All language subtitles for Gli Anni Più Belli 2020 BDRip ITA 1080p

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian Download
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish Download
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Αφιερωμένο στη μικρή μου Ρωμαία και την Cesi' μας!

[ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ]

GIULIO: Πόσο λείπει;

SVEVA: Μια ώρα. - Ακόμα;

[ΑΝΟΙΓΜΑ ΠΟΡΤΑΣ] MARGHERITA: Giulio, Sveva.

Τι κάνετε εκεί;

Άντε, κάνει και κρύο. Ελάτε.

[ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ]

Πάμε;

Ονομάζομαι Giulio Ristuccia. Το 1982 ήμουν 16 ετών.

[80-ήλα φουλ!]

(Σε διάλεκτο) Καίνε τα πάντα. Γίνονται φασαρίες, ΠΑΜΕ!!

Giu', καίνε τα αυτοκίνητα. Πάμε να δούμε.

Μην κουνιέσαι, μείνε εδώ.

ΑΓΟΡΙ: Άντε, πάμε.

[Συγκεχυμένες φωνές]

[ΚΡΑΥΓΕΣ]

[ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ]

Ανοίχτε!

Ανοίχτε!

Φασίστες!

Δεν έχω σχέση εγώ με όλες αυτές τις μαλακίες.

[ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΣ]

- Αα! - Paοlο.

GIULIO:Τι στον πούτσο έγινε; - Τι είναι αυτό το αίμα, ρε γαμώτο; Βοήθεια!

GIULIO: Βοήθεια!

[ΣΕ ΔΙΑΛΕΚΤΟ] Να τον μαζέψουμε.

Από το μπράτσο πιάστον.

Βοήθεια!

Χρειάζεται νοσοκομείο.

[ΣΕ ΔΙΑΛΕΚΤΟ] Τον πυροβόλησαν; Προχώρα, πεθαίνει.

Σβέλτα, μπες.

Λύγισε τα πόδια.

Παιδιά, γρήγορα.

Πως σε λένε;

Θυμάσαι το όνομά σου;

Πως;

Riccardo.

Τον λένε Riccardo. Riccardo, μη μου πεθάνεις.

Το καταλαβαίνεις πως δεν πρέπει να πεθάνεις;

Άνοιξε τα μάτια, εδώ, με μας, ξύπνα, κρατήσου.

- Πόσο ακόμα; - Φτάσαμε σχεδόν.

Ξύπνα, άνοιξε τα μάτια. Εδώ, μαζί μας.

[ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ]

Τι σας συνέβη;

Τον πυροβόλησαν. Ποιον;

Τον λένε Riccardo.

Είναι φίλος σας;

O Riccardo σώθηκε.

Από την ημέρα εκείνη με αποκαλούσαν «Διασωθέντα»,

που αργότερα έγινε, «Επιζών»

Αφού κατάφερα να επιζήσω από αυτό, θα μπορούσα να επιζήσω των πάντων στη ζωή.

"Επιζώντα", η μάνα σου η ξεμούνα!

Μα τι κάνεις; Δε βλέπετε τους φίλους μου;

Αγάπη, τι θες; Άντε! Όλοι ίσα κ όμοια είμαστε! Άντε!

[Γέλια]

Έτσι ήταν οι γονείς του Riccardo, πολύ διαφορετικοί από τους δικούς μου.

Μας κάλεσαν να περάσουμε μαζί το καλοκαίρι. Ήταν ευγενικοί, και κομμούνια ένα πράμα.

FATHER: Riccardo, κράτα.

Φτιάξαμε μια φωλιά, επειδή συμπαθούσα τα περιστέρια.

Όλα τα ζώα τα συμπαθούσα.

Ήταν το πιο όμορφο καλοκαίρι της ζωής μου.

Κράτα, Επιζώντα.

Αυτό θα είναι το σπίτι τους, για πάντα.

Θα μείνουν εδώ για πάντα;

Ναι.

GIULIO: Παίδες, έχω να σας πω κάτι.

Αλλά θα πρέπει να με βοηθήσετε.

Να σε βοηθήσουμε;

Πρόκειται για κάτι μεγάλο.

Δεν το έχω πει σε κανένα, αλλά με τρώει τουλάχιστον 6-7 μήνες τώρα.

Τι στον πούτσο είναι;

Πρέπει να πιστέψετε. Τα 'χω βάλει όλα κάτω, στα 18 μας ξέρετε που πρέπει να πάμε;

Να πάμε που; Τον Μπούλο.

Πρέπει να την κάνουμε από 'δω. Όσο πιο μακρυά γίνεται.

PAOLO: Ποια;

GIULIO: Αυτή είναι. Κοίτα πόσο όμορφη!

RICCARDO: Κούκλα.

Γουστάρεις;

Χαλάρωσε. Μα, μας σκέφτεσαι και τους 3 εκεί;

Την κάνουμε για Βαρκελώνη ...

Υπέροχη Βαρκελώνη.

Και πως θα τα καταφέρουμε;

Μη μου σπας τ' αρχίδια. Αν μου καρφωθεί κάτι, το κάνω!

- Δεν καταλαβαίνεις. - Εσύ δεν καταλαβαίνεις. Πάμε μέσα.

Είναι 500,000 λιρέτες.

Μεγάλη υπόθεση. Βγαίνει η κουκούλα και γίνεται θαύμα.

Μα δεν έχουμε όλα αυτά τα λεφτά.

Αν δεν τα έχετε, στο καλό.

- Πεντακόσιες χήνες είναι πολλά. - Τότε, στο καλό!

Θα το αποκτήσουμε αυτό το αυτοκίνητο.

Θα το αποκτήσουμε, με τον έναν, ή με τον άλλο τρόπο.

Ναι, αλλά πως στον πούτσο θα το κάνουμε;

- Σας έχω πει ποτέ μαλακίες; - Όχι

Ακριβώς.

Σα δάνειο, θα σας τα δώσω πίσω, τ' ορκίζομαι. Δε θα σας ξαναζητήσω τίποτε άλλο. .

Μα περί τίνος πρόκειται;

Δε μας λέει.

Έχεις μπλέξει πουθενά;

Riccardo.

GIULIO: «Αν θες κάτι πραγματικά, στο τέλος το καταφέρνεις.

Απλά, πρέπει να το θες πραγματικά.»

Τι λες, μπαμπά;

ORESTES: Πρέπει να κάνεις αντιτετανικό.

Φοβάται.

ORESTES: Πόσο του δώσατε;

- Πεντακόσιες χήνες. - Α,ωραία, πανίβλακες.

Του λείπει η αντλία νερού, αντλία καυσίμου,

ο διανεμητής και ο σωλήνας αναρρόφησης.

- Σιγά τα ωα! - Τι, το 'θέλες και καινούριο για 500,000 λιρέτες;

Κ όταν στρίβεις το τιμόνι, ανταποκρίνεται;

Κ βέβαια, τι; Με περνάς για μαλάκα;

Τι στρίβει ρε;

Έχει σπασμένο άξονα τιμονιού. Στην πρώτη στροφή θα βρεθείς μούρη με μούρη με τοίχο.

Γύρνα το και πάρε πίσω τα λεφτά μας.

Τα "κομμάτια" είναι δική μου δουλειά. Το μόνο που σου ζήτησα είναι να το παρκάρω εδώ.

Κάνε ό,τι μαλακία θες, Μακάρι μπας και μάθεις και να δουλεύεις.

Μα να μην κάνω ένα έξυπνο γιο;

Giu', τι κάνουμε;

Το επισκευάζουμε, ρε Επιζώντα.

Άλλη μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε μας και τα πουλιά...

... είναι πως εμείς έχουμε στέρνο πλάκα.

Τα πουλιά έχουν προτεταμένο στέρνο. Ορίστε.

Και οι μύες του στήθους τους,

που αναλογικά, είναι τεράστιοι σε σχέση με τους δικούς μας,

και συνδεόμενοι στο στέρνο επιτρέπουν την υποστήριξη του βάρους του αέρα.

[Η LUCY ΤΙΤΙΒΙΖΕΙ] Αλήθεια, Lucy;

Γεια.

Μα πως και σε ακολουθεί πάντα;

Τη φροντίζω από όταν γεννήθηκε. Μεγάλωσε μαζί μου.

Α, ώστε έτσι;

Ναι. Νομίζει πως είμαι η μητέρα της.

[ΚΟΥΔΟΥΝΙ] ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: Ένα χειροκρότημα για τον "Εστεμμένo",

που μας έκανε τη διάλεξη για τις πτήσεις των πουλιών.

Ευχαριστώ. Τα λέμε την επόμενη εβδομάδα

Λοιπόν, τα λέμε.

Ναι. Πως σε λένε;

- Gemma. - Είμαι ο Paolo.

- Χάρηκα. - Γεια.

Α, περίμενε.

Paolo: «Την έλεγαν Gemma.

Ούτε που ήξερα πως υπήρχε ένα τόσο όμορφο όνομα.»

Θέλω μια γυναίκα, γαμώ το φελέκι μου.

Δεν κρατιέμαι άλλο.

Θέλω να πηδήξω την πρώτη που θα βρεθεί μπροστά μου και ας είναι και μπάζο.

Πρέπει να είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο, ε;

Το να πηδήξεις, εννοώ.

Pa', κι εσύ σκέφτεσαι το πήδημα;

(ΘΟΡΥΒΟΣ ΜΗΧΑΝΗΣ)

Α! Το δουλεύω χαμηλά.

Έλα τώρα!

(ΜΟΥΣΙΚΗ DISCO)

[ΚΡΑΥΓΗ]

Α, ξηρό!

- Συγνώμη! - Που είναι το παπαγαλάκι;

Τέτοια ώρα είναι σπίτι.

Έλα, τι πίνεις;

Τι είναι αυτό;

Δεν ξέρω.

-Έλα, βγάλτο. - Έτσι, άντε!

Δεν το 'χεις. (SLOW ΜΟΥΣΙΚΗ)

Κάνε κ λίγο τα γεροντίστικα, έλα. Βάλε τα χέράκια, έτσι.

Τη βρίσκει να κάνει βλακείες.

Το βλέπω.

Θες;

["REALITY" - RICHARD SANDERSON]

[ΡΥΘΜΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ]

ΟΛΟΙ: 10, 9, 8, 7, 6,

5, 4, 3, 2, 1!

(ΚΡΑΥΓΕΣ)

Χρόνια Πολλά. Καλή χρονιά.

Καλή χρονιά.

Επιζώντα!

Καλή χρονιά.

Χρόνια πολλά!

Χρόνια πολλά!

Ο πατέρας σου;

Όχι, άστον πατέρα μου εκεί που είναι.

Εγκατέλειψε το σπίτι όταν ήμουν ενός,

και μετά η μητέρα μου έσκισε όλες τις φωτογραφίες του.

Ούτε ξέρω τι φάτσα έχει, φαντάσου.

Και δεν ξέρεις που είναι τώρα;

Η μάνα μου είπε πως είχε ένα ατύχημα με τη μηχανή. Έχει πεθάνει.

Και ο πατέρας μου έχει πεθάνει.

Αλήθεια;

Ναι, αλλά από έμφραγμα. Όταν ήμουν 6.

Καλά αφού ήσουν 6, κάπως τον θυμάσαι.

θα ήθελες να τον είχες ρωτήσει κάτι;

Θα ήθελα να τον είχα ρωτήσει τόσα πολλά.

Λοιπόν, φτάσαμε.

[ΒΉΧΑΣ]

Μένουμε κοντά.

Αλήθεια; Ναι.

Καλή χρονιά.

Περίμενε.

[ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ]

Φοβήθηκα.

Αλλά θα ξαναϊδωθούμε, ναι;

- Ναι - Ναι;

OΚ.

- Καλή χρονιά. Γεια. - Γεια.

- Gemma. - Γειά σου, θεία.

Που ήσουν;

Ήμουν με φίλους.

Γεια σου, μαμά.

Καλή χρονιά, ε;

Για δοκίμασε τώρα, Επιζώντα.

[ΜΗΧΑΝΗ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ]

Δεν παίρνει.

Ξαναδοκίμασε.

Στο 'πα: Δεν παίρνει μπρος.

GIULIO: Έλα!

Είχε δίκιο ο πατέρας σου.

Τώρα θα σου δείξω εγώ ποιος «πατέρας μου». Σήκω!

Σκατά.

(ΓΥΡΝΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΙΖΑ) Έλα!

Σε παρακαλώ, πάρε!

Έλα, πάρε.

Πάρε μπρος, μωρή σκυλομούρα πόρνη! Σε παρακαλώ.

ΝΑΙ! (ΜΗΧΑΝΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ)

Είσαι ιδιοφυία.

Είμαι και γαμώ τις ιδιοφυίες.

[ΚΡΑΥΓΗ]

Γαμάτο!

Gemma: Σταμάτα και άσε με να δοκιμάσω.

Πάμε.

[ΚΡΑΥΓΗ]

GIULIO: Σιγά.

- Σιγά. - Φρένο, γαμώ την πουτάνα μου!

Και γαμώ τις φάσεις, παίδες!

["THE ROCK DI CAPITAN UNCINO" - EDOARDO BENNATO]

Κύριε, μπορείτε να μας βγάλετε μια φωτογραφία;

Εσάς να βγάλω;

Όχι, γαμώτο. Εμάς να βγάλεις.

1, 2, ...

E!

- Χαμογελάστε! RICCARDO: Ευχαριστούμε.

Παίδες, στην υγεία όσων μας κάνουν να αισθανόμαστε καλύτερα!

Στην υγεία όσων μας κάνουν να αισθανόμαστε καλύτερα!

Paolè, τέλειωσες;

Άντε!

Έρχομαι

Γεια, αγάπη.

Τα λέμε αύριο. GEMMA: Γεια.

Και άστον να αναπνέει που και που, τον κακορίζικο!!

Έχετε φάει στο Vinavil;

PAOLO: Παίδες, αγαπώ.

[ΕΝ ΧΟΡΩ] Κάντε άκρη να περάσουμε.

Λοιπόν; Τι έγινε;

Gemma.

Η μαμά σου έφυγε.

Μα τι λες, θεία;

Τι λες, θεία;

Μα...

[ΚΛΑΜΑ]

[ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ]

[ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΣ] - Παρακαλώ;

Paolo, ναι ...

ΘΕΙΑ: - Η ξαδέλφη σου δε σε θέλει.

Ή έλα και μείνε στη Νάπολη, ή πήγαινε σε κάποιο ίδρυμα.

Εγώ στη Νάπολη δεν πάω, πως να στο πω;

Gemma, είναι ο νόμος. Δεν αποφασίζω εγώ!

Εμένα χάρη μου κάνεις, αν δε θες να έρθεις σπίτι μου.

Δεν ξέρω ούτε που θα σε χωρέσω.

