Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Portuguese (Brazil)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Oto on. Otorten. A tam jest Chołatczahl.
Zostawimy część rzeczy w szałasie. Będzie nam lżej.
To wy przynieśliście ze sobą śmierć.
Igor ma rację. Za dużo przeżyliśmy, żeby zawracać.
- Dojdziemy do końca. - No to postanowione.
Dziś nocujemy na przełęczy.
MARTWA GÓRA TRAGEDIA NA PRZEŁĘCZY DIATŁOWA
ODCINEK 8
Słuchajcie!
Przed nami jeszcze kawał drogi.
Nie zdążymy przed zmrokiem. Proponuję przenocować tutaj.
Na pewno? Może lepiej wrócić do szałasu?
Na pewno. I tak mamy dwa dni opóźnienia.
Jak się wrócimy, to stracimy jeszcze pół dnia.
- Tu nie ma ani jednego drzewa. - Wykopiemy miejsce pod namiot.
Ściana śniegu osłoni nas od wiatru.
Zasypie nas i nie wygrzebiemy się z tego namiotu.
Odkopiemy się, zobaczysz. Śnieg to nie skała.
Jakoś się wydostaniemy.
Do roboty, bo się ściemnia.
- Zina, jak się czujesz? - Dobrze.
Wytrzymaj. Zaraz się rozgrzejemy.
Pospieszcie się! Nie mamy czasu!
Lepiej byś pomógł, fotografie!
Zaraz wam pomogę.
Robię zdjęcie na pamiątkę. Nazwę je
"Stalowi turyści z Politechniki Uralskiej
wgryzają się w śnieżne zbocze".
Nie stalowi, tylko bardzo zmarznięci.
Zamykajcie!
- Byle szybko. - Co za noc.
- Igor, podaj. - Nie jest tak źle.
Planowałem spokojniejszy nocleg, ale mamy to, co mamy.
Ujdzie.
- Palimy w piecyku? - Za bardzo wieje.
- Jedna iskra i pójdziemy z dymem. - Lepiej nie ryzykować.
Wyścielimy podłogę ubraniami i przykryjemy się kurtkami.
Nie spodziewałem się, że spędzę urodziny w takim miejscu.
To już?
Za cztery godziny. W nocy.
Możemy uznać, że już. Wszystkiego najlepszego!
- No to co? Hip hip... - Hura!
- Sto lat, Sasza. - Dziękuję.
Bardzo się cieszę, że poszedłeś z nami.
- Naprawdę. - Dziękuję.
Za chwilę będę miał 38 lat,
ale przy was odmłodniałem o 20.
- Musimy to uczcić. - Tak? Już nie mamy alkoholu.
I co z tego? Wzniesiemy toast wodą.
- Słusznie. - Ty to masz łeb!
Wyjmij chleb.
To dla ciebie.
No co ty, Kolia. Nie mogę.
- To drogi prezent. - Nie możesz odmówić.
No dobrze.
Nie możesz odmówić.
Co za wymiana!
Wiecie co? Taki prezent...
- Będę go miał do końca życia. - Ja też.
- Wypijmy za to. - Jest toast. Sto lat!
Dziękuję.
Skończyliście już? Pokażcie!
Prosimy o uwagę!
Przed wami pierwsze wydanie wyprawowej gazetki
"Ekspres Otortenu".
Najnowsze wiadomości z życia turystów.
Wydawca: organizacja grupy związkowej Hibina.
Temat numeru:
Uczcimy XXI Zjazd Partii wzrostem w dziedzinie turystyki.
Ogłoszenie:
Seminarium filozoficzne na temat "Miłość i turystyka"
odbywa się codziennie w głównej sali namiotu.
Wykład poprowadzą doktor... Profesor Thibeaux
oraz doktor nauk miłosnych Dubinina.
Głupki.
Nowinka techniczna: sanie turystyczne.
Przydatne w pociągu i w samochodzie.
Nie polecane do przewozu ładunków po śniegu.
