Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Posłuchaj mnie uważnie. To koniec.
- Mogę zobaczyć? - Coś nie tak?
Milton... nietypowe nazwisko.
Sprawdź, czy Daniel Milton ma córkę o imieniu Eve.
Chyba odzyskam odznakę.
- Co się dzieje? - Szok anafilaktyczny.
Trzeba ich odwieźć do domu.
Policja!
- Neal? - Yvette... a może Anna?
Wypuśćcie mnie!
Nie wyjdziesz stąd, drzwi są pancerne.
O, nie...
Tato?
W ROLI GŁÓWNEJ
TEMPLE
W POZOSTAŁYCH ROLACH
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
- Włącz radio. - Nie.
- Dlaczego? - Jestem głodna i zmęczona.
A ja zasypiam za kółkiem.
To nie śpij.
Nie odbierzesz?
To nie mój.
Cholera.
Co robimy?
Możemy wyłączyć, ale i tak będzie dzwonić.
Trzeba jej odpisać.
Już.
- Dlaczego ja? - Znałaś go.
"Głowa mi pęka"?!
To chcesz wysłać?
Sam napisz, jak ci nie pasuje.
- Tak lepiej. - Wysyłam.
Nasze też wyłączmy, żeby nas nie namierzyli.
Idziesz?
Tak.
Gdzie jesteśmy?
Jeszcze daleko.
Jesteś pewien, że to konieczne?
Spuściliśmy dwa ciała w tunelu, możemy i trzecie.
Kiepsko na tym wyszliśmy.
Może da się tego uniknąć?
Możemy nie dyskutować?
Co? Musimy o tym rozmawiać.
Chyba nie myślisz, że zgodzę się na...
Jedziemy do miejsca, gdzie miałem pochować Beth gdyby...
zmarła.
Jasne.
Dziękuję.
Przegadajmy plan.
Przy domku jest jaskinia, chodzę do niej od lat.
Przewieziemy go łodzią i wrzucimy do wody. Musimy tylko dociążyć ciało.
PÓŁ ROKU WCZEŚNIEJ
Elegancko!
Owszem.
Chyba mi się nie oświadczysz?
Nie, wynająłem w ostatniej chwili.
Wcześniej nie wiedziałaś, czy wyrwiesz się od...
Jacka. Możesz wymawiać jego imię.
Powiedziałeś, że jesteśmy w podróży poślubnej?
To był najtańszy pokój.
Poczułam się wyjątkowo.
Mam coś dla ciebie.
Naprawdę? Nie musiałaś.
To nie złoty zegarek, a i tak kupiłabym najtańszy.
Co to?
"Skala psychopatii".
Twierdzisz, że reprezentujesz 1% chirurgów,
którzy nie odczuwają podstawowych emocji, więc postanowiłam sprawdzić.
Podkreśliłam oczywiste odpowiedzi.
"Powierzchowny urok"?
"Wielkościowe iluzje dotyczące własnej wartości", nieźle.
"Brak wyrzutów sumienia"?
Taka prawda.
Gdybym czuł cokolwiek,
- powiedziałbym ci, że jestem zachwycony. - Nie ma za co.
Miło wreszcie się nie spieszyć.
Tak.
Przepraszam. Halo!
- Pan do mnie? - Żeby pan wiedział.
Zauważył pan coś, parkując?
To są miejsca dla takich biedaków jak ja, nie dla was.
Zaraz wrócę.
To nie jest debata, przestaw wóz.
Powiedziałem, że zaraz wracam.
Nie dopniesz swego. Uspokój się.
Rzygać mi się chce na widok takich buców.
Stoi pan z dzieckiem na piersi!
Poza tym on jest większy i niewyspany.
Niewyspany? On? To ja się nie wysypiam! Mały ząbkuje!
Przyjechałem tu, żeby żona mogła popłakać w spokoju w toalecie!
To go obciąży.
