Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Nu kan ik zien.
Mijn lieve zoon, de dood is slechts een sluier van rook.
Je hoeft er alleen maar je hand doorheen te strekken.
En dan zul je degenen vinden van wie je houdt.
Hier heb ik haar gevonden.
- Hallo. - Goedemorgen.
Hallo. Ik ben Stellan, je mentor.
- Eva. - Oké.
Ik zal je rondleiden.
- Kom binnen. - Bedankt.
Dus... Deze is voor de bibliotheek.
Dit is voor het museum. Het geeft je 24 uur per dag, 7 dagen per week toegang.
- En dit is voor het koffiezetapparaat. - Bedankt.
Oude medische kunst.
De Renaissance.
In de bibliotheek hebben we een aantal teksten
over precolumbiaanse sjamanistische geneeskunde.
Eigenlijk doe ik onderzoek naar 18e-eeuwse geneeskunde.
- Ik weet het. Ik wilde je de baby laten zien. - Oké...
Zie je dat?
Ik heb geen tijd om je de 18e eeuw te laten zien,
maar je vindt hem zelf wel aan het einde van de gang. Oké?
Goed.
Eva, wat ben je aan het doen?
Waar ga je naar toe? Ga zitten. We zijn nog niet klaar met praten!
Wat ga je doen? Geef antwoord!
Antwoord geven! Kijk me aan!
Raak me niet aan!
De testresultaten geven aan dat de behandeling een belasting voor je hart is,
iets dat een complicatie is, gezien je toestand.
Je nam een groot risico door hierheen te verhuizen, weet je.
- Nu ben ik hier. - Dat ben je, ja.
- Hoi! - Ik heb donuts. En koffie!
Kom eens.
Het spijt me van gisteren. Ik was gestrest en had haast.
Wees dat niet. Je hoeft niet voor me te zorgen.
Eens kijken...
Je bent met hoge cijfers afgestudeerd
aan de medische faculteit van de Universiteit Leiden.
Je proefschrift ging over de toepassing van biotechnologie in de oncologie.
Je werd chirurg voordat je het moeilijke besluit nam alles te laten vallen,
en de gevallen van een 18e-eeuwse arts
in een afgelegen district van Pruisen te gaan bestuderen.
Wat is daar zo raar aan?
Je moet toegeven dat je CV vrij ongebruikelijk is.
Mag ik je iets vragen? Waarom Dr. Anmuth?
Ik wil onderzoeken waarom artsen niet meer naar patiënten luisteren.
Wanneer werden de gewaarwordingen van patiënten van hun eigen lichaam irrelevant?
Dat was niet zo tot de 19e eeuw, en misschien bewijst het werk van Anmuth het.
Bekijk de anatomische modellen van het museum uit de 18e eeuw. Zij zijn perfect.
In die tijd werden grote vorderingen gemaakt in de studie van het menselijk lichaam.
Ze zouden het tot in detail kunnen nabootsen.
Maar tegelijkertijd zagen artsen patiënten niet meer als mensen,
en in plaats daarvan begonnen ze zich alleen op het fysieke lichaam te richten.
Het lichaam is een object geworden, een speelveld.
Waarom zijn we over de grens van de huid gegaan?
Ik wil je iets laten zien. Kom.
- Nu? - Ja.
Dit is het kostbaarste boek van de collectie. Alsjeblieft.
Honderden persoonlijke verslagen van Anmuths patiënten, door hem opgeschreven.
Er is geen vergelijkbaar boek over arts-patiëntrelaties.
Het is uniek.
Ik probeer voorbeelden te vinden waarin gevallen uit dit boek...
verschijnen in zijn correspondentie met ambtenaren en anderen.
Er moet ergens een verband zijn, maar ik heb het niet gevonden.
- Misschien vind jij het wel. - Ja...
- Sorry. - Is alles goed?
- Ja. - Eva?
- Ben je oké? - Ja!
Ik maakte me zorgen om je. Omdat je laatst wegrende.
- Hebben ze namen? - Ja.
- Wat? - Dit is Alexander.
- Een jongen. - Ja.