Szczegółowych informacji udziela konstruktor - towarzysz Kolewatow.
Bardzo śmieszne. Starałem się.
Wiadomości sportowe.
Drużyna techników radiowych w składzie
towarzyszy Doroszenki i Kołomogorowej
ustanowiła nowy rekord świata w składaniu piecyka.
Godzina, dwie minuty, 27,4 sekundy.
Wieszamy?
Trzeba go zabrać do wsi do lekarza.
- Lekarze mu nie pomogą. - Przestań.
To wasza wina.
To wy wpuściliście martwych do domu.
Nie mają z tym nic wspólnego.
Widzisz, co się dzieje z twoim synem?
Jeśli zawieziesz Unhu do miasta, duchy zabiorą go do siebie.
- Komuś schabu? - Ja poproszę.
Nie rozbieram się. Tak się położę.
- Jura, znalazłeś kompas? - Nie, a ty?
- Nie. - Nic się nie stało.
Prawie doszliśmy, a drogę powrotną znamy.
Sasza, pomyślałeś życzenie?
Jakie życzenie?
Ja zawsze w urodziny czegoś sobie życzę.
O czymś marzę.
- I co, spełnia się? - Nie zawsze.
Ale czasem się spełnia.
Najważniejsze, żeby marzenie było niewydumane.
Niewydumane?
Wtedy to nie jest marzenie tylko cel.
Mam jedno takie niewydumane marzenie.
Chciałbym wejść na Everest.
Na najwyższy punkt naszej planety.
Prawie 9 km do góry!
Pięć lat temu przeczytałem w gazecie, że zagraniczni himalaiści
zdobyli ten szczyt. Ale im zazdrościłem.
Byli tam pierwsi.
Przed nimi nigdy nikogo tam nie było.
To tak jak my. Tu też nikt się nie zapuszczał.
A mnie się marzy dobra żona.
Taka, która dobrze gotuje, jest porządna
i ładna.
Dla Jury najważniejsze jest, żeby gotowała.
Cała reszta się aż tak nie liczy.
- Co za romantyk! - To akurat prawda.
Żebyście słyszeli, jakie pisze wiersze miłosne.
Chcemy usłyszeć.
Prosimy!
Wielkie dzięki.
To nie będzie mój wiersz, ale posłuchajcie.
Dawaj.
Patrzę na dogasające ognisko,
na błyskający w ciemności żar,
Wszyscy śpią, świt jest już blisko, lecz wśród śpiących ciebie mi brak.
Gdzie się włóczysz, po jakiej krainie?
Dokąd dziś plecak niesiesz swój?
Czy w cichej nocujesz dolinie? Dokąd rzucił cię włóczęgi los?
Może przez tajgę się przedzierasz, brodząc w błocie aż po kolana?
A może w ostrym słońcu się prażysz gdzieś na stepach Kazachstanu?
Może marzniesz gdzieś na biegunie
i śnieg zasypuje twój ślad?
Albo ze szczytu gdzieś w Karłyganie
patrzysz rano, jak budzi się świat?
Cała kurzem bezdrożnym pokryta,
setki wiorst od ludzi, wsi, miast,
nocą czarną i nieprzebytą,
czy pomyślisz o mnie choć raz?
Nawet nie wiesz, jak często nocami
staję w oknie i patrzę w dal,
wspominam i tęsknię za nami.
Smutną pieśń muszę śpiewać sam.
Patrzę na dogasające ognisko,
na błyskający w ciemności żar,
Wszyscy śpią, świt jest już blisko,
lecz wśród śpiących ciebie mi brak.
Koniec.
- Brawo! - Niczego sobie ten wiersz.
Jura wstawaj!
- Tracimy czas! - Zasypało nas!
Jura, masz nóż! Przetnij poły!
- Gotowe! - Odwiń je!
Wszyscy na zewnątrz!
Chodźcie tędy!
- Trzeba ich wykopać! - Zina!
