hoorden.

Het geluid van The Groove bleek erg aanstekelijk.

En langzaam onstond er een subcultuur van nieuwe muziekliefhebbers.

Allemaal op zoek naar hun nieuwe geluid met hun specifieke ritme.

Het zou uiteindelijk bekend worden als de Popcorn scene.

"Popcorn" is eigenlijk geen genre. Het is de naam van een club.

En omdat die bekend stond voor deze muziek, noemden we dat Popcorn muziek.

Het was de tempel voor de Popcorn muziek.

Vrasene... geen idee waar dat ligt.

Het lag ergens afgelegen in de velden.

Het heeft ons zeker een paar uur gekost om de discotheek te vinden.

Gelegen tussen de grazende koeien zou niemand het ooit gevonden hebben.

Ware het niet, dankzij de Belgische wegen.

Een discotheek opent meestal 's avonds. De popcorn ging al om 11 uur 's middags open.

Het waren feesten in de namiddag.

Gigantische zuippartijen waar iedereen recht uit de fles dronk.

Hippe mensen dronken toen Tuborg.

Er stonden achteraan vrachtwagens vol Tuborg. Hele bergen van kratten met Tuborg.

En alles werd op één dag opgedronken. Echt ongelofelijk.

Dertig graden alcochol, 'menneke'.

Ik ging uit op een mix van Captagon en Heineken.

Je nam Heineken en deed daar Captagon in. Flink schudden en opdrinken.

Dat gaf je een helse vlam!

Meisjes dansten niet zozeer met de jongens. De jongens dansten er vooral met elkaar.

Het voelde als een geheim dat we samen deelden.

Er was The Groove, de Versailles en daarna de Popcorn in 1971.

Daarna ook allerhande clubs in Antwerpen en Brussel.

Dat was er ook zo mooi aan. Dat er steeds meer liefhebbers waren.

Een groep die steeds groter werd.

Het allerbelangrijkste was het ritme. Het tempo.

Je moest er echt naar graven. Zij die het hardste zochten ...

Ik ging al in '74 naar de Verenigde Staten.

New York, Philadelphia, Chicago. Overal in donkere kelders.

Om platen te vinden die beter en zeldzamer waren dan die van anderen.

Reusachtige kelders gevuld met miljoenen platen.

We vroegen ons ook af, hoe we er ooit doorheen zouden raken.

Er was een plek ... Er stonden paletten vol platen.

De eigenaar had drie honden die al drie jaar overal hadden zitten pissen en kakken.

En ik moest dan de uitwerpselen er af schrapen om tot bij de platen te kunnen komen.

Maar de Belgen hebben vast hetzelfde meegemaakt.

Er liggen hier 75.000 platen, maar er zit niets goed tussen.

Hoe komt dat? Is er recent nog iemand langsgeweest?

Er waren een paar Belgische jongens. Die hebben zo'n 2000 platen meegenomen.

Verdomde klootzakken!

Op een zeker ogenblik begonnen sommigen bootlegs te maken.

Ik liet 25 cm platen persen. Zo groot als deze 78-toerenplaat.

Met telkens twee nummers op elke kant.

Dat persen kostte mij niet meer dan 0,75 euro per plaat.

Het kostte me echt niets.

En ik verkocht ze dan voor 50 euro.

Zo verdiende ik een aardig inkomen.

De meer ondernemende geesten van het koninkrijk ...

besloten geld te verdienen aan de stijgende vraag van de DJ's.

Over het hele land verschenen er importwinkels.

Winkels die zich uitsluitend richtten op de trendsetters van het nachtleven.

België was echt HET land van de platen.

In de Antwerpse haven arriveerden regelmatig containers vol Amerikaanse stockresten.

Die werden dan geopend en we mochten alles pakken aan 0,15 euro.

Je kon kiezen wat je wilde aan 0,15 euro per stuk.

Echt ongelofelijk. In de jaren '70.

Het was waanzinig.

In België voeren we veel in. We staan werkelijk open voor alles.

Als de trein langsrijdt, kan je er maar beter opspringen.

Dit is de trein van "Moskow Diskow", die aankomt.

Er zit een "groove" in de machine.

Dat is beter.

Zullen we een nummer maken over een club op een trein? Prima idee, hoe pakken we dat aan?

Laten we het een treinritme geven. Goed idee.

We maakten het geluid, programmeerden de drums, speelden met de snelheid en we waren vertrokken.

Een heleboel nummers zijn zo bedacht. Gewoon uit een simpel idee.

Ik was altijd al geïnteresseerd in speciale geluiden.