Dit is Tina.
Het is oké.
Ik vraag me af wat ze heen zouden gaan als hier geen dak was.
Ze is dichtbij. Ze staat op het punt me te vinden.
Ze is een paar pagina's verwijderd van waar we allemaal vandaan komen.
18 april 1729.
Mijn jonge bediende Maria stond op het punt te bevallen.
Haar dromen erover waren heel duidelijk.
Ze had pijn, dus ik gaf haar rood koraalpoeder. Maar de pijn nam toe.
Ik assisteerde meestal niet bij bevallingen. Maar omdat ik van Maria hield,
hielp ik de verloskundige die ervoor zorgde dat Maria in de schuur zou bevallen, -
-aangezien de situatie snelle actie en enige discretie vereiste.
Het gaat goed, Maria.
Het gaat goed.
Dit is geen kind.
Maria...
Ik snap het niet. Maria at goed, niet zoals vrouwen die niets te eten hebben.
Ga...
Het gaat goed.
Als de natuur de inhoud van de baarmoeder afstoot voordat de tijd rijp is, -
- heet dat abortus, uit het Grieks.
Zoals wanneer de knoppen van wijnstokken
eraf vallen voordat nieuwe scheuten groeien.
Maria's dromen laten een heel ander scenario zien:
Een normale maar ongewenste zwangerschap.
Dromen kunnen een dokter soms op een dwaalspoor brengen.
Elizabeth von Ouerbach, de vrouw van de gouverneur van Tecklenburg,
heeft me dit een paar jaar geleden bewezen.
Ik voelde mijn hart bonzen, mijn bloed met geweld stromen.
Alles was rood en wervelend.
En toen zakte ik ineen... uitgeput.
Je droom klinkt meer als die van een zwangere vrouw...
...dan als vrouw met koorts.
Ik denk niet dat dat mogelijk is.
Mijn man is erg ambitieus en vol plichtsbesef.
De jaren gaan voorbij als ware het één dag, voor een beroepsmilitair.
Een officier moet eerst nadenken aan de toekomst van het koninkrijk,
en dan aan zijn gezin.
Ik heb dat leren accepteren.
Hoewel ik ben opgegroeid in een gezin dat zich meer toelegde op de kunst van het schrijven
dan op de kunst van het oorlogvoeren.
Misschien zijn mijn dromen daarom zo ongewoon.
"Alleen in het voorjaar groeien kweepeer en granaatappel..."
"Stromen water van de in de ongerepte tuinen van jonge meisjes",
"en druivenbloesems bloeien in de schaduw van de scheuten van de wijnstokken."
"Maar voor mij is er geen seizoen waarin de liefde zwijgt..."
Sindsdien is een deel van mij in haar kamers achtergebleven.
Leg dat neer. Daar...
U wilde me spreken, meneer Langwer?
Ik dank u uit de grond van mijn hart voor uw komst, mevrouw.
Wel, ik wilde u dit al een tijdje vertellen.
Meester Günter is zeer begaafd. Hij heeft veel aandacht nodig,
zeker gezien zijn studies Latijn en filosofie.
Daarom zou het passend zijn als de jonge meester Valentin
een andere leraar zou hebben.
Ik zie het verband niet.
Dan kan ik mij exclusief aan meester Günter wijden.
Zijn studieniveau vereist meer inspanning.
Valentin, wat denk je?
Ik ben blij, mam, want de leraar stinkt.
Uw advies is waardevol, meneer Langwer.
De vooruitgang van Günter geeft me veel vreugde.
En zoals u ziet, is de jonge Valentin het ermee eens. We zoeken een nieuwe leraar.
Het is een genoegen dat mijn nederige wens wordt gerespecteerd, mevrouw.
En wat jou betreft, meester Valentin, jij moet studeren zonder afleidingen.
- De kaarsen zijn aan. - Om je thuis te verwelkomen, Heinz.
Dank je, Elizabeth, maar ik ben hier maar kort.
Dan is je bezoek des te belangrijker. Ik moet je wat vertellen.