Mogłeś przestawić auto.
- Stój. - Nic mi nie jest.
Jesteś cały we krwi.
Cholera.
Ty też.
Ile mamy kasy?
Kasy?
Tyle, a co? Mam kartę.
Mogą ją namierzyć.
Musimy zmienić ciuchy.
- Nie mogą rzucać się w oczy. - I muszą być tanie.
Myślałam, że będziesz w tym lepszy jako chirurg.
Pozwalam ci wygrać.
Jasne, głuptas ze mnie.
No dobra...
Piękne miejsce!
Tak.
Też macie Groupona?
Niestety nie.
Zapłaciliśmy pełną cenę.
Świętujecie rocznicę?
Pobraliśmy się rok temu na wiosnę i chcieliśmy to uczcić.
Gratuluję. My nie jesteśmy małżeństwem.
Pracujemy razem.
Potrzebowaliśmy odpoczynku i prywatności.
Seksualne relacje nie są dobrze widziane w wojsku.
Ale kiedy zobaczyłam, jak przerzuca worek z piaskiem, nie mogłam oderwać wzroku.
A pan zakochał się na widok jej w kamuflażu?
Nie.
Oczarowała mnie od pierwszego wejrzenia.
To tamten facet. Masz zapasowe koło?
Kupiłem ten samochód sześć godzin temu. Nie sprawdziłem.
Ja bym sprawdziła.
Byłaś zajęta wypuszczaniem pacjentów, których prawie zabiłaś.
Sprawdźmy.
- Jest. - Bogu dzięki.
Musimy go wyciągnąć.
Jebać.
To nie potrwa długo.
Czy to jego spluwa?
Ta, z której się zastrzelił? Miałaś ją zostawić!
Popełniłam błąd.
Mogłeś przestawić samochód.
Facet był upierdliwy, ale miał rację.
Przepraszam.
To bardzo zła wiadomość.
Kolejna po wielu przykrych niespodziankach z ostatniej doby.
Ale damy radę.
To chyba nie tak. Źle to robisz.
Korzystałem z innego lewarka.
Co za różnica?
Nie umiesz zmienić koła?
Jestem chirurgiem, płacę za to mechanikom!
To nic trudnego, mogę spróbować!
Nie kop leżącego.
Dlaczego jesteś takim zawziętym dupkiem?!
"Zawziętym"?
Opanowałaś tak trudne słowo w obcym języku,
a nie pamiętałaś o zostawieniu broni?
Kazałem ci to zrobić z konkretnego powodu.
Dzień dobry.
W porządku?
Kłopoty z autem.
Podholować?
Nie, złapaliśmy gumę.
Skarbie, przyniesiesz narzędzia z bagażnika?
Dopiero zaczynamy.
Ten lewarek...
Tak?
Jest do góry nogami.
Czyżby?
Nie znamy się na tym, ale poradzimy sobie.
Suńcie się, zrobię to w minutę.
- Naprawdę? - Tak.
Dziękujemy.
Wsadzę to i już...
jesteśmy na przysłowiowym odludziu. Macie szczęście, że przejeżdżałem.
Zwykle nikogo tu nie ma,
a zasięg jest koszmarnie zły.
Zauważyliśmy.
Dokąd zmierzacie?
Na wybrzeże.
Chcemy spędzić kilka dni nad morzem.
Macie mało bagaży.
Dom jest nasz, mamy tam mnóstwo rzeczy.
To miło.
Mamy szczęście.
Dziękuję. Jemu zajęłoby to całą wieczność.
Lubię się na coś przydać.
Rzadko spotyka się dobrego Samarytanina.
Cóż.
Jedźcie ostrożnie. Oby koło nie odpadło...
Dziękujemy.
Natura wzywa, miło było poznać.
Dołączę.
Przed nami daleka droga.
Niech pan kupi kryształy, takie dla TIR-owców.
Co to?
