Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Choruję na zespół Lancastera.
Nie poddam się. Choćby za cenę ryzyka i łamania prawa.
Jeśli się nie uda, pozwól mi odejść.
Obiecuję.
Mówi Daniel Milton, opowiedz o tym tajnym miejscu.
Szukam chirurga, który zoperuje znajomego, on nie może widnieć w systemie.
Zrobię to, pod jednym warunkiem. Muszę coś przechować.
Powiesz ludziom, że umarła?
Chce ją wyleczyć?
Z pomocą Anny.
Czy Beth znienawidzi mnie, bo nie dotrzymałem słowa?
- Jaka jest alternatywa? - To oczywiste.
Opowiedz o nowej klinice.
Nic specjalnego.
O, rany...
On nie może tu zostać.
Drzwi!
Idiota!
Zapłaci, za to że skrzywdził Sebastiana.
Nie wygląda najlepiej.
Nerki przestają działać.
- Nie mogę się poddać operacji. - Ja ją przeprowadzę.
Inaczej umrzesz, nie chcę tego.
Czy ona wie, że ukradłeś jej nerkę?
Gdzie on jest?
- Nie! - Strzelaj!
NAPISY DO FILMU DODAŁ: ENTER1973
To już... dziś.
Tak. Jak się czujesz?
Cieszę się.
Ja też.
Dziękuję.
Za co?
Że nie wrzuciłeś mnie do morza.
Nie ma za co.
To mieszkanie stało się naszym drugim domem.
Tak.
- Zostajemy? - Nie.
Chcę wracać.
Ja też.
W ROLI GŁÓWNEJ
TEMPLE
W POZOSTAŁYCH ROLACH
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Niezła historia.
Niemal niewiarygodna.
Czyli nie umarła pani?
Nie. To znaczy tak.
I nie zaginęła? Siedzi pani przede mną.
Zgadza się.
Musiał pan być w szoku, kiedy żona...
"zapukała nagle do drzwi o ósmej rano"?
Owszem.
Na pewno.
Czyli ukryła się pani w chacie w lesie
i upozorowała swoją śmierć, bo myślała pani, że jest chora?
Tak.
Czy to nie lekka przesadza?
Pewnie tak.
Każdy inaczej reaguje
na diagnozę śmiertelnej choroby.
Dlaczego pan nie szukał żony? To wasza chata.
Szukałem.
Potwierdzam.
Nie znalazł pani?
Nie.
Schowałam się.
Pod łóżkiem? W szafie?
Wychodzę na wariatkę.
Ukryłam się na plaży.
Na plaży...
Nic pan nie wiedział?
Nie.
Jest pan lekarzem?
Kardiochirurgiem.
Ratuje pan ludzi?
Tak.
Staram się.
Mąż jest wspaniałym specjalistą.
W którym szpitalu?
St. Simons...
Trzeba ich stąd zabrać.
- Może do tunelu? - Być może.
Lee, weź się w garść.
- Zabiłem człowieka... - W obronie własnej.
Jamie, zaparz mu herbaty.
W dzbanku czy w kubkach?
Dzbanek!
Muszę wyjąć kulę.
Teraz? Tutaj?
- Tak. - Kurwa mać...
- Danielu... - Co?
- Danielu! - Czego?!
Przynieście wody.
Szybko!
Lubi pan swoją pracę?
Bardzo.
Czy pańska żona ma ubezpieczenie na życie?
Nie.
Czyli od jej rzekomej śmierci nie zgłaszał się pan po żadną wypłatę?
- Nie. - Proszę sprawdzić.
Macie szczęśliwe małżeństwo?
Bardzo.
Żadnych sekretów, osób trzecich?
Nie.
Nie powinniśmy się widywać.
Racja.
Czy to dobry pomysł? Nadużywamy ją.
Uwalniamy ją od współudziału w dwóch śmierciach.
Powiesz jej, że leżała w podziemiach?
Lepiej, żeby nikt nie wiedział o bunkrze.
Kiedy Lee go uprzątnie, zapomnimy, że kiedykolwiek istniał.
Co zamierzasz?
Zapomnę.
Zespół Lancastera?
Tak.
- Wyleczyła się pani? - Tak.
Po latach opracowywania leku, odkryła go pani
w ostatniej chwili?
Tak.
Miała pani szczęście.
Pomogła zmiana otoczenia.
Jak to?