- Je derde zoon wordt deze zomer geboren. - Dat vervult me met vreugde, Elizabeth.
Ik zal een nieuwe dokter inhuren die Johan Anmuth moet helpen.
Een geschikte jongeman om enkele van zijn patiënten over te nemen.
En nu, na dit schitterende nieuws, zal hij voor je zorgen tijdens je bevalling.
Maar... Johan heeft me geholpen toen onze twee zoons werden geboren.
Dit gezin kan de zorg van Johan Anmuth niet meer krijgen.
Ik smeek je, Elizabeth... Twijfel niet aan mijn beslissing.
Mijn kind is in orde.
Wat?
Mijn kind is in orde. Hij is bij de boom.
- Waar heb je het over? - Wees niet droevig.
Het is geen bloed meer, het is sap.
Maria, begrijp je niet dat door zo te spreken,
je alles wat er over je wordt gezegd geloofwaardig maakt?
Ze praten met mij, degenen die ze dood noemen.
Maria, ze worden dood genoemd omdat ze niet meer leven.
Dan weet ik niet wat ze zijn, maar ze praten tegen me.
Valentin?
- Wie heeft je hierheen gebracht? - Maria.
Heeft ze dat gedaan?
Het is fijn je te zien.
Je bent gegroeid.
- Wie is het? - Dat ben ik.
Godzijdank, ik dacht dat ik het was!
Laten we naar onszelf kijken en zien of we een foto van ons tweeën kunnen maken.
Günter, wacht.
Generaal Von Ouerbach. Gaat u zitten.
Wat is de reden van dit bezoek?
Helaas is er wat onrust in Tecklenburg.
En met onrust beginnen geruchten. De vruchten van onwetendheid en bijgeloof.
De geruchten gaan over vermoedelijke hekserij
met een vloek die vrouwen verhindert normaal te bevallen.
Er wordt gezegd dat uw aderlatingen niet effectief zijn.
Sommige van de meer dwaze geruchten beweren
dat de aderlatingen het werktuig van de vloek zijn.
Het is allemaal onzin, en we moeten zeker het niet bevestigen,
maar geruchten kunnen gevaarlijk en ongepast zijn.
U hebt vast de geruchten gehoord dat uw dienster,
of de "heks" zoals de gewone mensen haar noemen,
zwanger was van uw kind, maar dat zij het ten bate van u heeft weggemaakt.
Ik zou nooit in zoiets absurds geloven. Maria is als een dochter voor mij.
Ik ken u al vele jaren, Anmuth, en ik vertrouw op uw integriteit.
U hebt zorgvuldig voor mijn gezin gezorgd.
Maar het spijt me te moeten zeggen
dat het erg jammer is dat u ervoor hebt gekozen om voor Maria te zorgen.
Haar familie kon nauwelijks voor zichzelf zorgen, laat staan een extra kind.
Ik heb geen twijfels bij mijn beslissing.
Kunt u uw zoon vragen niet met mijn instrumenten te spelen?
Günter!
Ik begrijp je motieven, Anmuth,
maar ik heb een verantwoordelijkheid tegenover
de burgers en Zijne Majesteit Koning Fredrik Vilhelm.
Deze geruchten moeten worden uitgeroeid.
Bijgeloof knaagt aan het verstand van mensen. Het is een worm die ons verzwakt.
De grote weg die we aan het bouwen zijn,
zal leiden naar een nieuw tijdperk in onze kleine provincie.
Uiteindelijk worden we een deel van Pruisen, niet alleen een verre echo.
We hebben vrede nodig. Daarom heb ik een nieuwe dokter ingehuurd om je te helpen:
Nils Lindgren, een begaafde jongeman uit Zweden,
die de grote achting van de rechtbank heeft.
Met zulke stapjes bouw je aan de toekomst van een koninkrijk.
De rechtbank kan het ongepast vinden dat de familie van een generaal onder uw hoede is.
Tenminste, zolang de geruchten de ronde doen.
U hoeft niet meer naar onze residentie te komen.
Lindgren zal voor mijn vrouw en mijn kinderen zorgen.
Günter!