Geluiden die alleen een synthesizer kan maken.

Langzamerhand verscheen het discotijdperk.

En dat is wanneer het echt ontplofte.

Producers wilden allemaal een synth geluid in hun nummers.

Om de moderne trends op te volgen.

"Brasilia Carnaval" zit vol met oscillatoren. Het geluid ging dan daar doorheen en klonk van...

Ik programmeerde het geluid.

Schurende melodieën, donderende drums en ijselijke kreten voor de naderende apocalyps.

De futuristische glans van de voorgaande jaren, was verkommerd tot roest.

De welvaart van de vroege jaren '70 was zo goed als opgebruikt.

Een groep zoals Front 242 kon niets anders zijn dan Belgisch.

De huisbereide elektronische klanken waren geprogrammeerd, rauw en repititief.

Door de duisterste nummers te mixen met de meest obscure popsongs

ontwikkelden de Belgische DJ's een eigen en uniek geluid.

Het was erg bijzonder. We hadden er ook niet echt een naam voor.

We noemden het gewoon de muziek van DJ TC in de Carrerra

Of de muziek van Jean-Claude in de Mirano.

De AB had een mythische status door zijn eigen eclectische stijl.

Geen andere club had die muzikale mengeling. Je hoorde er Au Pairs, Max Berlin.

De volledige "belgitude".

Het eclectiscme van België.

België is als land steeds op zoek naar haar culturele identiteit.

En ze heeft haar eigen identiteit gevonden door die van anderen te vermengen.

Een lappendeken van verschillende elementen.

De voornaamste DJ was toen Ronnie.

De talloze platenwinkels zorgden ervoor dat DJ's onwaarschijnlijke schatten konden opgraven.

Liaisons Dangereuses. Voor mensen die supercool zijn.

Ik weet niet of je het hoort, maar de baslijn is nu veel meer uitgesproken.

We interpreteerden de platen op onze eigen manier.

Slimme, onafhankelijke platenlabels ontdekten dat ze aan de nieuwe avantgarde ...

... flink geld konden verdienen.

Het geluid van de discotheken werd herverpakt, heruitgebracht en kreeg dan een naam.

New Beat was geboren.

We wilden de trein niet missen, dus zijn we zelf gaan produceren.

We gingen niet langer wachten op wat er kwam uit de Verenigde Staten of Groot-Brittannië.

We wilden het zelf doen.

Zoals de Popcorn elite eerder al had gedaan met Soul muziek,

... ging de nieuwe generatie muziekspelers aan de slag om de geschiedenis te herschrijven.

We maken alles thuis en gaan enkel naar de studio om het af te mixen.

Wat is nu precies New Beat?

Het is eerder een geproduceerd geluid dan een echt genre.

Misschien wel een genre, maar dan gemaakt door producers, eerder dan door muzikanten.

Is dat niet jammer?

Je kan er flink op uitgaan, niet?

En dan had je de Boccaccio. Daarmee brak het genre helemaal door.

Het leek wel een religie.

Mensen gingen er speciaal op zondag naar toe om die muziek te kunnen horen.

Dat bestond enkel in België.

Het was als een heilige mis voor de elektronische muziek.

De Boccaccio werd uiteindelijk de heilige tempel voor de New Beat onderwereld.

We kwamen wel eens aan om 8 uur 's ochtends en dan was het nog steeds bomvol.

Het tempo werkte psychedelisch. Het was als een drug.

New Beat en House muziek. Voorwaarts, gij jeugd!

Ik kan me hier echt helemaal uitleven.

Boccaccio was een erg glamoureuze club.

Mooie lichten, een prachtige glazen dansvloer. De DJ zat bovenaan in zijn ruimte.

Overal spiegels.

Het gaf je een heel erg "disco" gevoel. Wat het alleen maar vreemder maakte.

Je verwachtte bij het binnenkomen Donna Summer of iets dergelijks te horen.

Ik toch. Omdat ik uit New York kom.

In plaats daarvan hoorde ik er de meest vuile en gemene klanken van mijn leven.

De muziek stond heel erg luid. Op het randje van verdraagbaar.

Straks is het hier vol met 3000 Franse, Nederlandse en Belgische jongeren. Die allemaal wild gaan.

Ze bewogen allemaal zoals robots.

Ik heb nog nooit zoiets gezien. Niet daarvoor en ook niet daarna.

Mensen kleden zich heel specifiek in New Beat stijl.

Dat is nu de mode. Het kruis en Jezus, ... Het is de mode om het allemaal te mengen.

Je komt feesten met een dodelijk goede stijl en dat is het dan.