Θες να πας σε ίδρυμα; [ΤΗΛΕΦΩΝΟ]

Απλά πες το.

Ποιος είναι;

Όχι, η Gemma δε μπορεί να έρθει τώρα.

Μια στιγμή.

Ποιος είναι;

Paolo, ναι.

Όχι, μου λέει πως αν δεν πάω στη Νάπολη μαζί της,

θα με πετάξουν σε κάποιο ίδρυμα.

- Gemma! - Μια στιγμή.

- Μιλάμε, τώρα! - Μια στιγμή, θεία!

- Gemma.

Σε παίρνω σε λίγο, ΟΚ;

ΘΕΙΑ: - Gemma.

Άσε με ήσυχη, μια φορά μόνο, Ούτε να μιλήσω στο τηλέφωνο, ρε γαμώτη!

RICCARDO: Paolo!

Paolo!

Πρέπει να έρθεις. Τρέχα, συνέβη κάτι άσχημο.

Άνοιξε την πόρτα, είπα!

Άνοιξε τη γαμημένη την πόρτα!

Άκουσες, ή όχι; Θα τη ρίξω κάτω, θα τα σπάσω όλα!

Άνοιξε την πόρτα, γαμώ την πουτάνα μου!

Τώρα, μου έχεις πρήξει τ' αρχίδια.

Το κατάλαβες πως μου έχεις πρήξει τ' αρχίδια;

Τι θες; Ε;

Το αμάξι ήταν δικό μας.

Καλά, πάρτο αλλιώς.

Πρέπει να μου πεις που το πούλησες.

Πες μας που, πρέπει να το πάρουμε πίσω.

Ποιος στον πούτσο είσαι, ρε; Τι μου τσαμπουνάς;

Πρέπει να μου πεις που είναι, αλλιώς θα τα πούμε όλα.

Γιατί πράμα μιλάς;

Για όλες τις απάτες, που κάνετε εδώ.

τα πράγματα που κλέβεις και τα ξαναπουλάς όλη νύχτα.

Αλήθεια, μου έχετε πρήξει τ' αρχίδια και οι τρεις.

Πάω να σε καρφώσω.

Κοίτα, στα σοβαρά θα σε καρφώσουμε.

Τι θέλετε, ρε γαμώτο; Ε; Τι θέλετε;

Θες να καρφώσουν τον πατέρα σου; Να πάω φυλακή;

Και μετά τι θα κάνεις; Ε; Θα ψοφήσεις της πέινας. Στο δρόμο.

Πάρε αυτά τα χρήματα. Θες λεφτά; Πάρε τα λεφτά, πάρτα.

Θα κρατήσω αυτά ως προμήθεια,

Αυτά θα τα κρατήσω για την εγγραφή.

και αυτά επειδή είναι δικά μου, τα γαμημένα.

Κράτα τα λεφτά, αυγολέμονε. Και άντε και γαμήσου, τώρα!

[ΤΙΤΙΒΙΣΜΑ]

[ΘΥΡΟΤΗΛΕΦΩΝΟ]

Μαμά, φεύγω. Παρακαλώ;

Παρακαλώ;

Παρακαλώ;

[ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ]

Πέρασε η θεία μου να με πάρει.

Ποια πέρασε;

Θα με πάρει στη Νάπολη, Pa'.

Τώρα;

Όχι.

Δε μπορεί να φύγεις έτσι.

Δε μπορώ να μην πάω.

Και εγώ τι θα απογίνω;

Δε μπορώ χωρίς εσένα.

Έλα εδώ,

θέλω να το κάνουμε τώρα.

Δε θέλω να περιμένω άλλο.

Κλείδωσες την πόρτα;

Την κλείδωσες;

[ΚΛΕΙΔΙ]

[ΒΟΓΚΗΤΑ]

Υποσχέσου πως θα έρθεις να με βρεις

Ναι Ε;

Ναι, θα έρθω.

Υποσχέσου πως δε θα με ξεχάσεις, ποτέ.

Ποτέ, ποτέ. [ΘΥΡΟΤΗΛΕΦΩΝΟ]

Όχι.

Ποτέ.

Ποτέ, ποτέ.

ΜΗΤΕΡΑ PAOLO: Paolo;

Τι είναι μαμά;

ΜΗΤΕΡΑ PAOLO: Είναι κάποια που ψάχνει τη Gemma.

PAOLO: Έρχεται.

Έλα μαζί μου.

Πάμε να φύγουμε μαζί.

Πως, ε;

Λοιπόν, θα βρούμε μια λύση.

Στο υπόσχομαι.

Το ξέρεις πως δε γίνεται.

Δε γίνεται.

Paolo.

Κοίτα, πρέπει να φύγω τώρα, ε;

Αλλά...

να θυμάσαι πάντα πως σε αγαπώ πολύ.

Πολύ, πολύ.

OΚ.

Πρέπει να φύγω.

Γεια, αγάπη μου.

Γεια, ε;

[ΚΛΑΙΕΙ]

Gemma!

Σε αγαπώ.

Γεια.

Lucy!

Lucy!

Lucy.

Όχι. Όχι!

Η αλλαγή πόλης και φίλων ήταν μια γαμημένη φάση.

Η θεία μου ήταν μια μαλακισμένη,

Οι ξαδέλφες μου, δυο ζηλόφθονα μαλακισμένα.

[ΣΦΥΡΙΓΜΑ]

[ΣΕ ΔΙΑΛΕΚΤΟ] Girasò [όπως λέμε λαμπάδα], για που το ‘βαλες;

Είσαι θεαματική.

Ξαδέλφη: Αγοράκι, έχυσες;

Δε φταίμε μείες που είναι τόσο κούκλα.

Αλήθεια.

Κοίτα αυτό.

Ε, ξανθούλα, θες ένα χεράκι;

- Θες ν' ανέβεις στην "κορυφή" (μου); - Μην τον ακούς.

Καλά, Γεια.

Όλα τα αρσενικά έκαναν σαν τρελά για την πάρτη μου.

Για να δούμε τι έχεις εδώ.

Επαναλάβε μετά από εμένα. "Τόσο όμορφη, όσο ο Ήλιος."

Τόσο όμορφη, όσο ο Ήλιος.

- Σε μένα το είπες; - Ναι.

Έλα εδώ.

Πόσο όμορφη είσαι.

Και τι με ένοιαζε κι αν με έλεγαν πουτάνα;

Εμένα μου αρκούσε να φεύγει σφαίρα ο καιρός.

PAOLO: «Αγαπητή Gemma,

Παλί εγώ πάλι.

ακόμη κι αν σταμάτησες να απαντάς στα γράμματά μου,

εγώ πάντα σκέφτομαι το πότε θα ξαναϊδωθούμε.

Σε αγαπώ.

Σ' αγαπώ.

Μπορώ να έρθω και στη Νάπολη αν το θες,

σε παρακαλώ, απάντησέ μου.

Paolo.»

Gemma: «Αγαπητέ Paolo.

Έχει πράγματι περάσει πολύ καιρός.

Πολλά έχουν αλλάξει.

Από όταν έκλεισα τα 18 δε μένω πια με τη θεία μου

και είμαι με ένα παιδί. Τον λένε Nunzio,

Ζω μαζί του τώρα.

Αυτό στο λέω γιατί σε αγαπώ και δε θέλω να σε πληγώσω

Η ζωή μας έκανε να χαθούμε, το ξέρω.

Αλλά σε αγάπησα αληθινά πολύ.

Πάντα σε θυμάμαι.

Ελπίζω να είσαι ευτυχισμένος,

πάντα.

Γεια.

Gemma.

GIULIO: "Στις 9 Νοεμβρίου, 1989, η ιστορία άλλαξε.

Όλοι σκεφτήκαμε πως τίποτε δε θα είναι πια όπως πριν.

Την ίδια εκείνη μέρα αποφοίτησα."

Το επάγγελμα του δικηγόρου, μας επαναφέρει στις πλέον ύψιστες αρχές

της ισότητας ανάμεσα στους ανθρώπους. Όπως είπε ο Calamandrei,

ο Νόμος είναι ίσος για όλους είναι μια ωραία φράση που συγκινεί το φτωχό,

όταν τη βλέπει γραμμένη πάνω από τα κεφάλια των δικαστών.

Αλλά, όταν αντιλαμβάνεται ότι για την επίκληση της ισότητας του νόμου στην υπεράσπισή του

χρειάζεται πλούτος, που δε διαθέτει,

τότε αυτή η ίδια πρόταση μετατρέπεται σε χλευασμό για τη μιζέρια του

Κύριοι, συγνώμη, σας ζητώ μια χάρη,

ένα μεγάλο χειροκρότημα σε αυτό το παλικάρι εδώ, το Giulio.

Ναι. Το φίλο μας που σήμερα αποφοίτησε.

Σας ευχαριστώ.

Και που σύντομα θα γίνει ένας σπουδαίος δικηγόρος.

Μπράβο!

Σύντομα ήρθε η σειρά μου.

«Πήρα πτυχίο στη Φιλολογία και αμέσως πήρα μέρος στις κρατικές εξετάσεις

για να γίνω καθηγητής Λατινικών και ιταλικής φιλολογίας.»

- Μπράβο! - Μπράβο!

Πόση συγκίνηση.

PAOLO:" Η ιδέα της μεταβίβασης της κουλτούρας, της τέχνης αλλά και το προσωπικό μου όραμα για τη ζωή

στις νεότερες γενιές, ήταν το πάθος μου. "

[ΒΟΥΗΤΟ]

Παίδες.

Παίδες, συγνώμη.

Βρίσκομαι εδώ προσπαθώντας να κάνω το καθήκον μου, σωστά;

Να σας μεταλαμπαδεύσω όσα αγαπώ,

όσα σκέφτομαι πως μπορεί να είναι χρήσιμα στη ζωή, σωστά;

[ΚΟΥΔΟΥΝΙ]

Είναι σίγουρο πως εγώ κάνω κάτι λάθος, σωστά;

Αλλά μην αφήσετε τον κόσμο να σας καθορίσει, ΟΚ;

Εσείς είστε που καθορίζετε τον κόσμο.

Μάλιστα, καθηγητά.

PAOLO: «Όταν ξεκινούσα το ταξίδι μου στον κόσμο της σχολικής επισφάλειας

και ο Giulio άρχισε το δικό του στη δικαιοσύνη, επίσημα ως δικηγόρος,

ο Riccardo δοκίμασε την τύχη του στον κόσμο του σινεμά.»

- Βαραββά! - Βαραββά.

- Βαραββά. - Βαραββα.

Βασικά, κάνεις αυτή τη δουλειά πολύ καιρό;

Την κομπάρσα; Λίγο.

Για μένα είναι χόμπι στον ελεύθερο χρόνο μου.

Στην πραγματικότητα γράφω άρθρα για ένα περιοδικό του σινεμά που λέγεται Zapruder,

Όπως ο τύπος που έτυχε στη δολοφονία του Κέννεντυ. Ξέρεις, ε;

Όχι.

Ξέρεις ποιο είναι το μεγαλύτερό μου όνειρο;

Θες να γίνεις ηθοποιός.

Αλλά εσύ με αυτό το πρόσωπο δεν πρέπει μόνο να το ονειρεύεσαι,

είναι ηθικό καθήκον σου να γίνεις ηθοποιός.

Το βλέπεις πως με κάνεις να γελάω, ε;

Πραγματικά, θαρρώ πως τα έκανα όλα λάθος. Κωμικός έπρεπε να γίνω.

Χρειάζεται τύχη η ζωή, όπως και τα πάντα, παντού.

Καλά. - Γιατί, δε χρειάζεται η τύχη στον έρωτα;

Σωστά, δίχως τύχη, που πάμε;

Gemma: «Στη Νάπολη ο Nunzio ήξερε τους πάντες, και οι πάντες γνώριζαν το Nunzio.»

O1, 2, 3, 4, και 5 για σένα. 1, 2, 3, για σένα.

Η αλήθεια είναι πως ήταν τόσο περίεργα χρόνια.

Έλα, Nunzio, Πως σου φαίνεται; Ρούφα, Gemma!

- Δεν κλαίω. - Έλα εδώ. Θα σου κάνω κακό.

[ΚΡΑΥΓΗ]

[ΚΡΑΥΓΗ]

NUNZIO: Ζήτα συγνώμη. - Συγνώμη!

Το ξέρω πως φαίνεται περίεργα απ' έξω.

Αλλά για μένα, από μέσα, η ζωή μου μαζί του έμοιαζε φυσιολογική.

Απ την άλλη, από που να ήξερα κι εγώ πως είναι η αγάπη, σωστά;

Αμέσως, κυρία.

Pa', φέρε μου αυτά τα δύο.

Gemma.

Gemma!

Paolo.

Γεια.

Τι κάνεις; Επέστρεψες στη Ρώμη;

Όχι, ακόμα μένω στη Νάπολη.

Από δω ο Nunzio, ο φίλος μου. Είναι ο Paolo.

Χάρηκα, Nunzio.

Μήπως έχεις φωτιά, κατά τύχη;

Ναι

Είμαι εδώ στο ...

στο μπαρ της μαμάς, και τη βοηθάω.

Τι κάνετε; θα μείνετε καιρό;

Επιστρέφουμε απόψε.

Πολύ ωραία ήταν, αλλά πρέπει να φύγουμε.

Έχουμε να δούμε ακόμη ένα σκασμό πράγματα, ε, μωράκι;

[ΣΕ ΔΙΑΛΕΚΤΟ] Ναι, βέβαια.

Χάρηκα που σε είδα.

Τι νούμερο.

Εδώ είμαι. Γεια.

- Gemma! E.

Μα ποιος ήταν αυτός ο μαλάκας;

Ένας φίλος μου.

Pa', τι έχεις;

Ε; Τίποτα.

Ε.

Gemma. Ε;

Τι σκέφτεσαι;

Τίποτα.

Είσαι χαρούμενη; - Μα, βέβαια.

Gemma: «Και κάπως έτσι αποφάσισα να δραπετεύσω από τη Νάπολη.»

("E TU COME STAI;" - CLAUDIO BAGLIONI)

[ΣΦΥΡΙΓΜΑ] Ε, κούκλα! Που πας;

- Εσείς που πάτε; - Τα λέμε αργότερα. Προχώρα.

- Έλα. Όχι! - Όχι.

Όχι!

- Paolo, είναι για σένα. - Γαμήσε με.

Δεν είμαι εδώ για κανένα.

Ακούγεται πως είσαι "αλλού". Άντε.

Ποιος στον πούτσο είναι;

Παρακαλώ;

Το 'σκασα. Επέστρεψα.

[ΞΥΠΝΗΜΑ]

Σε παρακαλώ, μαμά. Άστη να κοιμηθεί όσο θέλει.

Και πόσο πρέπει να κοιμηθεί;

Όσο θέλει, σου λέω.