Alles is normaal. U hoeft zich geen zorgen te maken.
Tot ziens, mevrouw.
Johan Anmuth zou roodkoraalpoeder voorgeschreven hebben.
Ja, dat weet ik. Maar nu is het niet nodig.
Ik eis een toelichting op uw werkwijze. U heeft mijn vrouw aangeraakt.
Vertrouw alstublieft op mijn methoden.
Alleen door het lichaam te onderzoeken, kunnen we er ziekte of gezondheid in zien.
Het lijkt misschien onnadenkend, misschien onheilig.
Maar de waarheid is dat artsen ontdekkingsreizigers zijn.
Het onontgonnen terrein is het menselijk lichaam, dat een universum verbergt.
Dus net als u slaan we moedig nieuwe wegen in.
Spreek niet over moed tegen mij.
Ik zou u graag geloven, maar niet ten koste van mijn vrouw.
Niet bedoeld om te kwetsen, maar om mijn plicht te doen met een zuiver geweten,
moet ik de procedures volgen waarin ik geloof.
Het gaat mij niet om de verhalen van de patiënt, maar om hun organen,
en hoe ze werken, onderhuids.
Ik weet niet of u buitengewoon brutaal of buitengewoon wijs bent.
Meneer.
- Te diep. Hij zal te veel bloed verliezen. - We moeten de wond dichtschroeien.
Ik doe het! Geef me het ijzer.
Alsjeblieft.
Gierstzaden!
Klaar.
Het was juist om onder de knie te snijden.
Het laat het bloed stromen en het elimineert slecht bloed.
Elisabeth, zelfs de grond waarop ik loop, voelt onzeker.
Vrouwen bevallen niet meer zoals de natuur dat vraagt.
Maria is er een van.
Ze praat over de doden alsof het zaadjes zijn die geplant moeten worden.
Ze voelt dat de aarde een baarmoeder is die alle kinderen voedt die zijn gestorven.
Moeten zulke gedachten enig vertrouwen winnen?
Of afgedaan worden als gevaarlijke onzin?
- Hoi! Ik kon niet stoppen met lezen. - Je bent er weer.
Bedankt dat ik de brieven mee naar huis mocht nemen.
- Het is oké. - Ja.
Kijk. Eindelijk scannen we het boek en de brieven.
En dan, met behulp van een algoritme,
kunnen we gebeurtenissen, plaatsen en namen lokaliseren en zoeken.
En dan vergelijken we de twee bronnen.
Aan de ene kant hebben we de brieven, de gebeurtenissen zoals ze plaatsvonden.
En dan hebben we het boek in zijn verhalende vorm.
De brieven zijn ongelooflijk. Ze zetten het werk van Anmuth in een nieuw licht.
Het is alsof je anatomie bestudeert door middel van poëzie.
Het boek is de huid aan de buitenkant, de brieven zijn het kloppend hart.
Je weet niet waar je aan begint.
Laten we elkaar zien op de afgesproken plaats, zoals eerder.
Ik twijfelde of ik zou komen.
Ik wilde weten hoe je je voelt.
Ik begrijp dat je zij aan zij werkt met een andere arts.
Elizabeth, je kunt niets doen.
Mijn man is niet je vijand.
Ik denk dat ik moet stoppen als arts.
Ik ben in verwachting.
Er is een maand verstreken sinds de laatste menstruatie.
In de zomer wordt hij geboren. Ja, een jongen.
Ik voel het, zoals ik dat eerder deed.
Ik wil dat je voor me zorgt. Ik wil jou als mijn vertrouweling.
- Dat kan ik niet. - Johan...
Ik moet gaan.
Hoe gaat het met Valentin?
Nou... hij zit altijd met zijn hoofd in de wolken.
Hij heeft zo'n mooie geest.
Valentin!
Blijf uit de buurt van mijn zoon!
Wijk nooit meer van mijn zijde! Dat is een bevel!
- Waarom wil je de boom omhakken? - De weg gaat hierlangs.
Nee...
Hou je mond, heks, of ik reken eigenhandig met jou af!