Kierowcy sikają do torebek albo do kartonów.
Włożone do środka kryształy wiążą wilgoć. Nie ma śladu!
Eko-toaleta przyszłości.
Syrena? Słyszy pan?
Chyba ma pan omamy.
Nie pierwszy raz.
W porządku?
Próbuję się odprężyć.
Jednak się panu nie chce?
Dziwne, ale chyba nie.
Proszę się nie krępować,
przed wami długa droga.
Chyba, że poszedł pan ze mną z innego powodu?
Jakiego?
Niech pan mi powie.
Jedziecie z żoną na wakacje
ubrani w dresy.
Pan idzie za mną na siku...
choć wcale się panu nie chce.
Jakby się pan bał, że coś znajdę.
Gdzie masz dragi?
- Co? - Stoimy na granicy hrabstw.
Nie jestem głupi. Na mój widok struchleliście.
- Jak tylko wyszedłem z radiowozu. - Nie, po prostu złapaliśmy gumę.
Wyjechaliście na weekend z jednym plecakiem?
Mówiłem już, że mamy rzeczy na miejscu.
Co kombinujecie?
Ona nie jest moją żoną.
- Co? - Rozwodzę się. Właściwie...
jestem w separacji. Prawie.
Ale nie do końca?
Druga strona o niczym nie wie?
Nie.
- Wiedziałem. Czułem, że coś jest nie tak. - Jak to?
Przyjęliście pomoc, choć mnie nie znacie.
Nie umiemy zmieniać koła.
- I tyle jeśli chodzi o szczerość. - Reszta jest prawdą.
To przez te ciuchy. Wyglądaliście na żółtodziobów.
Nieporadnych dealerów, którzy dopiero wchodzą w temat.
Kiedy ostatnio byłem singlem, takie dresy były w modzie.
Żona odeszła ode mnie z dziećmi.
Kilka lat temu.
Rozumiem.
Współczuję.
Więc kupiłem sobie spodnie "Aladyny", te szerokie.
Pół roku później chłopaki z pubu kazali mi je spalić.
- Idziemy? - Tak.
Przepraszam.
Co tak długo?
To było kompletne szaleństwo.
- Nie wychodzę więcej z domu. - A truposz?
Za chwilę po niego wrócimy.
Nie teraz...
Idzie tu.
- Spróbuj znowu. - Próbuję.
Kurna!
To nie jest wasz dzień.
Mam hak i linkę, mogę was podholować do warsztatu.
- Należy do szwagra. - Nie trzeba.
A co zrobicie? Padniecie trupem wśród drzew?
Jedziemy.
Powiedziałem mu, że nie jesteśmy małżeństwem, jakby co.
Podtrzymujmy iskrę.
Wszystko gra?
Tak.
Na pewno?
Ten weekend mnie zmieni.
Nie chcę wracać do dawnego życia.
Poszliśmy dalej.
Ja mam mniej do stracenia. Ty masz Eve.
Oboje mamy Beth.
Nie musisz przypominać.
Przy tobie czuję się szczęśliwy.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak się czułem.
Może to zabrzmi samolubnie, ale z tobą jest prosto.
Naturalnie
a zarazem mocno.
Przynajmniej dla mnie.
Wiem.
Będziemy mieć problem.
Co zrobimy?
Jeśli pytasz o rozmowę
z Eve, Beth i Jackiem
to czeka nas piekło.
Ale masz rację, nie ma powrotu.
Czyli podjęliśmy decyzję?
Naprawi go pan?
Może. Dziwię się, że w ogóle jeździ.
Greg jest magikiem.
Tak mechanicy z dysleksją mówią o sobie w zeznaniach podatkowych.
Klasyk...
dlatego Daphne za niego wyszła.
O ile pamiętam, nie miała wyjścia!
Tam jest czajnik, odpocznijcie, a ja zajrzę do środka.
Jasne.