Κι αν σου πω να σταματήσει εδώ αυτό;

Θα σταματήσει όταν θέλει, μαμά. Πρέπει να στο πω και στα Κινέζικα;

Τι είμαι εγώ για σένα;

Τι είσαι για μένα;

E ...

Είσαι για μένα τα πάντα.

Είσαι ο ουρανός.

Τα σύννεφα...

Το ουράνιο τόξο.

- Η θάλασσα. - Καλά.

Είσαι η μοναδική μου αγάπη.

Μη με αφήσεις, ποτέ.

Γιατί σ' αγαπώ.

κατά μία έννοια, είμαστε όλοι λίγο σαν τον Giacomo Leopardi,

ψάχνοντας τη συγκατάβαση στο πατρικό βλέμμα.

Έτσι, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σε μια στιγμή φόβου,

μια κρίση κοινωνική, οικονομική, κλπ,

ο λαός επιλέγει τον εκάστοτε δικτάτορα, έναν δερβέναγα,

ο οποίος μέσα από την επιβολή αυταρχικού νόμου

προς στιγμήν καθησυχάζει τις μάζες που ψάχνουν σ' αυτόν τη χαμένη πατρική φιγούρα

Τότε... [ΧΤΥΠΗΜΑ ΠΟΡΤΑΣ]

Ναι;

Συγνώμη, κ. καθηγητά

Μόλις τελειώσετε το μάθημα, μπορείτε να περάσετε από τη Διεύθυνση;

PAOLO: Ναι.

Λοιπόν Παίδες, νομίζω πως αυτό θα είναι και το τελευταίο μας μάθημα

Γιατί;

Γιατί όταν με καλούν στη Διεύθυνση

είναι για να μου πουν πως επιστρέφει ο κανονικός σας καθηγητής, και κάπως έτσι...

τελειώνει [η δουλειά μου].

PAOLO:"Η περίοδος μου ως αναπληρωτής έμοιαζε να μην τελειώνει ποτέ. "

Ευχαριστώ πολύ, στο επανιδείν.

PAOLO: «Όλοι είχαμε τα όνειρά μας. Τα είχα εγώ, τα είχαν και αυτά τα παιδιά.

Τα είχε και εκείνη.»

Λοιπόν;

Γιατί πρέπει να είσαι έτσι νευρόσπαστη, να μου συμπεριφέρεσαι έτσι από το τηλέφωνο;

Έχω βαρεθεί να ζω με τη μάνα σου.

Gemma, αφού περιμένω να έχω ένα σταθερό μισθό.

A, σταθερό μισθό, λέει. Που θα χεστούμε στο τάλιρο, σωστά;

Ή με παίρνεις μακρυά, ή φεύγω μόνη μου.

Ας είναι και στου διαόλου το κέρατο, στ' ορκίζομαι πως θα φύγω.

Ξέρεις κάτι;

Έχεις δίκιο.

Τη Δευτέρα ξεκινάμε να ψάχνουμε για σπίτι, ένα σπιτάκι για μας, εντάξει;

Με δουλεύεις, ε;

Όχι.

Έλα εδώ.

Paolo!

Paolo!

Ακολούθα με.

Τι συμβαίνει;

Πες μου.

MΑΜΑ PAOLO: Πρέπει να πάω στο μπάνιο.

Πάμε.

Ούτε 3 βδομάδες μετά η μητέρα του έπαθε εγκεφαλικό

Σιγά.

Γύρνα.

Και τι υποτίθεται πως έπρεπε να κάνω;

Να την παρατήσω μόνη της;

[ΖΗΤΟΚΡΑΥΓΕΣ]

RICCARDO: «Επιστέρφοντας στην ιστορία μου,

ένα καλοκαίρι, εγώ και η Άννα ορκιστήκαμε να είμαστε για πάντα ο ένας στο πλευρό του άλλου

στις χαρές και στις λύπες, στα πλούτη και στη φτώχεια.

Είμασταν ευτυχισμένοι και ερωτευμένοι.»

Ο έρωτας είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο.

Το ν' αγαπάς Riccardo είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο.

RICCARDO: Αγάπη μου.

Είμαι πολύ τυχερή που σε γνώρισα,

και προφανώς ελπίζω να σκέφτεσαι το ίδιο για μένα.

- Δεν ξέρω. - Ρε, Άντε!

RICCARDO: Μα και βέβαια, αγάπη μου.

Αλλά το να μείνουμε μαζί μια ολάκερη ζωή, όπως τα κατάφερναν οι γονείς μας,

είναι ένας δύσκολος στόχος, αλλά θα τον καταφέρουμε.

Μπράβο!

Μπράβο!

Και απέναντι σε όλα τα κλισέ του γάμου

που λένε μην παντρευτείς, είναι μαλακία,

θα σας δείξουμε πως το να έχεις έναν ευτυχισμένο γάμο...

είναι δυνατόν. [Πιωμένος είναι κ σε ταινία, μη δίνετε σημασία!]

ΟΛΟΙ: Φι-λί! Φι-λί!

Κι άλλο!

Φι-λί! Φι-λί!

[ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ]

Και στην τελική;

Πως είναι η ζωή σου σαν δικηγόρος;

Δημόσιος συνήγορος.

Βρίσκεσαι μπροστά σε ανθρώπους που έχουν χάσει τα πάντα.

Οι ξεχασμένοι. Ποιος τους βοηθάει αυτούς;

Αν μπορώ να τους βοηθήσω μια στις τόσες

νιώθω σα να έχω σώσει ένα δικό μου κομμάτι, ναι;

Σίγουρα.

Μου φαίνεται πως σου αρέσει, έτσι δεν είναι;

Μου αρέσει πολύ, ναι.

Είναι αλήθεια.

Σούπερ, Επιζώντα!

[ΚΡΑΥΓΗ]

Θα επιζήσω και του γάμου.

("DON'T YOU" - SIMPLE MINDS)

[ΟΙ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ]

Μερικές μέρες αργότερα, με τη Gemma αρχίσαμε να κρυφοβρισκόομαστε.

Ήταν που εγώ και ο Paolo δεν είμασταν πια ευτυχισμένοι...

Και όταν τα πράγματα φτάνουν εκεί, αρκεί μια ριπή τ' ανέμου για να σε παρασύρει μακρυά.

GIULIO: Θα πρέπει να δώσω ένα τέλος, το ξέρω.

Πρόκειται για ένα άσχημο παιχνίδι στην πλάτη του.

Εάν εκείνος είχε ερωτευτεί τη δική μου γυναίκα,

νομίζω πως θα το καταλάβαινα.

Δεν είσαι ερωτευμένος μαζί μου πια.

Είσαι ερωτευμένος μαζί μου;

Εγώ τα έκανα όλα σκατά, εγώ;

Paolo: Giuliè, Τι κάνεις εδώ;

Γεια σου Paolo.

Τι συνέβη;

Γιατί;

Που να ξέρω, Έχεις μια φάτσα!

Όχι, θα ήθελα να σου μιλήσω ...

από κοντά, κοιτώντας κατάματα.

Τι έκανα;

Ξέρεις πόσα έχουμε μοιραστεί στη ζωή, οι δυο μας...

Αισθάνεσαι καλά, Giu';

- Περίμενε, άσε με να τελειώσω. - E.

Ξέρεις πόση ζωή έχουμε μοιραστεί;

E, και;

Η Gemma κ εγώ βλεπόμαστε.

Εδώ και λίγο καιρό.

Ώπα, συγνώμη. Με ποια έννοια;

Τι εννοείς πως ...

βλέπεστε;

Ω θεοί, δε νιώθω καλά.

Τι έχεις, Pa';

Δεν ξέρω, αισθάνομαι ...

ότι παθαίνω κρίση πανικού.

Paolo, πάρε αναπνοή.

Paolo, πάρε ανάσα.

Πέρασε τώρα, δεν είναι κάτι. Ανάσαινε.

Τι εννοείς; Έλεγες πως βλέπεστε.

Γιατί βλέπεστε, Giulio;

Giulio, δεν απαντάς;

Είναι η Gemma.

- Είναι η Gemma. - Είσαι καλύτερα;

Είναι και η Gemma.

Gemma;

Τι συμβαίνει;

Gemma;

Δεν κατάλαβα τι έχει συμβεί, θα μου πεις;

Ε;

Δε θέλουμε να συνεχίσουμε να σου λέμε πια ψέματα.

Paolo, άκου.

Θα ήθελα η φιλία μας να παραμείνει ακέραιη

Ξέρω πως αυτή είναι μια πολύ άσχημη κατάσταση, που δε θα έπρεπε να έχει συμβεί

αλλά , «ὧ γέγονε, γέγονε», και δε μπορεί να ξεγίνει.

Πρέπει όμως να γνωρίζεις πως τίποτε δεν υπάρχει πάνω από τη φιλία μας

Η φιλία μας είναι ιερή και πρέπει να μείνει έξω από όλα αυτά

Αν είχε συμβεί σε σένα κάτι τέτοιο, εγώ θα το κατανοούσα, θέλω να νομίζω.

Το ίδιο είπε και σε μένα.

Θα καταλάβαινες;

Προσπάθησε να δεις τη μεγάλη εικόνα, Pa'.

Προσπάθησε να δεις τη μεγάλη εικόνα, Paolo.

Συγνώμη, μα...

Δεν κατάλαβα κάτι.

Εσείς οι δυο. Πόσο καιρό βγαίνετε;

Πως να στο πω ...

Δε θέλω να ξέρω πράμα,

Δε θέλω να μάθω τίποτα,

Δε θέλω να μάθω τίποτα. Φύγετε.

Φύγετε, θέλω να μείνω μόνος.

Θέλω να μείνω μόνος. Φύγετε.

OΚ.

Πρέπει να δω τη μεγάλη εικόνα.

E, Giu'; Καλά το πάω, έτσι;

Πρέπει...

Πρέπει να δω τη μεγάλη εικόνα.

Πρέπει να δω τη μεγάλη εικόνα.

Τη μεγάλη εικόνα!

Πάντα σ' αγαπούσα πολύ Πάντα σ' αγαπούσα πολύ.

Το καταλαβαίνεις; Γιατί μου έκανες κάτι τόσο κακό;

- Λυπάμαι. - Γιατί;

Ειλικρινά, λυπάμαι.

Είναι το ότι σας αγαπώ πολύ και τους δύο. Τι να κάνω;

Gemma, και τους δυο μαζί δε γίνεται.

Όχι; Το καταλαβαίνεις, αγάπη;

Και τους δυο μαζί δε γίνεται.

Δώσμου το χέρι σου, Gemma. Και τους δυο μαζί δε γίνεται.

Πρέπει να παντρευτούμε, σωστά;

Είπες πως θα παντρευόμαστε, σωστά;

Πρέπει να παντρευτούμε μόλις μονιμοποιηθώ.

Δε μπορείς να με παρατήσεις τώρα, Δε γίνεται να με παρατήσεις έτσι, πάλι.

- Πεθαίνω, το καταλαβαίνεις; - Ναι.

Δεν ήθελα να σου φερθώ έτσι.

Συγχωρέσε με ειλικρινά, και εγώ σ' αγαπούσα πάντα πολύ...

- Δε μπορείς να μου φερθείς έτσι. - Πάντα σε αγαπούσα, αλλά είναι που τώρα ...

Δεν ξέρω τι συνέβη.

Πάμε, Giu'.

Θα είμαι πάντα δίπλα σου, αν το θες.

"Το ερώτημα είναι, γιατί εδώ είναι σημαντικό να καταλάβουμε... "

GIULIO: «Το 1993, μια ολόκληρη κατηγορία πολιτικών εξαλείφθηκε

από ένα σώμα δικαστών που έφεραν στη χώρα μια αναπάντεχη νέα πνοή αέρα

και μια νέα ιδέα αλλαγής.

Τίποτε δε θα είναι πια το ίδιο, όπως πριν.

Μέσα στο κλίμα αυτό, κλήθηκα από το δικηγόρο Nobili,

φημισμένη και εξέχουσα φυσιογνωμία των δικαστηρίων»

NOBILI: Εσείς, ακόμα και ως ένας απλός δημόσιος συνήγορος, ξεχωρίσατε αμέσως

Για την ικανότητά σας να υπερασπιστείτε μια σωρεία απέλπιδων υποθέσεων και να τις κερδίσετε.

Αυτό δείχνει πάθος, αλλά και ταλέντο, δίχως καμιά αμφιβολία.

Η φιλοδοξία μου είναι,

να μπορώ να προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε όσους είναι οικονομικά αδύναμοι.

Είστε νέος και στην ηλικία σας τα μυαλά είναι πάντα γεμάτα μεγάλα οράματα

αργότερα, με τον καιρό, όλα μπαίνουν ήσυχα με σειρά στη θέση τους σε κάποιο ράφι.

Λοιπόν, για να δουλέψετε για μένα,

σας προσφέρω άμεσα, ως μισθό, 8 εκατομμύρια λιρέτες, το μήνα.

Συν τα μπόνους.

Στον ελεύθερο χρόνο σας μπορείτε να υπερασπίζεστε όλους τους άπορους που θέλετε.

Μα, πως θα το κάνω εγώ;

Ορίστε; Σίγουρα μπορείς.

Εγώ τους ανθρώπους που με χρειάζονται δε θέλω να τους εγκαταλείψω στο δρόμο

Πρέπει να δεις το γραφείο,

μοιάζει με γραφείο υπουργού.

Δεν εγκαταλείπεις κανένα.

Είμαι εδώ για σένα. Θα σε βοηθήσω.

Είσαι και πολύ γαμάτος, Giulio Ristuccia.

(ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ "LA VOGLIA LA MADIA" - ORNELLA VANONI)

ANNA: Το κέρατό μου!

Μα ξέρεις τι σημαίνει αυτό λιγότερα μπροστά, ε;

Δεν έχουμε τα λεφτά, Riccà. Μας κάνουν έξωση.

Το έχεις καταλάβει αυτό, ή όχι; Και βέβαια το έχω καταλάβει.

- Και; - Σκέφτομαι πως θα γίνει.

Σκέφτεσαι; Ναι, έχω μια ιδέα.

- Κ τι είδους ιδέα; - Μια ιδέα. Έχε μου εμπιστοσύνη.

Μα πως να σε εμπιστευτώ;

Ψάχνω μια δουλειά σα δημοσιογράφος, ή κριτικός, αλλά δεν είναι κ εύκολο.

Κ όσο θα περιμένεις ανταπόκριση, τα λεφτά θα τελειώνουν.

Πόσα χρειάζεσαι για το ενοίκιο;

Ένα σκασμό λεφτά.

Πόσα του χρωστάς;

Τέσσερα μηνιάτικα.

Αυτά ακούγονται πολλά.

Τέσσερα μηνιάτικα, πόσα είναι;

1.8 εκατομμύρια.

- Ντρέπομαι που ... - Ω!