Als u niet in staat bent om voor uw eigen dienster te zorgen, dan zal ik dat doen.
Die heks leidt Valentin op een dwaalspoor. Begrijpt u dat?
Tijd met haar doorbrengen is het laatste wat mijn zoon nodig heeft.
De jongen is gemakkelijk te beïnvloeden.
Zijn fantasie vormt een bedreiging, net als die van zijn moeder.
Soms herken ik hem amper. Hij is zwakzinnig.
Ik begrijp niet wat hij denkt.
Alles lijkt zo... ongrijpbaar.
Wat voor u moeilijk te begrijpen lijkt,
is voor Valentin maar net buiten bereik.
Heeft u ooit geprobeerd een object door een verrekijker te observeren?
Als men te dichtbij komt, wordt het wazig, verwarrend, droomachtig.
Probeer hetzelfde object van een afstand te observeren,
dan ziet u dat het vorm krijgt en duidelijk wordt.
Valentin kijkt daar, ver weg.
Terwijl u alleen ziet wat u vertrapt met uw voeten.
Leer kijken door een verrekijker, Heinrich von Ouerbach,
dan zult u uw zoon duidelijk zien.
Sindsdien is een deel van mij in haar kamers achtergebleven.
Ik probeer te begrijpen waarom Anmuth werd vervangen door een jongere dokter.
En waarom stopte Ouerbach, zijn sponsor, met het steunen van zijn onderzoek?
Het onthult de overgang van de geneeskunde van vroeger naar de moderne geneeskunde.
De jonge dokter, in Halle gestudeerd, had een nieuwe benadering van de geneeskunde.
Hij ging een grens over. Terwijl Anmuth het verleden vertegenwoordigde.
Hij geloofde niet in het aanraken van het lichaam van de patiënt.
Hij had vertrouwen in hun verhalen,
en in het feit dat hun ziel het lichaam beïnvloedde.
We moeten de letters verder onderzoeken. Er moet daar iets zijn.
Kunnen we er niet over praten bij een glas?
Hé! Ik heb een whisky voor je besteld.
Dank je.
Bedankt. Goedenavond. Hoe gaat het met jullie?
Nu gaan we jammen! Vanavond is het Velvet Underground eerbetoon. Vrijwilligers?
Ik wil zingen.
- Ken je "Candy Says"? - Natuurlijk. Jij zingt, wij volgen.
"Candy Says".
Candy zegt
Ik ben mijn lichaam gaan haten
En alles wat nodig is in deze wereld
Candy zegt
Ik zou graag helemaal willen weten
waar anderen zo discreet over praten
Ik ga de blauwe vogels zien vliegen
over mijn schouder
ik ga de blau...
Wat denk je dat ik zou zien?
als ik kon weglopen van...
U kunt nu naar huis gaan.
Uw vriendin slaapt. Ze is oké. U zou wat rust moeten nemen.
Bedankt.
Welkom terug.
Hier.
Ik hoef je nauwelijks te vertellen dat
flauwvallen een symptoom is van je aandoening.
Maar als je voorzichtig bent, kunnen we het onder controle houden.
Verder staat u voor een moeilijke keuze.
Beloof me dat je snel zult beslissen.
Kom binnen.
- Hoi. - Hoi.
Je bent niet de eerste vrouw die flauwvalt in mijn armen, weet je.
Geen bloemen?
Ik heb iets anders bij me.
- Het spijt me. - Nee, niet nodig.
Ik heb geen zin om erover te praten.
Ik weet dat ik je dit niet moet geven.
Maar ik moest wel.
- Ik moet gaan. - Oké.
Tot straks.
Bedankt.
Dag.
Maria.
Maria?
Maria, zit je iets dwars?
Ja, ja... Je mag daar zitten, Ludwig.
Waarom ben je zo droevig?
Mijn moeder is stervende.
Laat me duidelijk zijn dat ik niet in deze onzin geloof,
en ik durf me niet voor te stellen waar je het vandaan hebt.
Maar ik zal je moeder bezoeken.
Ze is misschien onverantwoordelijk, maar ze heeft echt pech.