Je zorgt ervoor dat je er goed uitziet. Zeker op een plek als deze.

Als je dit draagt in een klein stadje zullen ze je verdacht aanstaren.

Maar hier zit dat goed. We zijn allemaal opgekleed.

Mensen hingen insignes op hun kleding van Volkswagens of Mercedessen.

Smileys, gadgets, gele kuiven. Al die verschillende dingen.

Mensen verkleedden zich om uit te gaan.

Je wilde ook graag opvallen. Je was misschien maar een gewone metselaar.

Maar in je New Beat kleding was je een ster.

Iedereen was een ster met New Beat.

Extravagantie en uitbundigheid waren een uitweg.

New Beat's eigen elektronische klank, modegevoel en dansstijl ...

... bood een ontsnapping aan een donker decennium.

Zoals ik zelf heb meegemaakt, had je een nummer op een testpersing bij de hand.

Die gaf je aan de DJ, die hem dan wel eens speelde.

Een paar weken later kom je terug. Hij speelt datzelfde nummer nog eens.

Dat nog steeds niet verschenen is.

De eerste klanken spelen.

En je ziet plots de massa naar de dansvloer gaan. Gillende, dansende meisjes.

En je denkt van: "Het is me gelukt. Wow!"

Als de DJ je plaat tien keer op een avond speelde, dan wist je dat je een hit te pakken had.

De jongeren in die clubs wilden enkel nog dat soort muziek horen.

Ze moesten niets anders meer.

Toen Madonna "La Isla Bonita" uitbracht, is ze van de eerste plaats gestoten.

En dat door New Beat groepjes die letterlijk uit het niets kwamen.

Toen ik in 1988 in Brussel kwam, was hele land er wild van.

In elke winkel zag je de t-shirts met overal die New Beat smileys.

In elk café speelden ze New Beat.

Modeontwerpers hadden een shirt gemaakt met daarop een grafbeeld van een oma.

Een echte Belgische "bomma".

Een grafafbeelding op een shirt.

De grootmoeders en de buttons. We hebben hier de hele collectie.

Het leek alsof het hele land er smoorverliefd op was geworden.

In de poplijsten zag je in de top tien minstens zes of zeven New beat platen.

Er was een platenwinkel, genaamd USA Import. Eentje in Brussel en een in Antwerpen.

Elke donderdag stonden de mensen in de rij voor de nieuwe platen die dan verschenen.

Ze rukten de platen uit elkaars handen om de muziek te hebben die ze gehoord hadden.

In de Boccaccio, de Gaité of de 55. Ze moesten die platen absoluut hebben.

Ik was toevallig in een platenwinkel toen er een vertegenwoordiger verscheen.

Hij had een koffer vol platen. Blijkbaar allemaal New Beat.

En de winkelier zei: "Ik neem ze allemaal"

Het was complete waanzin. Mensen kochten echt eender wat.

Als erop stond dat het New Beat was, werd het verkocht.

Ik had gekeken naar hoe je zoiets maakte.

Dat was niet zo heel erg moeilijk. Je gooide wat elementen samen.

En zo kon ik dan de één na de andere New Beat plaat uitbrengen.

New Beat werd nog steeds als subcultuur gezien.

Maar het groeiende succes verlegde elke dag de betekenis van dat woord.

Als de Belgische dagen al grauw waren, dan waren de nachten allesbehalve donker.

Dansvloeren lichtten op met lasers en zweet.

Studios baadden in het knipperende licht van een nieuwgevonden creativiteit.

Ik heb een paar goede nummers gemaakt. Al de rest was gewoon opvulling.

De scene stond voor haar definitieve doorbraak.

Op dat moment begonnen we door een groep te bedenken. Eerst het imago.

Ook al waren de Confetti's een hit bij de grote massa ...

... toch werden ze verafschuwd door de oorspronkelijke New Beat liefhebbers.

Voor hen was het een teken van de enorme commercialisering van het genre.

Omdat het toch playback was, kon je makkelijk overal optreden.

Het was allemaal oppervlakkig. Er kwam geen echt talent bij kijken.

Het grootste talent dat je in New Beat kon brengen, was je verschijning.

De attitude die je aan een nummer kon geven.

Ik kon daardoor wel goed flirten in de New Beat Clubs.

Zeg schatje, ik stop je in mijn volgende New Beat project.

Dat is toch een prima manier om meisjes op te pikken.

Er viel veel geld te rapen en andere muzikanten wilden graag meedoen.

Wie heeft mij ontvoerd?

Zelfs de ontvoering van een voormalig eerste minister ...