Ντρέπεσαι εμένα;

Αφού θα μου τα επιστρέψεις, σωστά;

Φυσικά, εννοείται.

Άκου λίγο, πως είναι να περιμένεις παιδί;

Τόσο φοβιστικό, Giu '.

Αλλά, θες να τα βάλεις με όλο τον κόσμο, γαμώτο, με καταλαβαίνεις;

Έστειλα σε όσους γνωρίζω, ακόμα και σε αυτούς που δε γνωρίζω

Όπου να 'ναι θα στείλω βιογραφικό ακόμη και στο θεό τον ίδιο. Γαμώτο, κάποιος πρέπει να μου απαντήσει.

Είσαι ο Riccardo Morozzi.

Ναι ρε γαμώτο, το γράφουν και οι γραφές.

[ΚΡΑΥΓΗ] Έλα, ξανά.

RICCARDO: «Και έτσι γεννήθηκε ο Arturo».

Η γέννηση του, μου φάνηκε σαν ένα αληθινό θαύμα της ζωής.

Μια στιγμή πριν δεν υπήρχε

και έξαφνα, ήταν σα να υπήρχε από πάντα.

Riccà, εδώ κοίτα! Χαμογέλα.

Πόσο όμορφος είναι.

Αγάπη μου.

Θες να μια αγκαλιά από το νονό σου;

Όχι, δε μπορώ. Φοβάμαι μη μου πέσει.

Μα τι λες;

Είναι τόσο μικρός, δε μπορώ.

- Μα εσύ είσαι τόσο μεγάλος, ωστόσο. - Ω θεέ μου, απαλά.

- Ορίστε. - Μα πόσο όμορφο είναι.

Θαύμα είναι. Arturo.

[ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ] Επιτρέπετε;

RICCARDO: Γεια.

Μπαμπά!

Να σας ζήσει.

Φεύγω.

Γεια, Paolo. Ευχαριστώ. Γεια.

Να σας ζήσει. Γεια, Riccà.

Ευχές, Anna.

Είμαι χαρούμενος για σένα.

Γεια Paolo. Πως είσαι;

[Ο ARTURO ΚΛΑΙΕΙ]

Αγάπη, πόσο έχεις μεγαλώσει.

Αλλά δε χρειάζεται ...

Είδες το άρθρο του Riccardo στην "Il Messaggero";

Δώσμου το μου που κλαίει. Πάρε, αγάπη.

Καλά, είναι μια σταλιά άρθρο.

- Καλά αγάπη, όχι και μια σταλιά, άντε τώρα. - Καλά.

"Ο ιταλικός κινηματογράφος επανεκκινεί. Με την ψήφιση του νέου νόμου

θα δοθεί νέα ώθηση και χρηματοδότηση στον εγχώριο κινηματογράφο. "

Ο υπεύθυνος των καλλιτεχνικών σελίδων είναι πολύ ευχαριστημένος μαζί του.

Λέει πως θα με προσλάβει.

Ωραία, αγάπη, κάνε λίγη υπομονή ακόμη.

- Το ελπίζουμε. - Αγάπη, τι λες;

Το μπαμπά, τον προσέλαβαν;

Ναι, ή όχι; Τον προσέλαβαν το μπαμπά;

Το παιδί αυτού του άνεργου, που να το δώσω;

RICCARDO: Ελπίζουμε όχι για πολύ ακόμα.

BERLUSCONI: "... κόρη της Δικαιοσύνης και της Ελευθερίας.

Αν αποφάσιζα να κατέβω στο στίβο με ένα νέο κίνημα

και αν τώρα ζητούσα να κατέβετε στο στίβο και εσείς..."

Να, κοίτα πως έρχονται όλα.

[ΤΗΛΕΦΩΝΟ]

Δικηγορικό γραφείο Nobili, καλημέρα.

Ο δικηγόρος ζητά ξανά συγνώμη για την αργοπορία με την οποία επιστρέφει στο γραφείο

Καταλαβαίνετε, τόσο χιόνι στη Ρώμη, είναι θέμα. .

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ένωσης Αιμοφιλικών μεταξύ 1982 και 1992

είχαμε 2,000 θύματα μεταγγίσεων με μολυσμένο πλάσμα.

Αλλά μπορεί και να είναι δικό μου το λάθος και να ήταν όλοι αυτοί αδελφές και πρεζάκια;

Μπαμπά, ήρεμα.

NOBLE: Η κατηγορία αφορά στα παράγωγα του αίματος,

και ειδικότερα τις ανοσοσφαιρίνες που προορίζονται για τη θεραπεία της αιμοφιλίας,

που δεν ελέγχονται από το υπουργείο Υγείας και του οποίου είστε υπουργός,

και που βρέθηκαν θετικά σε θανατηφόρους ιούς, όπως το AIDS.

Χρειάζεται να ζμπρώξουμε μπικικίνια; Πρέπει να πληρώσουμε;

Και να πληρώσουμε, αλλά ποιο είναι το πρόβλημα;

Δεν υπάρχει κάποιος στον κόσμο που να μην έχει την τιμή του. Το καταλαβαίνεις, ή όχι;

Giulio, πήγε τρεισήμισι.

Πότε θα κοιμηθείς;

Πρέπει να τελειώσω.

Επίσης πρέπει να σκεφτείς και να φας κατιτίς,

να κοιμηθείς, να κάνεις έρωτα που και που.

Συγνώμη, Gemma, πρέπει να συγκεντρωθώ. Αυτός έχει καθαρίσει περισσότερους και από την KGB!

Αλλά δεν έχεις βάλει μπουκιά απόψε.

Είμαι μια χαρά κι έτσι.

JOURNALISTS: Νάτος.

Εντιμότατε!

JOURNALIST:Αξιότιμε κ. Angelucci, τι περιμένετε από τη σημερινή ακροαματική συνεδρίαση;

[ΧΤΥΠΗΜΑ ΚΙΝΗΤΟΥ]

Κε συνήγορε, είμαστε εδώ.

Ναι. Έρχομαι σε 5.

- Σας περιμένουμε. - Τα λέμε σε λίγο.

Κυκλοφορεί τα τελευταία λεπτά η είδηση πως ο συνήγορος του αξιότιμου κ.Angelucci,

ο δικηγόρος κ. Nobili, ενεπλάκη σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα

Αυτή τη στιγμή, ο πρώην υπουργός Υγείας,

ο αξιότιμος κ. Angelucci κλήθηκε να προσέλθει στη δικαστική αίθουσα.

Πρόκειται για την τελευταία ακροαματική συνεδρίαση μιας δίκης που αφορά σε επικίνδυνη συνταγογράφηση,

ο κατηγορούμενος όρισε συνήγορό του, το δικηγόρο Restuccia,

σε αντικατάσταση του συνηγόρου Nobili, οπότε δεν υφίστανται λόγοι αναβολής.

ANGELUCCI: Κ. Πρόεδρε, συγνώμη.

Αλλά πιστεύετε πως μπορώ να αφεθώ στα χέρια ενός ασκούμενου;

PRESIDENT: Έχετε το δικαίωμα να ακυρώσετε τον ορισμό του συνηγόρου Restuccia.

Μπορούμε να ορίσουμε ένα δημόσιο συνήγορο αν το επιθυμείτε. Τι λέτε;

Πρόεδρε, είναι R-Ι-stuccia, με Ι.

Δεν ανακαλείται κανένας ορισμός.

Ο νεαρός δικηγόρος από εδώ,

με εξέπληξε με την ριζική ανασκευή όλων των ισχυρισμών κατηγορίας,

αφήνοντάς τες βουβές, να εκπέσουν.

Ο Πρόεδρος ξεκινά την ανάγνωση της απόφασης.

"Λοιπόν, σύμφωνα με το άρθρο του τάδε νόμου, δείνα εδάφιο,

ο αξιότιμος κ. Angelucci Sergio κρίνεται αθώος όλων των κατηγοριών! "

(EXULT) Μπράβο, μπαμπά!

Έλα εδώ.

Μπράβο συνήγορε.

Ο συνήγορος.

- Λοιπόν; Πως είσαι; - Καλά.

Κανείς δεν περίμενε αυτή την κατάληξη της υπόθεσης.

Ήμασταν και κάπως τυχεροί, θα έλεγα.

Όχι, μην υποτιμάς τον εαυτό σου, συνήγορε. Ήσουν γαμάτος.

Συγνώμη, που το λέω έτσι, αλλά είμαι πολύ ντρέτος τύπος.

- Όχι. - Λέω αυτό που σκέφτομαι.

Να μιλάμε στον ενικό , τι λες;

Όπως επιθυμείς.

ο πατέρας μου έχει πολλά ελαττώματα

Έχει κάνει και πράγματα που δεν τα λες ωραία,

μη νομίζεις πως επειδή δε μιλάω δεν κρίνω

αλλά είμαι κόρη του, δε μπορώ να μιλήσω.

Από τότε που πέθανε η μητέρα μου είμαι δίπλα του.

Γιατί με χρειάζεται.

ANGELUCCI: Margherita! Συνήγορε, μα τι κάνετε εδώ;

Ελάτε, περιμένει η τούρτα. Θέλετε να τη χάσετε;

Ω!

[ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΝΑΠΟΛΙΤΑΝΙΚΑ]

Μα είναι ένας αλήτης.

Αν θες ν' αλλάξεις το σύστημα, το αλλάζεις από μέσα.

Και σύμφωνα με εσένα, το σύστημα είναι που θες να αλλάξεις;

Μα πραγματικά το πιστεύεις αυτό;

Ναι.

Πιστεύω σε ένα καλύτερο κόσμο.

Πιστεύω σε ένα κόσμο που μπορεί να αλλάξει.

Εσύ είσαι με τους παραιτημένους.Νομίζεις πως τα πράγματα πάνε όπως θα έπρεπε.

Κι αυτό επειδή σου φτάνει να κάθεσαι στα αυγά σου.

[ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ]

Ναι;

DAISY: «Θα ήθελα να σε καλωσορίσω προσωπικά.

Σου αρέσει το νέο σου γραφείο;»

Ναι, είναι ωραίο. Είναι ωραιότατο.

MARGHERITA: Σου ταιριάζει αυτή η μπορντό γραβάτα, ή είναι μπορντοροδοκόκκινη;

Έχεις βρει ήδη κάποιον για να το γιορτάσεις απόψε;

Ναι, αλήθεια θα το ήθελα.

Αλλά δουλεύει το βράδυ.

Που με πας;

Ας πούμε πως αν ήμουν σαν τον πατέρα μου, δε θα είχα τελειώσει ούτε το γυμνάσιο.

Δεν ήταν ακριβώς το πρότυπό μου.

Πέρα από αυτό, δε θα ήθελα να είμαι σαν και αυτόν, επομένως...

Σαν και εκείνον, πως;

Όπως ήταν...

Είσαι ένας λαμπρός δικηγόρος, ένας γοητευτικός άνδρας με ξεκάθαρες ιδέες.

Πιστεύω, πως αν σε είχε ενθαρρύνει να ακολουθήσεις το πάθος σου,

δε θα είχες εξελιχθεί στον άνδρα που είσαι σήμερα, σωστά;

Πριν από επτά χρόνια ερωτεύτηκα παράφορα κάποιον.

Ήταν όμορφος, καλλιεργημένος, γοητευτικός, πλούσιος, μα τόσο πλούσιος που ο πατέρας μου τρελάθηκε.

Σε πιστεύω, είχε όλο το πακέτο.

- Κρίμα που πηδούσε την αδελφή μου. - Την αδελφή σου;

Πληγώθηκα πολύ. Πληγώθηκα τόσο πολύ.

Το πιστεύω.

Ξέρεις τελικά τι απέγινε εκείνη; Την έδιωξαν από την οικογένεια.

Giu', μα γιατί στα λέω όλα αυτά;

Αυτά είναι προσωπικές υποθέσεις. Που δεν έχω πει ποτέ σε κανέναν.

Συγνώμη.

Τι είναι;

Το ξενύχτησα.

Πάμε για ύπνο.

DAISY: Βλέπεις, ο Hicks έτσι κάνει,

πάντα αποτυπώνει γυναίκες με μπερδεμένα συναισθήματα.

Δείχνει αφελής, αλλά την ίδια στιγμή είναι γενναία.

Κοίτα τη,

δεν φαίνεται και φοβισμένη, πιστεύεις;

Και μετά είναι ο φόβος που κινεί τόσα πολλά πράγματα στη ζωή ...

Gemma: Γεια, Pa'. Τα λέμε αύριο όμορφη, όμορφη Gemma.

Gemma: Γεια, Lore'. LORENZO: Γεια.

Γεια, Giu'.

- Γεια. - Με εξέπληξες.

Το είδες αυτό;

Γεια.

Πως είσαι; Είσαι κουρασμένη;

Λίγο.

Πάμε σπίτι.

Μα δε θα ήθελες μια δουλειά που να σε ικανοποιεί περισσότερο;

Εγώ;

Τύπου; Όπως;

Δεν ξέρω, ένα κατάδικό σου μέρος;

Δε θα ήμουν ικανή, το φαντάζεσαι, ε; Δε θα ήξερα από που να ξεκινήσω.

Θα σε βοηθούσα εγώ.

Τι είναι αυτό που θες να μου πεις, Giu';

Το βλέπω πως κάπου το πας.

Το βλέπω εδώ και εβδομάδες.

Μπορείς να μου πεις τα πάντα.

Αρκεί να μη μου πεις ψέματα, γιατί δεν το αξίζω.

Δεν το αξίζω.

Άντε, πες μου αυτό που θες να μου πεις.

Γνώρισα κάποιο άλλο άτομο.

"Γνώρισα κάποιο άλλο άτομο."

Θα μπορούσα να αποφύγω να σε ρωτήσω.

Δε θέλω να μιλήσω για αυτό τώρα.

Έλα. πάμε σπίτι, είμαι κουρασμένη, είμαι στο πόδι από τις 6 το πρωί.

Ας τα πoύμε το πρωί με καθαρό μυαλό, ΟΚ;

Βάλε μπροστά και πάμε

Βάλε μπροστά το γαμοαυτοκίνητο και πάμε

Μα τι κάνεις στο κρεββάτι;

Νυστάζω.

Μόλις σου είπα πως ερωτεύτηκα μια άλλη γυναίκα και εσύ την έπεσες για ύπνο;

Είσαι ερωτευμένος;

Αλήθεια, Giu';

Gemma, πάνε 3 χρόνια που δε μιλάμε εγώ και εσύ.

Και ποια είναι; Την ξέρω;

Όχι, δεν την ξέρεις.

Κ δεν έχει ονοματάκι;

Margherita.

- Margherita? - E...

Margherita...Τι;

Angelucci.

Πόσο απογοητευτικό, Giu '.

Ήθελες να αλλάξεις τον κόσμο

και αντίθετα κατάντησες έτσι.