- Pospieszcie się! - Kopiemy!
- Szybciej! - Luda!
- Jura! - Luda, słyszysz mnie?
Pomóż mi. Ciągniemy!
- Rustem, jesteś cały? - Tak. Uderzyłem się w głowę.
Luda!
Żyjesz?
To boli! Boli mnie. Gdzie Kolia?
Gdzie Kolia Thibeaux?
- Kolia! - Kolia, słyszysz mnie?
- Źle z nim. Musiał coś złamać. - Nie ruszajcie go! Coś wymyślimy!
Jest puls! Kolia żyje!
Rustem, daj ciepłe rzeczy!
Uważaj! Znowu się zsuwa!
Rustem, wstawaj!
- Co teraz? - Uciekamy.
Nie odkopiemy namiotu!
Wracamy do szałasu, tam są rzeczy i jedzenie.
Sasza, wstawaj.
- Zostawcie mnie, nie traćcie czasu. - Idziesz z nami i kropka.
- Wstawaj! - Ratujcie się!
Wstawaj! Możesz iść?
- Wstawaj! - Ostrożnie. Pomóżmy mu.
- Uważaj. - W którą stronę?
Idziemy razem, nie rozdzielamy się!
Pilnujemy się nawzajem! Idziemy kolumną!
Trzymaj się!
Spokojnie.
Uwaga na kamienie!
Są wszędzie!
Zina! Co się stało?
- Skręciłam nogę. - Wstawaj! Musimy iść.
- Puść mnie, dam radę. - Ostrożnie. Idziemy.
- Boję się. - Będzie dobrze.
Dojdziemy do szałasu i się rozgrzejemy.
Połóżmy go.
Słuchajcie, musimy się ogrzać, bo nie dojdziemy do szałasu.
- Odłóżcie Ludę. Rozpalmy ognisko. - Za mocno wieje.
Kopcie dziurę. Idziemy po gałęzie. Kolewatow, ze mną!
Kolia, słyszysz mnie?
- Żyje? - Oddycha, ale jest nieprzytomny.
Luda, daj rękę.
Kto ma zapałki? Dawajcie je tutaj.
Zina, co w nas tak walnęło? Kamienie?
Zeszła lawina i uderzyła w namiot.
Śnieżna skorupa.
- Gruba jak betonowa płyta. - Rozepnij.
Mieliśmy pecha.
Za głęboko się wkopaliśmy.
Sasza, jak tylko wrócimy do reszty...
Sasza! Daj mi rękę!
Tu na dole jest lód.
Pewnie potok.
Igor, co jest?
Poszliśmy w złą stronę.
To znaczy?
Po drodze do szałasu nie było potoku.
Źle poszliśmy.
Rustem, potrzebujemy suchego drewna.
Dłużej nie wytrzymam. Bardzo mnie boli.
- Nie mogę oddychać. - Trzymaj się.
Chłopcy rozpalą ogień. Ogrzejemy się. Dojdziemy do szałasu.
A rano wrócimy do domu Mansów.
Mają sanie i renifery.
Zawieziemy ciebie, Saszę i Kolię do szpitala. Będzie dobrze.
Słuchajcie, nie dojdziemy do szałasu.
Co?
Jest po drugiej stronie zbocza. Poszliśmy nie w tę stronę.
- Co proponujesz? - Tam niżej jest potok.
Zaniesiemy tam rannych. Będą osłonięci od wiatru.
- A co potem? - Nie wiem. Ale coś wymyślę.
Igor, musicie iść do szałasu.
- Nie dojdziemy. - Dojdziecie!
Jeżeli zostawicie nas tutaj z Kolią.
Nie, nigdzie nie pójdę bez Koli.
Luda, przecież wrócicie. Potem po nas wrócicie.
Igor, posłuchaj. Musisz nas tu zostawić.
Prowadź ludzi do szałasu.
To jedyna szansa.
Nikogo nie zostawimy.