Maar u kunt niet meer op huisbezoek.
U ziet het misschien niet, maar Lindgren volgt u als een schaduw.
Naar de hel met Lindgren.
Maria, het spijt me, maar je moeder is overleden.
Ik zag het aan de spiegel.
Ik wil dat je vandaag rust neemt. Doe geen werk.
Heb u zich afgevraagd wie het recht heeft om in uw boek te staan?
De officier en zijn vrouw zullen altijd herinnerd worden dankzij de portretten in de rechtbank.
Ouerbach zal herinnerd worden als weldoener, ondanks wat hij heeft gedaan en zal doen!
De doden zullen, net als mijn moeder en mijn kind, verdwijnen in het niets.
In deze tijden is het belangrijker om over de doden te praten dan over de levenden.
Neem de geest van mensen niet weg.
- Praat over de levenden en de doden! - Rustig maar, Maria.
Niemand luistert naar mij!
Ik zal sterven zonder een spoor achter te laten, want ik heb geen geschiedenis.
Vertel mijn verhaal en het verhaal van de doden.
Geef ons de ziel die we verdienen.
Maria, ik verbied je het huis te verlaten!
Sabbatlunch met het Hoofd van Geneeskunde. Ik geloof niet dat ik heb beloofd te komen.
Dat deed je wel.
- Het is hier leuk. - Ja.
Wel, dit is voor het eerst.
- Moet de invloed van je vriendin zijn. - Dr. Morgan, dit is Eva.
- Een genoegen. - Aangenaam. Kom binnen.
- L'chaim! - L'chaim!
Dus Eva...
ik begrijp dat je een onderzoeksbeurs aan de universiteit hebt. In welk vak?
Ik was oncoloog in Nederland,
en nu wil ik de geschiedenis van de medische kunst onderzoeken.
Interessant.
Echt? Wat een enorme verspilling. Waarom zou je dat willen?
Zijn we gedoemd om ons hele leven hetzelfde te doen?
Natuurlijk niet. Niet als je te maken hebt met ziektes.
Ik wilde je niet beledigen. Maar waarom zou je je onderdompelen in het verleden...
in plaats van de uitdagingen van de moderne geneeskunde aan te gaan?
Vraagt u zich niet af hoe ver de wetenschappelijke vooruitgang moet gaan?
- Ik denk dat Eva wil zeggen... - Eva kan zichzelf best verdedigen.
Je moet aan de toekomst denken
en hoe om te gaan met de echte problemen waarmee we worden geconfronteerd.
Ik stel graag vragen over het heden, het verleden en de toekomst,
omdat ik wil weten wat ons heeft gemaakt tot wie we zijn.
Ik weet precies wat ik doe. Maar dat is mijn eigen zaak.
Meestal zijn zulke lunches met professoren saai, -
- maar ik vind dit erg vermakelijk.
Jullie klinken als een oud getrouwd stel.
- Je was briljant vandaag. - Dat was niet m'n bedoeling.
Gewoonlijk probeer ik het rustig te houden en niet te vroeg in discussie te gaan.
Ik kijk het graag een beetje aan,
voordat ik tegen het einde inspring met het beslissende punt.
Waarom zou je je überhaupt inhouden?
Dan kan ik mezelf voor de gek houden,
denkend dat ik weet hoe ik dingen moet aanpakken.
Oppervlakkig is het net surfen...
Het is de enige manier waarop ik mezelf kan zijn met iemand van wie ik hou.
Met iemand die het waard is. Zoals jij.
Hou toch op...
Erg goed, Stellan.
Maak je geen zorgen. Het is mijn geluksdag.
Ja... Je hebt veel te veel geluksdagen.
Ik moet je iets vertellen.
Ten eerste... Ik spijt me van het toneelstuk tijdens de lunch met Eva.
Het punt is, Eva is mijn patiënt.
- Ik weet dat ze ziek is. - Ja...
En ze is ook zwanger. Wist je dat?
Nee. Nee...
Ze moet de zwangerschap afbreken, anders kunnen zowel zij als de baby overlijden.
En ik wil dat je haar overtuigt...