Πως έτσι;

- Πως έτσι; - Πως έτσι;

Ξέρεις τι είσαι;

Παρέμεινες ο γιος ενός πωλητή ελαστικών που μόλις είδε το χρώμα του χρήματος...

τα απαρνήθηκε όλα.

- Τα λεφτά. - Ε;

Τα λεφτά δεν έχουν καμιά σχέση. Μα δεν το βλέπεις πως έτσι τα λύνεις όλα;

Πραγματικά δε με ακούς Στα αρχίδια σου η ζωή μου

Ποτέ δε σε είδα να διαβάζεις μια εφημερίδα,

Να ανοίγεις ένα γαμημένο βιβλίο

Έχω ανάγκη να μιλήσω, Εντάξει;

- Ε, μίλα, μίλα. - Μίλα, ναι.

Χρειάζομαι επίσης κάποιον να με ακούει μια στις τόσες, το καταλαβαίνεις;

Μίλα, μαλάκα.

Κάποιον να με ακούει, σα να ενδιαφερόταν, το καταλαβαίνεις;

Χρειάζομαι να εκφράζομαι και που να βγαίνει νόημα

όχι μόνο "τι στον πούτσο τρώμε σήμερα", και "που θα με πας την Κυριακή". Γαμώ το στανιό μου!

Η εκτίμηση μου δε σου ήταν αρκετή; Δεν ήμουν εγώ αρκετή; Τι ήμουν;

Πως μπορούσα να το εκτιμήσω εγώ; Πόσες φορές σου ζήτησα να βρεις κάποιο πάθος;

Μια γαμημένη φιλοδοξία στη ζωή σου θα έπρεπε να την έχεις. Τι όχι;

Ρε, άντε γαμήσου!

Άντε γαμήσου!

Με τη γαμημένη φιλοδοξία και το κυριακάτικο γεύμα.

Η κόρη του Angelucci.

- Αυτά τα γράφουν τα κουτσομπολίστικα. - Μην ξαναεμφανιστείς, Giulio.

Μην ξαναεμφανιστείς, το κατάλαβες, ή όχι;

Θα σου αφήσω το σπίτι, μόλις βρω κάπου αλλού

Ρε, άη στο διάολο, τώρα. Μακρυά με την κόρη του Angelucci.

Και εσύ και ο πατέρας.

Και η αδελφή.

Και άντε γαμήσου, μαλάκα.

[ΚΛΑΙΕΙ]

[ΘΥΡΟΤΗΛΕΦΩΝΟ]

RICCARDO: Ποιος στον πούτσο είναι;

Ω, Gemma. [ΚΛΑΜΑ Η GEMMA]

[ΚΛΑΜΑ ΚΑΙ Ο ARTURITO] RICCARDO: Τι συνέβη;

- Με συγχωρείται, που πάτε; - ο δικηγόρος Giulio Ristuccia;

- Περιμένετε, δε μπορείτε να περάσετε. - Giulio. κυρ Δικηγόρε Ristuccia;

- Σταμάτα. - Giulio Ristuccia.

- Σταμάτα, είναι φίλος μου. - Dr Morosi, είναι φίλος.

Είμαι φίλος του, τ' άκουσες;

GIULIO: Τι λέει;

ΡΕ, πίπωσες τον υπόκοσμο που κατάφαγε τη χώρα που ήθελες να αλλάξεις;

Μίλα σιγά, σε παρακαλώ.

Δε σου έφτανε που τον γλίτωσες από 20 χρόνια στη φυλακή;

Έπρεπε να του γαμήσεις και την κόρη;

Ωραία, και λοιπόν;

- Τι σε κόφτει εσένα; - Τι και λοιπόν;

Από παιδιά είχαμε κάνει μια συμφωνία. Πως πάντα θα βοηθούσαμε ο ένας τον άλλο.

Εγώ, σε βοηθούσα πάντα και ποτέ δε ζήτησα κάτι. Γνώμη μου.

Η συμφωνία ποια ήταν;

Να βοηθάμε ο ένας τον άλλο, ναι;

Αλλάζουμε, Ricca '. Δουλεύουμε, εξελισσόμαστε, ίσως.

Εγώ σπίτι στη λίμνη δεν απόκτησα ποτέ, Επιζώντα.

Δε μου έχει χαρίσει κανείς, ποτέ, τίποτε.

Εσύ, η αφραγκία ούτε καν ξέρεις κατά που πέφτει.

Μη μου σπας τ’ αρχίδια, τέλειωνε.

Ποιος είσαι;

Δε σ' αναγνωρίζω πια, Giu '.

Και ξέρεις κάτι;

Η αφραγκία είναι καλύτερη

από το να είσαι ανέντιμος και να πουλάς τους φίλους μιας ζωής.

Ανέντιμος σε τι, τι λες;

Ναι, καλά.

Φεύγω από 'δω, έτσι είναι καλύτερα.

Ίσως να είναι όντως καλυτέρα έτσι, έχεις δίκιο.

Να ξέρεις μόνο πως σ αγαπούσα αληθινά,

αν ακόμα θυμάσαι τι εννοώ,

Μαλάκα.

Στις 14 του Απρίλη, 1997, η Margherita κι εγώ παντρευτήκαμε.

[ΓΕΛΙΑ]

GIULIO: «Ήμουν καλά. Ήμασταν καλά, με όλες τις έννοιες.»

Αυτό που λέμε Ευημερία.

Πάμε παρακάτω,

στις συναφθείσες συμβάσεις ως αποδείξεις της πρόσληψης με σύμβαση εργασίας

πλήρους απασχόλησης και αορίστου χρόνου.

στο κρατικό κλασικό λύκειο Ennio Quirino Visconti

ως φιλόλογος καθηγητής, φιλολογίας, Ιταλικών, Λατινικών και Ελληνικών.

μανούλα, είδες;

Με προσέλαβαν, είσαι χαρούμενη;

Μπράβο, αγάπη μου, σου αξίζουν όλα τα μπράβο. [Ιταλίδα μάνα, Να διοριστεί ο γιόκας, να πεθάνει ήσυχη!]

ΠΑΤΕΡΑΣ RICCARDO: Θυμάσαι που φτιάχναμε κρασί πατώντας στέμφυλα (sic);

Και βέβαια.

Είχαμε 5 αμπελάκια, το κρασί ήταν σαν ξύδι, αλλά μας άρεσε τόσο πολύ.

Της μαμάς της άρεσε πολύ.

Της μαμάς της άρεσε πολύ..

Έλα, Giuse'.

- Στην υγειά της μαμάς. - Στην υγειά της μαμάς.

Riccà, πρέπει να τον φτιάξουμε αυτό τον περιστερώνα, ναι;

Άντε.

Θέλουμε να ανασυστήσουμε στο αγρόκτημα την αναπαραγωγή των ταχυδρομικών περιστεριών;

Προσοχή, βλέπεις πως είναι σάπιο το ξύλο.

Ωραία.

Άντε!

Ω!

Ωραίο, Προσευχήσου.

Γεια, Antonio. Γεια, Luciana.

Τα κατάφερες να γυρίσεις.

Πήγα να βρω τον πατέρα μου.

Κάτσε, πρέπει να τα πούμε.

Όλοι μαζί; Ναι, όλοι μαζί.

Τι είναι τούτες οι βαλίτσες;

Φεύγω, Riccà.

Μα γιατί φεύγεις;

Μόλις πούλησα στο "Primissima" τη συνέντευξη με τον Carlo Verdone.

Και πόσα σου έδωσαν;

70,000 λιρέτες, κάπου 20 μέρες πριν, ναι; Μα δε μπορείς να βρεις μια αληθινή δουλειά;

Νομίζεις πως είναι εύκολο, κάνοντας τη δουλειά που κάνω;

Και τι δουλειά κάνεις; Γιατί κανείς εδώ δεν έχει καταλάβει ακόμη.

Πάνε 2 χρόνια τώρα, Riccardo, που ζούμε χάρη στα λεφτά των γονιών μου.

RICCARDO: Ο πατέρας μου χειροτερεύει συνεχώς.

Είναι ανούσιο να μιλήσουμε για αυτό, τώρα.

Θέλω να πω, πως διαφορετικά θα του ζητούσα μια βοήθεια.

Ήρθαμε να πάρουμε πίσω την κόρη μας, να την πάμε σπίτι μαζί μας.

- Όχι ANTONIO: Προσπάθησατε.

Δυστυχώς δεν πέτυχε.

- Όχι, Antonio. - Anna, πάμε.

Όχι.

Παραιτήθηκε από το να γίνει ηθοποιός, για να μείνει στη σκιά σου.

RICCARDO: Μα Luciana ...

Αγάπη μου, μα ...

Αλήθεια, θες να φύγεις;

- Δεν είναι αλήθεια, ε; - Θα φύγω μαζί τους. Άσε με.

Πού πας, τι παιχνίδι παίζεις;, Ω!

Anna, κοίτα, σου ορκίζομαι πως τη σκηνή με εσένα

να γυρίζεις με την ουρά στα σκέλια στους δικούς σου, θα τη βάλω σε μυθιστόρημα.

Ναι, καλά, το ίδιο που άρχισες να γράφεις πριν με γνωρίσεις.

Κόφτο, τράβα.

Και όπως να 'χει ο Arturo θα μείνει μαζί μου!

Το κατάλαβες;

Περίμενε.

[ΦΡΕΝΑΡΙΣΜΑ]

Που είναι ο Arturo, Που είναι;

Μα καταλαβαίνεις;

Ο Arturo δεν έχει κοιμηθεί στο σπίτι 2 μέρες και ούτε που το πήρες χαμπάρι.

Ντροπή σου, Riccà, ντροπή σου. Πάμε, μπαμπά.

Όχι, Antonio, Σταμάτα. - Πάμε!

Μέχρι να καταλάβεις που έχεις φταίξει, έχεις γεράσει και ο θάνατος σε έχει πάρει μακρυά.

Τόπο στα νιάτα, σας δίνουμε τη θέση μας.

Ε όχι!

Η ζωή ακόμη περιμένει να εφευρεθεί, ωστόσο, τα πάντα μπορούν να συμβούν.

Πάμε να φύγουμε από εδώ. Πληρώνεις!

Και έπειτα, τι ξέρεις;

Πως τώρα είμαι ελεύθερος από όλα, ακόμη και από το μαρτύριο του χρήματος

Κα αν δεν πάει καλά, γίνομαι αγρότης.

Γιατί, είναι κακή ιδεά;

Θα καλλιεργώ τομάτες, πατάτες, κολοκύθια, τα πάντα.

Θα κάνω κάτι χρήσιμο στην κοινότητα.

Οι άνθρωποι πρέπει να φάνε, ακόμα και δεν έχουν φράγκο στην τσέπη, έτσι δεν είναι;

και εγώ τι κάνω; Τους δίνω να φάνε. Πες με χαζό.

Gemma: Γεια, τα λέμε αύριο

RICCARDO: Αυτή είναι η Gemma.

Σταμάτα. Δε θέλω να τη δω.

Τι λες; Ξύπνα. Gemma;

- Δε θέλω να τη δω. - Gemma.

- Gemma! - Riccardo.

Μα το πιστεύεις πως είσαι εσύ;

Κούκλα, πως είσαι;

Καλά, εσύ; Καλά.

Επιζώντα!

Είναι και ο Paolo.

Paolo, έλα.

έλα εδώ. Πάντα αυτοκόλλητοι εσείς οι δυο.

Προσπάθησα να σε βρω, αλλά είχες αλλάξει σπίτι.

Και ανησύχησα, που δε μπορούσα να σε βρω πια.

Πως είσαι;

Καλά, εσύ;

Καλά, δουλεύω εδώ στο εστιατόριο, το πορτογαλικό.

Στην πραγματικότητα από εκεί σε είδα να βγαίνεις.

Εσείς τι άλλα; Τι κάνετε;

Τι να κάνουμε;

Διδάσκει στο Visconti τώρα. Λατινικά, Ιταλική και Ελληνική φιλολογία.

Ναι, ε; Και Ελληνικά;

- Τι, όχι; - ...

Τα κατάφερες τελικά.

Ναι. Τα κατάφερε! Καιρός ήταν!

Τι εννοείς καιρός ήταν; Συγνώμη, για εξήγησέ μου.

Όλα καλά, πλάκα κάνουμε, έλα ρε.

Ναι, καιρός ήταν. Κόφτο! Μεταξύ μας είμαστε. Η Gemma είναι, άντε.

Καλά λοιπόν. Ο Giulio;

Ο Giulio...

Έχουμε καιρό να τον δούμε.

Ποιος ξέρει για ποιο μυστήριο λόγο δεν τον έχουμε δει.

Έλεος, μη γίνεσαι μαλάκας!

Θες να το παίξουμε τρελίτσα; Ας το παίξουμε τρελίτσα.

Στην πραγματικότητα πουλάμε τρέλα. Και είμαστε όλοι λάθος ...

Σηκώστε το χέρι όσοι δεν είστε λάθος!

Σήκωσε κανείς χέρι;

- Κανείς, εδώ. - Κανείς.

Μόνο όποιος δε ζει, δεν κάνει λάθη.

- Και προσπαθείς να συνεχίσεις. - Έλα τώρα.

Μα εσύ, που πήγαινες μόνη τέτοια ώρα;

Να πάρω το λεωφορείο.

Tο λεωφορείο; Μας δουλεύεις;

Θα σε πάμε εμείς. Έχουμε το αυτοκίνητο εδώ πίσω. Πάμε.

Μην ανησυχείτε! Χάρηκα, ειλικρινά.

Όχι, επιμένω.

Είσαι υπό την προσωπική μας συνοδεία. Έλα, πάμε.

PAOLO: Το αυτοκίνητο είναι από την άλλη πλευρά.

Ας κάνουμε τη μεγάλη βόλτα, έλα.

Προτιμώ να πάω με το λεωφορείο. Gemma, και ποιος θα σε αφήσει να φύγεις;

Mamma mia, Gemma. E!

- Ω ... Εσύ από την άλλη; Πως είσαι; Η Anna;

Anna, θα σου πω κάτι που δε θα πίστευες ποτέ.

- Τι; - Με παράτησε.

Μου πήρε και το γιο μου. Gemma: Κάνεις πλάκα;

Όχι. Ο Arturo;

Πήρε τον Arturo μακρυά, πήρε τα πάντα μακρυά.

Gemma: Λυπάμαι.

RICCARDO:E, το ξέρω. Gemma: Μαλακία.

Τέσπα, αρκετά με εμάς. Άντε, τώρα.

Ας μιλήσουμε λιγάκι για μας. Gemma.

Ρίχτα, Επιζώντα.

Μα τι να σου πω; Σε βρίσκω σε τρελή φόρμα.

Άρες μάρες κουκουνάρες.