... werd veranderd in niets meer dan een commerciëel hebbeding.

Wie heeft mij ontvoerd?

Mijn jas was gescheurd. Mijn pijp. Uiteindelijk had ik niets meer dan mijn ondergoed.

Ik ben VDB. Eerste minister van België.

Je zal niet creperen.

Er was gewoon teveel van alles. Een teveel van teveel.

En dat is wat de markt heeft opgeblazen.

Volgens mij kent elk genre zijn hoogtes en laagtes.

Het gaat eerst omhoog en dan naar beneden.

Het is steeds in verandering.

Toen New Beat onderging, was er iets anders op weg naar boven.

In de ondergang van de New Beat werd kennis en kunnen gevonden.

De oorpsronkelijke trendsetters hadden al lang de volgende stap ontdekt.

Achteraf gezien, was New beat slechts een fase.

Een kinderlijke speeltuin die voorafging aan iets veel groters.

Je hebt ruis nodig en witte ruis, die je door een sequencer haalt en een filter.

Het is een stuk van de geschiedenis dat vaak wordt overkeken.

Die Belgische inbreng in de elektronische muziek van de jaren '90.

En zelfs niet alleen binnen de vroege internationale "dance" scene.

In een klap veranderden de Belgische producers wereldwijd de klank van popmuziek.

Dat is het moment waarop mensen zich bewust werden van België.

Mensen hadden geen enkele verwachting van België. Het was gewoon een saai land, ergens in Europa.

Wat weten ze daar nu van muziek?

Blijkbaar een heleboel. de Belgische producers hadden de perfecte formule ...

... om wereldwijd de hitlijsten te veroveren.

De mensen hier hadden veel meer ervaring met het maken van elektronische muziek.

Ze waren getraind om het te maken.

Daarom is er ook een heel eigen golf van Belgische techno.

Omdat de producers elektronische muziek begrepen en wisten hoe het te maken.

We hadden toch het talent om een bepaalde klank te maken.

Een klank die anderen nooit hadden aangedurfd.

Vaak toch ook erg aggressieve klanken.

Dat is wat veel mensen ook zeiden. Dat het te koud was, te machinaal, te ...

Het was een aggressieve klank. Waar ik wel van hield.

Ik groeide op met de rock van Led Zeppelin en Black Sabbath.

En dit was zowat de dansbare versie daarvan.

Ik vond het geweldig. Het was gewoon donkerder.

In New York was alles vrolijk en blij. Hier was het allemaal een beetje...

Wij hadden platen zoals die van Olivier Abbeloos, "Quadrophenia".

Een typisch Belgisch nummer.

Het heeft echt die Belgische klank.

Een Engelse breakbeat met wat New Wave. Het is een mix van allerhande dingen.

Je hoort echt die "melting pot".

En dan dat typische orkestrale geluid.

Iedereen gaat nu die kant uit en probeert de hardste plaat te maken.

Iedereen kijkt wat het volgende is, dat in België verschijnt.

En dat wordt dan nagemaakt. Meteen.

Alles wat in de winkels verschijnt, wordt meteen door Engelsen gekopieerd.

De DJ's spelen het. Het is echt een grote invloed.

De Britse ravesound is compleet afgeleid van die Belgische platen.

Ik had het je toen al kunnen zeggen, als je ze speelde in de winkels:

dat is Belgisch, dat is Belgisch.

Die vierkwarts maat. De Belgische hardcore vierkwarts maat.

De kracht van zo'n enkele maat. Dat werd nog versterkt in de Hardcore Techno.

Zoals bijvoorbeeld "Anasthasia" van T99.

Dat nummer overspoelde de Japanse scene.

T99 of Quadrophonia, weet je...

Opeens leek het alsof de zekeringen het begaven.

Iets wat anderen niet durfden te doen.

Ik kocht een stapel R&S platen. Die bleken allemaal goed.

Dus besloot ik om zelf iets op te sturen.

Ik maakte mijn muziek in New York, maar ze werden allemaal in Europa gekocht.

Als je het mij vraagt, is "Energy Flash" een echt Belgisch nummer.

Ik heb hem de enige kopie gestuurd.

Wat als die onderweg was verloren of beschadigd was geraakt?

Ik had het niet opnieuw kunnen maken. Dat nummer zou voor altijd verloren zijn.

R&S is het belangrijkste label.

Deze plaat is opgedragen aan mijn vriend, Mr. Robert Armani.

Als mensen echt willen feesten, dan komen ze naar België.

Discotheken, dancings, clubs, ...