MOŻE WYGRASZ NA LOTERII?
Zaparzyłeś sobie herbatę?
Masz jeden kubek.
Jak idzie?
Prawie skończyłem.
Dam znać.
Dobrze.
Może właśnie ktoś znajduje ciało w lesie.
Odpalisz dla mnie silnik?
- O, nie... - Co?
W aucie jest broń. Zapomniałem.
Co teraz?
Mam pomysł.
Przepraszam, mogę skorzystać z łazienki?
Za rogiem.
Czy to Greg Walker?
Kto mówi?
Anita z biura "Euromilionów", ze słonecznego Rotterdamu. Jak się pan miewa?
Dobrze, a pani?
Mam dobre wieści.
Pańska żona, Daphne...
Ona nie kupuje losów.
Chyba jej pan nie zna.
W tajemnicy kupiła los, który wygrał sporą sumę.
Pierdolisz!
Słyszę, że pan jest podekscytowany.
Proszę mówić dalej.
Zanim przekażę panu sumę,
czy ktoś może potwierdzić pańską tożsamość?
Potrzebuję oficjalnego poświadczenia. Jest obok pana prawnik albo polityk?
Może policjant?
Jest tu mój szwagier, policjant.
Czy ten człowiek to Greg Walker?
Tak, jest moim szwagrem.
Proszę przekazać słuchawkę.
Mówi Greg.
Cieszę się, że to pan, inaczej przekazałabym wygraną jakiemuś idiocie.
Porozmawiajmy o sumie...
Mój komputer wolno pracuje... jeszcze chwila...
17 milionów euro!
Siedemnaście?!
Jesteś tego pewien?
Tak.
Powiem jej jutro po kolacji.
Nie ma na co czekać.
Jest inne wyjście.
Jakie?
Możemy jechać prosto.
Nie zatrzymywać się.
To na pewno było tu?
Na pewno.
O ile można odróżnić jedną kępę krzaków od drugiej.
Oby lisy go nie napoczęły.
Niech sobie używają.
- Żyjesz? - Znalazłam go.
Nie!
Wybacz. Przepraszam.
Teraz?!
Pojebało cię? Co z tobą nie tak?
Nie wiem.
Co z tobą?
Bierzesz stopy czy głowę?
Stopy.
Na trzy-cztery.
Nie powinienem, przepraszam.
Bardzo żałuję, że tamtego dnia...
nie pojechaliśmy przed siebie.
Wszystko, co wtedy mówiłem, było prawdą.
A moje uczucia się nie zmieniły.
Jedź.
- Cholera... - Co to?
Wysiadaj!
- Co to? - Pieprzony złom!
Żyjesz?
Jedź.
Dawaj!
Spójrzmy prawdzie w oczy
Jesteśmy w czarnej dupie.
Przypomnij sobie, co nas spotkało.
Los nie chce, żebyśmy dojechali. Nie damy rady.
- Damy. - Jak?
Spokojnie.
To nie w naszym stylu.
Ogarniemy.
Jestem zmęczona. Zadzwońmy na policję.
Nie zgadzam się. Nie odpowiemy za śmierć nie z naszej winy.
Nie mamy wyboru.
Stało się, pora ponieść konsekwencje.
Żadne z nas nie wie, co robić.
Nie istnieje cudowne wyjście z tej sytuacji.
A gdyby było?
O czym mówisz?
A gdyby było cudowne wyjście?
Na litość boską.
Zaraz wracam.
Gubby, mówi Daniel.
Miło cię słyszeć.
Potrzebuję pomocy.
A jeśli będziesz musiał się odwdzięczyć?
Po co się na to narażać?
Dla ciebie.
Tylko dla ciebie.
Taksówka!
Zaraz przyjdziemy.
Lee?
Masz jedną wiadomość.
Tato? Siedzę na komisariacie...
Chyba...
oskarżą mnie o zabójstwo.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Maria Buchwald
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.