Zamieszkałam na wsi, z dala od miejskiego zgiełku.
I ode mnie.
Każdemu od czasu do czasu przydaje się taki detoks.
Bez serwisów informacyjnych i bezsennych nocy.
Polecam.
Jest pani zupełnie zdrowa?
O, mój, Boże!
Musiałem, inaczej byś umarła.
Ale jak? Gdzie?
- Tutaj. - W mieszkaniu?
Tak. Rana musi się zagoić. Nie możesz się spotkać z Eve.
Skąd wziąłeś nerkę?
- Czy to ważne? - Oczywiście.
- Liczy się tylko twoje zdrowie. - Powiedz.
Ze szpitala. Od zespołu transplantologii.
Miała trafić do kogoś innego?
Ty też jej potrzebowałaś.
Czuję się dobrze, ale muszę się przebadać.
Zdecydowanie.
Możemy iść?
Tak, proszę.
Udało się!
- Nie zatrzymuj się. - Spokojnie.
- Dlaczego powiedziałaś o plaży? - Tak jakoś.
- Jedźmy do Eve. - Nie możemy jej tak zaskoczyć.
- Nie chcę czekać. - Musisz. - Dlaczego?
Musimy ją przygotować.
Nie wytrzymam.
Wytrzymasz.
Ciesz się życiem!
Ale dziwnie!
- Tak? - Bardzo.
Dzwonię do niej.
Oddzwonię później, nie mogę gadać.
Widzimy się?
- Kiedy? - O piątej? Chcę się upewnić.
Dobrze.
- Gdzie jesteś? Wszystko gra? - Tak, spieszę się na wykład.
Eve, serio?!
Muszę kończyć.
W porządku?
Chyba tak.
Gotowi? Musimy je zrzucić jednocześnie.
Teraz!
JAKA "NOWA NORMALNOŚĆ"?
Przeszczep astrocytów umożliwi nam postęp, na który pracujemy od lat.
Macie szansę znaleźć się na czele rewolucji, przy minimalnej inwestycji.
Ciekawy obszar.
Owszem.
To póki co teoria.
Nie ma pani żadnych danych na jej poparcie.
Strzela pani w ciemno.
- Tak dochodzi do przełomów. - Racja.
Nie do końca.
Spotkałam się z panią z uwagi na Beth Milton, ale byłam sceptyczna.
- Rozumiem. - Pani prezentacja robi wrażenie,
ale nie usłyszałam nic, co zmieniłoby moje nastawienie.
Proszę pani! Przykro mi. Liczyłem, że da się namówić.
Mylił się pan.
Jeśli znajdzie pani dowody,
namówię ją na drugą rozmowę.
Dowody? Z badań na ludziach?
Tak.
- Dzień dobry. - Victorze.
- Uroczy poranek. - Piękny.
- Pracowity dzień? - Bardzo.
Jak się ma Eve?
Dobrze, dziękuję. A Margaret?
Wspaniale.
- Przekaż, że o nią pytałem. - Dobrze.
Wszystkiego dobrego.
Wzajemnie!
No dobra.
Świetnie.
Dobra robota, Joe.
Po nacięciu aorty możemy przyszyć przeszczep. W tym miejscu.
Wyłączamy komórki.
Następnie przechodzimy...
Możesz?
Odrzuć połączenie.
Przepraszam.
Mówiłem, żebyś dzwonił tylko w przypadku awarii.
Gorzej. To katastrofa.
Gdzie jesteś?
- W bunkrze. - Co?
W bunkrze! Musisz przyjechać.
Czekaj tam.
Muszę iść. Dokończysz i zszyjesz pacjenta?
Świetnie.
Lee?
Daniel? Tędy, szybko!
Chodź.
Patrz.
Plan miał nie mieć słabych punktów.
Przecież nie mogłem przewidzieć pogody! Poziom wody się podniósł czy coś.
Dlaczego stąd nie wyjdziesz?
Na górę? Po co?
Trzeba przeciąć łańcuch.
Po co wezwałeś Annę?
A dlaczego nie?
Masz nożyce do metalu?
Przyniosę.
- Co? - Nie widzisz, że jest przerażony?
Próbowaliśmy, ani drgną.
Nie zaplątał się w łańcuch.
A w co?
Czekaj, co to?
Mam. Coś tam jest...
- Co robisz? - Potrzebujesz pomocy.
Nie, dam sobie radę.