Λέω, να μιλήσουμε για τη Gemma, την πιο όμορφη από όλες τις γυναίκες.

- Μα τι ήπιες απόψε; - Ό,τι ήπια, έλα.

Τι μουρλοκομείο που είσαι. Είχα ξεχάσει πόσο μουρλός ήσουν.

RICCARDO: Άντε, πάμε, Paolo.

Γελάει αυτή, γελάει αυτός. Εγώ τους ακολουθώ.

Αλλά τους ακολουθώ σε τι, σ' αυτά;

Paolè, δεν κυκλοφορεί ψυχή τέτοια ώρα, ποιος το περίμενε;

Έλα, Ge'.

Ω!

Πες μου ότι δεν είναι αυτό που φαίνεται ότι είναι.

Ναι, μόνο ο Mastroianni* λείπει. [Αναφορά στην ταινία Dolce Vita]

Φτάσαμε, Paolè. Ας το χαρούμε.

Μα που πας, Riccardo, τι στον πούτσο κάνεις; Βγες έξω. Θα μας συλλάβουν.

Έλεος, πόσο μαλάκας κατάντησες. Μέσα ο γέρος!

Δάσκαλε, δεν την έχεις ακούσει, με όλη αυτή τη Λατινικούρα;

Ξέρεις τι λέω εγώ; Πως έχει δίκιο, ο Διασωθέντας.

Μα που πας κι εσύ;

Είναι από αυτά που πρέπει να κάνεις έστω μια φορά στη ζωή σου, σωστά;

Άντε, έλα. Τι κάθεσαι εκεί; Άντε, ρε!

Ή τώρα, ή ποτέ, Paolo.

Το ξέρετε πως είστε όντως δυο κάφροι, ε; Εγώ την κάνω.

Πάω σπίτι. Δουλεύω αύριο, όχι όπως εσείς.

Τα λέμε σε καμιά δεκαετία, Gemma.

Paolè, Μα που πας;

Α και ρίχτο έξω απόψε, όπως εγώ και ο Giulio.

Τράβα να τον κάνεις σφεντόνα.

Μη του δίνεις σημασία.

Paolo!

Paolo, που πας;

Επιζώντα, άντε και γαμήσου κι εσυ, άντε.

Δε θα με χάλαγε, αν βρισκόταν καμιά φυσιολογικιά.

Riccardì.

Που πήγε;

Μπήκε σ' ένα ταξί και έφυγε.

Το μόνο που αποζητούσα ήταν μια ανάλαφρη διάθεση.

Και που το κακό να είσαι ανέμελος;

Δεν είναι καθόλου κακό να είσαι ανέμελος*. *[Κάθε ομοιότητα με γνωστό πολιτικό πρόσωπο είναι ασυμπτωματική]

- Κι εγώ αυτό πιστεύω. - Πάρε. Και κάνε μια ευχή, αμέσως.

["MILLE GIORNI DI TE E DI ME" - CLAUDIO BAGLIONI]

Ώπα, στοπ.

Εδώ μένω.

Aα!

[ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ]

Ξεχάστηκα εντελώς.

Και μένεις εδώ, τώρα;

Ναι εδώ και 3 χρόνια.

[ΑΝΑΠΝΕΕΙ]

Και πως είναι η ζωή σου; Πως είσαι;

"Βολτάρω και στριφογυρίζω, δίχως που πηγαίνω να γνωρίζω." [Από το "E tu, come stai;" του Claudio Bglioni]

Και έχω τόση τρικυμία που με ταρακουνά συθέμελα ...

Και ψάχνω την ευτυχία μου,

Αλλά θα τη βρω θαρρώ και τότε θα τη σφιχταγκαλιάσω.

Gemma.

Ό,τι χρειαστείς, πάρε με τηλέφωνο, εντάξει;

Τώρα που έχεις το νούμερό μου, φρόντισε.

Ευχαριστώ για τη διαδρομή.

- Σ' αγαπώ. - Κι εγώ.

[ΑΝΑΠΝΟΗ]

[ΒΑΖΕΙ ΜΠΡΟΣ ΤΗ ΜΗΧΑΝΗ...ΝΟΜΙΖΕΙ]

Όχι, ε;;

[ΞΑΝΑΜΑΝΑΒΑΖΕΙ ΜΠΡΟΣ ΤΗ ΜΗΧΑΧΑΧΑΧΑ]

[ΘΟΡΥΒΟΣ ΜΗΧΑΝΗΣ]

[JAZZ]

Χρόνια πολλά, αγάπη.

Ευχές.

Χαρούμενο 2000.

Μα πόσο μένει; Κοντεύουμε;

Σύντομα, σε 3 μήνες. Θα γεννηθεί τέλη Μαρτίου.

Αγόρι, ή κορίτσι; Από το σχήμα (της κοιλιάς), μοιάζει με κορίτσι.

- Λέγε, το μάντεψα; - Ε.

Και το όνομα; Το έχει βρει;

Sveva. Όχι. Σαν την Angiolillo.

- Σαν ποια; - Την Angiolillo!

Λοιπόν, στην υγεία του μελλοντικού μπαμπά.

Ακούω σπουδαία πράγματα για σένα, Giulio.

Πως όλες σε ζηλεύουν για το σύζυγό σου, ε;

Χρόνια πολλά, Giulio.

Χρόνια πολλά.

Ποια ήταν αυτή;

Δεν τη ξέρω. Πρώτη φορά τη βλέπω.

Γιατί δεν πάμε ένα ταξίδι, εγώ κι εσύ;

Αγάπη, είμαι ήδη πτώμα.

Όταν γεννηθεί η μπεμπούλα θέλω φροντίσω λίγο και τον εαυτό μου.

Σκέψου τη δουλειά, που είναι αυτό που κάνεις καλύτερα

και μετά θα απολαύσουμε και λίγο όλα όσα έχουμε, εντάξει;

Μη μουτρώνεις.

Καλά, δε μουτρώνω.

Giulio.

Υπάρχουν παιδιά που πεθαίνουν από καρκίνο.

Είμαστε τυχεροί.

[ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ]

FABIO: Παρακαλώ;

RICCARDO: Εγώ είμαι, είναι εκεί ο Arturo;

Arturo, έλα στο τηλέφωνο, είναι ο μπαμπάς σου.

Μπαμπά. Γεια σου αγάπη μου, Πως είσαι;

Καλά.

Τίποτε, ήθελα να μάθω πως περνάς. Τι κάνεις, περνάς καλά;

Καλά είμαι, αλλά παίζω με ένα φίλο μου, τώρα.

Και πως τον λένε;

Luca.

ΟΚ, σ' αφήνω να παίξεις, αγάπη μου.

- "Ίσως σε πάρω αύριο, ΟΚ;" - ΟΚ.

- "Γειά σου, αγάπη μου." - Γεια.

- Riccardo. - Ναι;

Πάνε τρεις μήνες τώρα που δεν έχω λάβει τη διατροφή.

Μόλις μπορέσω θα στα στείλω όλα.

Μη με αναγκάσεις να απευθυνθώ σε δικηγόρους.

Δε θα χρειαστεί. Πίστεψέ με.

Ναι, σε πιστεύω.

Κε. δικαστά, λυπάμαι, δεν θα ήθελα ποτέ να φτάσω σε αυτό το σημείο

αλλά παρόλο που το έδωσα χιλιάδες ευκαιρίες

ποτέ του δεν τήρησε τις συμφωνίες,

πάντα ήταν ως πατέρας απών και αδιάφορος

στα θέματα και στις ανάγκες του γιου μας.

Ο δικαστής μου επέβαλε να πληρώνω 450,000 λιρέτες κάθε μήνα, καταστρέφοντάς με για πάντα.

Μπαμπά,

Γύρισα.

Ξέρεις τι πιστεύω; Πως ίσως είσαι το στερεότυπο ενός ανθρώπου ασυνεπή,

ευθραύστου, ανίκανου να χτίσει μια οποιαδήποτε σχέση με μια γυναίκα

Θες να περάσεις όλη σου τη ζωή αποδρώντας; Θα μου απαντήσεις, σε παρακαλώ;

PAOLO: «Την 11η του Σεπτέμβρη, μόνο ένα άτομο θα κοντά μου.»

[ΚΡΑΥΓΗ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ]

GIULIO: «Εντωμεταξύ, είχε μπει στη ζωή μας εκείνη,

η πρώτη γυναίκα που πραγματικά αγάπησα στη ζωή μου.»

Πάμε στο Panda. Που είναι το Panda; Να, εκεί.

ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΠΟΞ: Πάμε. Ντιρεκτ, άπερκατ, σήκωστο, πάμε.

GIULIO: "Η Margherita το φρόντισε το κορμάκι της."

ANGELUCCI: Δε μπορούμε να αθετήσουμε τις συμφωνίες που έκανε ο πατέρας μου πριν από 60 χρόνια!

- Θες να το καταλάβεις, ή όχι; - Εσύ είσαι που δεν καταλαβαίνει.

GIULIO: "Και εγώ της Αnastasia SRL."

Ή εκσυγχρονίζεσαι ή πεθαίνεις.

Μα τότε, ποιος ηγείται της επιχείρησης; Εγώ ή κάποιος άλλος;

Έσυ. Εγώ σε έβαλα. Γαμώ το σόι μου

Γιατί δεν είμαι καλά,

Αλλιώς αρχίδια θα σε έβαζα, το κατάλαβες αυτό, ή όχι;

Να τον λήξουμε τον καυγά;

Βγαίνουμε, δώσε ένα φιλί στον παππού.

Γεια σου παππού.

- Γεια σου καλό μου. Κάνεις ιππασία; - Αμέ.

Χαιρέτα και τον πατέρα σου.

Γεια σου, μπαμπά. Πότε θα έρθεις να με δεις;

Επίτηδες ελευθέρωσα την επόμενη εβδομάδα, ακριβώς για αυτό. Στο υπόσχομαι.

- ΟΚ. - Πάμε.

- Γεια. - Γεια.

Και εγώ πρέπει να φύγω.

Συνεχίζουμε αργότερα, πήγαινε. Γεια.

Γεια, γεια.

RICCARDO:"Γυρίζουμε την Ιταλία και όπου και να πάμε είναι μια τραγωδία

Η πατρίδα μας εξαιτίας όλων αυτών που προηγήθηκαν ημών

Βρίσκεται σήμερα "στα τέσσερα"." [ΚΟΙΝΟΤΥΠΙΕΣ]

Δεν υπάρχει μέλλον για τα παιδιά μας.

RICCARDO: «Ξαφνικά στη χώρα εκτινάχθηκε η επιθυμία για πραγματική αλλαγή.»

Είδα με τα ίδια μου τα μάτια ιταλικές οικογένειες

Να τρώνε σε συσσίτια απόρων.

Και δε μιλάω για μετανάστες.

Μιλάω για Ιταλούς, σαν και εμένα και εσάς,

με το βλέμμα χαμηλωμένο, γεμάτοι ντροπή.

Μια ντροπή που δε μας άξιζε. Μια ντροπή που δε μας αξίζει!

RICCARDO: «Το Κίνημα Αλλαγής ήταν το λαϊκό κίνημα

που τελικά επαναστάτησε

και όπου και εγώ θα μπορούσα να κάνω τη διαφορά.»

"Έχουμε τελικά αποτελέσματα από από οκτώ δήμους της Ρώμης.

Τα βλέπουμε συνολικά στην οθόνη.

Κάνοντας την έκπληξη, ο προερχόμενος από την κέντρο-δεξιά υποψήφιος Boria ... "

Όχι!

Δημοσιογράφος: "Έλαβε, το 35% σε σχέση με το Morozzi,

του Κινήματος της Αλλαγής που παρά το όποιο προβάδισμα,

έπεται με μια ποσοστιαία μονάδα λιγότερη. "

Λυπαμαι, Riccardo, στάθηκες άτυχος.

Σου τον φόρεσε στον κώλο, Riccà.

Paolo: Λοπόν παίδες, αυτό ήταν, ε;

Μέσα σε λίγες μέρες, η ωριμότητα.

Είμαι πολύ ήρεμος. Ξέρω πως θα τα καταφέρω.

Αλλά ξέρω πως θα τα καταφέρετε και για εσάς τους ίδιους.

Όχι για να αποζητήσετε την έγκριση και την αναγνώριση και την των άλλων, έτσι δεν είναι;

Όποιος είναι σκλάβος ζει εκβιαζόμενος, είναι θύμα,

γιατί, αργά ή γρήγορα, πάντα έρχεται η ώρα,

που η αναγνώριση θα πάψει.

Και τότε το εύκολο πράγμα είναι να κατηγορήσει τους πάντες,

να τα βάλει με όλο τον κόσμο,

γιατί δεν μας αναγνωρίζουν πια αυτό που το είχαμε σιγουράκι.

Γι’ αυτό, συνιστώ,

Κοιτάτε μπροστά σας και μην μεμψιμοιρείτε.

Να είστε έτοιμοι ν' ανοίξετε τα φτερά σας.

Γυναίκα: Μπράβο! DAISY: Μπράβο!

GIULIO: «Εκεί που απέτυχε να μας ενώσει ο γάμος,

το πέτυχε η αγάπη για την κόρη μας.»

[ΤΗΛΕΦΩΝΟ]

ANNA: «Ναι, ορίστε.» - Πάλι εγώ.

Είναι η 3η φορά που με καλείς.

Εκείνος είναι που δε θέλει να σου μιλήσει, στο 'χω πει.

RICCARDO: «Αύριο θα πάρω το τρένο και θα έρθω. Θέλω να έρθω να το γιορτάσουμε.»

Δεν είναι καλή ιδέα. Μην τολμήσεις. Άλλωστε ποτέ δεν ήσουν μέρος τς ζωής του.

Εσύ τον πήρες να ζήσετε σε άλλη γαμοπόλη.

Φτάνει, εσύ έφυγες.

Anna.

[ΧΤΥΠΑ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ]

Morozzi, θα καθυστερήσω 20 λεπτά!

Σήμερα εγώ σε επιβλέπω. Αλλά αν θες να ξυπνήσεις πρωινιάτικα, παπάρα;

Μπες στο όχημα άντε, άντε. Είναι αργά.

Άκου, σήμερα είναι τα γενέθλια του γιου μου.

Δε ζει στη Ρώμη, κι έχω να τον δω 3 χρόνια.

Και τι θες; Ρεπό.

Πέντε φορτηγά περιμένουν να τα φορτώσουμε.

Άντε. Μη με τσαντίζεις, γύρνα να δουλέψεις, έλα, σε παρακαλώ.

Έλα, γύρνα στη δουλειά, για τ όνομα του θεού!

Morozzi, που πας; Γύρνα πίσω εδώ. Άντε και γαμήσου μαλάκα, δεν ξαναγυρνώ!

[ΜΙΛΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ]

- Τα λέμε αργότερα. - Τα λέμε αργότερα.

[ΜΙΛΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ]

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

RICCARDO: Arturo, εγώ είμαι.

- Χρόνια πολλά, αγάπη μου. - Παναγιά μου, πόσο έχεις μεγαλώσει.

Arturo, στάσου μια στιγμή, μπορώ να σου μιλήσω;

Πάνε 3 χρόνια χρόνια που δεν καταφέραμε να γιορτάσουμε μαζί τα γενέθλιά σου, γι’ αυτό ήρθα.

- Περίμενε. - Ω!

Αγάπη.

Μην πιστεύεις όσα σου έχει πει η μάνα σου.

Μη την πιάνεις στο στόμα σου.

ANNA: Ω!

Τι κάνεις εδώ;

Ας μην κάνουμε σκηνή μπροστά σε όλο τον κόσμο, σε παρακαλώ.

Σου είπα να μην έρθεις. Δεν ήμουν αρκετά ξεκάθαρη;

10 χρόνια μου δίνεις διαταγές! Φτάνει πια.

Riccardo, άντε πίσω στη Ρώμη! Πάρε ένα ταξί κ τράβα στο σταθμό, τώρα!

Arturo.

Φύγε, Riccardo!

Εδώ μένετε; Εϊναι ωραία.

- Έι. - Πήγαινε σπίτι, Arturo.

RICCARDO: Arturo.

Ακούμε προσεκτικά, αν πραγματικά τον νοιάζεσαι,

άστον να γιορτάσει ήσυχα τα 16α του γενέθλια και να χαρεί το πάρτι που του οργάνωσα, κατάλαβες;

τρία χρόνια δε με αφήνεις να τον δω. Πάντα υπάρχει μια δικαιολογία.

Γράφει Μαλάκας στο μέτωπό μου;

Έχεις κουκούτσι μυαλό;

Αν δεν έχεις να κάνεις τίποτε στη ζωή σου,

μπορείς τουλάχιστον να αποφεύγεις να έρχεσαι και να δηλητηριάζεις τις δικές μας.

Και αν προσπαθήσεις να μπεις θα φωνάξω την αστυνομία. Συνεννοηθήκαμε;

Θα μείνω εδώ μέχρι να μου μιλήσεις,

Κατάλαβες, Arturo;

Αγάπη, όλα καλά; Διασκεδάζεις;

Arturo, που πας;

Γιατί είσαι ακόμα εδώ;

Σε πήραν μακρυά μου όταν ήσουν τεσσάρων.

Τι μπορούσα να κάνω; Να μετακομίσω και εγώ;

Είναι αλήθεια, δεν ήμουν παρών.

Και ίσως να έπρεπε να είμαι πιο κοντά σου παρόλη τη φυσική απόσταση.

Σε εκλιπαρώ να με συγχωρέσεις για όλες τις φορές που δεν ήμουν παρών.

Ούτε καν τα Χριστούγεννα δε μου τηλεφωνούσες.

Ντρεπόμουν.

Ντρεπόμουν επειδή ήμουν ανίκανος να είμαι πατέρας.

Ίσως να καταλάβεις μια μέρα πόσο εύκολα κάνεις λάθη στη ζωή.

Στην πραγματικότητα, εύχομαι να μην το νιώσεις ποτέ.

Ας σβήσουμε το παρελθόν, Ας κάνουμε μια νέα αρχή.

Σε παρακαλώ, Arturo. Σε σκέφτομαι πάντα.

Τι λες;

Λέει η μάνα σου πως δεν είσαι υποχρεωμένος να κάθεσαι εδώ.

- Απλά μιλάμε. - Είναι αργά. Πήγαινε σπίτι.

Θες να πάμε για φαγητό; Οι δύο μας; Τώρα;

- Άκου, πάρτο απόφαση. - Το γιο μου ρώτησα.

Θέλω να μου απαντήσεις εκείνος.

Καλύτερα να πηγαίνεις.

Είναι για όλους καλύτερα έτσι.

- Γεια. - Γεια.

Σε αγαπώ, Arturo.

Σε αγαπώ τόσο πολύ.

ΟΚ, αλλά σε παρακαλώ πάρε με απόψε, Είμαι συνέχεια σπίτι, δουλεύω μέχρι αργά το βράδυ.

ΟΚ, θα τα πούμε αργότερα.

Giulio.

Εγώ είμαι.

Riccardo; Εσύ είσαι;

Ναι.

Πως είσαι;

Ήσουν κι εσύ σε αυτό το τρένο;

Ναι, από που έρχεσαι;

Πήγα να γιορτάσω το γιο μου,

Σήμερα έκλεισε τα 16.

Έκλεισε τα 16 ο Arturo;

Θυμάσαι το όνομά του;

Μα και βέβαια θυμάμαι πως τον λένε.

Με την Άννα έχουμε χωρίσει εδώ και πολλά χρόνια.

Ζει στην Piacenza

και έχει νέο σύντροφο, εν ολίγοις.

Και τα πάει και πολύ καλά.

Χάρηκα για τον Arturo, τουλάχιστον περνάει καλά και εκείνος.

Πως το λένε σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις;

Χρόνια και ζαμάνια.

Και ότι είναι καλύτερα όταν...

Οι μαύροι τη μουσική την έχουν στο αίμα τους.

Τι έγινες; Πόσο καιρό έχω να σε δω;

Πως είσαι; Η φαμίλια, η γυναίκα σου;

- Πολύ καλά, έχω μια κόρη. - Έχεις κόρη;

Ναι, τη Sveva. Πόσο χρονών είναι;

Εννέα.

Εννιά χρονών;

Πως περνά ο καιρός, ε;.

Τι κάνουμε, βγαίνουμε; Ή να πάμε για καμιά πίτσα στη Νάπολη;

Όχι, πάμε.

Και τον Paolo, τον βλέπεις ακόμα;

Ναι, με τον Paolo βρισκόμαστε σχεδόν συνέχεια

Άντε, ρε, και με τι ασχολείται;

- Διδάσκει στο Visconti. - Στο Visconti; Ωραίος.

- Τα κατάφερε. - Ναι.

Τι λες να βρισκόμασταν ξανά οι τρεις μας, το σκέφτεσαι;

Γιατί όχι; Μακάρι.

Θα το ήθελε κι εκείνος. Δε θα το παραδεχόταν ποτέ, αλλά τον ξέρω.

Να σε πετάξω πουθενά;

Όχι ευχαριστώ. Έχω το αυτοκίνητο εκεί από πίσω.

Αλλά, πραγματικά να βρεθούμε.

- Πάρε το τηλέφωνό μου. - ΟΚ.

-347646957 - Ώπα, ρε μπας και δε θες να μου το δώσεις;

Σιγά. 347;

- 646 ... - 646

- 957 - 957

Σε καλώ, να ...

[ΚΟΥΔΟΥΝΙΣΜΑ ΚΙΝΗΤΟΥ]

Δουλεύει.

Θα σε περάσω σαν Επιζώντα.

- Θα σε περάσω αργότερα. - ΟΚ.

- Να προσέχεις, Riccardi. - Και εσύ.

- Χάρηκα που σε είδα. - Και εγώ.

Θα το κανονίσω, ΟΚ; Θα το κανονίσω.

- Να το κάνεις. - Γεια.

Οδηγός: Πάμε σπίτι, ντόκτωρ;

Σπίτι, ναι.

[ΚΟΥΔΟΥΝΙΣΜΑ ΚΙΝΗΤΟΥ]

Sveva, αγάπη, πες μου.

Που είναι η Sveva;

Στο δωμάτιό σας κύριε. Ευχαριστώ.

Εγώ είμαι.

[Η SVEVA ΚΛΑΙΕΙ]

Αγάπη, τι συμβαίνει;

Η μαμά σε κερατώνει ακόμα, δεν έπαψε ποτέ να τον βλέπει.

[ΠΟΛΥ ΚΛΑΜΑ ΤΟ ΡΟΥΦ]

- Πως το ξέρεις; - Επειδή διάβασα τα μηνύματα.

Gemma: Πως πάει;

Τρέχα, Τρέχα, σιγά, σιγά.

LEONARDO: Κι έτσι τερμάτισε δεύτερος.

Gemma: Θέλω να γίνω Bob.

Μακάρι, ένας υπεράνθρωπος.

Paolo.

Γεια. Γεια.

Πως είσαι;

Καλά, εσύ;

- Όλα καλά. από δω ο Leonardo. - Ο Paolo, ένας φίλος μου.

Χάρηκα, γεια. Χάρηκα, Paolo.

Για δες; Συμπτώσεις.

Άκουσα τη φωνή σου.

Εγώ και η μαμά σου γνωριζόμαστε τόσα πολλά χρόνια, το ξέρεις; Ήμασταν πάνω κάτω στην ηλικία σου.

Παιδιά; Παντρεύτηκες; Πως είσαι; με τι ασχολείσαι;

Όχι, κανένα παιδί, δεν νυμφεύτηκα.

Έχω τους μαθητές μου.

Οκ, και αυτοί ...

είναι σημαντικοί.

Εγώ από την άλλη έχω μόνο αυτόν, ε, Leonardo;

Την άλλη βδομάδα θα πάει στον πατέρα του. Πρώτη φορά μόνος του στη θάλασσα.

- Και που με το καλό πας; - Στη Favignana, είναι στη Σικελία.

Θα σου αρέσει πολύ. Θα δεις.

Να σου πω.

Έχω αναλάβει το μπαρ της Όπερας.

Το δουλεύω μόνη μου. 3 χρόνια τώρα.

Αυτά είναι σούπερ νέα.

Δεν είμαι σίγουρη. Παρόλα αυτά δέχομαι όλα τα εύσημα.

Λένε πως είμαι καλή, πως ...

Εγώ σε βρίσκω μια χαρά.

Αλήθεια; Ευχαριστώ.

Τέσπα, αν ποτέ θες να έρθεις να δεις ένα μπαλέτο, ή μια παράσταση, θα σε περιμένω

Θα έρθω.

[ΑΔΕΙ Ο ΤΕΝΟΡΟΣ ΤΟΣΚΑ]

[ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ]

ΘΕΙΑ: Gemma, που πας;

[ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΛΕΜΕ]

Γιατί δεν εξιστορείς στον πατέρα σου τι συνέβη στο σχολείο;

Μην του πεις τίποτα.

Sveva.

Δεν έχω να πω τίποτα.

Γιατί κάνεις έτσι;

Άκουσες τι σου είπα;

Τι θες να σου πω;

Πως είναι η ζωή που ζω με τους δυο γονείς;

Πως προσποιούμαστε την τέλεια οικογένεια;

Ξερνάω με τον τρόπο που ζεις.

Ωραία, τώρα που το είπα, πως νιώθω;

Είσαι καλύτερα;

Παιδί: Πάσα.

- GIULIO: Κυρία; - Παρακαλώ;

Συγνώμη.

Μεγάλωσα σε αυτό το σπίτι μέχρι το 1986.

Εάν δε σας ενοχλώ, μπορώ να το δείξω στην κόρη μου;

Γαμώτο, ρε μπαμπά σε ρώτησα με κάθε δυνατό τρόπο!

- Μια στιγμή. - Σοβαρά τώρα;

Ναι, μεγάλωσα εδώ.

Ορίστε, περάστε.

-Σας ευχαριστώ. - Περάστε.

- Μπορώ; Κυρία: Παρακαλώ.

- Χάρηκα για τη γνωριμία, Ristuccia. - Adelmi.

Carlè, καταλαβαίνεις; Ο κύριος εδώ, ζούσε εδώ πριν από εμάς.

Χάρηκα Χάρηκαu, Carletto. Με λένε Giulio.

Αυτή είναι η Sveva, η κόρη μου.

Χάρηκα, Χάρηκα.

Μένουμε εδώ από το '93.

Μάλιστα. Είναι η χρόνια που πέθανε ο πατέρας μου.

Μπορώ να της το δείξω;

Και το ρωτάτε; Παρακαλώ.

Μη χαθείτε, ναι;

Αυτή είναι η κουζίνα και επίσης και το σαλόνι, λέμε τώρα.

Αυτή ήταν η κάμαρα των γονιών μου, και εκεί στο βάθος το μπάνιο

Εδώ ήταν που κοιμόταν ο πατέρας μου, κι εκεί η μητέρα μου

και που ένα πρωί τον βρήκαμε ...

να έχει πεθάνει στον ύπνο του.

Και αυτό ήταν το κρεβάτι μου, μέχρι τα 18 μου.

Τώρα κοιμάμαι εγώ εδώ.

Α, ώστε κοιμάσαι εσύ εδώ; Έχε υπόψιν σου, το κρεβάτι αυτό φέρνει τύχη. Το 'πιασες;

- Ναι. - Το 'πιασες;

- Ναι. - Το 'πιασες;

Ναι. Γεια, Carletto.

- Γεια. - Γεια.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ κυρία μου. Συγνώμη για την αναστάτωση.

Για τόσο λίγο;

- Καλή σας ημέρα - Και σε σας.

- Και σε σας. - Στο επανιδείν.

Γεια, Carletto. CARLETTO: Γεια.

Ξέρεις γιατί ήθελα να σε φέρω εδώ;

Γιατί νομίζεις πως δεν ξέρω την τύφλα μου και πως είμαι κακομαθημένη.

Γιατί από εδώ προέρχομαι.

Καλό είναι να ξέρεις ποιος ήμουν στην ηλικία σου

Κάθε γωνιά της αυλής έχει και μια ιστορία για μένα.

Προτιμούσα να περνώ τα απογεύματα μου σε αυτό το μπεντενάκι εδώ

Τα πράγματα στο σπίτι μου διευθετούνταν με τη ζώνη.

Ακόμη και η μητέρα μου τη φοβόταν.

Ποτέ μη συμβιβαστείς, Sveva, με τίποτε και με κανένα.

Τα πράγματα πρέπει να βαίνουν ευνοϊκά για σένα, όχι για τους άλλους

Εσύ την έχεις αυτή την ευκαιρία.

Είσαι πολύ πιο τυχερή από όσο φαντάζεσαι. Το νιώθεις;

- Γεια, μπαμπά. - Γεια σου, αγάπη μου.

Τώρα φεύγει.

Ναι, εγώ είμαι σπίτι.

GIULIO: Λοιπόν, δε με στήσατε.

Ω!

Νόμιζα πως ήμουν ο μόνο που παρουσιάστηκε.

Κ αντίθετα, μας βρήκες και τους δυο. Μα τι ωραία που ήρθες.

- Γεια, Riccà. - Γεια, Giulio.

Γεια Paolo.

Λοιπόν, Είσαι μια χαρά.

Ναι, και εσύ το ίδιο. Είσαι στιλάκι.

Κοίτα, πόσο ωραίος είναι, πόσο γεροδεμένος, ε;

Κοίτα πόσο χαρούμενος είναι ο Επιζώντας.