Wszyscy musimy przeżyć. Idziemy do wąwozu.
- Wstawaj, Luda. - Igor, przygotujcie miejsce.
Przypilnujemy ognia. Już nie mamy zapałek.
Rozniecimy go bardziej i przyniesiemy do wąwozu.
Damy radę, słyszysz?
Rustem, bierzcie Kolię.
Ostrożnie. Nie ocknął się?
Dawajcie go tutaj!
Kolieńka. Kolia.
Kolia, wstawaj.
Kolia, co mówisz? Nie słyszę.
Gdzie ja jestem? Gdzie?
- Gdzie jestem? Mama? - Kolia, to ja, Luda.
Jestem przy tobie. Kolia.
- Co... Co się stało? - Zasypało nas w namiocie.
Jesteś ranny. Wyjdziemy z tego.
Kolia. Dziewczyny mi wywróżyły, że będziemy żyć razem.
Długo i szczęśliwie. Słyszysz? Kolia.
Kolia, nie wstawaj. Nie wstawaj, leż.
Zimno mi.
Kolia!
- Obudź się. Kolia! - Odezwij się.
Powiedz coś. Odezwij się!
- Niesiemy go! - Zaczekaj.
- Niesiemy. - Nie.
- Powiedz coś! - Kolia, nie rób nam tego. Wstawaj!
Wstawaj!
- Nie możesz nam tego zrobić! - Igor, dość!
Odezwij się.
Jak to?
Strzelać! Ognia!
Sasza!
Sasza!
Chodźcie tu! Sasza!
Ogień jest słaby.
Drewno jest mokre, nie zajmie się.
Brawo, Sasza. Bierzemy tak, jak jest.
Gdzie reszta? Co z nimi?
Thibeaux i Zołotariow nie żyją.
Jak?
A jak umierają ludzie?
Musimy przenieść ognisko do wąwozu.
Nie damy rady. Zgaśnie.
Zrobimy pochodnię.
Trzeba to czymś owinąć.
Weź to.
A ty?
Mam drugą. Dojdę.
Osłońcie ją.
- Osłaniaj! - Staram się.
Z tej strony.
Jeszcze raz.
- Ognisko! - Co z nim?
Nie rozpali się.
Parzy mnie w środku.
Już nie mogę. Nie wytrzymam.
Z zewnątrz nic nie czuję. To normalne?
Wszystko będzie dobrze.
- Ta noc niedługo się skończy. - Boję się.
- Nie dożyję do rana. - Nie gadaj głupot.
Wiesz, jak będzie. Wstanie słońce i będzie kilka stopni cieplej.
Będzie dobrze.
Nie będzie dobrze. Kolia nie żyje.
Sasza też. Oberwałam tak samo mocno jak oni.
Cicho, Luda, cicho. Posłuchaj mnie.
Jesteś silna. Dobrze o tym wiem.
Pamiętasz tę wyprawę, na której postrzelili cię w nogę?
Nawet nie pisnęłaś, taka jesteś silna. Wytrzymasz.
Dasz radę.
Wtedy też bardzo się bałam.
I wszystko dobrze się skończyło. Teraz też tak będzie.
Wyleczyli cię. Teraz też wyleczą. Będzie dobrze.
Musimy iść do wąwozu.
- Tu się nie rozgrzejemy. - A co tam jest?
Przynajmniej nie wieje.
Sasza ma rację. Musimy iść.
Jura, wstawaj.
- Nie mogę. Nie czuję nóg. - Pomożemy ci.
Sasza.
Idź po resztę.
Sasza! Idź po pomoc, bo tu zamarzniemy.
Jura.
Idź.
Idź razem z nim.
Jura.
Proszę cię.
Idź z nim.
Niech chociaż ktoś z nas się uratuje.
Nie zostawię cię samego.
Jurka.
Jura.
Sasza zaraz ich przyprowadzi.
Jak my się w to wpakowaliśmy?
Jak myśmy się w to wpakowali?
Sasza!