Jasne.
Jesteś wystrojona.
Miałam randkę.
Kurna!
- Powiedziałeś jej? - Komu?
- Beth. - O czym?
Że to ja wynalazłam lek!
Jeszcze nie.
- Musisz. - Zrobię to.
- Chcę żyć dalej i odbudować karierę. - Ja też tego chcę.
Ktoś idzie! Szybko!
Wszystko jest gotowe...
Spytaj Hugh o niezbędny protokół.
W Wielkiej Brytanii plaga komarów...
Co tam robiłeś? Wyszedłeś choć na chwilę?
Jamie wydostał się z Londynu?
- Nie do końca. - Jak to?
- Zgłosił się na policję. - Co?!
- Pozwoliłeś mu? - A miałem wybór?
Chciał jeszcze zobaczyć syna.
Nie możesz tu zostać.
Zostanę.
Po tym, co tu się wydarzyło?
Nikt mnie nie znajdzie.
Tamtym się udało!
Zablokowałem wejścia. Zostało jedno, nie do namierzenia.
Oszalałeś. Uciekaj!
Nagle się mną przejmujesz? Po tym, jak spierdoliłeś?
- Kazałeś mi! - Co to zmienia?
Wszystko!
Trzeba ci tłumaczyć najprostsze rzeczy.
- Co takiego? - Złożoność relacji międzyludzkich.
Rzuciłeś, że nie chcesz więcej oglądać mojej "pogardliwej japy".
- Wybacz, że nie wpadłem na herbatkę. - Na tym polega przyjaźń!
Na ignorowaniu takich odzywek?
- Tak! - Wybacz, nie wiedziałem.
Na przyszłość, jeśli przyjaciel każe ci spierdalać,
bo poczuje się wykorzystany, nie znikaj, tylko próbuj to naprawić!
Dobra.
Pokaż stopę. Krwawi.
Dam sobie radę.
Cześć, Lee. Wpadnę niedługo.
Dzięki, że przyniosłaś mi rzeczy.
Nie ma za co.
Na razie.
Zostaw.
Widujecie się z Anną od...
Nie licząc dziś?
Wspieramy się.
Nie boi się tu przychodzić?
Być może, ale przychodzi.
Bo jest dobrą przyjaciółką.
Według mnie przebywanie tu to zły pomysł. Przykro mi, że bierzesz to do siebie.
Czyli już tu nie wrócisz?
Wszyscy mieliśmy się stąd wynieść.
No to więcej się nie zobaczymy.
Na to wygląda.
Chcesz suche ciuchy?
Nie mogę w to uwierzyć.
Czuję się świetnie!
Muszę przywyknąć do ostrych reakcji.
Zmartwychwstanie nie zdarza się co dzień.
Co robimy?
Nie wiem.
Może trochę krócej? Inaczej.
Porządny sprzęt.
Czyli jaki?
Najlepszy, nie ta taniocha.
Dzięki.
Doceniam.
Tutaj.
To jedyne wyjście.
Na górze skręć w lewo, a po 10 minutach dojdziesz do bramy.
- Gdybyś chciał wrócić... - Nie wrócę.
Ale gdybyś...
Nie.
Oby dużo ludzi zdążyło przeczytać napis.
Potrzebujemy bardziej radykalnych akcji.
Jakich?
Nie wiem! Wymyśl coś.
Ja? Byłam raptem na kilku spotkaniach.
- Ale chcesz się zaangażować? - Tak.
A może zaraz znajdziesz inne hobby?
Nie.
- Jogę, pilates, pomaganie bezdomnym. - Przestań.
Zdarza się. Na początku jest ogień...
Jestem oddana sprawie.
Fajnie. To coś wymyśl.
Spadam do pracy.
Pięknie, dziękuję.
Kiedy impreza powitalna?
Muszę spotkać się z Eve.
Jeszcze nie wie?
Nie chcę jej napadać na uczelni.
Odeszła.
Słucham?
Rzuciła uniwerek.
Nie wiedziałaś?
Beth?
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
O czym?
O Eve. Wiem od fryzjerki, że rzuciła studia.
- Bzdura. - Kilka tygodni temu. Masz z nią kontakt?
Oczywiście!
- Kiedy się z nią widziałeś? - Często się spotykamy.
- Doktorze! - Muszę kończyć. Co się dzieje?
Dziewczyna z kawiarni zemdlała. Przepraszam!