Stellan! Stellan!
Niemand kan zeker zijn van zijn ware motieven.
Ik ben geen uitzondering.
Ik ben me niet bewust van mijn motieven terwijl ik dit schrijf.
Een man kan aardig zijn omdat vriendelijkheid hem behaagt.
Een ander kan buitengewoon wijs zijn omdat wijsheid z'n ziel voedt.
Een ander kan een martelaar zijn die op de brandstapel is verbrand,
omdat het in zijn aard ligt om te trotseren en in vlammen op te gaan.
Wanneer kunnen we weten of onze motieven oprecht zijn?
Alleen als onze acties geen deel uitmaken van onze natuur.
En wanneer kunnen we er zeker van zijn dat ons handelen niet in onze natuur ligt?
Alleen als we tegelijkertijd op twee tegenovergestelde paden reizen.
Maria, waarom zeg je niets?
Je moet tegen me praten, alsjeblieft.
Zeg wat je wilt. Ik beloof te luisteren.
Mijn moeder komt uit de boom omlaag...
Ik zeg haar dat ze moet stoppen.
Maar ze luistert niet.
Ze komt naar me toe.
Ze fluistert in mijn oor.
Ze vertelt over een tragedie...
Over een kind...
Een kleine jongen.
Valentin.
Verbrandt het allemaal! Daar ook!
Valentin!
"De dag dat de grote boom werd geveld, stierf Valentin Ouerbach, acht jaar oud."
"Het diepe water van het meer slokte zijn lichaam op."
"Dood door verdrinking."
Stellan!
Stellan?
Wat is er mis?
Wat is er mis met jou?
Ik ben al de hele dag naar je op zoek. Je telefoon is uitgeschakeld.
Je stal het boek uit de bibliotheek. Ben je gek geworden?
Ik wilde je het zeggen. Het is hier.
Er is iets ongelooflijks gebeurd. Ik droomde van Valentins dood.
- Het boek beschrijft wat ik heb gedroomd. - Je moet het gelezen hebben.
Je hebt het boek maandenlang bestudeerd.
Nee. Het staat helemaal aan het eind van het boek.
Wat is er gaande?
Ik denk niet dat je zo veel aan je dromen moet denken. Je hebt grotere problemen.
Morgan vertelde het me. Je bent zwanger.
- Dat is mijn zaak. - Nee, niet als je je leven riskeert.
Mijn kind zal me geen pijn doen. Ik weet dat. Het komt goed.
Je bent gek.
Valentin...
De dood van mijn zoon tot in het kleinste detail beschreven.
Hoe kan hij zoiets schrijven?
Ik denk dat hij gek is, mijn heer.
Hij schonk geloof aan die kwade vrouw. Hij is haar visioenen gaan opschrijven.
Hoe durft die heks mij te beledigen als...?
Elizabeth, ga weer liggen. Het kan nu elk moment gebeuren.
Waar zijn jullie over aan het samenspannen?
Hoe ben je hieraan gekomen?
Maakt u zich geen zorgen, mevrouw. Dat zijn de woorden van een dwaas.
Elisabeth? Elisabeth!
Mijn mooie...
Wat is er gebeurd, mam?
Er is niks gebeurd.
Valentin mag de residentie niet verlaten.
En jij... Je bent oud genoeg om voor je broer te zorgen.
Probeer van hem te houden...
Maak je geen zorgen, moeder.
Denk je dat ik over het hoofd kan zien wat Anmuth heeft gedaan?
- Ik moet een voorbeeld stellen. - Laat me gaan.
Kom hier, Elisabeth.
Elisabeth. Elisabeth! Ik tolereer je gedrag niet!
Elisabeth?
Bedienden. Bedienden!
Adem alsjeblieft langzaam.
Alle dingen die we nooit tegen elkaar hebben gezegd, zijn niet verloren gegaan.
Elke stap, elke fout, elk geheim bracht me hier.
Ik kan niet leven zonder jouw liefde.
Maar je moet...
Hij is een mooie jongen. Zoals je je hem altijd had voorgesteld.