Hoe je ze ook wil noemen, ze waren over het hele land verspreid.

Weer werden de betonnen wegen de belangrijkste nachtelijke bestemming.

Dit is echt de discothekenbaan.

Al deze dancings begonnen ineens die nieuwe muziek te spelen.

Er was een hele groep van erg toegewijde mensen, die in hun wagens leefden.

Ze namen hun douches bij tankstations en kampeerden op parkeerplaatsen.

Zo gingen ze van de ene club naar de andere.

Die mensen reden met gemak duizend kilometer per weekend.

Ze gingen van de ene club naar de andere. Zodra de ene de deuren sloot ...

gingen ze naar een volgende die opende.

In België gingen we uit op donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag.

En dat was best wel uniek.

Ik herinner me dat ik uitging op een donderdagnacht.

Feesten tot in de vroege uurtjes.

En daarna ging je gewoon naar de volgende. Er kwam gewoon geen einde aan.

Mensen gingen uit op vriidagavond en kwamen dan pas op dinsdag weer thuis.

En vanaf woensdag begon het weer opnieuw in clubs te Brussel, Antwerpen, Gent, ...

De mensen sliepen op woensdag. Dus je had de club, de afterclub, ...

Je ging naar een andere en naar een andere.

... de after-afterclub.

Dan nog eens de club. En dan ...

Iets wat je alleen in België zag.

Ik sloot pas wanneer iedereen vertrokken was.

Ik had geen vooraf bepaald sluitingsuur.

Waar kom jij vandaan? - Uit Arras, Frankrijk.

We hoorden van dit feest in Frankfurt en besloten toen hierheen te rijden.

Je zag het aan de nummerborden: Frans, Nederlands, Engels, ...

Uiteindelijk kwamen alle mensen hierheen voor niets anders dan de muziek.

Je kon hier muziek horen, die je nergens anders ter wereld vond.

Elektronische muziek bracht mensen samen. Het verbond ze.

Hoe kan je dat verklaren? Dat is wel goed om eens te zeggen.

In deze scene waren er geen verschillen. Het bracht mensen dichter bij elkaar.

We moeten ook niet bang zijn om over al die middelen te spreken.

XTC gaf een euforisch gevoel, net zoals de muziek. Dus ze vulden elkaar perfect aan.

Ze hoorden gewoon samen. Of toch in het begin.

We zijn overspoeld door de democratisering van de drugs.

Je kon de ene dealer buiten zetten, maar dan was de volgende allang weer binnen.

Het was moeilijk om in de hand te houden. Het had geen einde.

We werden gezien als de duivel.

Volgende week zijn weer geopend.

Toen ik mijn club dichter bij Brussel geopend heb, was dat een onmiddelijk succes.

De burgemeester heeft er alles aan gedaan om mijn zaak te kunnen sluiten, met succes.

Een groep van 150 agenten had de discotheek omsingeld.

Ze kwamen opdagen om acht uur 's ochtends. De zaal was propvol mensen.

Ze hebben elkaar de hand gegeven en de discotheek afgesloten.

En ondanks al dat vertoon hebben ze zo goed als niets gevonden.

Het was sensatie in plaats van informatie.

Gedurende twee, drie jaar volgden de razzia's elkaar op.

Ik vind het een aanval op onze vrijheid. Waarom zouden we niet mogen feesten op zondag?

We hebben niet allemaal de behoefte om op zondag in het bos te gaan wandelen.

Of om te gaan shoppen.

Waarom mogen we op zondag niet gewoon een glas drinken en gaan feesten?

Simpelweg feesten. Het leven vieren.

Het hoort bij de Belgische ziel.

Maar om weer greep te krijgen op een bevolking die zelf haar regels schrijft ...

... voelden de autoriteiten zich verplicht om een beweging het zwijgen op te leggen.

Het de periode tussen '85 en '95. De ogen van de wereld waren toen op ons gericht.

Het werd gemaakt in België. De beste muziek kwam van Belgische producers.

De meeste labels waren Belgisch.

Ik ga het niet de gouden jaren noemen. Dat klink ik teveel als een ouwe veteraan.

Maar België had een paar erg goede bewegingen. Momenteel is het allemaal wat verzopen.

Vroeger deed iedereen zijn huiswerk. Ze graafden en zochten.

Daarna waren ze vooral tevreden met hun werk.

We zijn nu de beste. Prima zo.

En we hebben ons keihard laten voorbijsteken.

Een neergeslagen bevolking. Verdeeld en verdwaald.

Tot de kracht van de Belgische toevallige vindingrijkheid weer opduikt.