Zróbcie przejście dla doktora.
Przepraszam, zaraz dostanie pani łóżko.
Czy to się pani zdarza?
- Tak. - Dlaczego pani nie dzwoniła?
Mam innego lekarza.
Tutaj?
Wszystko mi wyjaśnił.
Jestem bardziej chora niż przedtem.
Coś wymyślimy.
Wiem, co pan zrobił.
Jak to?
Z nerką.
- Nie wiem, co pani się wydaje... - Wydaje?
Ja wiem.
- Wyjaśnię. - Nie dam się więcej wykorzystywać.
Chcę pieniędzy.
- Słucham? - Zapłaty za nerkę.
- Nie mam pieniędzy. - A ja nerki.
Nie mam przyjaciół, rodziny
ani środków, żeby wrócić do domu.
Rozumiem.
Pomogę pani.
Nie.
Nie o tym mówię.
- Nie rozumiem. - Chcę równowartość nerki.
- Czyli... - 50 tysięcy.
To niemożliwe.
Gdzie pan mnie zabrał?
Ile osób jeszcze pan operował?
Tylko panią.
Czekam do jutra.
Albo powiem wszystkim, co mnie spotkało.
To już dziś.
Więcej światła.
Przyszywam górną część przeszczepu.
Cholera!
Zacisk!
Ssak!
Trzeba założyć bypassy.
- Nic nie widzę... - Musimy go ustabilizować!
- Wiem, co robić! - Jeśli nie uregulujemy...
Odsuń się!
To nasza wina. Nie powinniśmy przyjmować cię do pracy tak szybko po śmierci Beth.
- Podważał mój autorytet. - Robił swoje.
- Przekroczył kompetencje. - Współpracownicy martwią się o ciebie.
Niepotrzebnie.
Ja też. To mój obowiązek. Od śmierci Beth...
Dlaczego o niej mówisz?
Daniel...
Wspieraliśmy cię przez cały ten czas...
w związku z twoimi osobistymi przejściami.
Ale dzisiejszy incydent pokazuje mi, że nie jesteś gotowy do pracy.
- To jakiś absurd. - Rano opuściłeś salę,
żeby zadzwonić, a potem popełniłeś błąd, który naraził pacjenta,
wstrzymałeś się z założeniem bypassów...
a twoje ubranie wygląda osobliwie.
Na litość Boską.
Zawieszam cię do odwołania.
Co?! Nie możesz!
Nie mam wyboru.
Wyrzucisz mnie siłą?
Przykro mi...
ale muszę wziąć od pana przepustkę.
50 TYSIĘCY DO JUTRA
Wróciłeś!
Suzanna wie o nerce.
Boże.
- Żąda 50 tysięcy. - Kurwa.
Musisz mi załatwić kilka zleceń.
Co? Zleceń?
Operacji. Nie ma innego sposobu.
Nie możemy tu nikogo sprowadzać.
Mamy wyjście?
- A tamten facet? - Który?
Tamten.
- Tamten? - Tak.
Nie chciałeś mieć z nim do czynienia. Z nim jest coś nie tak.
- Nie tak? - Zgadza się.
Znasz kogoś innego z taką forsą?
Nie, ale on? Serio?
Ten koleś to... konkret.
Poważna sprawa.
- Dzwoń. - Teraz? - Tak.
Muszę iść.
Ściągnij go.
Tato?
Co ty masz na sobie?
Wybacz spóźnienie.
Luz. Chodź, bo aresztują cię za te ciuchy.
Może najpierw się... przejdziemy?
- Nie wiedziałeś? - Nie.
Aż do dziś rano.
Czyli ona...
w tej chwili na mnie czeka?
Tak.
Na pewno nie zaszła pomyłka?
Nie mieszkała tam pani przez dwa miesiące
Rozumiem.
Jedynie tydzień.
Świetnie, dziękuję.
Gotowa?
Skarbie?
Gdzie ona jest?
Tato?
Mama...
Mama...
Kochanie!
Czyli chcesz pracować?
Tak.
Cztery minuty spóźnienia.
Naprawdę?
Nie toleruję spóźnień.
- Człowiek w recepcji... - Ani wymówek.
Jasne. Racja.
Przepraszam za spóźnienie.
Wymagam pełnej poufności.
Rozumiem.
I dyskrecji.
Oczywiście.
Oraz punktualności.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Maria Buchwald
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.