Nee, daar mag je niet naar binnen!
In opdracht van Zijne Majesteit Koning Fredrik Vilhelm,
en op verzoek van generaal Heinrich von Ouerbach,
wordt Johan Anmuth naar het psychiatrisch ziekenhuis in Tecklenburg overgebracht.
Nee, dit kun je niet doen! Laat me gaan!
- Je kunt niet... - Maria!
Nee!
Doe dit alsjeblieft niet!
- Nee, nee, nee... - Maria!!
Geen ongepast gedrag.
Nee, nee...
Ze bereikt me binnenkort waar de schaduwen groeien.
De soldaten zullen zeggen dat ze stierf aan koorts.
Mensen die haar haten zullen blij zijn, maar niemand gaat echt dood.
In ieder geval hebben ze hem nu meegenomen.
Wie hebben ze meegenomen?
De gekke Anmuth. Gek als Maria, van wie je zoveel houdt.
Maria is mooi!
De boom waar jullie elkaar ontmoeten is er niet meer.
Het is niet waar!
Jij eerst. Dan kun je het zelf zien.
Houd je ogen open. Wijd open.
Zo wijd open dat je je adem inhoudt.
Geen tijd, geen ruimte, geen angst meer.
Geen angst meer.
Slechts een glimp van begrip terwijl je een nieuw pad bewandelt.
De baby is in orde.
Maar je moet een keizersnede hebben.
En voordat we zo ver komen, moeten we iets met je hart doen.
En hoe eerder, hoe beter.
Robotchirurgie is het minst traumatisch voor jou, maar het is hoe dan ook ernstig.
Ik ben niet bang. Niet meer.
Dat is wat er tussen jou en mij is gebeurd.
Alles wat we nooit tegen elkaar zeiden.
Het is niet verloren.
Elke stap, elke fout, elk geheim bracht me hier.
Alle emoties van de geest vinden op de een
of andere manier hun weg naar andere mensen.
We vinden onze weg en ontdekken nieuwe werelden,
nieuwe mensen om van te houden.
Ik wou dat ik jouw kracht had, Eva. Dan zou ik een beter mens zijn.
Dit is een ondraaglijke situatie voor jou.
Je moet niet alleen zijn.
Ik hoor bij jou.
En jij hoort bij mij.
Ik heb geprobeerd je te bellen. Over Eva. Ze heeft je steun nodig.
- Ze heeft tegen me gelogen. - Ze houdt van je, in godsnaam!
Wat weet jij van liefde?
Oké. Ik rijd terug naar het ziekenhuis.
Ik ga achter die machine zitten en doe alles wat ik kan voor haar.
Ik weet niet wat er zal gebeuren, maar wat ik doe, doe ik uit liefde.
Je kunt medelijden met jezelf hebben, of deelnemen aan een soort liefde
die je maar één keer in je leven kunt meemaken. Als je geluk hebt!
Mijn beste Johan, ik had nooit kunnen bedenken...
dat een enkele dag een heel leven kan omvatten.
Dezelfde dag dat mijn derde zoon werd geboren,
namen ze jou mee, en werd Valentin dood gevonden in het meer van Tecklenburg.
Niets zal zijn zoals voorheen.
Ik weet niet hoe jij deze gebeurtenissen kon voorspellen.
Ik wou dat ik jouw kracht had. Dan zou ik me minder verloren voelen.
Waar zijn je woorden nu?
Mijn heer.
Meester Günter.
Vergeef me.
Voor jou, moeder.
Mr Morgan, we zijn klaar als u zover bent.
Mijn lieve Elisabeth. Een mens, zelfs een middelmatige zoals ik, -
- kan zijn geest zo verheffen dat hij de wereld van engelen kan voelen.
En toch kan iets in de mens deze lichtwezens jaloers maken.
Het vermogen om met je hoofd in de wolken te lopen-
met tegelijkertijd onze voeten stevig op de grond.
Mijn zoon Valentin stierf niet.
Hij staat op zijn tenen en reikt omhoog naar een nieuw gezicht.
En hier ben ik.
Veel geluk, kleine jongen.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.