Kolewatow!
Rustem, chodź!
Sasza!
- Sasza! - Bierzemy go. Igor, ciągnij!
Możesz iść? Wstawaj.
Wstawaj! Nie zasypiaj!
Tylko nie zasypiaj. Słyszysz? Mów do mnie.
Słyszysz?
Sasza, co z ogniem?
Nie ma ogniska.
Trzeba pomóc chłopakom. Nie dojdą tu sami.
Zina, chodź z nami. Sasza zajmie się Ludą.
Wstajemy.
- Luda. - Sasza.
Nie zasypiaj. Niedługo wrócę.
- Zina! - Nie zostawiajcie mnie samej.
Nie jesteś sama. Sasza Kolewatow jest obok ciebie.
Macie pod sobą gałęzie. Powinno wam być trochę cieplej.
Zina!
Nie zasypiajcie. Niedługo do was wrócimy.
Jura! Chłopaki! Nie wolno wam spać!
Wstawajcie! Chłopaki, obudźcie się!
Nie wolno spać! Wstawajcie!
- Nie śpijcie! - Igor, oni nie śpią.
Jura!
Jestem kretynem! Idiotą!
To ja was tu przyprowadziłem! Ja zaplanowałem tę przeklętą trasę!
Ja kazałem wam nocować na tym piekielnym zboczu!
Dość!
To nie ma znaczenia.
Weź się w garść. Z Ludą jest gorzej niż z nami.
Chodź.
Co robisz?
Chcę
napisać parę słów
do narzeczonej.
Może nas tu znajdą.
Pisz.
Pisz.
Luda, podnieś nogę.
Co to?
Musisz się ogrzać.
Czyje to jest? Zina. Czyje?
Jury Doroszenki.
Zina.
A co z Jurą Kriwoniszczenką?
On też?
Przyniosę ci więcej. Zaczekaj.
Jak to się mogło stać?
To nie powinno się nam przydarzyć.
Kolia.
Kolia.
Sasza. Pomóż mi dojść do Koli.
Może on jeszcze oddycha.
Może on jeszcze oddycha.
Kolieńka.
Może on jeszcze oddycha.
Kolia.
Może on jeszcze oddycha.
Może on jeszcze oddycha.
Kolia. Kolieńka.
Ile mamy czasu?
Nie wiem.
Może jeszcze zdążymy.
Godzinę, dwie. Nie więcej.
A do świtu?
Kolia.
Kolieńka.
- Kolia. - Luda.
- Sasza. Ty żyjesz? - Jak się masz?
Pomóż mi się stąd wygrzebać. Nie chcę siedzieć w tej dziurze.
Mamo.
Stój!
Sasza!
Stój, kapitanie!
Strzały?
Sasza?
Sasza.
Żyjesz? Chodź na gałęzie.
Sasza, Luda, chodźcie na gałęzie.
Sasza.
Jak to się mogło stać? Przeżyłeś całą wojnę bez jednej rany.
Dlaczego?
Idziemy.
Musimy wrócić do namiotu.
To jedyna szansa. Odkopiemy, co się da i zaczekamy do rana.
Jak? Jest całkiem zasypany.
Nawet nie wiemy, gdzie on jest.
2030 kroków stąd.
Liczyłem, jak schodziliśmy. To około półtora kilometra.
Ile? Półtora kilometra?
Nie dojdę. Nie dam rady.
Tam jest pod górę i wieje.
Uda ci się. Wszystko jest możliwe.
Jest jeszcze jedna opcja. Pójdę po niezbędne rzeczy.
Nie, Rustem. To niebezpieczne.
Słuchajcie, ja dam radę.
Mam dość siły.
Zaczekajcie w wąwozie.
Jak nie wrócę za pół godziny, idźcie po śladach.
Uda nam się. Słyszysz? Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze.
Obudź się. Nie śpij.
- Nie mogę. - Obudź się. Nie wolno spać.
Wstawaj.
Musimy iść.