Και βέβαια είμαι χαρούμενος.

Είμαι χαρούμενος που είμαστε ξανά και ο τρεις μαζί

Πρέπει να κλάψω;

- Να κάτσουμε; - Άντε να κάτσουμε. Enzuccio;

Enzo, θα μας φέρεις ένα καλό μπουκάλι κρασί, σε παρακαλώ;

Έχεις κανένα Sassicaia*; Κόκκινο ... [*Σούπερ κρασί ΠΟΠ, που μοιάζει στα Μπορντό, από τον αμπελώνα San Guido, στο Bolgheri της Τοσκάνης. Φτηνό δεν το λες!]

- Ένα Μoreno, ή κανένα Montalcino. [Και αυτό για φτωχαδάκια] - Μη μας το παίζεις σομελιέ.

Θα φροντίσω εγώ για το κρασί.

Το έχει αναλάβει αυτός.

- Λοιπόν; - Να 'μαστε.

Εξακολουθήσατε να βλεπόσαστε όλα αυτά τα χρόνια;

Ναι. Αν και τελευταία το έχουμε ελαττώσει λιγάκι, ας πούμε.

Επιζώντα, είναι όπως σε 40 χρόνια ζωής να χαθείς με κάποιον για μια εβδομάδα.

Μου φαίνεται μόλις χτες, πως ήμασταν συνέχεια μαζί,

αυτοκόλλητοι μέρα και νύχτα.

Στην υγεία όσων μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά.

- Έτσι. - Στην υγεία όσων μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά..

- Έτσι - Μα τι λες;

RICCARDO: - Λέω κάτι πολύ απλό.

- Εσύ το κατάλαβες; Εγώ όχι.

- Το προσδόκιμο της ζωής έχει αυξηθεί. - Είμαστε ψευδό-πενηντάρηδες!

Είμαστε ψευδό-πενηντάρηδες

γιατί η γενιά μας έμεινε ανώριμη.

- Ώπα! - Συμπεριφερόμαστε σαν πιτσιρίκια.

Η γενιά μας βρέθηκε στο επίκεντρο

μιας άνευ προηγουμένου κοινωνικό-πολιτιστικής μεταμόρφωσης.

Έχει δίκιο. Απλά σκέψου το ιντερνέτ, ή τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας ...

Η γενιά μας έχει γραμμένα τα πάντα στ' αρχίδια της, Παίδες.

- Τι κληροδοτούμε στα παιδιά μας; - Άντε, με τη μαυρίλα.

Αυτή η μηδενιστική μαυρίλα δε βγάζει πουθενά, είναι αδιέξοδο

- Με εξαγριώνει. - Τι αφήνω στην κόρη μου;

Την κουλτούρα της ιδιοκτησίας, του φαίνεσθαι, των γαμημένων μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ναι αλλά αυτά τα γαμημένα τα σόσιαλ μίντια επέτρεψαν σε τόσο κόσμο

- ... - Να κάνουν τι;

- Να εκφράσουν μια γαμημένη γνώμη. - Μα ποια γνώμη;

Η κόρη μου δε μου μιλάει πλέον, ούτε καν με κοιτάει στο πρόσωπο.

Μου στέλνει "φατσούλες". [Emojis]

Αντί να κλαίγεσαι, σταμάτα να τους αγοράζετε αυτά τα γαμημένα τα κινητά

- από τα δώδεκα τους, 12 χρονών. - Η κόρη μου είναι 19.

Πότε της πήρες το πρώτο κινητό;

- Την αλήθεια πες. - 12 χρονών.

Σύμφωνοι, της το πήρε η γυναίκα μου,

Αλλά τι να κάνεις, να την απομονώσεις από τον κόσμο;

- Δε λέω αυτό. - Έλα τώρα!

Κι αν υπάρχει κάποιος που δε δικαιούται να κλαίγεται είναι εσύ! Έκανες ζωάρα!

Έκανα μια "ζωάρα" από την οποία δεν είχα το κουράγιο να ξεφύγω.

- Δεν είναι το ίδιο. - Έκανες ζωή δισεκατομμυριούχου.

Μα κι εγώ στη θέση σου δε θα είχα το κουράγιο

να αφήσω μια ζωή πνιγμένη στα δισεκατομμύρια.

- Έλα ρε, Giu' - Τίποτα.

Όπως ισχυριζόταν και ο Πλίνιος πριν από 2,000 χρόνια,

πως οι νέοι της εποχής του δεν είχαν κανένα μέλλον και τα' βλεπε όλα μαύρα.

Αν ο Πλίνιος είχε δίκιο, η ανθρωπότητα θα είχε τινάξει πέταλα από τότε.

Ο γέροι πάντα σου σπάνε τον πούτσο,

πάντα μιλούσαν άσχημα για τους νέους

και οι νέοι, τότε σα γρανάζι που γυρνά, μιλούσαν άσχημα για τους γέρους.

Μα αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Αν το λέει ο Πλίνιος...

Εγώ, αρνούμαι να γίνω πεσιμιστής.

Και επιπλέον δε χρειάστηκε να προσπαθήσω ιδιαίτερα, να είμαι ευτυχισμένος.

Και σε πιστεύω.

GIULIO: Χαίρομαι για σένα.

Λοιπόν.

Τα λακκάκια είναι σημάδι πως ήταν δύσκολα.

Το χαμόγελο είναι το σημάδι που τα έκανε. Το χαμόγελο.

Αυτή από ποια ταινία είναι;

- Δεν είναι ταινία. - Και τι είναι;

Η μητέρα Τερέζα της Καλκούτα.

Κ μπράβο της.

Στην υγειά της μητέρας Τερέζα της Καλκούτα, τότε. Τελείωσε. Enzuccio;

- Enzo; - Τον ψιλοπήρες;

Κάνε μου τη χάρη και "Portace 'nantro litro/Che noi se lo bevemo" *

*[Φέρε μας ένα λίτρο ακόμα /Κι αν το πιούμε εμείς Θα απαντήσουμε / Έι, Έι, τι τρέχει...]

*[Είναι στίχοι από το πααρδοσιακό "LA SOCIETÀ DEI MAGNACCIONI"]

[ΣΦΥΡΙΓΜΑ]

- Giu' - E

- Σου ‘χω μια έκπληξη. - Τι έκπληξη;

Δε μπορούμε να σου πούμε, αλλιώς τι σόι έκπληξη θα ήταν;

Μην κοιτάς εμένα, μη μ' ακουμπάς, στ' ορκίζομαι, δε μπορώ να στην πω.

- Άντε, τι είναι; RICCARDO: Δεν μπορώ να πω.

[ΓΕΛΙΑ]

GIULIO: Μου επιτρέπεις;

GEMMA: Είναι αλήθεια, λοιπόν. Και πάλι μαζί οι τρεις σας.

Μα τι έκπληξη είναι αυτή;

Giulio.

- Γεια. - Γεια.

Πως είσαι;

Όλα καλά; Πόσος καιρός.

Ουάου, εσύ δεν έχει γεράσει καθόλου.

- Ναι. - Μπα, ήταν ήδη κωλόγερος στα 20 του.

Μετά, απλά σταθεροποιήθηκε.

Ω θεοί, έχω βάλει καφέ. Ελάτε, έχω ετοιμάσει κάτι πραματάκια.

PAOLO: Δώσμου το μπουφάν. GIULIO: Ευχαριστώ.

Σε λίγο θα γιορτάσουμε 3 χρόνια γάμου.

GEMMA: Περίμενε μόνο μια εικοσαετία.

PAOLO: Περνάνε γρήγορα...Αν δεν τα μετράς.

Γυναίκα, φέρε ποτά.

RICCARDO: Φιλάκι δεν έχω;

Λοιπόν, Giu';

Τι λες;

Θεέ μου, για να σε δω. Πόσος καιρός.

Τι έκανες τόσα χρόνια;

Συγνώμη, τη ζαχαριέρα.

Τι έκανα;

Σε σκεφτόμουν πολύ.

Πέρασα χρόνια μετανιωμένος που σε άφησα.

Ναι.

Εγώ αντίθετα, πάντα αγαπούσα τον Paolo.

Ακόμα και όταν δεν το ήξερα πως τον αγαπώ, στην πραγματικότητα ήμουν ήδη ερωτευμένη.

Και τελικά αυτό συνέβη, σωστά;

Και να 'μαστε εδώ. Παντρεμένοι.

Θα μεθύσουμε απόψε;

Παίδες, εγώ που ούτε να διαβάζω, ούτε γράφω ξέρω, δυο πραγματάκια ετοίμασα!

Σφηνάκια και καφέ. Giulio;

PAOLO: Giulio; Giulio, κλέβεις; Που είσαι;

[ΓΕΛΙΑ]

GΕΜΜΑ: Να ΄τος.

Που θα κάνετε Πρωτοχρονιά;

Το λέω γιατί οργανώνουμε κατιτίς στην ταράτσα, να δούμε και λίγο τα πυροτεχνήματα.

Δεν υπάρχει περίπτωση να έρθεις, ε;

Μα γιατί όχι; Αντίθετα, θα μου άρεσε.

RICCARDO: Ας πιούμε ένα ακόμα.

Gemma: Αγάπη, έλα. - Γεια σε όλους.

RICCARDO: Γεια, Leo.

Από εδώ ο γιος μου, ο Leonardo. Γεια, χάρηκα.

- Leonardo, χάρηκα. - Giulio.

Επιτέλους γνωρίζω το σπουδαίο Giulio, είναι αυτός στη φωτογραφία, σωστά;

Ναι, αυτός είναι.

Ποια φωτογραφία;

GIULIO: Ω, να σου γαμήσω!

GEMMA: Ήμασταν όλοι τόσο διψασμένοι για τη ζωή.

Μετά θα ήθελα να δείξω κάτι ακόμα στο Giulio.

Ο οποίος δε γνωρίζει πως έστησα ένα νέο περιστερώνα.

GIULIO: Όχι.

Αυτός είναι ο κηπάκος ενός εξοχικού που πήραμε στη Santa Severa. [Η Λούτσα της Ρώμης]

Από την κρεβατοκάμαρα βλέπεις μόνο θάλασσα.

- Το είδες; . Το φρόντισε.

Νύσταξες;

- Πάμε; - Λες, ε;

Καληνύχτα.

Καληνύχτα.

Τα λέμε την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

- Gemmì, Ευχαριστώ. - Λοιπόν, σε περιμένουμε.

- Και πάλι ευχαριστώ. - Γεια.

Παίδες, γεια.

LEONARDO: Καληνύχτα.

- Καληνύχτα, αγάπη. PAOLO: 'Νύχτα.

Λοιπόν;

Σε επηρέασε;

Είμαστε καλά.

- Από εδώ πας και εσύ; - Ναι, έχω το αυτοκίνητο ...

- Εγώ εδώ. Θες να σε πάω κάπου; - Όχι, ευχαριστώ. θα περπατήσω. Καληνύχτα.

RICCARDO: Καληνύχτα, Giu'.

Σ' αγαπώ ρε, Giuliè.

Και εγώ σ' αγαπώ, ρε Επιζώντα.

Βάλτο στο ντουλάπι, άντε πάμε.

Σχεδόν φτάσαμε, ε;

[ΚΟΥΔΟΥΝΙ] Αγάπη, πας; Πήγαινε ν' ανοίξεις.

- Γεια, Leo. LEONARDO: Καλώς ήρθατε.

- Ευχαριστώ. - Πως είσαι;

- Καλά, εσύ; - Καλά.

- Ο Arturo, ο γιός μου. - Χάρηκα.

Η χαρά είναι όλη δική μου. Επιτέλους συναντιόμαστε.

- Αυτό είναι το δικό μας λάδι. Λάδι Morozzi. - Ως συνήθως.

- Μαμά, Paolo, ο Riccardo. - Κοίτα τι μας έφερε;

Λάδι Morozzi. [Made in China]

RICCARDO: Μα πάνω απ’ όλα σας έφερα...

- Arturo. - Arturino.

- Γεια. - Gemma, κοίτα.

Τι κούκλος που είσαι.

Τα κατάφερα, ε;

Ο πατέρας μου όλη μου τη ζωή για σας μιλάει. Επιτέλους σας γνωρίζω.

Και σε μας τα ίδια. Μας ζάλιζε συνεχώς το κεφάλι, ο Arturo αυτό, ο Αrturo εκείνο.

Καλά

- Πραγματικά είστε ίδιοι. - Έτσι δεν είναι, ε;

- Πως είστε Σεβασμιότατε, όλα καλά; - Καλά.

- Μπαμπά, σ΄ αρέσει; - Ο Giulio; Που είναι ο σύζυγός μου;

- Είναι με την κόρη του. - A, ευχαριστώ.

Giulio, Sveva, τι κάνετε εκεί έξω; Άντε, και κάνει κρύο. Ελάτε.

Πάμε;

10, 9 , 8 , 7,

6, 5, 4, 3, 2, 1!

Χρόνια πολλά. Χρόνια πολλά.

Χρόνια πολλά. Καλή χρονιά.

Χρόνια πολλά, Paolone.

Arturo, τα βαρελότα. Έλα.

Ο Riccardino;

Riccardino.

Χρόνια πολλά, κούκλα. Χρόνια πολλά, Επιζώντα.

Άντε. Πίσω, Πίσω.

Ω!

E!

- Υπέροχα. - Υπέροχα.

Ω!

Έτσι είναι η οργή,

όπως έρχεται, έτσι φεύγει.

Σ' αγαπώ, μπαμπά,

πάρα πολύ.

Και εγώ σ' αγαπώ πολύ, Arturo.

Και κάπως έτσι τελειώνει το κρασί.

Ω!

- Χρόνια πολλά. - Καλή χρονιά.

Τι έκπληξη.

Δεν το περιμένατε, ε;

Σε είχαμε για χαμένο.

Πήγε δωδεκάμιση, Επιζώντα.

Χρόνια πολλά. Από εδώ η Sveva, η κόρη μου.

- Γεια σε όλους. - Χάρηκα, Riccardo.

GIULIO: Paolo.

- Αυτή είναι η Gemma. - Γεια, πόσο όμορφή που είσαι.

- Αυτούς δεν τους γνωρίζω, χρόνια πολλά σε όλους. - Giulio, Leonardo.

Paolo: Ας ανοίξουμε το νέκταρ.

RICCARDO:Και ο Arturo. GIULIO:Arturo, τι κάνεις;

Χάρηκα, Sveva.

Είμαι ο Leonardo. Καλως ορίσατε.

Ευχαριστώ.

Σε τι πίνουμε;

Λοιπόν, θα έλεγα ...

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: Στην υγεία όσων μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά.

[ΦΩΝΕΣ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ] [Έχει μια τελευταία σκηνή, πιο κάτω]

Μάρτιος 2021. Καλή λευτεριά, Παίδες! © Chaos70

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.