Musimy iść.
Minęło pół godziny?
Trudno powiedzieć. Ciężko mi się myśli.
Spójrz na mnie. Pójdziesz i się nie zatrzymasz.
2030 kroków.
Będziesz szła bez przerwy.
Pójdziesz prosto do namiotu. Nieważne, czy idę za tobą, czy nie.
Ważne, żebyś szła na górę do namiotu. Rozumiesz?
Obiecaj, że nie będziesz się zatrzymywać.
- Dobrze. - No to naprzód.
Igor, nie zostawaj z tyłu.
Idziemy.
Igor!
Idziemy na górę. Musimy iść dalej.
- Wstawaj. - Zina, idź.
- Wstań, proszę. - Kocham cię.
- Co? - Zawsze cię kochałem.
Tylko bałem się do tego przyznać.
- Idź. Uda ci się. - Nigdzie bez ciebie nie pójdę.
Nie zostawię cię. Rustem już odkopał namiot.
Rozpalił w piecu, wszystko zrobił. Wstawaj!
Igor, ja zaraz wrócę.
Wrócimy po ciebie, zaczekaj tu na nas, dobrze?
Wrócę po ciebie.
Wrócę. Zaczekaj.
Sześćset pięćdziesiąt.
Sześćset pięćdziesiąt.
2 LUTEGO 1959 ROKU ZGINĘŁO DZIEWIĘCIORO TURYSTÓW
Z GRUPY PROWADZONEJ PRZEZ IGORA DIATŁOWA.
PROWADZĄCY ŚLEDZTWO PROKURATO L. N. IWANOW UZNAŁ,
ŻE ICH ŚMIERĆ NASTĄPIŁA W WYNIKU NIESZCZĘŚLIWEGO WYPADKU,
SPOWODOWANEGO POTĘŻNĄ SIŁĄ.
DLA UCZCZENIA PAMIĘCI TURYSTÓW,
POBLISKA PRZĘŁĘCZ OTRZYMAŁA NOWĄ NAZWĘ:
PRZEŁĘCZ DIATŁOWA
81, 82, 83, 84...
Ktoś widział moje buty?
- Już szukam! - Koło mojego plecaka.
Są.
- Dziękuję. - Proszę.
Macie 15 kopiejek? Sławka chce zadzwonić.
Jasna sprawa.
Zapomnieliśmy o soli.
Trzy kilo. Kto weźmie?
Ja. Mam jeszcze mnóstwo miejsca.
Patrzcie!
Dziura.
Będziemy oglądać gwiazdy.
- I co? Zaszyje się po drodze. - Kto zaszyje?
- Ja, Kolia. Ja osobiście. - Nie wierz jej!
- A kto ma wagę? - Ja mam, towarzyszko.
Ale tu macie bałagan!
To jest twórczy nieład.
- Widziałeś Igora? - Zaraz przyjdzie.
Mam, możemy śpiewać!
- Śpiewajmy! - Wszyscy razem.
- A co z Igorem? - Zaraz przyjdzie.
Stop, jeszcze raz. Od początku.
Polami, lasami, tam gdzie zbocze kamieniste,
swierdłowską ziemię przeszli wzdłuż i wszerz.
Patrz, przyjacielu, z pieśnią na ustach idą turyści,
- mocniejszych od nich nie ma... - Jest Igor! Chodź do nas!
Patrz, przyjacielu, z pieśnią na ustach idą turyści,
mocniejszych od nich nie ma, mów co chcesz.
Drogi trzeci dzień, razem szczękami zębami.
Każda kiszka w brzuchu marsza głośno gra.
Ale nie martw się, wkrótce wrócimy do mamy
i w studenckim klubie będzie bal.
Ale nie martw się, wkrótce wrócimy do mamy
i w studenckim klubie będzie bal.
Brawo!
Daj mi tę puszkę.
Nie tę.
- To na wyprawę! - Gulasz daj!
Tekst: Hanna Osuch
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.